Treść orzeczenia
Sygn. akt V GC 621/24
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 16 czerwca 2025 roku
Sąd Rejonowy w Radomiu V Wydział Gospodarczy w składzie:
sędzia Monika Podgórska Izabela Nowakowska po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2025 roku w Radomiu na rozprawie sprawy z powództwa H. (...) w W. przeciwko E. L. o zapłatę
I. zasądza od E. L. na rzecz H. (...) w W. kwotę 96.536,61 zł (dziewięćdziesiąt sześć tysięcy pięćset trzydzieści sześć złotych sześćdziesiąt jeden groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 19 lipca 2024 roku do dnia zapłaty;
II. oddala wniosek o rozłożenie na raty kwoty z punktu I wyroku;
III. zasądza od E. L. na rzecz H. (...) w W. kwotę 10.244 zł (dziesięć tysięcy dwieście czterdzieści cztery złote) tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 5.400 zł (pięć tysięcy czterysta złotych) tytułem opłaty za czynności radcy prawnego wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za czas od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty.
Uzasadnienie
H. (...) w W. pozwem z dnia 19 lipca 2024 roku wniesionym w elektronicznym postępowaniu upominawczym wniósł o zasądzenie na jego rzecz od E. L. kwoty 96.536,61 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz zwrotu kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Postępowanie to zostało umorzone w dniu 4 września 2024 roku wobec skutecznego wniesienia sprzeciwu od nakazu zapłaty (akta sprawy Nc-e 1107758/24 – karty: 96- 100 akt sprawy).
Pozwem z dnia 9 grudnia 2024 roku wniesionym do tutejszego Sądu H. (...) w W. wniósł o zasądzenie na jego rzecz od E. L. kwoty 96.536,61 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz zwrotu kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Uzasadniając swoje roszczenie powód wskazał, że jego poprzednik prawny ((...) S.A.) zawarł z pozwaną umowę pożyczki dla firm nr. (...), na podstawie której pozwany zobowiązał się do całkowitej spłaty zobowiązania w ratach i terminach szczegółowo ustalonych w treści umowy. Powód nabył ww. wierzytelność na podstawie umowy sprzedaży wierzytelności zawartej z (...) S.A. Ponadto podniósł, że pomimo wezwania pozwanego do zapłaty oraz złożenia pozwu w Elektronicznym Postępowaniu Upominawczym, pozwany nie dokonał zapłaty dochodzonej pozwem kwoty (pozew – karty: 4 – 8 akt sprawy).
W odpowiedzi na pozew pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie kosztów procesu. Podniosła zarzut nie wykazania legitymacji czynnej wskazując, iż ogólna umowa przelewu wierzytelności, bez zawartych w niej żadnych danych dłużnika nie uprawnia go do występowania z roszczeniem przeciwko pozwanej. W ocenie pozwanej powód nie udowodnił wymagalności roszczenia (odpowiedź na pozew – karty: 115 – 117 akt sprawy).
Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 23 stycznia 2019 roku została zawarta umowa pożyczki dla firm nr (...) pomiędzy (...) S.A. z siedzibą w W. jako bankiem a E. L. zamieszkałą w R. jako pożyczkobiorcą, której przedmiotem była kwota 150.000 zł . Pożyczka została udzielona na okres 84 miesięcy. Pożyczkobiorca zobowiązał się do całkowitej spłaty zobowiązania w ratach i terminach określonych w harmonogramie (umowa pożyczki dla firm nr (...) – karty: 18 – 20 i harmonogram spłat kredytu – karty: 22 – 22 akt sprawy).
W dniu 23 stycznia 2019 roku na konto (...) o nr rachunku (...) został wykonany przelew na kwotę 150.000,00 zł (potwierdzenie wykonania operacji uznaniowej – karta 21 akt sprawy).
W piśmie datowanym na 25 marca 2023 roku (...) S.A. wezwał E. L. do zapłaty kwoty 8.039,51 zł w terminie 14 dni informując o możliwości wypowiedzenia umowy pożyczki w przypadku nie uiszczenia tej kwoty ( wezwanie do zapłaty – karta 24 i dowód nadania pisma – karty: 25-26 akt sprawy).
Pismem datowanym na 25 kwietnia 2023 roku (...) S.A. wypowiedział umowę kredytu pożyczki dla firm o nr (...) o nr rachunku (...). Na ten dzień całość zobowiązania do spłaty wynosiła 85.604 zł (wypowiedzenie umowy – karta 27 akt sprawy). Oświadczenie zostało wysłane na adres miejsca powadzenia działalności pożyczkobiorcy wskazany w umowie.
18 września 2023 roku (...) S.A. z siedzibą w W. zawarł z H. (...) z siedzibą w W. ramową umowę przelewu wierzytelności w ramach transakcji sekurytyzacji (...). W dniu 15 marca 2024 roku pomiędzy stronami doszło do zawarcia umowy przelewu wierzytelności. Umową zostały objęte także wierzytelności przysługujące bankowi wobec E. L. z tytułu umowy nr (...) w kwocie 92.301,47 zł (dowód: ramowa umowa przelewu wierzytelności w ramach transakcji sekurytyzacji (...) wraz z załącznikami- karty 48 – 74 akt sprawy).
Sąd Rejonowy rozważył, co następuje
W niniejszej sprawie powód dochodził wierzytelności, która pierwotnie przysługiwała (...) S.A. z siedzibą w W. z umowy pożyczki dla firm nr (...) zawartej w dniu 23 stycznia 2019 roku.
W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu braku legitymacji czynnej powoda. Rozważania dotyczące tej kwestii stanowią bowiem punkt odniesienia dla dalszej analizy zasadności zgłoszonego roszczenia. Zgodnie z art. 509 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki. W doktrynie oraz orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że zbywana wierzytelność musi być zindywidualizowana, a więc skuteczna cesja wymaga należytego skonkretyzowania zarówno pod względem przedmiotowym jak i podmiotowym. Zindywidualizowanie wierzytelności oznacza, że musi ona być oznaczona w sposób pozwalający na jej jednoznaczną identyfikację. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia z dnia 5 listopada 1999 r. w sprawie o sygn. akt III CKN 423/98 wskazał ponadto, że skuteczne jest zbycie wierzytelności, nie oznaczonej dokładnie w umowie przelewu, jeżeli można ją określić na podstawie treści stosunku zobowiązaniowego, z którego wynika.
Umowa przedłożona przez powoda zawierała skonkretyzowaną wierzytelność, w tym numer umowy zawartej pomiędzy pierwotnym wierzycielem a pozwaną, pesel pozwanego, wysokość wierzytelności ( załącznik A – karta 62 akt sprawy). Tym samym powód wykazał, iż nabył skutecznie wierzytelność dochodzoną w tym postępowaniu.
Pozwana nie kwestionowała wysokości roszczenia powoda. Biorąc pod uwagę załączone do pozwu wydruki z rachunku bankowego ( karty: 29-45 akt sprawy) i elektroniczne zestawienie operacji ( karty: 46-47 verte akt sprawy) – Sąd uznał, iż powód wykazał wysokość i sposób wyliczenia należności z umowy pożyczki.
W umowie pożyczki zostały wskazane dwa adresy pozwanej: adres miejsca zamieszkania oraz adres miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Z treści umowy nie wynika, aby wyłącznie jeden z tych adresów został wskazany jako adres do korespondencji. Natomiast zgodnie z § 10 ust. 1 pkt 4 umowy ( karta 18 verte akt sprawy) pożyczkobiorca był zobowiązany do powiadomienia banku m.in. o zmianie adresu zamieszkania lub adresu miejsca prowadzonej działalności. Z treści umowy wynika, że w przypadku złożenia dyspozycji zmiany adresu korespondencyjnego/adresu miejsca prowadzonej działalności i dokonaniu zmiany, wszelka korespondencja wysyłana będzie na zaktualizowany adres ( § 10 ust. 7 umowy – karta 19 akt sprawy). Pozwana uchybiła temu obowiązkowi, gdyż – jak wynika z CEiDG – zgłosiła do ewidencji zmiany m.in. adresu miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, jednakże nie wykazała, iż zgłosiła te zmiany pożyczkodawcy. Tym samym korespondencję wysłaną na adres ujawniony w umowie – należało uznać za doręczoną w trybie art. 61 k.c., a zatem najpóźniej w dniu 19 maja 2023 roku. Wypowiedzenie umowy zostało dokonane zgodnie z wymogami zawartymi w art. 75c i art. 75 ust. 1 i 2 prawa bankowego.
Mając na uwadze powyższe Sąd zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 81.318,55 zł tytułem sumy niespłaconego kapitału udzielonej pożyczki oraz kwotę 10.982,92 zł tytułem odsetek umownych, jak również kwotę 4.235,14 zł tytułem skapitalizowanych odsetek ustawowych za opóźnienie. O dalszych odsetkach ustawowych za opóźnienie orzeczono - zgodnie z żądaniem pozwu - od dnia jego wniesienia (art. 482 k.c. w zw. z art. 505 37 § 2 k.p.c.).
Sąd obciążył pozwaną obowiązkiem zwrotu na rzecz powoda kosztów procesu – zgodnie z wyrażoną w art. 98 § 1 i 3 k.p.c. zasadą odpowiedzialności za wynik procesu (zgodnie z którą strona przegrywająca zobowiązana jest zwrócić swojemu przeciwnikowi poniesione przez niego koszty procesu) oraz zasadą kosztów celowych (niezbędnych do celowego dochodzenia swoich praw i celowej obrony). Pod pojęciem kosztów postępowania cywilnego należy rozumieć wszelkie koszty ponoszone przez podmioty postępowania w związku z jego tokiem. Koszty postępowania cywilnego obejmują: koszty sądowe, na które składają się opłaty sądowe (opłata i opłata kancelaryjna), podlegające zwrotowi wydatki sądowe, koszty mediacji, koszty związane z udziałem strony występującej osobiście lub reprezentowanej przez pełnomocnika niewykwalifikowanego, na które składają się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie, koszty zastępstwa procesowego strony przez pełnomocnika wykwalifikowanego, na które składają się jego wynagrodzenie i poniesione wydatki, w tym opłata skarbowa od pełnomocnictwa ( uchwała Sądu Najwyższego z dnia 12 marca 2003 roku, w sprawie III CZP 2/03). Mając na uwadze powyższe za koszty spełniające wskazane warunki, a poniesione przez powoda, który spór wygrał Sąd uznał: opłatę od pozwu – 4.827 zł, opłatę za czynności radcy prawnego ustaloną na podstawie § 2 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokatów (Dz.U. poz. 1800) – 5.400 zł i opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. Wysokość opłaty za czynności zawodowego pełnomocnika ustanowionego przez powoda Sąd ustalił na poziomie stawki minimalnej. Sąd podziela bowiem stanowisko orzecznictwa i doktryny prawniczej, że ustawodawca określając wysokość stawek minimalnych wynagrodzenia profesjonalnych pełnomocników za poszczególne czynności lub za udział w postępowaniach rozważył i uwzględnił wszelkie okoliczności charakterystyczne dla danego typu spraw. Tym samym w stawkach minimalnych odzwierciedlona została swoista wycena koniecznego nakładu pracy pełnomocnika związana ze specyfiką określonego rodzaju postępowań. Jednocześnie ustawodawca pozostawił sądom orzekającym możliwość uwzględnienia nadzwyczajnych, szczególnych okoliczności, które pojawiając się w danej sprawie zwiększają nakład pracy niezbędnej do prawidłowej realizacji obowiązków profesjonalnego pomocnika procesowego. Brak jest przesłanek zasądzenia wynagrodzenia wyższego od stawek minimalnych w przedmiotowej sprawie, gdyż wskazane powyżej okoliczności nie wystąpiły, a skala aktywności pełnomocnika powoda pozostawała na przeciętnym poziomie.