Treść orzeczenia
Warszawa, dnia 7 czerwca 2019 r.
Sygn. akt VI Ka 1099/18
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący: SSO Maciej Schulz (spr.)
Sędziowie: SO Zenon Stankiewicz
SO Anita Jarząbek - Bocian
protokolant: protokolant sądowy – stażysta Anna Jabłońska
przy udziale prokuratora Józefa Gacka po rozpoznaniu dnia 7 czerwca 2019 r. sprawy S. Z. (1), syna K. i B., ur. (...) w M. oskarżonego o przestępstwa z art. 158 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk, art. 278 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Północ w Warszawie z dnia 24 maja 2018 r. sygn. akt VIII K 129/18
1. na podstawie art. 105 § 1 i 2 kpk prostuje oczywistą omyłkę psarską w zaskarżonym wyroku w ten sposób, że w dacie urodzenia oskarżonego zamiast ,, 1978 roku” wpisuję ,, 1984 roku”;
2.utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych w postępowaniu sądowym przejmując wydatki na rachunek Skarbu Państwa; zasądza od Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie na rzecz adw. I. D. kwotę 516,60 zł. tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu w instancji odwoławczej oraz podatek VAT.
SSO Maciej Schulz SSO Zenon Stankiewicz SSO Anita Jarząbek- Bocian
Uzasadnienie
S. Z. (1) został oskarżony o to, że w dniu 27 maja 2016 roku w W. przy ul. (...) w lokalu mieszkalnym zajmowanym przez S. K. (1), działając wspólnie i w porozumieniu z dwoma ustalonymi sprawcami, brał udział w pobiciu S. K. (2), w którym narażono pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia naruszenia czynności narządu ciała lub rozstroju zdrowia lub rozstroju zdrowia trwającego dłużej niż 7 dni, powodując u pokrzywdzonego obrażenia ciała w postaci złamania w obrębie zatoki szczękowej oraz zamienień i zadrapań na całym ciele oraz twarzy, przy czym czynu tego dopuścił się on w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne, tj. o czyn z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. oraz że w tym samym miejscu i czasie jak w punkcie I, działając wspólnie i w porozumieniu z dwoma ustalonymi osobami, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia telewizora marki P. (bdd) o wartości 2.000 złotych działając na szkodę S. K. (2), przy czym czynu tego dopuścił się on w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne, tj. o czyn z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.
Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi – Północ w Warszawie wyrokiem z dnia 24 maja 2018 roku, VIII K 129/18 uznał oskarżonego S. Z. (1) za winnego tego, że w dniu 27 maja 2016 roku w W. przy ulicy (...) w lokalu mieszkalnym zajmowanym przez S. K. (2), działając wspólnie i w porozumieniu z P. R. oraz drugą ustaloną osobą, brał udział w pobiciu S. K. (2), polegającym na zadawaniu mu ciosów pięściami i kopaniu po ciele i głowie, w którym narażono pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia naruszenia czynności narządu ciała lub rozstroju zdrowia trwającego dłużej niż 7 dni, powodując u pokrzywdzonego obrażenia ciała w postaci złamania w obrębie zatoki szczękowej oraz zsinień i zadrapań na całym ciele oraz twarzy, czym wyczerpał dyspozycję z art. 158 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 37 b k.k. i wymierzył mu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 1 roku i 6 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie. Nadto, oskarżonego S. Z. (1) uznano za winnego popełnienia zarzuconego mu w pkt. II czynu i wymierzono mu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawie art. 85 § 1 i 2 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w zw. z art. 87 § 2 k.k. połączono kary wymierzone oskarżonemu S. Z. (2) w pkt. 1 oraz 2 sentencji oraz wymierzono mu karę łączną w wymiarze 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz 1 roku i 6 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie. Na podstawie art. 46 § 1 k.k. nałożono na oskarżonego S. Z. (1) obowiązek naprawienia w części szkody, wyrządzonej czynem opisanym w pkt II poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego S. K. (2) kwoty 666 złotych oraz, na podstawie art. 46 § 2 k.k. orzeczono wobec S. Z. (1) na rzecz pokrzywdzonego S. K. (2) nawiązkę w wysokości 1.000 złotych.
Od powyższego wyroku apelację wniósł obrońca oskarżonego zaskarżając wyrok na korzyść S. Z. (1) w części, tj. punkt 1 wyroku co do kary i orzeczonych środków karnych oraz punkt 3 wyroku w całości w zakresie orzeczonej kary łącznej. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. art. 7 k.p.k. poprzez dowolną ocenę dowodów w postaci zeznań świadków P. R., S. K. (2) oraz D. K. i w konsekwencji błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż oskarżony popełnił zarzucane mu czyny pod wpływem alkoholu. Nadto, skarżący zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na treść orzeczenia, polegający na przyjęciu, że oskarżony działał z błahego powodu i z wyjątkowo niskich pobudek oraz, że oskarżony jest osobą zdemoralizowaną i tylko kara bezwzględnego pozbawienia wolności będzie stanowiła odpowiednią dolegliwość. W punkcie III swojej apelacji skarżący zarzucił rażącą niewspółmierność kary. Obrońca wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonym zakresie poprzez wyeliminowanie z podstawy skazania w zakresie czynu opisanego w punkcie I sentencji wyroku art. 37b k.k. i wymierzenie oskarżonemu S. Z. (2) za ten czyn kary 1 miesiąca pozbawienia wolności oraz o uchylenie punktu 3 zaskarżonego wyroku i orzeczenie wobec S. Z. (1) na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. przy zastosowaniu zasady absorpcji kary łącznej w wysokości 3 miesięcy pozbawienia wolności.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Wniesiona apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie. Zainicjowana środkiem odwoławczym kontrola instancyjna nie potwierdziła uchybień Sądu Rejonowego, stanowiących przedmiot zarzutów obrony. Zarówno zarzut naruszenia przepisów postępowania, jak i błędu w ustaleniach faktycznych oraz rażącej niewspółmierności kary podniesione przez obrońcę w apelacji są niesłuszne. Sąd Rejonowy uznając oskarżonego za winnego popełnienia czynu z art. 158 § 1 k.k. wymierzył mu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę roku i 6 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie. Górny próg ustawowego zagrożenia określony w tym przepisie to trzy lata pozbawienia wolności, zatem kara orzeczona w zaskarżonym wyroku nie może zostać uznana za rażąco surową, albowiem jej wysokość znacząco odbiega od maksymalnej. Podobnie, jeżeli chodzi o karę 3 miesięcy pozbawienia wolności wymierzoną oskarżonemu za popełnienie czynu z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. – jest to najniższa kara możliwa do wymierzenia za to przestępstwo. Biorąc za podstawę w/w kary Sąd Rejonowy orzekł karę łączną w wymiarze 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz roku i 6 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie. Twierdzenia obrońcy o błędnych ustaleniach Sądu Rejonowego co do występowania okoliczności obciążających w postaci działania pod wpływem alkoholu i z błahego powodu, jak również zarzut niedostatecznego uwzględnienia motywacji stojącej za popełnieniem czynów przez oskarżonego oraz okoliczności łagodzącej w postaci młodego wieku S. Z. (1) są całkowicie chybione, co wprost wynika z uzasadnienia sporządzonego do zaskarżonego wyroku. Omówione zostały w nim poszczególne dyrektywy z art. 53 k.k. i okoliczności wzięte w szczególności pod uwagę przy ocenie wymiaru kary. Nie sposób więc podzielić poglądu o rażącej niewspółmierności poszczególnych kar, jak i samej kary łącznej.
Wbrew twierdzeniom obrońcy, Sąd Rejonowy poświęcił właściwą uwagę okolicznościom podmiotowo-przedmiotowym popełnionych przestępstw oraz sytuacji osobistej oskarżonego i właściwie uwzględnił je przy ustalaniu wymiaru kary. Podzielić należy zapatrywania Sądu Rejonowego o znacznej społecznej szkodliwości czynów popełnionych przez oskarżonego, a także działanie z niskich pobudek i z błahego powodu. Bez wątpienia negatywną okolicznością jest również fakt, iż podczas zdarzeń będących przedmiotem niniejszego postępowania oskarżony znajdował się pod wpływem alkoholu – co wynika z zeznań świadka P. R. (przesłuchanego w charakterze podejrzanego), którym Sąd meriti dał wiarę.
Oskarżony był w pełni świadom charakteru i naganności swojego postępowania, choćby z racji uprzedniej karalności, która świadczy o wysokim stopniu demoralizacji, co zasługuje tym bardziej na krytyczną ocenę. Młody wiek oskarżonego został uwzględniony jako okoliczność łagodząca już przez Sąd I Instancji, jednak wobec zgromadzonych w sprawie licznych dowodów trudno doszukiwać się w zachowaniu oskarżonego jakichkolwiek okoliczności usprawiedliwiających jego działania.
Wymierzając karę Sąd Rejonowy w sposób właściwy uwzględnił stopień społecznej szkodliwości czynów i stopień zawinienia oskarżonego, a także cele wychowawcze i prewencyjne orzeczonej wobec S. Z. (1) kary łącznej 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz roku i 6 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie i słusznie uznał, iż odniesie ona odpowiedni skutek wychowawczy, jak również zaspokojone zostanie poczucie społecznej sprawiedliwości. Koniecznym dla osiągnięcia celów postępowania było także orzeczenie obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem opisanym w pkt II wyroku, jak również nawiązki na rzecz pokrzywdzonego. Podkreślić należy także, że rozpoznając ponownie niniejszą sprawę Sąd I instancji przy wymiarze kary uwzględnił zakaz reformationis in peius zawarty w art. 443 k.p.k.
Na podstawie powyższego, Sąd Okręgowy jako słuszną i sprawiedliwą uznaje karę orzeczoną w I instancji, która to kara nie nosi cech rażącej niewspółmierności. W pełni na aprobatę zasługuje zarówno wymiar orzeczonej kary jak i jej bezwzględny charakter.
Na podstawie art. 105 § 1 i 2 k.p.k. sprostowano omyłkę pisarską znajdującą się w zaskarżonym wyroku w ten sposób, że w dacie urodzenia oskarżonego zamiast ,,1978 roku” wpisano ,,1984 roku”, albowiem omyłka ta nosi cechy oczywistej, co wynika z dokumentów zgromadzonych w aktach, które jednoznacznie wskazują, iż oskarżony w niniejszej sprawie S. Z. (1) urodził się w (...) roku.
Z uwagi na wniosek obrońcy zgłoszony na rozprawie apelacyjnej w dniu 7 czerwca 2019 roku zasądzono od Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Północ w W. rzecz adw. I. D. kwotę 516,60 zł tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu w instancji odwoławczej oraz podatek VAT.
Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.
SSO Maciej Schulz SSO Zenon Stankiewicz SSO Anita Jarząbek-Bocian