descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt VI P 19/16

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 28 czerwca 2016 r.

w składzie:

SSR Marcin Bik

Ilona Sibilska

Uzasadnienie

W dniu 21 stycznia 2016 roku (data prezentaty) powódka (...) Spółdzielnia (...) w L. wniosła pozew przeciwko A. Ś., A. S., K. K., E. M. (1), I. S., M. Z., W. P., B. A. i M. P. o zasądzenie od każdego z pozwanych na rzecz powódki kwot po 2.059,80 złotych wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 5 listopada 2015 roku do dnia zapłaty oraz zasądzenie od każdego z pozwanych na rzecz powódki kosztów procesu z wyodrębnieniem koszów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto w przypadku kwestionowania przez pozwanych wysokości poniesionej przez powódkę szkody, wniosła o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego sądowego ds. rachunkowości, na okoliczność ustalenia, czy w wyniku przeprowadzonej przez powódkę inwentaryzacji w sklepie nr 34 przy ul. (...) w L., za okres od dnia 12 października 2014 roku do dnia 30 stycznia 2015 roku, prawidłowo wyliczono niedobór w łącznej kwocie 18.538,23 złotych, w tym niedobór w towarach o wartości 18.152,86 złotych ( pozew – k.1-4).

W uzasadnieniu wskazała, iż pozwana A. Ś. oraz pozwana A. S. do dnia 16 marca 2015 roku były zatrudnione u powódki w sklepie nr 34 przy ulicy (...) w L., natomiast pozostali pozwani są nadal pracownikami powódki

i świadczą pracę we wskazanym sklepie. Wszyscy wskazani w pozwie pozwani zawarli

z powódką w dniu 11 października 2014 roku umowę o wspólnej odpowiedzialności materialnej za powierzone mienie i zobowiązali się względem powódki do przyjęcia wspólnej odpowiedzialności za mienie im powierzone znajdujące się w sklepie. W umowie strony przewidziały, że za niedobór w mieniu każdy z pracowników odpowiada w częściach równych oraz, że żaden z pozwanych nie zgłaszał żadnych zastrzeżeń co do prawidłowości powierzenia mienia, w szczególności pozwani nie kwestionowali ustaleń inwentaryzacji przeprowadzonej

w dniu 11 października 2014 roku. Natomiast w dniu 7 listopada 2014 roku jeden

z pracowników – E. B. – została zwolniona za zgodą wszystkich pozwanych

ze wspólnej odpowiedzialności materialnej bez przeprowadzania remanentu. Ponadto podniesiono, że w dniu 30 stycznia 2015 roku przeprowadzona została kolejna inwentaryzacja za okres od dnia 12 października 2014 roku do dnia 30 stycznia 2015 roku, w wyniku której stwierdzono niedobór w łącznej kwocie 18.538,23 złote, w tym niedobór w towarach

o wartości 18.152,86 złotych o czym poinformowano pozwanych i wezwano ich do dobrowolnej zapłaty odszkodowania w kwocie 2.059,80 złotych od każdego z nich w terminie 7 dni od otrzymania pism. Jak wskazano nie doprowadziło to jednak do uregulowania należności (pozew – k.1-4).

W odpowiedziach na pozew z dnia 15 lutego 2016 roku, z dnia 16 lutego 2016 roku, oraz z dnia 18 lutego 2016 roku (data stempla pocztowego) pozwani: K. K., E. M. (1), B. A., M. Z., W. P., I. S. i M. P. wskazali, iż zawarli z powódką ugodę, w której Spółdzielnia zobowiązała się do cofnięcia przeciwko nim pozwu ( odpowiedzi na pozew – k.152-153, k.155-156, k.158-159, k.161-162, k.164-165, k.189-190 oraz treść ugody nadesłana przez M. P. – k.192).

W dniu 18 lutego 2016 roku i w dniu 22 lutego 2016 roku (data stempla pocztowego) pełnomocnik pozwanych A. Ś. i A. S. wniósł w ich imieniu odpowiedzi na pozew i wniósł m.in. o oddalenie powództwa w całości, zasądzenie od powódki na rzecz pozwanych kosztów procesu według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego, a także oddalenie wniosku dowodowego powódki o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego ( odpowiedzi na pozew – k.167 i n. oraz k. 195 i n.).

W uzasadnieniach odpowiedzi – tożsamych co do argumentacji – zarzucono,

iż powódka nie wykazała swojego roszczenia zarówno co do zasady jak i co do wysokości. Pełnomocnik pozwanych podniósł, iż inwentaryzacja była przeprowadzona bez udziału pozwanych a po drugie pod ich usprawiedliwioną nieobecność w pracy. Natomiast listy polecone z informacją o inwentaryzacji zostały wysłane do pozwanych w terminie uniemożliwiającym zapoznanie się z ich treścią, a tym samym skorzystanie z uprawnień

w postaci wzięcia udziału w inwentaryzacji oraz możliwości zgłaszania uwag w związku

z jej przebiegiem i wynikami. W dalszej części uzasadnienia podniesiono również, iż pozwane nigdy nie zawierały umowy o odpowiedzialności materialnej z dnia 11 października 2014 roku, o czym świadczy brak podpisów pozwanych na stronach 1 i 2 umowy. Pozwanym została przedstawiona do podpisania jedynie ostatnia strona umowy pod rygorem rozwiązania umowy o pracę. Powołano się również na orzeczenie wydane w sprawie VI P 129/15 wydane w tut. Sądzie, w którym Sąd orzekł m.in. o przywróceniu A. Ś. i A. S.

do pracy w powodowej Spółdzielni wskazując jednocześnie, iż wątpliwości budzą okoliczności przeprowadzenia samej inwentaryzacji w dniu 30 stycznia 2015 roku wobec pozbawienia pozwanych możliwości wzięcia w niej udziału ( odpowiedzi na pozew – k.167 i n. oraz k. 195 i n.).

Pismem z dnia 29 lutego 2016 roku (data stempla pocztowego) pełnomocnik powódki cofnął pozew w stosunku do pozwanych K. K., E. M. (1), I. S., M. Z., W. P., B. A. oraz M. P.. Jednocześnie poparł on powództwo w stosunku do pozwanych A. Ś. oraz A. S. ( pismo – k.221-222).

Postanowieniem częściowym z dnia 24 marca 2016 roku tut. Sąd umorzył postępowanie w sprawie przeciwko B. A., K. K., E. M. (1), M. P., W. P., I. S. oraz M. Z. ( postanowienie – k.225).

W dniu 18 maja 2016 roku (data prezentaty) do tut. Sądu wpłynęła replika

na odpowiedzi na pozew, w której pełnomocnik powódki poparł powództwo ( replika

na odpowiedzi na pozew – k.261 i n.).

W uzasadnieniu wskazano, iż twierdzenia pozwanych, że nigdy nie zawierały

z powódką umowy o wspólnej odpowiedzialności materialnej z dnia 11 października 2014 roku są nieprawdziwe. Ponadto podniesiono, że nieobecność pozwanych podczas przeprowadzenia remanentu w dniu 30 stycznia 2015 roku nie stanowi okoliczności wyłączającej

ich odpowiedzialność za powierzone mienie. Pełnomocnik powódki wskazał również,

że pozwane nie podniosły żadnych konkretnych zarzutów w zakresie wyliczenia kwoty niedoboru, a podczas nieobecności w pracy nie odbierały połączeń telefonicznych od powódki ( replika na odpowiedzi na pozew – k.261 i n.).

Na datę zamknięcia rozprawy strony podtrzymały swoje stanowiska w niezmienionym kształcie (protokół – k.284).

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Pozwana A. Ś. była zatrudniona w powodowej (...) Spółdzielni (...) w L. od dnia 1 kwietnia 2014 roku na podstawie umowy

o pracę na czas nieokreślony w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku kierownika sklepu (umowa o pracę – k.17). Pozwana A. S. była zatrudniona w powodowej (...) Spółdzielni (...) w L. od dnia 1 kwietnia 2014 roku na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony w pełnym wymiarze czasu pracy

na stanowisku zastępcy kierownika sklepu (umowa o pracę – k.18).

W dniu 11 października 2014 roku pomiędzy powódką, a m.in. A. Ś.

i A. S. została zawarta umowa o współodpowiedzialności materialnej

za powierzone mienie, zgodnie z którą pracodawca powierzył łącznie pracownikom mienie,

z obowiązkiem wyliczenia się z tego mienia, znajdujące się w sklepie 34 w L.

przy ulicy (...), ujęte w inwentaryzacji przeprowadzonej w dniu zawarcia umowy,

a pracownicy podjęli się łącznie pieczy nad powierzonym im mieniem i przyjęli wspólną odpowiedzialność materialną za szkodę spowodowaną powstaniem niedoboru w tym mieniu lub jego uszkodzeniem ( § 1 i § 2 zd. 1 umowy – k.28). Ponadto pracownicy mieli odpowiadać za powstałą szkodę w pełnej wysokości w częściach równych ( § 2 umowy – k.28-28v.). Z kolei wyliczenie się pracowników z powierzonego im łącznie mienia miało nastąpić wyłącznie poprzez dokumenty sporządzone i podpisane zgodnie z przyjętymi u pracodawcy zasadami obiegu dokumentów oraz poprzez ujęcie mienia w ostatniej rozliczającej pracowników inwentaryzacji przeprowadzonej przez pracodawcę z udziałem pracowników lub innych osób wskazanych przez pracowników na piśmie, na których udział w inwentaryzacji wyrazi zgodę pracodawca ( § 3 – k.28v.). Natomiast zgodnie z postanowieniami § 6 zd. 1 wskazanej umowy każda zmiana w składzie pracowników, którzy przyjęli wspólną odpowiedzialność materialną wymagała zawarcia nowej umowy. Natomiast – zgodnie ze zd. 2 – za pisemną zgodą pracowników, którzy przyjęli wspólną odpowiedzialność materialną, pracownik nowoprzyjęty mógł być zwolniony na okres do najbliższej inwentaryzacji z ponoszenia wspólnej odpowiedzialności materialnej ( § 6 umowy – k.28v.).

Pozwana A. Ś. podpisała umowę o współodpowiedzialności materialnej

za powierzone mienie również w imieniu M. P., który udzielił jej do tego pisemnego upoważniania ( umowa k. 28-29; upoważnienie k. 38).

W dniach 11-12 października 2014 roku przeprowadzono inwentaryzację w sklepie nr 34, której podlegały towary, opakowania i gotówka. W remanencie wzięli udział wszyscy pracownicy majątkowo odpowiedzialni, za wyjątkiem M. P., którego reprezentowała A. Ś. na podstawie pisemnego upoważnienia ( zarządzenie k. 31; rozliczenie wyniku inwentaryzacji k. 32; protokoły k. 33-36; upoważnienie k. 37).

W dniu 7 listopada 2014 roku pozwane podpisały wraz z innymi pracownikami oświadczenie, iż wyrażają zgodę na zwolnienie z umowy o wspólnej odpowiedzialności materialnej E. B. bez przeprowadzania remanentu. Wskazany pracownik E. B. była zatrudniona w powodowej Spółdzielni w okresie od dnia 11 października 2014 roku do dnia 7 listopada 2014 roku, a rozwiązanie umowy nastąpiło za porozumieniem stron ( pismo – k.39; pismo – k.40, zeznania pozwanej A. S. – k.282-283, e-protokół: (...)).

W pismach datowanych na 27 stycznia 2015 roku i nadanych w tym samym dniu na poczcie, skierowanych do pozwanych, informowano je, iż w dniu 30 stycznia 2015 roku odbędzie się remanent w sklepie przy ul. (...), prosząc jednocześnie o przybycie lub kontakt z kadrami ( pisma – k.41-42; potwierdzenia nadania pism w dniu 27 stycznia 2015 roku – k.264-265).

W dniu 30 stycznia 2015 roku przeprowadzona została kolejna inwentaryzacja za okres od dnia 12 października 2014 roku do dnia 30 stycznia 2015 roku, w wyniku której stwierdzono niedobór w łącznej kwocie 18.538,23 złote, w tym niedobór w towarach

o wartości 18.152,86 złotych. Kwota niedoboru przypadająca na każdego pracownika wyniosła 2.059,80 złotych. Inwentaryzację tą przeprowadzono z uwagi na niepokojące sygnały

od pracowników placówki, z których wynikało, że kierownictwo wynosi ze sklepu towar

nie płacąc za niego. Inwentaryzacja w powodowej Spółdzielni odbywała się przy każdej zmianie kadrowej. Pozwane nie były obecne podczas przeprowadzanej inwentaryzacji z uwagi na fakt, iż w tym okresie przebywały na zwolnieniach lekarskich. Podejmowane próby telefonicznego skontaktowania się z pozwanymi i poinformowania ich o terminie inwentaryzacji nie powiodły się ( protokół przeprowadzenia inwentaryzacji – k.44; rozliczenie wyniku inwentaryzacji – k.45; pismo Spółdzielni skierowane do kierownictwa i załogi sklepu nr 34 – k.101; zeznania świadka E. M. (2) – k.256 i n., e-protokół: (...), e-protokół: (...); zeznania świadka E. W. - k.275 i n., e-protokół: (...); zeznania pozwanej A. Ś. – k.282, e-protokół: (...), zeznania pozwanej A. S. – k.282-283, e-protokół: (...), e-protokół: (...)).

W dniu 19 października 2015 roku skierowano do pozwanych A. Ś.

i A. S. wezwania do zapłaty kwoty 2.059,80 złotych. Wezwania te zostały odebrane przez pozwane ( wezwania do zapłaty – k.103 i k.105; potwierdzenia nadania

i odbioru – k.104 i k.106). W oświadczeniach z dnia 4 marca 2015 roku pozwana A. Ś. oraz pozwana A. S. oświadczyły, że nie uznają roszczeń powódki

co do zasady i co do wysokości, jako pozbawionych podstaw faktycznych i prawnych (oświadczenie – k.184; oświadczenie – k.211).

W dniu 13 marca 2015 roku rozwiązano z A. Ś. oraz A. S. umowy o pracę bez wypowiedzenia z powodu ciężkiego naruszenia przez nie obowiązków pracowniczych, polegającego na przywłaszczeniu sobie mienia pracodawcy oraz opuszczania bez usprawiedliwienia miejsca pracy pozostawiając placówkę handlową bez należytego nadzoru, o czym pracodawca powziął informacje z pisemnych oświadczeń innych pracowników złożonych w dniu 19 lutego 2015 roku. Z kolei przeprowadzone w sprawie

o przywłaszczenie towarów dochodzenie zostało umorzone z powodu braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia przestępstwa ( pisma – k.13 i k.15; k.103 i k.105).

A. Ś. oraz A. S. wniosły odwołania od rozwiązania z nimi umów o pracę (wnosząc o przywrócenie do pracy i zasądzenie wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy) do Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ w W.. Sprawy zostały połączone i prowadzone w dalszym ciągu pod sygn. akt VI P 129/15. Wyrokiem z dnia 21 grudnia 2015 roku tut. Sąd przywrócił A. S. oraz A. Ś. do pracy ( wyrok z uzasadnieniem k. 172v-182).

Powyższy stan faktyczny został ustalony na podstawie wyżej wskazanych dokumentów zgromadzonych w aktach sądowych w zakresie opisanym wyżej z przywołaniem odpowiednich kart akt sprawy oraz na podstawie zeznań świadków i pozwanych.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadków E. M. (2) i E. W. w zakresie

w jakim potwierdziły one, iż pozwane w czasie przeprowadzenia inwentaryzacji przebywały

na zwolnieniach lekarskich, a ponadto świadka E. W. w zakresie dotyczącym podejmowanych prób zawiadomienia pozwanych o inwentaryzacji planowanej na dzień 30 stycznia 2015 roku. Sąd nie znalazł podstaw do odmowy wiarygodności ich zeznaniom w tym zakresie, albowiem w ocenie Sądu były one spójne i logiczne, a także korespondowały z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Próba telefonicznego skontaktowania się z pozwanymi jest w ocenie Sądu naturalnym zachowaniem w przypadku chęci szybkiego przeprowadzenia inwentaryzacji, przy nieobecności pracownika w pracy, a posiadaniu przez pracodawcę jego numeru telefonu.

Sąd dał wiarę zeznaniom pozwanej A. Ś. i pozwanej A. S.

w zakresie w jakim wskazywały, że nie wiedziały one, iż inwentaryzacja zostanie przeprowadzona w dniu 30 stycznia 2015 roku. Ponadto wyjaśniły, że w czasie kiedy przedmiotowa inwentaryzacja miała miejsce obie przebywały na zwolnieniach lekarskich. A. Ś. z powodu ciąży, a A. S. z powodu odnowienia kontuzji kręgosłupa. Ponadto A. S. wskazała, że w początkowym okresie przed zwolnieniem lekarskim przebywała na zaległym urlopie. Pozwane nie zostały poinformowane ani pocztą, ani telefonicznie o planowanej inwentaryzacji. Sąd nie znalazł podstaw do odmowy wiarygodności ich zeznaniom w tym zakresie, albowiem w ocenie Sądu były one spójne i logiczne, a także korespondowały z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Sąd natomiast odmówił wiarygodności zeznaniom pozwanych, iż nie znały treści umowy o współodpowiedzialności materialnej za powierzone mienie, iż nie została im przedłożona cała umowa, a jedynie jej ostatnia strona oraz, że nie został im przekazany egzemplarz umowy, jak stanowiła umowa w § 10. Zeznania te nie znajdują potwierdzenia w pozostałym materiale dowodowym, w szczególności nie został zawnioskowany żaden świadek, który potwierdziłby twierdzenia pozwanych. Po drugie, nie jest wymagane, żeby strona umowy parafowała każdą z jej stron. Jedynie z tej okoliczności, że brak takiego parafowania na każdej stronie umowy, nie można wyciągnąć wniosku, że strona z całością umowy się nie zapoznała. Pozwane niewątpliwie podpisały się pod całością tekstu umowy. Osoby, która podpisuje jakiś dokument (w tym przypadku umowę), z reguły jest zainteresowana tym, co podpisuje i jakie konsekwencje to ze sobą niesie. Ponadto należy zwrócić uwagę, że A. Ś. popisała umowę o współodpowiedzialności materialnej za powierzone mienie nie tylko w swoim imieniu, ale także w imieniu innego pracownika – M. P.. Trudno też doszukać się przekonujących powodów, dlaczego pracownicy nie mieliby otrzymać dla siebie po egzemplarzu umowy.

Autentyczność i treść dokumentów stanowiących podstawę ustalenia stanu faktycznego, nie była kwestionowana przez żadną ze stron, toteż Sąd uznał je za pełnowartościowy materiał dowodowy.

Sąd zważył, co następuje

Powództwo jako niezasadne nie zasługiwało na uwzględnienie.

Kwestię wspólnej odpowiedzialności materialnej pracowników za powierzone mienie regulują art. 124 i 125 kodeksu pracy (dalej jako k.p.) oraz Rozporządzenie Rady Ministrów

z dnia 4 października 1974 roku w sprawie wspólnej odpowiedzialności materialnej pracowników za powierzone mienie (tekst jednolity Dz. U. z 1996 r., nr 143, poz. 663 ze zm., zwane dalej Rozporządzeniem).

Zgodnie z treścią art. 124 § 1 k.p. pracownik, któremu powierzono z obowiązkiem zwrotu albo do wyliczenia się: pieniądze, papiery wartościowe lub kosztowności, narzędzia

i instrumenty lub podobne przedmioty, a także środki ochrony indywidualnej oraz odzież

i obuwie robocze, odpowiada w pełnej wysokości za szkodę powstałą w tym mieniu. Z kolei art. 125 § 1 i § 2 k.p. stanowi, iż na zasadach określonych w art. 124 pracownicy mogą przyjąć wspólną odpowiedzialność materialną za mienie powierzone im łącznie z obowiązkiem wyliczenia się. Podstawą łącznego powierzenia mienia jest umowa o współodpowiedzialności materialnej, zawarta na piśmie przez pracowników z pracodawcą. Pracownicy ponoszący wspólną odpowiedzialność materialną odpowiadają w częściach określonych w umowie.

W pierwszej kolejności Sąd zobowiązany był do zbadania czy powierzenie mienia pracownikom sklepu 34 przy ulicy (...) w L. było prawidłowe.

W następnej kolejności Sąd zbadał czy pozwane A. Ś. i A. S. zostały prawidłowo powiadomione o wskazanym w pozwie terminie inwentaryzacji w dniu

30 stycznia 2015 roku i odniósł się do konsekwencji prawidłowości takiego poinformowania.

Zgodnie z § 5 wskazanego powyżej Rozporządzenia każda zmiana w składzie pracowników objętych wspólną odpowiedzialnością materialną wymaga zawarcia nowej umowy o wspólnej odpowiedzialności materialnej. Natomiast w § 8 ust. 1 Rozporządzenia wskazano,

iż warunkiem ustanowienia wspólnej odpowiedzialności materialnej jest powierzenie mienia łącznie wszystkim pracownikom, którzy mają być objęci taką odpowiedzialnością

- na podstawie inwentaryzacji przeprowadzonej z ich udziałem lub z udziałem osób przez nich wskazanych, zgodnie z § 22 ust. 2, oraz zapewnienie im możliwości zgłaszania uwag

w związku z przebiegiem i wynikami inwentaryzacji. Ponadto § 22 ust. 2 Rozporządzenia stanowi, iż w razie niemożności wzięcia udziału w inwentaryzacji z powodu choroby lub innej ważnej przyczyny, pracownik ponoszący wspólną odpowiedzialność materialną może wskazać na piśmie inną osobę, która za zgodą pracodawcy weźmie za niego udział w przeprowadzeniu inwentaryzacji.

Zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego wyrażonym w wyroku z dnia 12 listopada 2003 roku, sygn. I PK 551/02 niezawarcie nowej umowy o wspólnej odpowiedzialności materialnej w razie zmiany składu pracowników objętych taką umową (§ 5 Rozporządzenia) uchyla wspólną odpowiedzialność za powierzone im mienie (art. 125 § 1 k.p.

w związku z art. 124 k.p.).

Prawidłowe powierzenie mienia musi zapewniać udział pracownika przy ustalaniu ilości i jakości przekazanego mu mienia. Z reguły wymagane jest pisemne potwierdzenie tych okoliczności przez pracownika. Jeżeli pracodawca nie wykaże prawidłowego powierzenia mienia, nie może skutecznie dochodzić odszkodowania na podstawie art. 124 k.p. (por. Kazimierz Jaśkowski w Komentarz aktualizowany do art. 124 kodeksu pracy, LEX nr 501209).

W niniejszej sprawie pracodawca nie powierzył w sposób prawidłowy mienia pracownikom. Powodowa Spółdzielnia spośród osób objętych postanowieniami umowy

o współodpowiedzialności za powierzone mienie rozstała się w dniu 7 listopada 2014 roku

z jednym z pracowników E. B.. W ocenie Sądu, skoro nie została podpisana nowa umowa o współodpowiedzialności należy uznać, iż od tego momentu powierzenie mienia było nieprawidłowe. Same postanowienia umowy z dnia 11 października 2014 roku również wskazują, iż w przypadku zmiany w składzie pracowników, którzy przyjęli wspólną odpowiedzialność materialną wymagane jest zawarcie nowej umowy.

W ocenie Sądu pracownicy, którzy przyjęli na siebie wspólną odpowiedzialność powinni mieć możliwość wyliczenia się z powierzonego mienia, a zatem powinno się im umożliwić udział w inwentaryzacji, która miałaby wykazać lub nie ewentualne niedobory. Między uczestniczeniem w inwentaryzacji służącej spisaniu mienia, za które pracownik ma odpowiadać, a inwentaryzacją, na podstawie której – w razie stwierdzenia braków – pracownik odpowiedzialność ma ponieść, powinna zachodzić symetria. W jednym i drugim przypadku pracownik powinien mieć możliwość wzięcia udziału w inwentaryzacji, albo wskazania na piśmie innej osoby, która za zgodą pracodawcy weźmie za niego udział w przeprowadzonej inwentaryzacji. W niniejszej sprawie niemalże w ostatniej chwili próbowano zawiadomić pozwane o terminie przeprowadzonej w dniu 30 stycznia 2015 roku inwentaryzacji (zawiadomcie skierowane listownie w dniu 27 stycznia 2015 roku). Sąd ustalił, że zawiadomienia były nieskuteczne i dał wiarę pozwanym, iż nie miały one wiedzy o tym, że inwentaryzacja ta miała być przeprowadzona. Również próba telefonicznego skontaktowania się z pozwanymi nie była skuteczna. Przy tym nie zostało w niniejszym postępowaniu wykazane, by pozwane celowo nie odbierały połączeń od pracodawcy.

Podkreślenia wymaga, że sam pracodawca powinien wykazać zainteresowanie w tym, aby pozwane zostały zawiadomione w odpowiednim czasie o terminie inwentaryzacji.

Mając na uwadze powyższe ustalenia oraz fakt, że powodowa spółdzielnia dochodziła w sprawie od pozwanych A. Ś. oraz A. S. kwot po 2.059,80 złotych z tytułu ich współodpowiedzialności za powierzone mienie, powództwo to zostało oddalone (pkt 1 i pkt 3 wyroku). Sąd nie podzielił argumentacji powódki, iż pozwane ponoszą odpowiedzialność we wskazanym zakresie na podstawie art. 124 i 125 k.p.

Wobec nieuwzględnienia powództwa, stosownie do zasady odpowiedzialności za wynik procesu, zgodnie z art. 98 § 1 i 3 k.p.c. strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu), w szczególności wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika. Natomiast zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie

(Dz. U. z 2015 r., poz. 1800) stawki minimalne wynoszą w sprawach z zakresu prawa pracy

o wynagrodzenie za pracę lub odszkodowanie inne niż wymienione w pkt 4 - 75% stawki obliczonej na podstawie § 2 od wartości wynagrodzenia lub odszkodowania będącego przedmiotem sprawy. Dla każdej z pozwanych wysokość dochodzonej kwoty wynosiła

2.059,80 złotych, co odpowiada wskazanej w § 2 Rozporządzenia stawce 1.200 złotych, zatem 75% z kwoty 1.200 złotych wynosi 900 złotych. Dlatego też Sąd zasądził na rzecz każdej z pozwanych kwotę po 900 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu (pkt 2 i pkt

4 wyroku).

Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji.