Streszczenie (SAOS)

1. Zgodnie z polskim prawodawstwem orzeczenia sądu polubownego podlegające uznaniu mogą rozstrzygać sprawę wyrokiem przez uwzględnienie roszczenia o świadczenie, ustalenie albo ukształtowanie. Przy tym stosownie do art. 1214 k.p.c. wyroki sądu polubownego nienadające się do wykonania w drodze egzekucji, którymi są co do zasady wyroki ustalające i kształtujące prawo lub stosunek prawny są przedmiotem uznania (§ 1), zaś wyroki nadające się do wykonania w drodze egzekucji, jakimi są wyroki zasądzające świadczenie podlegają stwierdzeniu wykonalności (§ 2). 2. Przedmiotem uznania nie mogą być orzeczenia mające wyłącznie charakter procesowy, np. postanowienie o zawieszeniu postępowania, czy postanowienie dowodowe. Przedmiotem uznania mogą być natomiast orzeczenia wydane w sprawie głównej, wstępne orzekające co do zasady, co do kosztów postępowania, wydane w procesie, postępowaniu nieprocesowym lub uproszczonym i niezależnie od trybu ich wydania (np. wyroki kontradyktoryjne, z uznania, zaoczne). Muszą być one jednak co do zasady orzeczeniami merytorycznymi, regulującymi stosunki prawne między uczestnikami postępowania i nie mogą ograniczać się jedynie do kwestii procesowych. 3. O tym, czy konkretne orzeczenie zagraniczne należy traktować jako orzeczenie orzekające co do istoty sprawy, rozstrzyga wyłącznie prawo państwa uznającego.