descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt V W 381/26

Uzasadnienie

Wyroku zaocznego Sądu z dnia 07 lipca 2026 r.

Na podstawie zgromadzonego i ujawnionego w toku rozprawy głównej materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 23 lipca 2024 r. około godziny 19.30 na drodze publicznej przy ul. (...), T. G. nie posiadając uprawnień do kierowania pojazdami, prowadził pojazd marki T. o numerze rejestracyjnym (...). Dokonywał on manewrów tzw. „kręcenia bączków” swoim pojazdem. W pewnym momencie pod wpływem nieodpowiedniej prędkości, stracił panowanie nad pojazdem i uderzył w zaparkowany pojazd marki P. o numerze rejestracyjnym (...). Pojazd P. był wówczas pusty. Swoim zachowaniem T. G. spowodował uszkodzenia P. w postaci wgniecenia lewych drzwi z przodu i z tyłu, wgniecenia słupka i nadproża ww. pojazdu.

Dowód: notatka ze zdarzenia k. 1 - 3, protokoły oględzin k. 7 - 8v, protokół z badania stanu trzeźwości analizatorem wydechu k. 9, wyjaśnienia T. G. k. 19, zeznania E. B. k. 87, ewidencja kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, k. 24

T. G. ma 21 lat, prowadzi działalność gospodarczą, deklaruje osiąganie dochodów w wysokości 4500 zł netto, nie posiada osób na utrzymaniu, karany wcześniej za wykroczenia drogowe.

Dowód: dane osobo-poznawcze k. 18 – 18v, ewidencja kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, k. 24, karta karna, k. 72, zeznania świadka R. E., k. 74, opinia dot. uszkodzeń w pojeździe T., k. 65-71

Ocena dowodów:

Stan faktyczny sprawy został ustalony przez Sąd na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w którego skład weszły dowody z dokumentów, zeznania R. E. i E. B. oraz wyjaśnienia obwinionego. Notatka urzędowa, protokoły z oględzin oraz protokół z badania stanu trzeźwości analizatorem wydechu zostały uznane przez Sąd za wiarygodne jako sporządzone przez funkcjonariuszy Policji. Ukazują one okoliczności zdarzenia, miejsce uszkodzenia obu pojazdów, zawierają informację z (...) o nieposiadaniu przez (...) G. uprawnień do kierowania pojazdami. Ewidencja i karta karna przydatne do ustalenia uprzedniej karalności za wykroczenia drogowego. Zeznania świadka R. E. nie wnosiły nic w sprawie zarzucanych czynów, jednakże ukazywały dotychczasowy sposób życia (...) G., co zostało dodatkowo potwierdzone złożoną przez świadka opinią dotyczącą uszkodzeń, jakich dokonał w pojeździe T. (wówczas jeszcze należącym do świadka) obwiniony, korzystając z tego pojazdu bez woli i wiedzy właściciela, i kierując tym pojazdem bez uprawnień.

Zeznania E. B. zostały uznane przez Sąd za wiarygodne. Treść depozycji w zakresie dot. uszkodzeń pojazdu P. odpowiadała tym, określonym w protokołach sporządzonych przez Policję. Zeznania te pokazują w jakich okolicznościach T. G. uszkodził pojazd pokrzywdzonej, potwierdzają nieposiadanie przez niego uprawnień do kierowania pojazdami oraz przedstawiają lekceważący stosunek (...) G. do przepisów ruchu drogowego i bezpieczeństwa innych użytkowników ruchu drogowego. Wyjaśnienia obwinionego, w których przyznał się on do zarzucanych mu czynów uznane za wiarygodne, bowiem znajdują odzwierciedlenie w pozostałym materiale dowodowym. Dane dotyczące T. G. w zakresie jego stanu rodzinnego, majątkowego oraz możliwości zarobkowych Sąd ustalił na podstawie danych pochodzących od obwinionego.

Ocena prawna

Zgromadzony materiał dowodowy pozwolił na przypisanie T. G. winy i sprawstwa za czyn z art. 97 kw w zw. z art. 19 ust. 1 G. w zb. z art. 94 § 1 kw w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami. Zgodnie z art. 97 kw uczestnik ruchu lub inna osoba znajdująca się na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, a także właściciel lub posiadacz pojazdu, który wykracza przeciwko innym przepisom ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym lub przepisom wydanym na jej podstawie, podlega karze grzywny do 3000 złotych albo karze nagany. Artykuł 19 pord przewiduje, że kierujący pojazdem jest obowiązany jechać z prędkością zapewniającą panowanie nad pojazdem, z uwzględnieniem warunków, w jakich ruch się odbywa, a w szczególności: rzeźby terenu, stanu i widoczności drogi, stanu i ładunku pojazdu, warunków atmosferycznych i natężenia ruchu. Jak wynika z art. 94 § 1 kw kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu prowadzi pojazd mechaniczny, nie mając do tego uprawnienia, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny nie niższej niż 1500 złotych. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami dokumentem stwierdzającym posiadanie uprawnienia do kierowania motorowerem, pojazdem silnikowym lub zespołem pojazdów składającym się z pojazdu silnikowego i przyczepy lub naczepy jest wydane w kraju prawo jazdy, pozwolenie wojskowe, międzynarodowe prawo jazdy.

W ocenianym stanie faktycznym T. G. kierując pojazdem T. o numerze rejestracyjnym (...) na drodze publicznej przy ul. (...), nie posiadając uprawnień, nie zachował należytej ostrożności oraz prędkości zapewniającej panowanie nad pojazdem w skutek czego, kręcąc samochodem tzw. „bączki” stracił kontrolę nad samochodem i najechał na zaparkowany pojazd marki P. o numerze rejestracyjnym (...). Swoim zachowaniem T. G. spowodował uszkodzenia P. w postaci wgniecenia lewych drzwi z przodu i z tyłu, wgniecenia słupka i nadproża ww. pojazdu. Tym samym T. G. naruszył dyspozycję art. 19 pord i wykroczył przeciwko przepisom o bezpieczeństwie w ruchu drogowym, gdyż spowodował kolizję ze stojącym na poboczu pojazdem marki P., uszkadzając go. Dodatkowo, bezspornie w chwili kierowania pojazdem marki T., obwiniony nie posiadał uprawnień do kierowania pojazdami. Przyznał się on do tego faktu, który ponadto został potrwierdzony w bazach policyjnych, zeznaniach E. B. i R. E.. Tym samym naruszył on dyspozycję art. 4 ust.1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami i popełnił wykroczenie z art. 94 § 1 kw.

Sąd przyjął, że zachowanie obwinionego stanowiło jeden czyn wypełniający znamiona obu zarzucanych mu wykroczeń. Został on popełniony przez (...) G. umyślnie, gdyż mężczyzna wiedział, że nie ma prawa kierować pojazdami mechanicznymi, dodatkowo w przeszłości spowodował uszkodzenie pojazdu T. (należącego wówczas do R. E.). Dokonując oceny stopnia społecznej szkodliwości Sąd kierował się dyrektywami zawartymi w art. 47 § 6 kw. Obwiniony T. G. swoim zachowaniem uderzył w jedno z kluczowych dóbr chronionych prawem, jakim jest bezpieczeństwo i porządek w komunikacji. Wykonywanie manewru celowego wprowadzania pojazdu w poślizg, tzw. „kręcenie bączków” na obszarze, gdzie znajdują się inne zaparkowane pojazdy, stanowi przejaw skrajnej brawury i lekceważenia elementarnych zasad ostrożności w ruchu drogowym. Dodatkowo obwiniony podjął się wykonywania tak niebezpiecznych manewrów nie posiadając w ogóle uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi. Skutkiem braku panowania nad pojazdem było fizyczne uderzenie w prawidłowo zaparkowany pusty samochód i wyrządzenie szkody majątkowej. Tylko fakt, że w uszkodzonym pojeździe ani w jego bezpośrednim sąsiedztwie nie znajdowali się ludzie sprawił, że obwiniony odpowiada za wykroczenie z art. 97 kw, a nie z art. 86 § 1 kw, czy nawet za przestępstwo. Potencjalne zagrożenie dla życia i zdrowia osób postronnych należało w tym wypadku bowiem uznać za realne.

Stopień winy T. G. Sąd ocenił na poziomie znacznym. Obwiniony jest osobą dorosłą, świadomie wsiadł do pojazdu, pomimo wiedzy, że nie ma prawa jazdy, liczył się z tym, że jego umiejętności nie pozwolą mu na panowanie nad pojazdem, tym bardziej, że w przeszłości uszkodził ten pojazd. Jednocześnie w sprawie nie ujawniły się żadne okoliczności wyłączające lub ograniczające poczytalność obwinionego. Jako młody dorosły T. G. posiadał pełną zdolność rozpoznawania swoich czynów, mógł zachować się zgodnie z przepisami prawa, jednakże z możliwości tej nie skorzystał i świadomie naruszył dyspozycję obu przypisanych mu wykroczeń.

Uznając sprawstwo i winę obwinionego, Sąd poruszał się w ramach dyrektyw wymiaru kary, kierował się normami wyznaczającymi ustawowe zagrożenie sankcją karną za popełnione wykroczenie. Za przypisane wykroczenie, na podstawie art. 94 § 1 kw Sąd mógł wymierzyć T. G. karę aresztu, ograniczenia wolności albo karę grzywny. Sąd biorąc pod uwagę, stopień społecznej szkodliwości i stopień winy, a także cele prewencyjne zmierzające do ograniczenia liczby wykroczeń drogowych, wymierzył T. G. karę 1 miesiąca ograniczenia wolności, zobowiązując do wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cle społeczne w wymiarze 30 godzin, uznając ją za odpowiednią do wagi czynu. Obwiniony przyznał się do popełnienia zarzucanych mu wykroczeń, jednakże samo to nie może determinować wymierzenia mu najłagodniejszej sankcji karnej. Był on uprzednio karany za wykroczenia w ruchu drogowym, był wobec niego wymierzany środek karny zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Obwiniony miał więc w przeszłości możliwość skorygowania swojego zachowania, jednakże pomimo młodego wieku, ponownie popełnił dwa wykroczenia, o wysokim negatywnym ładunku społecznej szkodliwości. W ocenie Sądu kara grzywny nie odniesie wobec (...) G. żadnego rezultatu w zakresie resocjalizacji i zrozumienia swojego negatywnego postępowania. Dlatego też właściwą zdaniem Sądu reakcją na czyn J. G. jest kara ograniczenia wolności, która wymaga od obwinionego osobistego zaangażowania, poświęcenia własnego czasu oraz wysiłku. Pozwoli obwinionemu wziąć odpowiedzialność za swoje czyny, a także będzie stanowić karę o walorze pouczającym.

W pkt II sentencji wyroku, w związku z uznaniem T. G. winnego popełnienia wykroczenia, na podstawie art. 94 § 3 kw w zw. z art. 29 § 1 i 2 kw Sąd orzekł wobec obwinionego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat. Dotychczasowa karalność obwinionego, brak refleksji nad swoim zachowaniem, niebezpieczny manewr jaki doprowadził do uszkodzenia cudzego mienia, wskazują Sądowi potrzebę eliminacji T. G. z ruchu drogowego w charakterze kierowcy, co zapewni bezpieczeństwo innym uczestnikom ruchu drogowego oraz uzmysłowi obwinionemu odpowiedzialność, jaka wiąże się z posiadaniem uprawnień do kierowania pojazdami.

W pkt. III sentencji wyroku, w związku ze skazaniem, Sąd zasądził do obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 30 złotych tytułem opłaty (art. 3 ust. 1 w zw. z art. 21 pkt 2 ustawy o opłatach w spawach karnych) oraz kwotę 120 zł tytułem kosztów postępowania (art. 119 § 1 kpw i § 1 i § 2 i 3 pkt 1 Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia). Obwiniony jest młody, pracuje, może dokonać zapłaty ww. kosztów, których wysokość nie jest duża.

sędzia Diana Szwejser

ZARZĄDZENIE

Odpis wyroku z uzasadnieniem i pouczeniem doręczyć obwinionemu

Opublikować zgodnie z kartą kwalifikacyjną