descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt VI GC 971/24

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 21 maja 2025 roku

Sąd Rejonowy w Gdyni VI Wydział Gospodarczy, w składzie:

Przewodniczący: Sędzia Sądu Rejonowego Justyna Supińska

Protokolant: starszy sekretarz sądowy Marta Denc

Uzasadnienie

W pozwie z dnia 05 września 2024 roku powód (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. domagał się zasądzenia od pozwanej B. O. kwoty 10 098,89 złotych, w tym kwoty: 9 450 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi za okres od dnia 12 czerwca 2024 roku do dnia zapłaty – tytułem zwrotu dwukrotności wpłaconego zadatku; kwoty 350,69 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi za okres od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty – tytułem skapitalizowanych odsetek ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonych za okres od dnia 12 czerwca 2024 roku do dnia 05 września 2024 roku oraz kwoty 298,20 złotych tytułem rekompensaty za koszty odzyskiwania należności, a także kosztów procesu.

W odpowiedzi na pozew pozwana B. O. zakwestionowała powództwo co do zasady i co do wysokości domagając się jego oddalenia. Pozwana przyznała, że strony łączyła umowa, jednakże jej przedmiotem nie była organizacja przez pozwaną imprezy integracyjnej (udostępnienie sali) ani organizacja grilla, lecz wyłącznie wynajem pokoi wraz z wyżywieniem, co pozwana wykonała – pokoje zostały zarezerwowane, a wyżywienie przygotowane zgodnie z zamówieniem, choć powód z nich nie skorzystał. Pozwana wskazała przy tym, że powód we własnym zakresie miał zorganizować grilla i imprezę integracyjną.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. prowadzi działalność gospodarczą w zakresie organizacji imprez turystycznych.

B. O. prowadzi pensjonat w R.. W ramach prowadzonej działalności wynajmuje pokoje i zapewnia gościom wyżywienie. Organizuje także imprezy okolicznościowe w sali restauracyjnej i wiacie grillowej, przy czym ich wynajęcie jest dodatkowo płatne i obejmuje również ustalone menu, obsługę kelnerską oraz DJ-a, a wynajem wiaty grillowej wiąże się z tzw. „pakietem grillowym”.

zeznania pozwanej B. O. – protokół z rozprawy z dnia 14 maja 2025 roku, k. 87-90 akt (zapis obrazu i dźwięku 00:15:26-00:42:57)

W marcu 2024 roku I. B. w imieniu (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. skontaktowała się z B. O., gdyż zamierzała zorganizować w dniach 14-16 czerwca 2024 roku wycieczkę na P. dla grupy około 35 osób i szukała dla niej noclegu z wyżywieniem. I. B. miała zamiar w czasie pobytu zorganizować także atrakcje w postaci imprez integracyjnych – grilla (w pierwszym dniu pobytu) oraz imprezy tanecznej (drugiego dnia pobytu), więc zapytała B. O. o możliwość ich organizacji. B. O. poinformowała ją o takiej możliwości, przy czym wskazała, że jest to dodatkowo płatne, a wynajęcie sali restauracyjnej obejmuje również ustalone menu i obsługę kelnerską oraz DJ-a, zaś wynajem wiaty grillowej – „pakiet grillowy”. Wówczas I. B. oświadczyła B. O., że założony przez nią budżet wycieczki nie pozwala jej na wynajem sali restauracyjnej i wiaty grillowej.

I. B. nie wskazywała B. O., w jakie dni miała zamiar zorganizować poszczególne imprezy integracyjne.

B. O. nie zapewniała I. B., że udostępni jej w czasie całego pobytu nieodpłatnie salę restauracyjną i wiatę grillową.

zeznania członka zarządu powoda I. B. – protokół z rozprawy z dnia 14 maja 2025 roku, k. 87-90 akt (zapis obrazu i dźwięku 00:02:06-00:15:26), zeznania pozwanej B. O. – protokół z rozprawy z dnia 14 maja 2025 roku, k. 87-90 akt (zapis obrazu i dźwięku 00:15:26-00:42:57), folder – k. 14-15 akt

Ostatecznie, po przeprowadzeniu negocjacji cenowych, w dniu 20 marca 2024 roku (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. w wiadomości mailowej zwrócił się do B. O. o zarezerwowanie 12 lub 14 pokoi z wyżywieniem dla grupy około 35 osób informując, że we własnym zakresie zorganizuje grilla i imprezę integracyjną.

Następnego dnia w wiadomości mailowej B. O. potwierdziła rezerwację na pobyt grupy 35 osób (zakwaterowanych w 12 pokojach) w terminie od dnia 14 do dnia 16 czerwca 2024 roku, z wyżywieniem, w cenie 225 złotych za osobę za dobę plus opłata klimatyczna w kwocie 8 złotych za osobę za dobę. Wskazała również na konieczność zapłaty zadatku w wysokości 30% wartości rezerwacji, tj. kwoty 4 725 złotych, w terminie do dnia 27 marca 2024 roku.

wydruk wiadomości mailowych – k. 16-21, 42-43 akt, zeznania członka zarządu powoda I. B. – protokół z rozprawy z dnia 14 maja 2025 roku, k. 87-90 akt (zapis obrazu i dźwięku 00:02:06-00:15:26), zeznania pozwanej B. O. – protokół z rozprawy z dnia 14 maja 2025 roku, k. 87-90 akt (zapis obrazu i dźwięku 00:15:26-00:42:57)

(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. uregulował zadatek w dniu 24 kwietnia 2024 roku, w związku z czym B. O. wystawiła z tego tytułu fakturę numer (...). Następnie B. O. przesłała mailowo (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. grafik obejmujący zestawienie zarezerwowanych pokoi.

wydruk wiadomości mailowych – k. 16-21 akt, faktura – k. 44 akt

W dniu 11 czerwca 2024 roku z B. O. skontaktowała się telefonicznie w imieniu (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. osoba mająca być pilotem tej wycieczki i zapytała o dostępność sali. B. O. poinformowała ją wówczas, że (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. nie wynajął od niej sali restauracyjnej, gdyż miał zorganizować imprezy integracyjne we własnym zakresie oraz wskazała, że nie dysponuje ona żadną inną salą „pod klucz”, którą mogłaby udostępnić, stąd też proponowana przez (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. zamiana kolejności dni, w których imprezy integracyjne miały by zostać zorganizowane, nie przyczyniła się do rozwiązania tej sytuacji.

zeznania pozwanej B. O. – protokół z rozprawy z dnia 14 maja 2025 roku, k. 87-90 akt (zapis obrazu i dźwięku 00:15:26-00:42:57), zrzut ekranu telefonu komórkowego – k. 22 akt

W dniu 11 czerwca 2024 roku o godz. 17:42 I. B. w imieniu (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. przesłała B. O. wiadomość mailową z informacją, że w związku z brakiem sali jest „zmuszona zrezygnować z rezerwacji jednocześnie prosząc o zwrot wpłaconej kwoty 4 725 złotych”.

wydruk wiadomości mailowych – k. 16-21 akt

W dniu przyjazdu B. O. przesłała (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. ostateczny grafik obejmujący zestawienie zarezerwowanych pokoi oraz menu na obiadokolację. (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. początkowo potwierdził B. O. przyjazd, jak i wskazał godzinę obiadokolacji, jednak około godziny 16.00 poinformował ją jednak, że grupa ostatecznie nie przyjedzie.

zeznania pozwanej B. O. – protokół z rozprawy z dnia 14 maja 2025 roku, k. 87-90 akt (zapis obrazu i dźwięku 00:15:26-00:42:57), wydruk wiadomości sms – k. 45-48 akt

W dniach 14-16 czerwca 2024 roku B. O. nie wynajmowała sali restauracyjnej i wiaty grillowej żadnej innej grupie gości.

zeznania pozwanej B. O. – protokół z rozprawy z dnia 14 maja 2025 roku, k. 87-90 akt (zapis obrazu i dźwięku 00:15:26-00:42:57)

Sąd zważył, co następuje

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie oświadczeń stron w zakresie, w jakim nie były one kwestionowane przez stronę przeciwną, a nadto na podstawie wyżej wymienionych dowodów z dokumentów oraz dowodów z wydruków wiadomości mailowych i sms (uznając je za dowody w rozumieniu art. 308 k.p.c. w zw. z art. 243 1 k.p.c.) przedłożonych przez strony w toku postępowania, których zarówno autentyczność, jak i prawdziwość w zakresie twierdzeń w nich zawartych nie budziła wątpliwości Sądu, a zatem brak było podstaw do odmowy dania im wiary. W konsekwencji dokumenty te należało uznać za materiał dowodowy wiarygodny i dający możliwość czynienia na jego postawie pełnych i prawidłowych ustaleń faktycznych.

Pozostałe dokumenty nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem nie wnosiły do niej nowych i istotnych okoliczności.

Ustalając stan faktyczny sprawy Sąd oparł się również na dowodzie z przesłuchania stron w poniżej wskazanym zakresie.

Odnosząc się do zeznań przedstawiciela powoda – I. B., to Sąd dał im wiarę jedynie w zakresie, w jakim znalazły one potwierdzenie w innych dowodach przeprowadzonych w sprawie. Sąd za niewiarygodne uznał natomiast jej zeznania przede wszystkim w tej części, w jakim wskazała ona na przebieg rozmów i okoliczności związane z zawarciem umowy w przedmiocie nieodpłatnego udostępnienia powodowi sali restauracyjnej i wiaty grillowej, w tym na zobowiązanie się pozwanej do zapewnienia powodowi ich dostępności przez cały okres pobytu. Sąd zawyżył bowiem, że okoliczności tej nie potwierdzał żaden obiektywny dowód w sprawie, w tym korespondencja mailowa, a pozwana konsekwentnie tak określonemu przedmiotowi umowy przeczyła.

Odnosząc się do zeznań pozwanej B. O., to podlegały one uwzględnieniu w całości jako spójne i logiczne, a nadto zostały potwierdzone pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Sąd w szczególności oparł się na nich w zakresie, w jakim pozwana wskazała na okoliczności związane z zawarciem umowy i jej treścią, w tym brakiem deklaracji nieodpłatnego udostępnienia sali i wiaty grillowej oraz odpłatności związanych z ich wynajem w przypadku zawarcia takiej umowy.

Jednocześnie Sąd miał na uwadze, że powód nie zdołał w żaden sposób podważyć wiarygodności zeznań pozwanej B. O.. Nie przedłożył on bowiem żadnego obiektywnego dowodu, z którego wynikałoby, że pozwana zobowiązała się do usług dodatkowych ponad zapewnienie miejsc noclegowych i wyżywienia grupie, o czym szerzej w poniższej części uzasadnienia.

Sąd nie przeprowadził dowodu z zeznań I. B. w charakterze świadka, wniosek w tym zakresie powód bowiem cofnął oświadczeniem zawartym w piśmie procesowym z datą w nagłówku „dnia 18 listopada 2024 roku” (data prezentaty: 2024-11-21, k. 60-61 akt), zaś osoba ta została przesłuchana jako przedstawiciel strony (członek zarządu powoda).

W ocenie Sądu powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie powód (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. domagał się zasądzenia od pozwanej B. O. kwoty 10 098,89 złotych, w tym kwoty: 9 450 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi za okres od dnia 12 czerwca 2024 roku do dnia zapłaty – tytułem zwrotu dwukrotności wpłaconego zadatku w związku z niewywiązaniem się przez pozwaną z umowy o wynajem pokoi i organizację imprez integracyjnych w należącym do niej pensjonacie, kwoty 350,69 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi za okres od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty – tytułem skapitalizowanych odsetek ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonych za okres od dnia 12 czerwca 2024 roku do dnia 05 września 2024 roku oraz kwoty 298,20 złotych tytułem rekompensaty za koszty odzyskiwania należności, a także kosztów procesu.

Kwestionując żądanie pozwu pozwana B. O. podniosła, że choć strony łączyła umowa, to jej przedmiotem był wyłącznie wynajem pokoi wraz z wyżywieniem, co też pozwana wykonała. Pozwana nie zobowiązała się natomiast do organizacji imprezy integracyjnej, w tym udostępnienia sali restauracyjnej, czy wiaty grillowej, miał to bowiem we własnym zakresie organizować sobie powód.

Przechodząc do rozważań merytorycznych w pierwszej kolejności wskazać należy, że podstawę faktyczną żądania pozwu w niniejszej sprawie stanowiło zawarcie między stronami umowy o świadczenie usług hotelarskich i dodatkowych, z której to – zdaniem powoda – nie wywiązała się w zakresie nieodpłatnego udostępnienia sali restauracyjnej i wiaty grillowej w dniach 14-16 czerwca 2024 roku – pozwana. Nie budziło przy tym wątpliwości Sądu, że usługi noclegowe oraz gastronomiczne świadczone przez pozwaną w obrębie należącego do niej obiektu zakwalifikować należało jako usługi hotelarskie w rozumieniu art. 3 ust. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 roku. poz. 1944). Zgodnie bowiem z powołanym przepisem przez usługi hotelarskie należy rozumieć krótkotrwałe, ogólnie dostępne wynajmowanie domów, mieszkań, pokoi, miejsc noclegowych, a także miejsc na ustawienie namiotów lub przyczep samochodowych oraz świadczenie, w obrębie obiektu, usług z tym związanych.

Umowa o świadczenie usług hotelowych należy przy tym do umów mieszanych zawierających w sobie elementy różnych umów nazwanych, jak np. sprzedaż, najem, dzieło, przechowanie i nienazwanych, jako usług podobnych do zlecenia. Do umowy tej zastosowanie znajdą więc przepisy prawa cywilnego o umowach w ogólności, odpowiednie przepisy części ogólnej zobowiązań, w tym przepisy o skutkach niewykonania zobowiązań (art. 471 i następne k.c.) oraz o niewykonaniu i skutkach niewykonania zobowiązań z umów wzajemnych (art. 487 i następne k.c.), przepisy o umowach nazwanych wprost lub w drodze analogii, w zależności od podobieństwa określonych świadczeń z tej umowy do świadczeń z odpowiedniej umowy nazwanej (tak Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 15 kwietnia 2016 roku, sygn. akt I CSK 383/15). W przedmiotowej sprawie usługi hotelowe świadczone przez pozwaną obejmowały usługi noclegowe oraz usługi gastronomiczne, co skutkowało zakwalifikowaniem ich przez Sąd jako świadczenie usług, za które należy się wynagrodzenie – zgodnie z art. 750 k.c. w zw. z art. 734 § 1 k.c. w zw. z art. 735 § 1 k.c.

Poza sporem pozostawało, że strony zawarły umowę na podstawie, której pozwana zobowiązała się wobec powoda do zorganizowania zakwaterowania oraz częściowego wyżywienia (HB) dla grupy około 35 osób w terminie od dnia 14 do dnia 16 czerwca 2024 roku, za ustalonym wynagrodzeniem w kwocie 225 złotych za osobę za dobę pobytu. Niesporne było również, że powód, choć po ustalonym terminie, uregulował zadatek w kwocie 4 725 złotych.

Spór w niniejszej sprawie sprowadzał się natomiast do ustalenia, czy przedmiotem umowy było również nieodpłatne udostępnienie powodowi na czas pobytu gości powoda sali restauracyjnej i wiaty grillowej w celu zorganizowania tam imprez integracyjnych, jakie powód miał w planie wycieczki, a w konsekwencji – czy brak ich udostępnienia przez pozwaną prowadził do skutecznego odstąpienia od umowy przez powoda i uzasadniał jego żądanie zwrotu zadatku w podwójnej wysokości. Sąd miał bowiem na uwadze, że w dniu 11 czerwca 2024 roku powód przesłał pozwanej wiadomość mailową z informacją, że w związku z brakiem sali jest „zmuszony zrezygnować z rezerwacji jednocześnie prosząc o zwrot wpłaconej kwoty 4 725 złotych”.

Zgodnie z treścią art. 394 § 1 k.c. w braku odmiennego zastrzeżenia umownego albo zwyczaju zadatek dany przy zawarciu umowy ma to znaczenie, że w razie niewykonania umowy przez jedną ze stron druga strona może bez wyznaczenia terminu dodatkowego od umowy odstąpić i otrzymany zadatek zachować, a jeżeli sama go dała, może żądać sumy dwukrotnie wyższej.

Stosownie do treści art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Przepis ten określa reguły dowodzenia, tj. przedmiot dowodu oraz osobę, na której spoczywa ciężar udowodnienia faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, rzeczą Sądu nie jest bowiem zarządzanie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie. Sąd nie jest też zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 232 k.p.c.). Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (art. 3 k.p.c.), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne. Jest to wyrazem zasady, że to strony powinny być zainteresowane wynikiem postępowania oraz że to one dysponują przedmiotem postępowania m. in. poprzez powoływanie i przedstawianie Sądowi wybranych przez siebie dowodów. Zgodnie zaś z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 03 października 1969 roku w sprawie o sygn. akt II PR 313/69 na powodzie, stosownie do treści art. 6 k.c., spoczywa ciężar udowodnienia faktów przemawiających za zasadnością jego roszczenia. W razie zaś sprostania przez powoda ciążącemu na nim obowiązkowi, na stronie pozwanej spoczywa wówczas ciężar udowodnienia ekscepcji i faktów uzasadniających jej zdaniem oddalenie powództwa (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 kwietnia 1982 roku, sygn. akt I CR 79/82).

W okolicznościach niniejszej sprawy zatem to na powodzie (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. ciążył obowiązek udowodnienia istnienia roszczenia stanowiącego podstawę powództwa poprzez wykazanie, że przedmiotem wiążącej strony umowy – poza zapewnieniem zakwaterowania i wyżywienia wskazanej grupie osób (ten zakres był bowiem niesporny) – było również nieodpłatne udostępnienie sali restauracyjnej i wiaty grillowej, czego pozwana nie wykonała, a w związku z tym powód odstąpił od umowy.

W ocenie Sądu powód nie sprostał powyższemu obowiązkowi, albowiem nie wykazał za pomocą zaoferowanych dowodów zasadności swojego roszczenia. Wobec bowiem zaprzeczania przez pozwaną okolicznościom istnienia umowy o wskazywanej przez powoda treści, zaoferowane przez powoda dowody, w tym z korespondencji mailowej oraz z przesłuchania powoda, nie były wystarczające do przyjęcia, że strony łączyła umowa o świadczenie usług hotelarskich i dodatkowych obejmująca także swoim zakresem nieodpłatne udostępnienie sali restauracyjnej i wiaty grillowej.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że podnoszona przez powoda okoliczność, że imprezy integracyjne (grill oraz impreza taneczna) były w planie organizowanej przez niego wycieczki nie ma jakiegokolwiek znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, istotna była bowiem jedynie treść łączącej strony umowy, nie zaś zobowiązania powoda wobec uczestników tejże wycieczki.

Jednocześnie jak wynikało z przeprowadzonych w sprawie dowodów w marcu 2024 roku powód skontaktował się z pozwaną, gdyż poszukiwał noclegu z wyżywieniem dla grupy około 35 osób w związku z zamiarem zorganizowania dla niej (grupy), w dniach 14-16 czerwca 2024 roku, wycieczki na P.. Powód miał zamiar w czasie pobytu zorganizować także atrakcje w postaci imprez integracyjnych – grilla i imprezy tanecznej, więc zapytał pozwaną o możliwość ich organizacji, pozwana zaś poinformowała go, że jest to dodatkowo płatne, przy czym wynajęcie sali restauracyjnej obejmuje również ustalone menu i obsługę kelnerską oraz DJ-a, a wynajem wiaty grillowej – „pakiet grillowy”. Wówczas reprezentująca powoda I. B. oświadczyła pozwanej, że założony przez nią budżet wycieczki nie pozwala jej na to, zaś – jak wynika z uznanych za wiarygodne zeznań pozwanej – pozwana nie zapewniła jej wówczas, że udostępni jej w czasie całego pobytu nieodpłatnie samą salę restauracyjną i wiatę grillową. Jednocześnie po tak przeprowadzonych negocjacjach I. B. dokonując rezerwacji w dniu 20 marca 2024 roku wskazała, że rezerwuje nocleg dla grupy około 35 osób z wyżywieniem, za cenę 225 złotych za osobę za dobę oraz poinformowała, że powód będzie organizował grilla i imprezę integracyjną we własnym zakresie.

Mając na uwadze powyższe w ocenie Sądu nie sposób uznać, aby powód wykazał, że pozwana zgodziła się na udostępnienie mu sali restauracyjnej i wiaty grillowej – nieodpłatnie, i to przez cały czas pobytu, zwłaszcza, że powód nie wskazywał pozwanej, w które dni zamierzał przeprowadzić owe imprezy integracyjne zeznając, że pozwana miała przez trzy dni „trzymać wiatę i salę” dla powoda. Powyższe twierdzenie powoda pozostaje przy tym w sprzeczności z logiką i zasadami doświadczenia życiowego, trudno przyjąć bowiem, aby pozwana jako przedsiębiorca dążący do wypracowania zysku z prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, pozbawiała się tego zysku i zapewniała na kilka dni salę restauracyjną i wiatę grillową powodowi za darmo, nie sposób oczekiwać przecież, aby przedsiębiorca prowadzący działalność hotelową blokował możliwość korzystania z dwóch niezależnych pomieszczeń, czy też organizacji dwóch niezależnych imprez, nie pobierając za to opłaty, w oczekiwaniu na ewentualne skorzystanie z nich przez powoda (również nieodpłatnie).

Oczywiście nie ma przeszkód ku temu, aby strony umówiły się na udostępnienie powodowi sali restauracyjnej i wiaty grillowej nieodpłatnie, i to przez cały czas pobytu, niemniej jednak powód okoliczności tej, jak już wskazano powyżej, nie wykazał. Dowodu na powyższe zaś w żadnej mierze nie stanowi treść wiadomości mailowej powoda z dnia 20 marca 2024 roku, w której I. B. wskazała, że rezerwuje nocleg dla grupy około 35 osób z wyżywieniem, za cenę 225 złotych za osobę za dobę oraz poinformowała, że powód będzie organizował grilla i imprezę integracyjną we własnym zakresie.

Niewątpliwie powyższe sformułowanie, mając na uwadze dyrektywy wykładni wskazane w art. 65 k.c. (jako, że rozumienie tego sformułowania przez obie strony było odmienne, a więc zeznania przedstawicieli stron nie mogły stanowić podstawy do ustalenia zgodnego zamiaru stron przy zawarciu umowy w spornym zakresie), należało zrozumieć, tak, jak by je zrozumiał typowy adresat tych słów, a więc jako samodzielne, bez korzystania z żadnych usług ani pomocy, a zatem bez jakiegokolwiek udziału pozwanej (w tym poprzez udostępnienie pomieszczeń), zorganizowanie imprez integracyjnych – grilla i imprezy tanecznej, zwłaszcza w kontekście prowadzonych negocjacji i informacji od pozwanej, że wynajęcie sali restauracyjnej i wiaty grillowej są dodatkowo płatne i obejmują również ustalone menu i obsługę kelnerską oraz DJ-a, a wynajem wiaty grillowej – „pakiet grillowy”, jak i oświadczenia pozwanej, że założony przez nią budżet nie pozwala na ich rezerwację. Omawiane sformułowanie nie świadczy przy tym również o tym, że pozwana zobowiązała się udostępnić wskazane miejsca powodowi, by ten samodzielnie – korzystając z tych pomieszczeń – zorganizował tam poczęstunek, obsługę i oprawę muzyczną na czas trwania imprezy, imprezy takie mogą się bowiem odbywać gdzieś indziej, poza miejscem zakwaterowania. Oświadczenie powoda o zorganizowaniu grilla i imprezy tanecznej we własnym zakresie jednoznacznie więc wskazywało na ich organizację przez powoda, w tym także w zakresie znalezienia miejsca, w którym będą się one odbywały, bez udziału pozwanej w jakiejkolwiek formie, w tym poprzez zapewnienie sali restauracyjnej i wiaty grillowej.

Jednocześnie zważyć należało, że pozwana w wiadomości mailowej potwierdzającej przyjęcie rezerwacji w ogóle nie odniosła się do informacji powoda dotyczącej organizacji imprezy tanecznej i grilla we własnym zakresie, szczegółowo potwierdzając pozostałe kwestie związane z zakwaterowaniem i wyżywieniem, co świadczy również o tym, że organizacja tych imprez, w tym kwestia nieodpłatnego udostępnienia miejsc, gdzie mogłyby być one przeprowadzone, nie została między stronami uzgodniona.

Jedynie na marginesie w tym miejscu przypomnieć należy, że zgodnie z treścią art. 65 § 2 k.c. w umowach należy badać, jaki był zgodny zamiar stron i cel umowy, aniżeli opierać się na jej dosłownym brzmieniu. Nie ma wątpliwości, że celem procesu wykładni jest odtworzenie znaczenia, jakie obie strony nadawały składanemu oświadczeniu woli w momencie jego wyrażania (tzw. subiektywny wzorzec wykładni). Dopiero gdy okaże się, że nie da się stwierdzić, jak strony rozumiały sporne postanowienia umowy w chwili jej zawarcia, Sąd powinien ustalić ich znaczenie według wzorca obiektywnego opartego na założeniu, że zastosowanie reguł określonych w art. 65 k.c. nakazuje otoczyć ochroną adresata oświadczenia woli, który przyjął je określając jego treść przy zastosowaniu starannych zabiegów interpretacyjnych (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 20 stycznia 2011 roku, sygn. akt I CSK 193/10). A zatem gdy na podstawie stanowisk stron nie jest możliwe dokonanie wykładni postanowień umowy według wzorca subiektywnego, konieczne jest sięgnięcie do drugiej fazy wykładni – obiektywnej, w której właściwy sens oświadczenia woli ustala się na podstawie tego, jak adresat sens ten rozumiał i zrozumieć powinien przy dołożeniu starannych zabiegów interpretacyjnych, jednakże prawidłowa wykładnia nie może abstrahować też od treści zwerbalizowanej w danym piśmie. Sformułowania i pojęcia zawarte w treści tekstu, ale i sama semantyka oraz struktura aktu są jednym z istotnych wykładników woli stron, pozwalają ją poznać i ocenić. Jest więc oczywiste, że wykładnia umowy nie może prowadzić do stwierdzeń pozostających w sprzeczności z jej treścią. Jako środek przydatny do wykazania tego, jak strony rzeczywiście rozumiały składane oświadczenia woli (jak rozumiały postanowienia umowy w chwili jej zawarcia) wskazuje się przede wszystkim różnego rodzaju wypowiedzi samych stron. Należą do nich oświadczenia składane przez strony przy zawarciu umowy lub po jej zawarciu, w których wyjaśniają one lub pośrednio ujawniają sposób rozumienia treści dokonanej regulacji (tak Z. Radwański, System Prawa Prywatnego, t. 2, 2008, s. 60 i n.). Nie są to oświadczenia woli, lecz oświadczenia wiedzy informujące o sposobie rozumienia treści regulacji w chwili zawarcia umowy. Przydatne mogą się okazać zarówno oświadczenia wymieniane między sobą przez strony umowy, jak i oświadczenia kierowane do osób trzecich. Istotne z punktu widzenia pierwszej fazy wykładni są również niewerbalne zachowania stron (równoczesne z zawarciem umowy lub późniejsze), które wskazują na to, jak strony rozumiały sens umowy (tamże).

Jednocześnie wskazać należy, że nie znalazła również potwierdzenia w przeprowadzonych dowodach okoliczność, że przyczyną nieudostępnienia powodowi sali restauracyjnej i wiaty grillowej było wynajęcie tych pomieszczeń innemu podmiotowi, nie potwierdza tego bowiem żaden dowód w sprawie, a pozwana wprost wskazała, że w tym czasie pomieszczenia te nie były wynajęte, zaś jedyną przyczyną ich nieudostępnienia powodowi było to, że strony na to, i to nieodpłatnie, się po prostu nie umówiły.

Skoro zatem powód nie wykazał, że przedmiotem łączącej strony umowy było także nieodpłatne udostępnienie mu w dniach 14-16 czerwca 2024 roku sali restauracyjnej i wiaty grillowej, to brak było po jego stronie podstaw do odstąpienia od umowy, a w konsekwencji żądania zwrotu zadatku w podwójnej jego wysokości. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że powód poprzez swojego przedstawiciela (pilota wycieczki) mimo złożonego powyższego oświadczenia, kilka dni później, tj. w dniu planowanego przyjazdu początkowo potwierdzał jeszcze pozwanej przyjazd grupy oraz godzinę obiadokolacji, by ostatecznie poinformować pozwaną, że jednak goście nie przyjadą. Pozwana tymczasem przygotowała zgodnie z grafikiem pokoje, przygotowała obiadokolację, a więc była gotowa do wykonania swojego zobowiązania, również więc i na tym polu brak było podstaw do odstąpienia od umowy.

W tym miejscu zaś wskazać należy, że niezależnie od niezasadności żądania zwrotu zadatku w podwójnej wysokości, na uwzględnienie nie zasługiwałoby również (w przypadku gdyby zwrot zadatku był zasadny):



w zakresie punktu 1.1) żądania pozwu – żądanie zasądzenia odsetek ustawowych za opóźnienie liczonych od kwoty 9 450 złotych za okres od dnia 12 czerwca 2024 roku do dnia 05 września 2024 roku, albowiem skapitalizowane za ten okres odsetki stanowiły odrębne żądanie zawarte w punkcie 1.2) żądania pozwu (zasadne byłoby co najwyżej żądanie zasądzenia kwoty 9 450 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi za okres od dnia 06 września 2024 roku do dnia zapłaty),



w zakresie punktu 1.2) żądania pozwu – żądanie zasądzenia kwoty 350,69 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi za okres od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty – tytułem skapitalizowanych odsetek ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonych za okres od dnia 12 czerwca 2024 roku do dnia 05 września 2024 roku (w tym zakresie zasadne byłoby co najwyżej żądanie kwoty 250,49 złotych tytułem skapitalizowanych odsetek ustawowych za opóźnienie liczonych od kwoty 9 450 złotych za okres od dnia 12 czerwca 2024 roku do dnia 05 września 2024 roku, zwrot zadatku nie stanowi bowiem transakcji handlowej, stąd nie przysługuje prawo do żądania odsetek ustawach za opóźnienie w transakcjach handlowych),



w zakresie punktu 1.3) żądania pozwu – żądanie kwoty 298,20 złotych tytułem rekompensaty za koszty odzyskiwania należności, albowiem zwrot zadatku nie stanowi transakcji handlowej w rozumieniu ustawy z dnia 08 marca 2013 roku o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 roku, poz. 1790).

Uwzględniając całokształt powyższych rozważań w ocenie Sądu powództwo podlegało oddaleniu w całości jako niezasadne, o czym Sąd orzekł w punkcie pierwszym wyroku na podstawie art. 394 § 1 k.c. w zw. z art. 750 k.c. w zw. z art. 734 § 1 k.c. w zw. z art. 735 § 1 k.c. w zw. z art. 3 ust. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 roku. poz. 1944) oraz w zw. z art. 1, art. 4, art. 7 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 08 marca 2013 roku o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 roku, poz. 1790) w zw. z art. 481 k.c. w zw. z art. 482 k.c. zw. z art. 6 k.c. stosowanych a contrario.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie drugim wyroku zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 k.p.c. obciążając nimi w całości powoda jako stronę, która proces przegrała. Sąd zasądził zatem od powoda na rzecz pozwanej kwotę 3 617 złotych (wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie liczonymi za okres od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty) ustaloną na podstawie § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 roku, poz. 1935) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego i opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa.

ZARZĄDZENIE

1. (...)

2. (...)

3. (...)

4. (...)

SSR Justyna Supińska

Gdynia, dnia 04 czerwca 2025 roku