descriptionTreść orzeczenia

Sygnatura IX K 947/24

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

25 marca 2025 roku

Sąd Rejonowy w Kielcach IX Wydział Karny

w składzie:

Przewodniczący – Sędzia Agnieszka Szczukiewicz

Protokolant – st. sek. sąd. T. Ł.

Orzeka

I. uznaje oskarżonego O. W. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie pierwszym aktu oskarżenia stanowiącego przestępstwo z art. 306a § 1 k.k. i za to na podstawie art. 306a § 1 k.k. wymierza mu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności;

II. uznaje oskarżonego O. W. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie drugim aktu oskarżenia stanowiącego przestępstwo z art. 306a § 1 k.k. i za to na podstawie art. 306a § 1 k.k. wymierza mu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności;

III. uznaje oskarżonego O. W. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie trzecim aktu oskarżenia stanowiącego przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 286 § 1 k.k. i art. 33 § 1, 1a pkt 3, 2, 2a i 3 k.k. wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych ustalając wartość stawki dziennej na kwotę 20 (dwudziestu) złotych;

IV. na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzeka wobec oskarżonego O. W. obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego Ł. G. kwoty 2.500 (dwa tysiące pięćset) złotych;

V. na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. orzeczone wobec oskarżonego O. W. w punktach I, II i III wyroku kary pozbawienia wolności łączy i wymierza mu karę łączną 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, której wykonanie na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 70 § 1 k.k. warunkowo zawiesza na okres 2 (dwóch) lat próby;

VI. na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 k.k. zobowiązuje oskarżonego O. W. do pisemnego informowania Sądu o przebiegu okresu próby;

VII. na podstawie art. 627 k.p.k. zasądza od oskarżonego O. W. na rzecz oskarżyciela posiłkowego Ł. G. kwotę 1.653,12 (tysiąc sześćset pięćdziesiąt trzy 12/100) złotych tytułem zwrotu kosztów związanych z ustanowieniem w sprawie pełnomocnika z wyboru;

VIII. na podstawie art. 627 k.p.k. zasądza od oskarżonego O. W. na rzecz Skarbu Państwa zwrot kosztów sądowych w kwocie 1.794,64 (tysiac siedemset dziewięćdziesiąt cztery 64/100) złotych, w tym kwotę 780 (siedemset osiemdziesiąt) złotych tytułem opłaty od kary.

/Sędzia Agnieszka Szczukiewicz/

Uzasadnienie

Formularz UK 1

Sygnatura akt

Sygn. akt IX K 947/24

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1. USTALENIE FAKTÓW

0.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

O. W.

art. 306a § 1 k.k. x 2 i art. 286 § 1 k.k.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

1. O. W. prowadzi działalność gospodarczą (...), mieszczącą się pod adresem ul. (...), (...)-(...) E..

Pojazd marki N. (...) (1) o numerze VIN (...) po raz pierwszy w Polsce został zarejestrowany 24 grudnia 2018 roku. Jego właścicielem była firma (...) S.A., jednakże faktycznie pojazd od początku użytkowany był przez O. W. na podstawie umowy leasingu. O. W. nabył pojazd (wykupił od leasingodawcy) 29 sierpnia 2022 roku. Pojazd był przez niego intensywnie eksploatowany w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą oraz wielokrotnie naprawiany. O. W. dwukrotnie dokonał zmiany wskazań drogomierza powyższego samochodu, w okresie od 5 listopada 2020 roku do 21 stycznia 2022 roku - z 281.618 km do 199.854 km oraz w okresie od 22 stycznia 2022 roku do 7 maja 2023 roku - z 482.047 km do 284.000 km.

Zeznania Ł. G.

13-14, 252-252v

Zeznania Ł. B.

133-134, 252v-253

Częściowo wyjaśnienia O. W.

127-128, 220v-222

Wydruk informacji z komputera pojazdu

6-11

Informacja z Centralnej Ewidencji Pojazdów

Dokumentacja pojazdu

31-60, 65-77

Historia serwisowa pojazdu

61-63

Opinia biegłych

99-103

Faktury za naprawy pojazdu

135-140

Faktura nabycia pojazdu przez (...) S.A.

Protokół odbioru pojazdu

2. Ł. G. prowadzi działalność gospodarczą pod firmą Firma (...) (...) (...), w ramach której świadczy usługi transportowe. Na potrzeby prowadzonej działalności poszukiwał nowego samochodu. E. W., zięć Ł. G. wraz z L. U. udali się pod adres ul. (...)-(...) E., celem odebrania zakupionego przez L. U. samochodu. Podczas wizyty u O. W. ten zaproponował E. W. kupno samochodu marki N. (...) (1) z 2018 roku, twierdząc, że stan techniczny pojazdu jest bez zastrzeżeń, a przebieg wynosi 284.000 km, podczas, gdy w rzeczywistości wynosił on 482 047 km. E. W. przekazał Ł. G. uzyskane od O. W. informacje na temat samochodu i ten zdecydował się powyższy samochód zakupić.

Zeznania Ł. G.

13-14, 252-252v

Zeznania E. W.

75-76, 253v-254v

Częściowo wyjaśnienia O. W.

127-128, 220v-222

3. Ł. G. i O. W. 7 maja 2023 roku zawarli umowę kupna-sprzedaży pojazdu marki N. (...) (1) o numerze VIN (...) za kwotę 60.270 złotych brutto (49.000 złotych netto). 11 maja 2023 roku Ł. G. udał się do E. celem odebrania zakupionego samochodu. W drodze powrotnej do V. uszkodzeniu uległa skrzynia biegów. Następnie Ł. G. zostawił samochód w warsztacie samochodowym, gdzie okazało się, że stan drogomierza nie przedstawia rzeczywistej wartości, który faktycznie odnotował przebieg 476.479 km.

Wartość pojazdu marki N. (...) (1) z rzeczywistym przebiegiem 482.047 km na dzień sprzedaży 7 maja 2023 roku wynosiła 46.500 złotych netto.

Zeznania Ł. G.

13-14, 252-252v

Zeznania E. W.

75-76, 253v-254v

Częściowo wyjaśnienia O. W.

127-128, 220v-222

Opinia biegłych

99-103

Faktura sprzedaży samochodu N. (...) (1) rok produkcji 2018 VIN (...)

4. O. W. ma 32 lata, utrzymuje się własnej działalności gospodarczej, uzyskując dochód miesięczny w wysokości ok 100.000 złotych. Jest kawalerem, nie posiada nikogo na utrzymaniu. Zdrowy, nieleczony psychiatrycznie ani odwykowo, niekarany.

Częściowo wyjaśnienia O. W.

127-128, 220v-222

Informacja z (...)

0.1. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

2. OCena DOWOdów

0.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1,2,3

Zeznania Ł. G.

Zeznania logiczne i spójne w toku postępowania, zasługiwały na obdarzenie w całości walorem wiarygodności. Pokrzywdzony w złożonych depozycjach opisał przebieg zakupu przedmiotowego pojazdu. Wskazał na powody zaprowadzenia samochodu do warsztatu samochodowego gdzie dowiedział się, że pojazd ma faktycznie przejechane 476.479 km. Wskazał, że oskarżony zapewniał go, że pojazd jest w bardzo dobrym stanie technicznym, nie wymaga nakładów finansowych, a ponadto oświadczył, że nie dokonywał wymian zespołów mechanicznych typu silnik, skrzynia biegów. Podał, że jego zięć zgłaszał oskarżonemu, że stan licznika się nie zgadza, jednak ze strony oskarżonego nie było chęci porozumienia się. Wskazał, że przedmiotowy samochód kupił na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, jednak gdyby znał prawdziwy przebieg pojazdu to by go nie kupił.

Zeznania korelują z pozostałym materiałem dowodowym.

1-4

Częściowo wyjaśnienia O. W.

Wyjaśnienia oskarżonego w części odnoszącej się do samego faktu i okoliczności nabycia przez pokrzywdzonego pojazdu zasługiwały na obdarzenie ich walorem wiarygodności, albowiem znajdują potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym.

2,3

Zeznania E. W.

Zeznania jasne, rzeczowe, spójne w toku postępowania, w pełni wiarygodne . Świadek opisał przebieg zakupu przedmiotowego pojazdu, wskazał, że Ł. G. kupił samochód za jego pośrednictwem. Podał, że oskarżony zachwalał stan techniczny pojazdu, wskazując, że auto jeździło na krótkich trasach, że przebieg jest oryginalny, samochód był serwisowany w (...), a oskarżony był pierwszym i jedynym właścicielem pojazdu. Wskazał, że w chwili oględzin pojazdu wskazania drogomierza wynosiły około 284.000 km, nic nie wzbudziło w nim podejrzenia, że stan licznika może być zaniżony. Wskazał na okoliczności umieszczenia samochodu w warsztacie samochodowym, gdzie okazało się, że ostatni zapisany przebieg w sterowniku to 489.000 km. Zeznania świadka korespondują z pozostałym materiałem dowodowym.

Zeznania Ł. B.

Zeznania spójne i logiczne. Świadek prowadzi warsztat samochodowy, którego klientem jest m.in. O. W.. Podał, że dokonywał napraw przedmiotowego pojazdu, jednak nigdy nie spisywał stanu drogomierza. Wskazał, że wie, iż pojazd ten był intensywnie używany. Opisał jakich dokładnie napraw samochodu dokonywał, m.in. wymieniano podzespoły silnika, a także w późniejszym czasie był przeprowadzany kapitalny remont silnika. Wskazał, że ani on ani jego pracownicy dokonując napraw i podłączając komputer nie ingerowali we wskazania drogomierza. Wskazał, że w jego warsztacie w przedmiotowym pojeździe nie był wymieniany komputer ani cały silnik. Zeznania korelują z pozostałym materiałem dowodowym.

Faktura sprzedaży samochodu N. (...) (1) rok produkcji 2018 VIN (...)

Dowód obiektywny, niekwestionowany przez żadną ze stron.

Wydruk informacji z komputera pojazdu

Dowód obiektywny, niekwestionowany przez żadną ze stron.

Informacja z Centralnej Ewidencji Pojazdów

Dowód obiektywny, niekwestionowany przez żadną ze stron.

Dokumentacja pojazdu

Dowód obiektywny, niekwestionowany przez żadną ze stron.

Historia serwisowa pojazdu

Dowód obiektywny, niekwestionowany przez żadną ze stron.

1,3

Opinia biegłych

Dowód nie budził wątpliwości sądu, opinia jasna, dająca pełną odpowiedź na postawioną tezę dowodową, zawierająca kategoryczne wnioski, pozbawiona wewnętrznych sprzeczności, sporządzona przez biegłego o wymaganych kompetencjach, który udzielił wyczerpujących odpowiedzi na wątpliwości stron, stanowisko swoje w sposób logiczny, w pełni zasługujący na uwzględnienie uzasadnił. Z opinii wynika, że w samochodzie stwierdzono dwie ingerencje w zapis drogomierza, pierwsza z nich miała miejsce po dniu 5 listopada 2020 roku, natomiast druga przed datą 7 maja 2023 roku. Powyższe ustalenia biegłego korelują z zapisami stanu drogomierza odnotowywanymi podczas przeglądów okresowych. Biegły dokonał także z tą samą rzetelnością wyliczenia wartości pojazdu N. (...) (1) z przebiegiem 284.000 m na dzień sprzedaży (7 maja 2023 roku) na kwotę 52.700 złotych netto i wyliczył wartość pojazdu z rzeczywistym przebiegiem 482.047 km na dzień sprzedaży (7 maja 2023 roku) na kwotę 46.500 złotych netto. Wnioski zawarte w opinii biegłego, które biegły na rozprawie podtrzymał i w szczegółowo, logicznie uzasadnił Sąd przyjął za własne i na ich podstawie czynił ustalenia faktyczne w sprawie.

Faktura nabycia pojazdu przez (...) S.A.

Dowód obiektywny, niekwestionowany przez żadną ze stron.

Protokół odbioru pojazdu

Dowód obiektywny, niekwestionowany przez żadną ze stron.

Faktury za naprawy pojazdu

Dowód obiektywny, niekwestionowany przez żadną ze stron.

Informacja z (...)

Informacja sporządzona w przewidzianym prawem trybie i formie.

0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1.1

Częściowo wyjaśnienia O. W.

Oskarżony konsekwentnie nie przyznawał się do popełniania zarzucanych mu czynów. Wyjaśniając opisał przebieg sprzedaży przedmiotowego pojazdu i okoliczności, które nastąpiły po niej, w tym zgłaszany mu przez kupującego problem ze skrzynią biegów i zarzut cofnięcia licznika w pojeździe. Oskarżony podał, że podczas sprzedaży informował nabywcę, że w samochodzie jest wymieniony komputer pokładowy i że podłączając się pod komputer specjalistyczny może być wskazanie kilometrów inne niż na liczniku i taką samą linię obrony prezentował w czasie trwania procesu. Twierdził, że na dowód wymiany komputera i innych podzespołów elektronicznych posiada stosowne faktury. Konsekwentnie utrzymywał, że rzeczywisty przebieg samochodu był taki jak na liczniku.

Wyjaśnienia oskarżonego w części, w której kwestionował on dwukrotne dokonanie zmiany wskazań drogomierza N. (...) (2) sprzedanego Ł. G. nie zasługują na uwzględnienie jako, że sprzeczne są ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. W pierwszej kolejności wskazać należy, że już z samego zestawienia dat i wskazań drogomierza tego pojazdu zawartych w dokumentach jak na kartach 6, k. 7-9 i k. 10-11 wynika, że dwukrotnie cofano licznik. Odnosząc się zaś do linii obrony oskarżonego wskazać należy, że żadna z faktur nie potwierdziła, że wymieniał on w pojeździe takie jego podzespoły, które mogły mieć wpływ na wskazania drogomierza. Także przesłuchani na rozprawie wskazani przez oskarżonego świadkowie tj. Ł. B. i G. V., obaj zajmujący się naprawieniem samochodów oskarżonego nie potwierdzili tej okoliczności. Ł. B. zeznał, że spośród wszystkich napraw jakich dokonywał w N. (...) (2) nie wykonywał nic takiego co mogłoby ingerować we wskazania komputera pokładowego co do ilości przejechanych przez ten samochód kilometrów. Natomiast G. V. zeznał, że wymieniał sterownik silnika w jednym z N. (...) (2) należących do oskarżonego ale nie potrafił wskazać, czy był to ten samochód, którego niniejsza sprawa dotyczy, a także kiedy to było. Wreszcie wskazać należy, na opinię biegłego U. V., który kategorycznie stwierdził, że w samochodzie, który oskarżony sprzedał Ł. G. nie był wymieniany sterownik silnika. Stanowisko to uzasadnił powołując się na fakt, że w sterowniku silnika zapisano tyle samo uruchomień silnika co w zapisie (...), co uwiarygadnia zapis sterownika silnika, jako sterownika oryginalnie zamontowanego w pojeździe. Powołując się nadto na wydruk systemowy wskazał, ze wszystkie sterowniki w tym pojeździe mają ten sam nr VIN co dodatkowo eliminuje możliwość rozważania czy, kiedy i który ze sterowników był wymieniany i czy miało to wpływ na wskazania drogomierza. Nadto biegły wskazał, że analizując zapis tzw. „błędów” wykrył błąd przekroczenia obrotów i wówczas ostatnie takie przekroczenie pracy silnika na nadmiernych obrotach 8 tyś. miało miejsce przy wartości przebiegu 503.238,6 km i to przekroczenie było też zapisane w module silnika. Tak więc mając na uwadze powyższe stwierdzić należny, że wyjaśniania oskarżonego w omawianym zakresie nie zasługują na wiarę i traktować je należy w kategoriach niepotwierdzonej innymi dowodami linii obrony mającej na celu uchronienie go przed odpowiedzialnością karną za popełnione czyny.

Na marginesie już tylko wspomnieć należy, że odnosząc się zasad doświadczenia życiowego za oczywiste uznać należy, że jedyną osobą zainteresowaną zaniżaniem stanu licznika pojazdu był oskarżony, gdyż on jako właściciel przy jego sprzedaży mógł uzyskać wyższą jego cenę.

Zeznania G. V.

Zeznania świadka nieprzydatne dla postępowania. Świadek wskazał, że zajmuje się naprawami elektrycznymi pojazdów, a oskarżony był jego klientem. Podał, że wymieniał sterownik silnika w pojeździe należącym do oskarżonego, ale nie jest w stanie wskazać, w którym dokładnie samochodzie oraz kiedy to było. Wskazał przy tym, że nie dokonywał innych napraw, które mogły mieć wpływ na wskazania drogomierza. Zeznania świadka niewystarczające, aby w oparciu o nie ustalać stan faktyczny sprawy.

3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

3.1. ☒Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I, II, III

O. W.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Odpowiedzialności karnej za przestępstwo z art. 306a § 1 k.k. podlega ten, kto zmienia wskazanie drogomierza pojazdu mechanicznego lub ingeruje w prawidłowość jego pomiaru. Czynność sprawcza może mieć dwojaką formę, zmianę wskazania drogomierza, która obejmuje zmianę zarówno przez zmniejszenie, jak i zwiększenie pomiaru, albo ingerencję w prawidłowość pomiaru, która polega na wszystkich czynnościach, których skutkiem jest nieprawidłowy pomiar (V. Ł. (red.), Kodeks karny. Komentarz).Przeprowadzone w sprawie postepowanie dowodowe ponad wszelką wątpliwość pozwoliło na ustalenie, że O. W. swoim zachowaniem wyczerpał znamiona zarzucanych mu czynów w pkt I i II aktu oskarżenia. Powyższe wynika w szczególności z wniosków zawartych w opinii z zakresu techniki samochodowej. Biegli opiniowali, że w (...) w V. przy ul. (...) dokonano skanowania zapisów pamięci sterowników oraz odczytania historii zapisów interwencji serwisowych w (...) N.. W trakcie analizy stwierdzono, że ostatnia wizyta pojazdu w (...) miała miejsce 5 listopada 2020 roku przy stanie drogomierza 281.618 km, natomiast z zapisów historii (...) wynika, że podczas badania technicznego wykonanego 21 stycznia 2022 roku stan drogomierza wynosił 199.854 km. U. wnioskowali, że w samochodzie stwierdzono ingerencję w zapis drogomierza. Z porównania zapisów w historii napraw pojazdu i zapisów historii pojazdu (...) wynika, że pierwsza ingerencja w zapis drogomierza miała miejsce po 5 listopada 2020 roku, natomiast druga – przed 7 maja 2023 roku, czyli przed datą zakupu samochodu przez Ł. G.. Łączna korekta zapisów drogomierza wnosi 253.856 km.

Mając na uwadze powyższe, niewątpliwym jest, że dwukrotnie doszło do zmiany w zapisie drogomierza, natomiast jako, że O. W. był jedynym właścicielem przedmiotowego pojazdu, dokonane ustalenia pozwoliły na przypisanie oskarżonemu popełnienie dwóch przestępstw z art. 306a § 1 k.k.

Przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. popełnia ten, kto w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania. Przy czym stronę podmiotową oszustwa stanowi zamiar bezpośredni, a przestępstwo to, to tzw. przestępstwo kierunkowe, którego dopuścić się można jedynie "w celu osiągnięcia korzyści majątkowej" Przypisując sprawcy popełnienie przestępstwa określonego w 286 § 1 k.k. należy wykazać, że obejmował on swoją świadomością i zamiarem bezpośrednim (kierunkowym) nie tylko to, że wprowadza w błąd inną osobę (względnie wyzyskuje błąd), ale także i to że doprowadza ją w ten sposób do niekorzystnego rozporządzenia mieniem - i jednocześnie chce wypełnienia tych znamion (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2004 r. sygn. akt IV KK 192/03).

Z poczynionych w sprawie ustaleń wynika, że O. W. 7 maja 2023 roku wprowadził Ł. G. w błąd co do rzeczywistego przebiegu pojazdu który miał wynosić 284.000 km, kiedy wynosił faktycznie 482.047 km. Oczywistym jest, że oskarżony działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, co czynił wprowadzając pokrzywdzonego w błąd, ponieważ zatajając powyższą okoliczność na temat sprzedawanego pojazdu, chciał uzyskać nienależną korzyść jaką była cena za pojazd marki N. (...) (1), który wbrew zapewnieniom oskarżonego nie miał przebiegu na deklarowanym poziomie (284.000 km), tylko o wiele wyższy. Ponadto oskarżony deklarował, że samochód jest w bardzo dobrym stanie technicznym, nie wymaga nakładów finansowych. Gdyby pokrzywdzony znał te okoliczności, dotyczące stanu technicznego samochodu, przede wszystkim jego rzeczywisty przebieg, nie zdecydowałby się na jego zakup, co wskazał wprost w złożonych depozycjach. Pojazd z takim przebiegiem, który był intensywnie eksploatowany, wymagał drogich napraw, już w drodze powrotnej z E. do V. pokrzywdzony miał problem ze skrzynią biegów, w związku z czym zmuszony był zostawić samochód w warsztacie samochodowym, a w późniejszym czasie dokonał kolejnych napraw, na dowód czego przedłożył faktury k. 247-248. Z opinii biegłych wynika, że wyliczona wartość pojazdu z rzeczywistym przebiegiem 482.047 km na dzień sprzedaży, tj. 7 maja 2023 roku wynosiła 46.500 złotych netto. Natomiast pokrzywdzony pojazd od oskarżonego nabył za cenę 49.000 złotych netto w związku z czym O. W. doprowadził Ł. G. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości 2.500 złotych. Powyższe pozwoliło na przypisanie oskarżonemu popełnienie przestępstwa z art. 286 § 1 k.k.

3.2. ☐Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

3.3. ☐Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

3.4. ☐Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

3.5. ☐Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

4. KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia

z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się

do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

O. W.

I

I

Przestępstwo z art. 306a § 1 k.k. zagrożone jest karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

Za popełnione przestępstwo z art. 306a § 1 k.k. zarzucane oskarżonemu w punkcie pierwszym aktu oskarżenia sąd wymierzył oskarżonemu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności, która to kara zbliżona jest do dolnej granicy ustawowego zagrożenia.

Stopień winy oskarżonego należało ocenić jako znaczny. Oskarżony nie znajdował się w anormalnej sytuacji motywacyjnej, która by ten stopień winy limitowała. Oskarżony jest osobą dorosłą, posiadającą już duże doświadczenie życiowe, z wyższym wykształceniem, co pozwala mu na rozpoznanie znaczenia czynu i jego konsekwencji.

Stopień społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu należało ocenić jako znaczny. Przedmiotem ochrony wskazanym w art. 306a k.k. jest ochrona obrotu pojazdami mechanicznymi i związane z tym prawidłowe wskazania lub funkcjonowanie urządzenia pomiarowego w postaci drogomierza, co ma znaczenie w zakresie ceny pojazdu mechanicznego i terminów przeglądu. Oskarżony działał umyślnie, a jego działanie było skierowane na sprzedaż przedmiotowego pojazdu i uzyskanie najkorzystniejszej ceny, mając przy tym świadomość, że wartość samochodu jest zawyżona.

Wymierzając oskarżonemu karę, sąd kierował się dyrektywami z art. 53 k.k., uwzględniając zarówno okoliczności łagodzące, jak i obciążające. Na niekorzyść przemawia znaczny stopień winy oraz znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu oraz rodzaj naruszonego dobra prawnego. Z kolei jako okoliczność łagodzącą, należało uznać uprzednią niekaralność oskarżonego.

Wymierzona oskarżonemu kara swą dolegliwością nie przekracza stopnia winy, uwzględnia stopień społecznej szkodliwości czynu, ponadto kara w takim wymiarze spełni zarówno cele w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, które otrzyma czytelny sygnał, że ingerowanie w zapis drogomierza stanowi przestępstwo, jak i zapobiegawcze w stosunku do oskarżonego.

II

II

Za czyn z art. 306a § 1 k.k. zarzucany oskarżonemu w punkcie drugim aktu oskarżenia Sąd wymierzył mu także karę 4 miesięcy pozbawienia wolności. Rozważania z punktu powyżej znajdują w tym miejscu także zastosowanie.

III

III

Za popełnione przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. zagrożone karą pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8 Sąd wymierzył oskarżonemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 150 stawek dziennych przy ustaleniu wartości jednej stawki dziennej na 20 złotych.

Stopień winy oskarżonego należało ocenić jako znaczny. Oskarżony nie znajdował się w anormalnej sytuacji motywacyjnej, która by ten stopień winy limitowała. Oskarżony jest osobą dorosłą, doświadczoną życiowo, z wyższym wykształceniem, co pozwala mu na rozpoznanie znaczenia czynu i jego konsekwencji.

Stopień społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu jest znaczny. Zachowanie oskarżonego godziło w jedno z podstawowych dóbr chronionych prawem, a mianowicie mienie. Oskarżony działał umyślnie, celem uzyskania najkorzystniejszej ceny za pojazd, a tym samym z chęcią wzbogacenia się. Motywacja jego działania była więc niska. Oskarżony wprowadził pokrzywdzonego w błąd co do okoliczności istotnych dla zawarcia umowy odnośnie stanu technicznego pojazdu, jego faktycznego przebiegu i rzeczywistej wartości, mając przy tym pełną świadomość w jakim rzeczywiście stanie znajduje się pojazd, że był intensywnie eksploatowany, przejechał 482 047 km , a nie 284 000 km w związku z czym będzie wymagał znacznych nakładów finansowych. Sąd miał na uwadze również zachowanie oskarżonego po popełnieniu przestępstwa, który nie naprawił wyrządzonej szkody, nie wyraził skruchy. Natomiast jako okoliczność łagodzącą należało uznać jego dotychczasową niekaralność.

Z uwagi na to, że oskarżony dopuścił się przestępstwa w celu osiągnięcia korzyści majątkowej to sąd był uprawniony do orzeczenia kary grzywny obok kary pozbawienia wolności na podstawie art. 33 § 2 k.k. Sąd wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wysokości 150 stawek dziennych po 20 złotych każda z nich, w granicach określonych w art. 33 § 1, 1a pkt 3, 2a i 3 k.k. Wysokość jednej stawki ustalono uwzględniając, zgodnie z art. 33 § 3 k.k., dochody sprawcy, jego warunki osobiste, rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe. Oskarżony nie ma nikogo na utrzymaniu, posiada majątek, uzyskuje stały dochód z prowadzonej działalności gospodarczej. W ocenie sądu, jest on w stanie uiścić orzeczoną grzywnę, której wysokość nie wykracza poza jego potencjalne możliwości zarobkowe i płatnicze, a będzie stanowiła dla niego dolegliwość przypominającą o nieopłacalności popełnia przestępstw w przyszłości.

V

I, II, III, VI

Na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w miejsce orzeczonych oskarżonemu jednostkowych kar pozbawienia wolności, wymierzono oskarżonemu karę łączną 1 roku pozbawienia wolności przy zastosowaniu zasady asperacji. Sąd wziął pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, to że oskarżony działał umyślnie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, natomiast z drugiej strony to, że oskarżony nie by uprzednio karany, a więc można uznać, że przestępstwa te były jedynie incydentem w jego życiu. W ocenie sądu tak wymierzona kara spełni swoje cele prewencji generalnej, indywidualnej oraz zapobiegnie powrotowi do przestępstwa.

Niezależnie od powyższego, sąd uznał, że nie jest konieczna czasowa izolacja oskarżonego od społeczeństwa, a oskarżony zasługuje na zastosowanie wobec niego dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności. Zastosowanie środka probacyjnego stanowić ma dla oskarżonego szansę na zmianę swojego postępowania. Należy poddać oskarżonego próbie w celu zweryfikowania, czy w warunkach zagrożenia ewentualnym zarządzeniem wykonania kary pozbawienia wolności, powstrzyma się on od popełnienia kolejnych przestępstw w przyszłości. Trafność założonej pozytywnej prognozy kryminologicznej właściwie pozwoli zweryfikować 2- letni okres próby. Jako, że w przypadku zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności sąd zobligowany jest do orzeczenia względem oskarżonego przynajmniej jednego obowiązku, to na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 k.k. orzeczono względem oskarżonego obowiązek informowania sądu o przebiegu okresu próby. Powyższe pozwoli oskarżonemu na wgląd w jego proces resocjalizacji.

IV

III

Z uwagi na poniesioną przez pokrzywdzonego Ł. G. szkodę , należało na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzec wobec oskarżonego obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego kwoty 2.500 złotych. Kwota ta jest różnicą pomiędzy kwotą zapłaconą przez pokrzywdzonego za pojazd (49.000 zł netto), a jego wartością z uwzględnieniem rzeczywistego przebiegu pojazdu, uwzględniając w tym przedmiocie opinię biegłego (46.500 złotych netto).

Nadmienić przy tym należy, że środek kompensacyjny z art. 46 § 1 k.k. zawsze związany jest z wielkością istniejącej szkody, a więc musi odzwierciedlać jej rozmiar. Jako, że oskarżony doprowadził pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości 2.500 złotych, to jest to wartość poniesionej przez pokrzywdzonego szkody. Z kolei przedstawione przez pokrzywdzonego faktury z dokonanych napraw pojazdu nie wchodzą w zakres wyrządzonej szkody, nie są związane ściśle z popełnionym przez oskarżonego przestępstwem, dlatego nie było podstaw do zasądzenia obowiązku naprawienia szkody w żądanej przez pokrzywdzonego wysokości.

5. 1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia

z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

1.6. inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,

a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7. KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

VII-VIII

Na podstawie art. 627 k.p.k., art. 616 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z § 11 ust. 2 pkt 3 w zw. z § 17 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie sąd zasądził od oskarżonego kwotę 1.653,12 złotych tytułem zwrotu kosztów związanych z ustanowieniem w sprawie pełnomocnika z wyboru.

O kosztach sądowych sąd orzekł w oparciu o przepis art. 627 k.p.k. Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 1.794,64 złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych, na które złożyły się:

- ryczałt za doręczenie wezwań i innych pism w postępowaniu przygotowawczym i przed sądem w kwocie 40 złotych (art. 618 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 18 czerwca 2003 roku w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 663 z późń. zm.);

- wynagrodzenie biegłego w kwocie 944,64 złotych za wydanie opinii w sprawie (art. 618 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 24 kwietnia 2013 roku w sprawie określania stawek wynagrodzenia biegłych, taryf zryczałtowanych oraz sposobu dokumentowania wydatków niezbędnych dla wydania opinii w postepowaniu karnym (Dz. U. z 2017 r., poz. 2049);

- opłata za informację z Krajowego Rejestru Karnego w kwocie 30 złotych za wydanie z rejestru karty karnej oskarżonego (art. 618 § 1 pkt 10 k.p.k. w zw. z art. 24 ust. 1 ustawy z 24 maja 2000 roku o Krajowym Rejestrze Karnym (Dz. U. z 2024 r., poz. 276 z późń., zm.) w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 18 czerwca 2014 roku w sprawie opłat za wydanie informacji z krajowego Rejestru Karnego (Dz. U. z 2014 r., poz. 861 z późń. zm.);

- opłata od kary łącznej pozbawienia wolności w wysokości 180 złotych (art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 6 ustawy o opłatach w sprawach karnych z 23 czerwca 1973 roku) oraz od kary grzywny orzeczonej obok kary pozbawienia wolności w wysokości 600 złotych (art. 3 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych z 23 czerwca 1973 roku).

Sytuacja finansowa oskarżonego pozwala mu na poniesienie kosztów sądowych w całości. Celowym też jest aby oskarżony poniósł koszty, które powstały w takcie procesu prowadzonego w związku z popełnieniem przez niego przestępstw.

6. 1Podpis