descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt VI U 453/21

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 22/07/2025r.

w składzie:

Przewodniczący: sędzia Małgorzata Kryńska - Mozolewska

Protokolant: starszy protokolant sądowy Aleksandra Łaszuk

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 18 października 2021 r. znak: 450000/602/RW/72226/ZAS/2021 Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w W. odmówił S. B. prawa do świadczenia rehabilitacyjnego od dnia 16 sierpnia 2021 r.

(decyzja ZUS: a.r.)

Od powyższej decyzji S. B. złożył odwołanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz przyznanie mu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. Odwołujący przyjął stanowisko, w myśl którego ZUS niesłusznie przyjął, że ubezpieczony jest całkowicie niezdolny do pracy do dnia 31 października 2023 r. i w sposób błędny utożsamił niezdolność odwołującego do wykonywania pracy w ramach ostatniego zatrudnienia z całkowitą utratą zdolności do pracy. Z treści odwołania wynika, że S. B. zachował zdolność do wykonywania pracy na innym stanowisku, a stan jego zdrowia nie pozbawia go możliwości zarobkowania.

(odwołanie: k. 1-4)

W odpowiedzi na odwołanie ZUS wniósł o oddalenie odwołania, powołując się na orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS z dnia 11 października 2021 r., które stwierdziło istnienie całkowitej niezdolności do pracy odwołującego do dnia 31 października 2023 r.

(odpowiedź na odwołanie)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny

Odwołujący S. B. ma 62 lata. Od 15 lutego 2021 r. przebywał na zasiłku chorobowym. Rozpoznano u niego nowotwór złośliwy żołądka, stan po zawale serca ściany dolnej, nadciśnienie tętnicze, cukrzycę typu II, hipercholesterolemię, chorobę wrzodową żołądka i dwunastnicy, stan po wszczepieniu trzech pomostów aortalno-wieńcowych, chorobę serca i naczyń krwionośnych w przebiegu miażdżycy, zaburzenia metabolizmu, stan po całkowitym wycięciu żołądka z zespoleniem przełyku z jelitem cienkim. Po zakończeniu zasiłku chorobowego pozostaje częściowo niezdolny do pracy, a jego rokowania co do odzyskania zdolności do pracy są niepewne. Stan zdrowia odwołującego charakteryzuje się możliwością postępu choroby nowotworowej, występowaniem dolegliwości bólowych, krwawień i ryzykiem przerzutów. Odwołujący nie odzyskał zdolności do pracy po dniu 31 października 2021 r., a jego niezdolność do pracy ma charakter długotrwały i nie rokuje poprawy w okresie, na jaki mogłoby zostać przyznane świadczenie rehabilitacyjne.

(opinie główne oraz opinie uzupełniające biegłych J. B. oraz M. P.)

Powyższy stan faktyczny został ustalony na podstawie dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy, aktach organu rentowego oraz w oparciu o opinię główne oraz uzupełniające biegłych J. B. oraz M. P.. Sąd uznał je za spójne oraz sporządzone w sposób rzetelny, a sposób, w jaki biegli odnieśli się do zastrzeżeń składanych przez pełnomocnika odwołującej był wyczerpujący i prawidłowy, o czym w dalszej części uzasadnienia. Sąd nie oparł się na opinii biegłego kardiologa J. K. – biegły wnioskował o przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego od 31 października 2021 r. do końca grudnia 2022 r. Odwołujący wyczerpał okres zasiłku chorobowego w dniu 15 sierpnia 2021 r., zatem świadczenie rehabilitacyjne mogłoby trwać do sierpnia 2022 r., zatem skończyłoby się wcześniej niż wskazany w opinii czas ponownej oceny stanu zdrowia. Biegły nie uwzględnił, że świadczenie rehabilitacyjne może być przyznane najdłużej na 12 miesięcy, nie uzasadnił swych wniosków. Sąd miał także na uwadze, iż opinia biegłego J. K. tyczyła się jedynie kwestii kardiologicznych, nie zaś kluczowego w niniejszej sprawie schorzenia onkologicznego odwołującego.

Sąd zważył, co następuje

Odwołanie podlegało oddaleniu.

Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, świadczenie rehabilitacyjne przysługuje ubezpieczonemu, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego nadal jest niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja rokują odzyskanie zdolności do pracy. Przepis ten stanowi, że dla nabycia prawa do świadczenia konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: utrzymującej się niezdolności do pracy po okresie pobierania zasiłku chorobowego oraz istnienia pozytywnego rokowania co do odzyskania tej zdolności w przyszłości. Brak rokowań wyłącza możliwość przyznania świadczenia, gdyż jego celem jest czasowe wsparcie ubezpieczonego w procesie leczenia i rehabilitacji, które mają doprowadzić do powrotu do aktywności zawodowej. Brak rokowań w rozumieniu art. 18 ust. 1 ustawy oznacza, że dalsze leczenie nie rokuje przywrócenia zdolności do pracy w przewidywalnym, ustawowo dopuszczalnym okresie, co zrównuje sytuację ubezpieczonego z trwałą niezdolnością do pracy. Tym samym, jeżeli proces chorobowy ma charakter postępujący lub niepewny, a powrót do pracy nie jest realny w okresie objętym świadczeniem, świadczenie rehabilitacyjne nie może zostać przyznane. Ponadto, świadczenie rehabilitacyjne może być przyznane jedynie na okres niezbędny do przywrócenia zdolności do pracy, nie dłuższy niż 12 miesięcy po wyczerpaniu okresu zasiłkowego. W sytuacji, gdy ubezpieczony nie odzyskał zdolności do pracy w ciągu 12 miesięcy od daty zakończenia pobierania zasiłku chorobowego, a jego stan zdrowia nie rokował poprawy w tym czasie, brak jest podstaw prawnych do przyznania świadczenia. Instytucja ta nie ma bowiem charakteru trwałego zabezpieczenia, lecz stanowi instrument przejściowy, wspierający leczenie, które rokuje poprawą.

W niniejszej sprawie bezsporne było, że odwołujący cierpi na chorobę nowotworową przewodu pokarmowego oraz inne schorzenia współistniejące. Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia miała zatem ocena, czy po zakończeniu zasiłku chorobowego odwołujący rokuje odzyskanie zdolności do pracy. Biegły sądowy z zakresu onkologii J. B. wskazał w opinii głównej, że w związku z możliwym rozwojem choroby onkologicznej oraz jej powikłań, a także mając na uwadze schorzenia współistniejące, zasadne jest stwierdzenie, iż odwołujący jest częściowo niezdolny do pracy od zakończenia zasiłku chorobowego do końca 2023 r., przy czym rokowanie co do przebiegu choroby jest niepewne. Pełnomocnik odwołującego zakwestionowała powyższą opinię, wskazując na rzekomą sprzeczność między stwierdzeniem biegłego, że w dacie badania brak było ewidentnych przeciwwskazań do wykonywania pracy, a jego wnioskiem o częściowej niezdolności do pracy. Podniosła również, iż odwołujący mógłby wykonywać pracę biurową, o charakterze umysłowym. W opinii uzupełniającej biegły onkolog w sposób szczegółowy i logiczny odniósł się do zarzutów pełnomocnika, wskazując, że mimo braku ostrych przeciwwskazań w dniu badania, istnieje realna możliwość stałego, powolnego postępu choroby nowotworowej oraz brak całkowitej zdolności odwołującego do pracy, także w charakterze pracownika umysłowego. Biegły podkreślił, że u odwołującego mogą występować nasilające się dolegliwości bólowe, krwawienia z przewodu pokarmowego, możliwość przerzutów oraz wydzielanie toksyn przez guz, co czyni nierealnym powrót do pełnej sprawności zawodowej. W ocenie biegłego, odwołujący nie rokuje odzyskania zdolności do pracy w okresie, na jaki możliwe byłoby przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego. Dla uzupełnienia materiału dowodowego Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego z zakresu medycyny pracy M. P.. Biegła ta w swej opinii kategorycznie stwierdziła, że odwołujący nie odzyskał zdolności do pracy po dniu 31 października 2021 r., a niezdolność ta pozostaje w związku z chorobą onkologiczną. Jednocześnie biegła wskazała, iż wobec niepewnego rokowania i konieczności dalszego leczenia onkologicznego brak jest podstaw do przyznania świadczenia rehabilitacyjnego. W opinii uzupełniającej biegła podtrzymała swoje stanowisko, wskazując m.in. na przebyty zabieg całkowitego wycięcia żołądka z zespoleniem przełyku z jelitem cienkim z dnia 6 września 2022 r., który potwierdza trwały charakter niezdolności do pracy. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania opinii biegłych, albowiem zostały one sporządzone przez osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje, są rzeczowe, logiczne i spójne, a ich wnioski są zgodne z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie.

Sąd w pełni podzielił wnioski opinii obu biegłych, które uznał za wzajemnie się uzupełniające. Wnioski te wskazują jednoznacznie, iż mimo utrzymującej się niezdolności do pracy, rokowanie co do odzyskania zdolności do pracy przez odwołującego jest niepewne, a zatem nie została spełniona podstawowa przesłanka przyznania świadczenia rehabilitacyjnego, jaką jest istnienie realnych rokowań poprawy w okresie nie dłuższym niż 12 miesięcy od zakończenia pobierania zasiłku chorobowego. Wobec powyższego Sąd uznał, iż decyzja organu rentowego była prawidłowa, a odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie.

Na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. Sąd oddalił odwołanie.

ZARZĄDZENIE

1. (...)