Treść orzeczenia
Sygn. akt VI Ka 1039/17
Uzasadnienie
Sąd Rejonowy w Zabrzu wyrokiem łącznym z dnia 28 września 2017 roku sygn. akt VII K 394/17 na podstawie art.91 § 2 kk i art.86 § 1 i 4 kk połączył skazanemu Ł. M. karę pozbawienia wolności i karę łączną pozbawienia wolności orzeczone prawomocnymi wyrokami:
⚫
Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 31 sierpnia 2015 roku sygn. akt VII K 898/14,
⚫
Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 3 lutego 2017 roku sygn. akt VII K 612/16,
i wymierzył mu karę łączną 3 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności.
Na poczet tej kary zaliczył skazanemu okres pozbawienia wolności w sprawie VII K 898/14 od dnia 15 czerwca 2014 roku do dnia 10 października 2014 roku i od dnia 4 kwietnia 2016 roku do dnia 28 września 2017 roku.
Ponadto orzekł o kosztach obrony z urzędu, zaś skazanego zwolnił od ponoszenia kosztów sądowych.
Zastrzegł również, że pozostałe rozstrzygnięcia zawarte w połączonych wyrokach pozostawia do odrębnego wykonania.
Od tego wyroku apelację wywiódł obrońca skazanego. Orzeczenie Sądu I instancji zaskarżył w części, co do wymiaru kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej w punkcie pierwszym wyroku. Zarzucił rażącą niewspółmierność (surowość) kary łącznej pozbawienia wolności, polegającą na wymierzeniu kary łącznej w wymiarze 3 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności w sytuacji, gdy w stosunku do skazanego istniały przesłanki do orzeczenia kary łącznej pozbawienia wolności w znacznie niższym wymiarze.
Obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie skazanemu kary łącznej pozbawienia wolności przy zastosowaniu reguły absorpcji.
Sąd Okręgowy stwierdził, co następuje
Apelacja obrońcy nie zasługiwała na uwzględnienie. Twierdzenie jakoby kara łączna pozbawienia wolności w wymiarze 3 lat i 4 miesięcy była rażąco surowa, w sytuacji łączenia przez Sąd Rejonowy kary łącznej 3 lat pozbawienia wolności z karą jednostkową 8 miesięcy pozbawienia wolności, nie może być zaakceptowane.
Poza sporem jest, że w sytuacji skazanego możliwe do połączenia były dwie kary z wyroków Sądu Rejonowego w Zabrzu VII K 898/14 i VII K 612/16. Potwierdzają to dane o karalności skazanego oraz analiza wcześniejszych wyroków, w tym wydanego wobec Ł. M. w 2011 roku wyroku łącznego przez Sąd Rejonowy w Gliwicach w sprawie o sygn. IX K 145/11 (k.17-18, 64-65, 77-92).
Obrońca domaga się wobec skazanego kary łącznej 3 lat pozbawienia wolności, czyli orzeczonej z zastosowaniem reguły absorpcji. Żądanie to jest nieuzasadnione. Skarżący w apelacji nie powołał przekonujących argumentów za tak szczególnym potraktowaniem skazanego, by karę łączną orzec w wysokości ustawowego minimum, czyli w wymiarze najwyższej z kar podlegających łączeniu. Z pewnością argumentem takim nie jest powoływanie się na treść przepisów z podkreśleniem, że ustawa Kodeks karny możliwość taką przewiduje. Przypomnieć zatem trzeba jednolite stanowisko judykatury, że jakkolwiek - zgodnie z art. 86 § 1 kk - przy orzekaniu kary łącznej możliwe jest zastosowanie zarówno zasady pełnej absorpcji, jak i zasady pełnej kumulacji, to jednak należy pamiętać, że zastosowanie każdej z tych zasad jest rozstrzygnięciem skrajnym, które może być stosowane wyjątkowo i wymaga wnikliwego umotywowania w uzasadnieniu wyroku (tak m.in. Sąd Apelacyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 25 czerwca 2015 roku sygn. akt II AKa 102/15).
W okolicznościach sprawy nie ma powodów do zastosowania zasady absorpcji, a są argumenty, które nakazują uznać karę łączna 3 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności za wręcz łagodną. Trafnie pisze Sąd Rejonowy, że pomiędzy przestępstwami z obu wyroków nie zachodzi bliska więź czasowa. Dzieli je okres od około 1 roku i 9 miesięcy do 2 lat i 2 miesięcy. Są to czyny skierowane przeciwko różnym dobrom chronionym prawem. Łączność pomiędzy nimi wynika tylko z tego, że popełniła je ta sama osoba. Co więcej, skazany był wiele razy karany. Nie jest to jego pierwszy wyrok łączny. Po wydaniu wyroku łącznego w 2011 roku oraz uprzednim odbywaniu kary pozbawienia wolności, popełnił kolejnych pięć przestępstw, co do których orzekano trzema wyrokami. Ma zatem rację Sąd I instancji, że po stronie Ł. M. nie zachodzi pozytywna prognoza. Nie wiadomo też dlaczego niepoprawny sprawca miałby być premiowany, a za wyjątkową nagrodę należałoby uznać zastosowanie zasady absorpcji. Oceny tej nie może zmienić treść nowej opinii o skazanym z Zakładu Karnego w Z. uzyskanej na wniosek Ł. M. (k.74). W ciągu ostatniego półrocza zachowanie skazanego uległo znaczącej poprawie. Wcześniej, a ponownie w warunkach izolacji Ł. M. przebywa od 4 kwietnia 2016 roku, jego zachowanie było zmienne a postępy w resocjalizacji umiarkowane (k.9). Wprawdzie skazany był wielokrotnie nagradzany, ale również dopuszczał się bardzo poważnych naruszeń dyscyplinarnych. Był karany m.in. umieszczeniem w celi izolacyjnej. Jest oczywiste, że ocena zachowania skazanego nie może ograniczać się do części jego pobytu w jednostce penitencjarnej, i to tylko tego okresu, w którym zaczęło się toczyć postępowanie o wydanie wyroku łącznego. Na ewentualne dobrodziejstwo w zakresie korzystnego wymiaru kary łącznej może liczyć osoba, której zachowanie jest niezmiennie dobre czy bardzo dobre. Za takie nie uchodzi postawa Ł. M.. Zmienne zachowanie nie wystarcza do skorzystania z dobrodziejstwa absorpcji. Również wzgląd na cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, przemawiają za stosowaniem zasady asperacji przy jej wymiarze.
Z tych powodów Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.
Na rzecz obrońcy, który brał udział w postępowaniu odwoławczym i złożył stosowny wniosek, Sąd odwoławczy zasądził nieuiszczone koszty obrony udzielonej skazanemu z urzędu w tym postępowaniu. Skazanego, który jest pozbawiony wolności i nie posiada dochodów zwolnił od ponoszenia wydatków za II instancję, obciążając nimi Skarb Państwa.