descriptionTreść orzeczenia

0.1. Sygn. akt IX K926)23

1.WYROK

W imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 23 września 2024 roku

Sąd Rejonowy w Kielcach, IX Wydział Karny

w składzie:

Przewodniczący: Sędzia SR Edyta Domagała

Protokolant: st. sekr. sąd. Ilona Hajduk

Orzeka

I. W ramach czynu zarzucanego w akcie oskarżenia oskarżonego L. X. uznaje za winnego tego, że w dniu 14 stycznia 2023 roku w P. poprzez uderzenie P. H. (1) trzymanym w ręku szklanym kuflem spowodował u niego obrażenia ciała w postaci rany na głowie , obrzęku w okolicy skroniowo żuchwowej prawej , dolegliwości bólowych głowy, klatki piersiowej i grzbietu , skutkujących naruszeniem czynności narządów jego ciała na czas poniżej dni siedmiu , stanowiącego przestępstwo z art. 157§2kk i za to na podstawie art. 157§2kk w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. wymierza mu karę grzywny w rozmiarze 150 ( sto pięćdziesiąt ) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 ( dwadzieścia ) złotych;

II. Na podstawie art. 46§1kk orzeka wobec oskarżonego L. X. na rzecz oskarżyciela posiłkowego P. H. (1) kwotę 4.000 ( cztery tysiące ) złotych tytułem częściowego zadośćuczynienia ,

III. Zasądza od oskarżonego L. X. na rzecz oskarżyciela posiłkowego P. H. (1) kwotę 4.000 ( cztery tysiące ) złotych tytułem zwrotu poniesionych przez niego wydatków związanych z ustanowieniem w sprawie pełnomocnika ,

IV. na podstawie art. 627 k.p.k. zasądza od oskarżonego L. X. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 1284,17 ( tysiąc dwieście osiemdziesiąt cztery 17/100) złotych tytułem kosztów sądowych, w tym kwotę 300 ( trzysta ) złotych opłaty.

SSR Edyta Domagała

Uzasadnienie

Formularz UK 1

Sygnatura akt

Sygn. akt IX K 926/23

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1. USTALENIE FAKTÓW

0.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.

L. X.

czyn przypisany z art. 157 § 2 k.k.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

1. W dniu 13 stycznia 2023 r. w godzinach wieczornych P. H. (1) wraz ze znajomymi G. V., B. P. (2) i J. W. umówili się na spotkanie towarzyskie . Około godz. 19:00 udali się do restauracji (...) położonej w P. przy ul. (...) a następnie ok. godz. 23:50 do Ministerstwa U. i Wódki położonego w pobliżu. Mężczyźni za wyjątkiem J. W. spożywali alkohol w postaci wódki i wypili znaczną jego ilość.

zeznania świadka P. H. (1)

16-20, 235v-236

zeznania świadka G. V.

34-39, 237

zeznania świadka A. B.

47-50, 250-251

zeznania świadka B. P. (1)

55-58, 236-237

zeznania świadka J. W.

62-65, 237v-238

2. Następnie podjęli decyzję o powrocie do swoich domówi i w tym celu szli ul. (...) w kierunku (...), gdzie znajduje się postój taksówek. Mężczyźni byli pod wpływem alkoholu, zachowywali się głośno, krzyczeli, śpiewali. Gdy był już 14 stycznia 2023 r. postanowili jednak, że chcą napić się tzw. rozchodniaka i w tym celu skierowali się do lokalu (...) położonego w P. przy ul. (...). W tym czasie w lokalu trwała tam impreza zamknięta w stylu lat 80-tych i 90-tych, właściciel lokalu L. X. stał przy wejściu pilnując aby nie weszły tam osoby postronne. Lokal nie posiadał profesjonalnej ochrony i dlatego oskarżony samodzielnie pilnował kto może przebywać w lokalu. L. X. trzymał w ręku szklany kufel z napojem. Gdy pokrzywdzony wraz z pozostałymi mężczyznami podeszli do wejścia do lokalu L. X. poinformował ich , że nie mogą wejść do lokalu, wówczas wywiązała się pomiędzy nimi sprzeczka słowna, w trakcie której padały również wulgaryzmy. W pewnym momencie P. H. (1) , który stał na pierwszym schodku uderzył L. X. pięścią w twarz. W odpowiedzi na powyższe oskarżony uderzył P. H. (1) w głowę trzymanym w ręku szklanym kuflem. Następnie pomiędzy obecnymi tam mężczyznami wywiązała się szarpanina, P. H. (1) upadł. Zdarzenia te z odległości widzieli funkcjonariusze Policji, którzy tego dnia pełnili służbę i ich radiowóz był zaparkowany przy skrzyżowaniu ul. (...). Policjanci niezwłocznie podjęli interwencję. Funkcjonariusz L. T. udzielał pomocy P. H. (1) i tamował krwawienie. Mężczyzna stracił przytomność w trakcie interwencji i na miejsce zostało wzywane pogotowie ratunkowe. Funkcjonariusze użyli również kajdanek wobec A. B., który był agresywny wobec nich. P. H. (1) został przewieziony do Szpitalnego Oddziału Ratunkowego, gdzie przeprowadzono badania oraz zszyto ranę na głowie.

częściowo wyjaśnienia oskarżonego L. X.

233v-235

częściowo zeznania świadka P. H. (1)

16-20, 235v-236

zeznania świadka G. V.

34-39, 237

zeznania świadka A. B.

47-50, 250-251

zeznania świadka B. P. (1)

55-58, 236-237

zeznania świadka J. W.

62-65, 237v-238

zeznania świadka O. H.

251v-253

zeznania świadka O. V.

253-254

zeznania świadka X. Ś.

254v-255

zeznania świadka X. O.

255-256

zeznania świadka P. W.

110-111, 269, k. 10 akt sprawy IX K 398/23

zeznania świadka Z. V.

15-16, 270, k. 127 akt sprawy IX K 398/23

zeznania świadka J. X.

299v-300, k. 6-7, 129 akt IX K 498/23

zeznania świadka A. F.

270v-271, k. 128 akt sprawy IX 398/23

zeznania świadka L. T.

271v-272, k. 130 akt sprawy IX K 398/23

zeznania świadka H. Ś.

318v-319

zeznania świadka K. S.

protokoły oględzin monitoringu wizyjnego od Straży Miejskiej wraz z 2 pendrive

105-142, (...)

kserokopie notatników służbowych

278-290, 304-316

informacja dowódcy Plutonu Wzmocnienia (...) w P.

3. P. H. (1) na skutek uderzenia zadanego przez L. X. trzymanym w ręku szklanym kuflem doznał obrażeń ciała w postaci rany na głowie, obrzęku w okolicy skroniowo żuchwowej prawej, dolegliwości bólowych głowy, klatki piersiowej i grzbietu, skutkujących naruszeniem czynności narządów jego ciała na czas poniżej dni siedmiu. Ponadto wystąpił u niego przemijający, krótkotrwały niedosłuch pourazowy ucha prawego w zakresie tonów niskich. Bezpośrednio po zdarzeniu z dnia 14 stycznia 2023 r. P. H. (1) przez 60 dni przebywał na zwolnieniu lekarskim, a przez ok. 2-3 tygodni nie mógł jeździć samochodem. W dniu 17 stycznia 2023 r. P. H. (1) udał się na (...) Szpitala (...) w P. z powodu szumów usznych i otrzymał skierowanie do Poradni (...). W okresie od 21 stycznia 2023 r. do 25 stycznia 2023 r. przebywał w (...) w P..

zeznania świadka P. H. (1)

16-20, 235v-236

protokół sądowo-lekarskich oględzin ciała

25, 143

opinia sądowo-lekarska

151-153

dokumentacja fotograficzna

26-27

4. L. X. ma 49 lat, jest żonaty i ma 3 dzieci z czego 2 pozostaje na jego utrzymaniu. Zdobył wykształcenie wyższe na kierunku (...) i (...). Jest właścicielem restauracji (...) oraz lokalu (...) i osiąga z tego tytułu dochód w kwocie ok. 3.000 zł miesięcznie. Ma majątek w postaci mieszkania. Nie był leczony odwykowo ani psychiatrycznie. Nie był uprzednio karany.

wyjaśnienia oskarżonego L. X.

233v-235

dane o karalności

184, 317

dane osobopoznawcze

0.1. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

L. X.

czyn przypisany z art. 157 § 2 k.k.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

1. L. X. odpierając bezpośredni , bezprawny zamach na swoje mienie oraz działając w obronie bezpieczeństwa ludzi znajdujących się w jego lokalu uderzył P. H. (1) trzymanym w ręku kuflem.

wyjaśnienia oskarżonego L. X.

233v-235

2. OCena DOWOdów

0.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2,4

częściowo wyjaśnienia oskarżonego L. X.

Choć oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu, to potwierdził, że gdy pokrzywdzony P. H. (1) uderzył go pięścią w twarz, to uderzył go kuflem, lecz nie pamięta ile razy to uczynił. Co istotne, oskarżony sam przyznał, że przed ciosem zadanym przez P. H. (1) mężczyźni nie napierali na niego lecz stali tylko blisko i domagali się wpuszczenia ich do lokalu. Okoliczność, że to pokrzywdzony zadał cios pierwszy potwierdziły nagrania z monitoringu oraz depozycje świadków obecnych na miejscu w osobach O. H., O. V., X. Ś. i X. O., które korelowały z wyjaśnieniami L. X.. Jednocześnie oskarżony szczegółowo wyjaśnił dlaczego nie wpuścił pokrzywdzonego i jego znajomych do lokalu. Nie budziły wątpliwości depozycje L. X. w zakresie, w jakim odnosiły się do jego sytuacji rodzinnej, majątkowej i osobistej.

1,2,3

częściowo zeznania świadka P. H. (1)

Zeznania pokrzywdzonego częściowo zasługiwały na obdarzenie przymiotem wiarygodności. P. H. (1) złożył szczegółowe, spójne i logiczne zeznania w których dokładnie wskazał jakie momenty wieczoru z dnia 13 na 14 stycznia 2023 r. pamięta, a jakich nie zarejestrował dokładnie z powodu uderzenia jakie otrzymał. Depozycje świadka pozwoliły ustalić, że oskarżony uderzył go czymś twardym w głowę, gdyż P. H. (1) poczuł uderzenie jakby cegłówką i po uderzeniu nic nie pamięta, a całkowitą świadomość odzyskał dopiero w szpitalu. Co istotne, świadek wskazał, że wraz ze znajomymi (za wyjątkiem J. W.) spożywali alkohol i każdy z nich wypił najpierw w O. a następnie w Ministerstwie Śledzia i Wódki ok. pół litra alkoholu w postaci wódki. P. H. (1) szczegółowo odniósł się również do swojego stanu zdrowia po zdarzeniu z 14 stycznia 2023 r. Sąd zważył jednak, że nadmiernie chciał on obciążyć oskarżonego, gdyż nie przyznał, że jako pierwszy zadał cios, co potwierdzili inni świadkowie oraz zostało zarejestrowane na nagraniach z monitoringu.

1,2

zeznania świadka G. V.

Zeznania G. V., A. B., B. P. (1) i J. W. zasługiwały na obdarzenie przymiotem wiarygodności. Były spójne i logiczne oraz wzajemnie się uzupełniały i korelowały ze sobą. Choć nie umknęło uwadze Sądu, że świadkowie (za wyjątkiem B. P. (1)) widzieli jedynie jak L. X. uderzył trzymanym w ręku kuflem P. H. (1) w głowę, a nie widzieli jak pokrzywdzony uderzył oskarżonego w twarz, to sytuacja była dynamiczna, świadkowie stali w różnych odległościach od miejsca zdarzenia, a ponadto nie chcieli obciążać swojego dobrego znajomego P. H. (1) na wypadek gdyby przeciwko niemu zostało zainicjowane postępowanie np. o naruszenie nietykalności cielesnej. Nie wpłynęło to jednak na ocenę ich wiarygodności w pozostałym zakresie, tym bardziej, że ich depozycje znalazły potwierdzenie na nagraniu z monitoringu. Zeznania świadków były również całkowicie spójne w zakresie tego, że najpierw udali się do restauracji (...), następnie do Pijalni (...), gdzie za wyjątkiem J. W. spożywali alkohol, a następnie chcieli wejść do lokalu (...). Co istotne, G. V. który kojarzył L. X. rozpoznał, że to on uderzył kuflem P. H. (1) w głowę.

zeznania świadka A. B.

zeznania świadka B. P. (1)

zeznania świadka J. W.

zeznania świadka O. H.

Zeznania jasne, spójne, rzeczowe. Zeznania O. H., O. V., X. Ś. i X. O., którzy w dniu 14 stycznia 2023 r. stali przed lokalem E. wraz z oskarżonym wzajemnie się uzupełniają i korelują ze sobą. Choć Sąd obdarzył je walorem wiarygodności, to zwrócił uwagę na to, że świadkowie nie chcieli swoimi zeznaniami obciążać oskarżonego, gdyż potwierdzili, że widzieli jedynie cios zadany L. X. przez P. H. (1), a nie zarejestrowali jednak ciosu zadanego przez oskarżonego, a przecież znajdowali się w bliskiej odległości od zdarzenia. Nie mniej jednak świadkowie przyznali, że zdarzenie było dynamicznie, szybko wywiązała się szarpanina i byli oni zajęci obroną własną. Świadkowie zgodnie potwierdzili, że tej nocy w lokalu odbywała się impreza zamknięta, a po pokrzywdzonym i jego znajomych było widać, że znajdują się pod wpływem alkoholu. W szczególności O. H. i O. V. słyszeli jak grupa mężczyzn zbliża się do lokalu, gdyż byli głośni, krzyczeli i stosowali wulgaryzmy. Świadkowie zapamiętali, że L. X., który stał na schodach prowadzących do lokalu zdecydowanie odmówił mężczyznom wejścia uzasadniając, że jest to impreza zamknięta. Mężczyźni wraz z pokrzywdzonym domagali się jednak w wulgarny sposób wpuszczenia do środka podnosząc, że są ważnymi osobami. Co istotne, choć świadkowie podnosili, że mężczyźni próbując wejść byli natarczywi, to podając przykłady takiego zachowania wskazywali jedynie na to, że dyskutowali, pytali stojące tam osoby czy wiedzą kim oni są oraz pokrzywdzony powiedział do kolegów, że będzie „mordobicie”. Co istotne, przed zadaniem ciosu L. X. przez P. H. (1) mężczyźni usiłujący wejść nie byli agresywni w taki sposób, że np. przemocą fizyczną usiłowali wtargnąć do środka, napierali na drzwi lokalu lub na oskarżonego. Zeznania świadków korelowały również z nagraniem z monitoringu i rozpoznali się na nagraniu lub na fotografiach.

zeznania świadka O. V.

zeznania świadka X. Ś.

zeznania świadka X. O.

zeznania świadka P. W.

Zeznania jasne, spójne, rzeczowe, niebudzące wątpliwości i niezmienne, pochodzące od osób fachowych - funkcjonariuszy Policji. Zeznania świadków korespondowały ze sobą i wzajemnie się uzupełniały. Ponadto znalazły potwierdzenie w nagraniach z monitoringu. Świadkowie P. W., J. X. i Z. V. pełnili służbę w dniu 14 stycznia 2023 r. i ich radiowóz był zaparkowany na skrzyżowaniu ul. (...). Gdy zobaczyli przepychanki i utarczki w okolicy lokalu (...) niezwłocznie podjęli interwencję. Ich depozycje pozwoliły ustalić, że ze względy na zachowania A. B., który był agresywny początkowo myśleli, że to on zadał uderzenie P. H. (1). P. W. w czasie interwencji uzyskał informację, że pokrzywdzony został uderzony kuflem. Świadkowie potwierdzili, że gdy podeszli do grypy osób zgromadzonych przed lokalem był tam pokrzywdzony P. H. (1) z widocznym krwotokiem i w czasie czynności zemdlał.

zeznania świadka Z. V.

zeznania świadka J. X.

zeznania świadka A. F.

Zeznania jasne, spójne, rzeczowe, niebudzące wątpliwości i niezmienne, pochodzące od osoby obcej dla oskarżonego i fachowej - funkcjonariusza Policji. Depozycje korelowały z zeznaniami świadka L. T. z którym A. F. pełnił tego dnia służbę w patrolu pieszym. Świadek potwierdził, że podjęli interwencję wobec grupy osób zgromadzonej przed lokalem E., gdyż zauważyli tam zamieszanie. A. F. podkreślił, że znajdowała się tam osoba z raną głowy, która była zalana krwią i osoba, którą funkcjonariusz legitymował podniosła, że pokrzywdzony został uderzony kuflem. Co istotne, świadek wytłumaczył dlaczego nie podejmował czynności w celu ustalenia kto uderzył P. H. (1) wskazując, że nie czynił tego ze względu na swoje bezpieczeństwo.

zeznania świadka L. T.

Zeznania jasne, spójne, rzeczowe, niebudzące wątpliwości i niezmienne, pochodzące od osoby obcej dla oskarżonego i fachowej - funkcjonariusza Policji. Zeznania znalazły potwierdzenie w nagraniach z monitoringu i w depozycjach A. F.. Świadek szczegółowo odniósł się do tego, że interwencję podjęli z własnej inicjatywy, gdy pod klubem (...) zobaczyli, że doszło do zamieszkania z udziałem grupy ludzi. Co istotne, świadek podkreślił, że z uwagi na to, że jest również ratownikiem, gdy na miejscu zobaczył człowieka, który znajdował się w pozycji pół leżącej, źle się czuł i miał ranę na głowie, która mocno krwawiła, niezwłocznie przystąpił do udzielania mu pomocy. Tamował krew i płyny mózgowe, a następnie z pomocą drugiego funkcjonariusza przeniósł go do radiowozu. Świadek podkreślił również, że gdy przybyli na miejsce, to słyszeli spostrzeżenia tłumu, że pokrzywdzony mógł dostać kuflem bądź szklanką w głowę.

zeznania świadka H. Ś.

Zeznania ogólne, jasne, logiczne. Depozycje świadków korelowały ze sobą i na ich podstawie ustalono ogólne informacje dotyczące interwencji funkcjonariuszy Policji w dniu 14 stycznia 2023 r. Pozwoliły potwierdzić, że na miejscu zdarzenia w radiowozie na podłodze leżał mężczyzna, który doznał tego dnia obrażeń.

zeznania świadka K. S.

protokół sądowo-lekarskich oględzin ciała

Opinie jasne, rzetelne, spójne, korespondujące ze sobą. Sporządzone zostały przez uprawnioną osobę, posiadającą wiedzę specjalistyczną. Wynika z nich, że pokrzywdzony na skutek urazu zadanego narzędziem twardym, tępym lub twardokrawędzistym doznał rany na głowie, obrzęku w okolicy skroniowo-żuchwowej prawej, dolegliwości bólowych głowy, klatki piersiowej i grzbietu i powyższe obrażenia spowodowały u P. H. (1) naruszenie czynności narządu ciała na okres czasu poniżej dni siedmiu w rozumieniu art. 157 § 2 k.k.

opinia sądowo-lekarska

Opinia jasna, rzetelna, spójna. Sporządzona przez uprawnioną osobę, posiadającą wiedzę specjalistyczną, po przenalizowaniu dokumentacji medycznej P. H. (1). Na jej podstawie ustalono, że w związku ze zdarzeniem z dnia 14 stycznia 2023 r. P. H. (1) doznał przemijającego, krótkotrwałego niedosłuchu pourazowego ucha prawego w zakresie tonów niskich.

dokumentacja fotograficzna

Dowód obiektywny, niebudzący wątpliwości. Na jej podstawie możliwe było ustalenie jak wyglądały obrażenia P. H. (1), które postały u niego w związku ze zdarzeniem z dnia 14 stycznia 2023 r.

protokoły oględzin monitoringu wizyjnego od (...) Miejskiej wraz z 2 pendrive

Informacje sporządzone w przewidzianym trybie i formie, protokoły oględzin nagrań monitoringu wizyjnego odzwierciadlały treści zarejestrowane na pendrive zawierających nagrania z monitoringu z okolic (...) w P. i lokalu (...). Na nagraniu z dnia 14 stycznia 2023 r. widać jak mężczyzna ubrany na ciemno wchodzi na pierwszy schodek prowadzący do lokalu, a na drugim schodku znajduje się mężczyzna ubrany w brązowy płaszcz i czapkę typu kaszkiet koloru brązowego. Następnie mężczyzna znajdujący się na pierwszym schodku wykonuje zamach i uderza mężczyznę w kaszkiecie, który w prawej ręce trzyma przedmiot przypominający kufel. Następnie mężczyzna w kaszkiecie zamachuje się kuflem.

kserokopie notatników służbowych

Dowód niebudzący wątpliwości, niekwestionowany. Korelował z depozycjami świadków w osobach funkcjonariuszy Policji interweniujących na miejscu zdarzenia w dniu 14 stycznia 2023 r.

informacja dowódcy Plutonu Wzmocnienia (...) w P.

Informacja sporządzona w przewidzianym prawem trybie i formie. Na jej podstawie ustalono, że funkcjonariusze Policji w osobach J. X., Z. V. i P. W. podjęli własną interwencję przy lokalu (...) z uwagi na zauważone przez funkcjonariuszy zawieszanie i przepychanki w tamtym rejonie.

dane o karalności

Dokument sporządzony w przewidzianym prawem trybie i formie nie budzący wątpliwości, potwierdził uprzednią niekaralność oskarżonego.

dane osobopoznawcze

Informacja sporządzona w przewidzianym prawem trybie i formie.

0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

Lp. 1.1 pkt 2;

1.2 pkt 1

wyjaśnienia oskarżonego L. X.

Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie, w jakim nie przyznawał się do popełnienia zarzuconego mu czynu, ponieważ było to sprzeczne z całokształtem wiarygodnego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie w tym przede wszystkim ze stanowczymi i logicznymi depozycjami świadków, którzy widzieli uderzenie trzymanym w ręku szklanym kuflem. Co więcej, oskarżony przyznał, że uderzył pokrzywdzonego. Nie sposób zgodzić się jednak, że zrobił to w obronie swojego mienia oraz ludzi znajdujących się w lokalu. Zachowanie P. H. (1) i jego znajomych choć było głośne, zaczepne, a mężczyźni domagali się wpuszczenia do lokalu, to jednak w żadnym momencie sprzeczki słownej ani pokrzywdzony, ani pozostali mężczyźni nie próbowali wtargnąć do lokalu , nie napierali na oskarżonego. Dlatego jego zachowania nie można ocenić jako odparcie bezpośredniego bezprawnego zamachu na dobro chronio9ne prawem, bowiem tego zamachu nie było. W pewnym momencie sprzeczki słownej pokrzywdzony uderzył oskarżonego w twarz , na co ten odpowiedział ciosem w głowę.

Lp. 1.1 pkt 2

zeznania świadka P. H. (1)

Ustalając stan faktyczny w sprawie Sąd nie oparł się na zeznaniach P. H. (1) w zakresie, w jakim podnosił, że nie uderzył L. X. w twarz. Sąd ocenił zeznania świadka w tym zakresie jako niewiarygodne biorąc pod uwagę przede wszystkim stanowcze i logiczne wyjaśnienia oskarżonego oraz zeznania O. H., O. V., X. Ś. i X. O., a ponadto nagranie z monitoringu na którym widać moment uderzenia oskarżonego.

Zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa k. 1-2

Sąd nie czynił ustaleń faktycznych w sprawie na podstawie tych dowodów.

Notatki urzędowe k. 7,13,31

3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

3.1. ☐Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

3.2. ☒Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

I

L. X.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Zachowanie L. X. w dniu 14 stycznia 2023 r. podjęte wobec P. H. (1) wyczerpało znamiona przestępstwa z art. 157 § 2 k.k., zgodnie z którym odpowiedzialność karną ponosi ten, kto powoduje naruszenie czynności narządu ciała lub rozstroju zdrowia innej osoby trwające nie dłużej niż 7 dni. W myśl art. 157 § 2 k.k. czynność sprawcza polega na „powodowaniu” opisanych w art. 157 § 2 k.k. skutków, zaś pojęcie to obejmuje wszystkie zachowania pozostające w związku przyczynowym i normatywnym ze skutkiem. Dla przypisania czynu z art. 157 § 2 k.k. należy zatem ustalić, że pomiędzy zachowaniem sprawcy, a skutkiem zachodzi związek przyczynowy, a nadto, że skutek swojego działania sprawca obejmował swą umyślnością, tj. chciał go spowodować lub też na nastąpienie takiego skutku co najmniej się godził. Przestępstwo określone w art. 157 § 2 k.k. może być bowiem popełnione tylko umyślnie, przy czym zarówno z zamiarem bezpośrednim, jak i z zamiarem ewentualnym. Sprawca nie musi przy tym obejmować swoim zamiarem konkretnych uszkodzeń ciała pokrzywdzonego, bowiem zastosowanie znajduje tu konstrukcja „zamiaru ogólnego”, zgodnie z którą wystarczające jest ustalenie, że sprawca chciał albo przewidując możliwość na to się godził, że dojdzie do spowodowania uszczerbku na zdrowiu (por. Andrzej (...) [w:] A. Barczak-C., G. Bogdan, Z. Ćwiąkalski, M. Dąbrowska-Kardas, P. Kardas, J. Majewski, J. Raglewski, M. Rodzynkiewicz, M. Szewczyk, W. Wróbel, A. Zoll, Kodeks karny. Część szczególna. Tom II. Komentarz do art. 117-277 k.k., Zakamycze, 2006, wyd. II).

We wskazanym powyżej dniu oskarżony L. X. uderzył pokrzywdzonego P. H. (1) trzymanym w ręku szklanym kuflem w głowę, gdy mężczyzna stał przed lokalem (...), co spowodowało u niego obrażenia ciała w postaci rany na głowie, obrzęku w okolicy skroniowo żuchwowej prawej, dolegliwości bólowych głowy, klatki piersiowej i grzbietu. Sąd ustalił, że obrażenia te spowodowało u pokrzywdzonego naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia na okres czasu poniżej 7 dni, co jednoznacznie wynika z opinii sądowo-lekarskich. Oskarżony zadając mężczyźnie będącemu pod wpływem alkoholu uderzenie w głowę szklanym kuflem musiał liczyć się z tym, że w wyniku tego dozna on obrażeń ciała, tym bardziej, że L. X. prowadzi dwa lokale i w związku z tym doskonale zdawał sobie sprawę jakie obrażenia mogą powstać od uderzenia dużym szklanym kuflem. Co istotne, Sąd zmienił opis czynu oraz jego kwalifikację prawną, gdyż w akcie oskarżenia był wskazany art. 157 § k.k. przy zastosowaniu art. 57a § 1 k.k. i dlatego należało uszczegółowić, że czyn ten stanowi art. 157 § 2 k.k. oraz wyeliminować art. 57a § 1 k.k. Przeprowadzone postepowanie dowodowe nie pozwoliło na uznanie, iż czyn oskarżonego był występkiem o charakterze chuligańskim. Nie sposób uznać bowiem, że L. X. uderzył P. H. (1) bez powodu, bowiem uczynił to będąc wcześniej zaatakowanym fizycznie przez P. H. (1) , który uderzył oskarżonego jako pierwszy.

3.3. ☐Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

3.4. ☐Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

3.5. ☐Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

4. KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia

z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się

do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

L. X.

I

I

Ustawodawca za popełnienie czynu z art. 157 § 2 k.k. przewidział możliwość wymierzenia kary grzywny, ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Sąd przy wymierzaniu oskarżonemu kary miał na względzie stopień winy oskarżonego, który był wysoki. L. X. to dorosły, zdrowy psychicznie człowiek, w pełni zdający sobie sprawę z bezprawności swojego zachowania.

Stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonego był znaczny. Sąd wziął pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, jakim jest zdrowie człowieka, rozmiar wyrządzonej szkody, którą należy mierzyć zakresem obrażeń, które w zdarzeniu odniósł pokrzywdzony, sposób i okoliczności popełnienia czynu, jak również postać zamiaru L. X..

Sąd zważył, że oskarżony nie działał w sposób zaplanowany i został sprowokowany przez pokrzywdzonego P. H. (1). L. X. dopuścił się powyższego czynu bez jego przemyślenia, kierując się silnym wzburzeniem spowodowanym tym, że został zaatakowany jako pierwszy. Oskarżony pod wpływem emocji nie przeanalizowała dokładnie sytuacji i jak wskazał zadziałał u niego instynkt obronny przez co uderzył pokrzywdzonego tym co akurat miał w ręce.

W niniejszej sprawie z całą stanowczością można stwierdzić przewagę okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego. L. X. jest osobą niekaraną, która prowadzi ustabilizowany tryb życia. Okolicznością łagodzącą jest również to, że popełnił przestępstwo pod wpływem nagłego wzburzenia usprawiedliwionego okolicznościami zdarzenia, gdyż P. H. (1) uderzył go jako pierwszy.

W ocenie Sądu wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności lub ograniczenia wolności nawet w niskim wymiarze byłoby dla L. X. nadmierną dolegliwością. W ocenie Sądu adekwatną karą do zachowania oskarżonego spośród przewidzianych w art. 157 § 2 k.k. będzie kara grzywny.

Sąd wymierzył zatem oskarżonemu karę grzywny w rozmiarze 150 stawek dziennych, która odpowiada przede wszystkim stopniowi społecznej szkodliwości czynu oskarżonego, jak i okolicznościom popełnienia czynu. Kara ta jest odpowiednio dolegliwa by zadziałać na oskarżonego wychowawczo, a jednocześnie pozostawi ona w społeczeństwie przekonanie o nieopłacalności dopuszczania się podobnych przestępstw oraz o nieuchronności kary.

Wysokość stawki dziennej odpowiada sytuacji majątkowej oskarżonego, który ma majątek, dwoje dzieci na utrzymaniu i ma stałe dochody w deklarowanej kwocie ok. 3.000 zł miesięcznie. W ocenie Sądu właściwe jest na podstawie art. 33 § 3 k.k. określenie wysokości stawki dziennej grzywny na kwotę 20 zł.

L. X.

II

I

Sąd na podstawie art. 46 § 1 k.k. zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego P. H. (1) kwotę 4.000 zł tytułem częściowego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. P. H. (1) na skutek zachowania L. X. doznał cierpienia fizycznego. W ocenie Sądu tak określona wysokość zadośćuczynienia jest adekwatna do poniesionych przez pokrzywdzonego cierpień. Choć P. H. (1) domagał się częściowego zadośćuczynienia w kwocie 7.000 zł, to Sąd biorąc pod uwagę rodzaj obrażeń uznał, że kwota taka nie zasługuje na uwzględnienie. Zachowanie L. X. spowodowało u mężczyzny obrażenia ciała w postaci rany na głowie, obrzęku w okolicy skroniowo żuchwowej prawej, dolegliwości bólowych głowy, klatki piersiowej i grzbietu, skutkujących naruszeniem czynności narządów jego ciała na czas poniżej dni siedmiu. Zdaniem Sądu krzywda jaką odniósł P. H. (1) nie uzasadnia orzeczenia wyższej kwoty. Konieczność zrealizowania takiego obowiązku ze strony oskarżonego wzmocni u niego oddziaływanie wychowawcze i prewencyjne kary, a zatem skłoni go do refleksji nad nagannością swojego zachowania. Należy również przypomnieć, ze zgodnie z art. 415 § 2 k.p.k., jeżeli orzeczony obowiązek naprawienia szkody czy zadośćuczynienie za doznaną krzywdę na rzecz pokrzywdzonego nie pokrywają w całości szkody lub nie stanowią pełnego zadośćuczynienia za doznana krzywdę, pokrzywdzony może dochodzić dodatkowych roszczeń w postępowaniu cywilnym.

5. 1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia

z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

1.6. inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,

a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

Nie sposób uznać również, że L. X. działał w ramach obrony koniecznej. Bezpośredniość zamachu uprawniająca do obrony koniecznej zakłada, że zamach trwa, to znaczy jest kontynuowany po rozpoczęciu go i przez to zagraża dobrom prawnym napadniętego. Bezpośredniość zamachu nie wyklucza przerwanie go, gdy nie ulega wątpliwości, z atak zostanie ponowiony natychmiast lub w najbliższej chwili. Prawa do czynnej obrony koniecznej nie można rozciągnąć na okresy przerw między poszczególnymi zamachami, choćby w tym czasie istniał stan potencjalnego zagrożenia, nawet utrwalony groźbą ponowienia ataków przemocy. Dopóki niebezpieczeństwo nie ma charakteru bezpośredniego i bezprawnego, obrona konieczna nie przysługuje (por. wyrok SA w Krakowie z dnia 21 lipca 2015 r. w sprawie II AKa 124/15). W związku z tym należało stwierdzić, że L. X. nie działał w ramach obrony koniecznej, albowiem w chwili jego zachowania brak było bezpośredniego zamachu na dobro chronione prawem i L. X. niejako oddał P. H. (1) za zadany mu wcześniej cios. Nie sposób również uznać, że L. X. może powoływać się na stan wyższej konieczności, gdyż niebezpieczeństwo jest stanem obiektywnym, z którym wiąże się prawdopodobieństwo zniszczenia lub uszczuplenia dobra chronionego prawem i niebezpieczeństwo musi być bezpośrednie. Nie można zgodzić się jednak z oskarżonym, że zachowanie pokrzywdzonego P. H. (1) lub jego znajomych powodowało bezpośrednie niebezpieczeństwo dla osób znajdujących się w lokalu, które właściciel powinien chronić lub dla mienia znajdującego się w lokalu. Pokrzywdzony ani jego towarzysze nie zachowywali się bowiem w taki sposób, aby było prawdopodobne, że spowodują bezpośrednie niebezpieczeństwo. Choć domagali się wpuszczenia do lokalu, to nie działali siłowo, a agresja pojawiła się dopiero gdy P. H. (1) uderzył oskarżonego i wcześniej nie napierali np. na oskarżonego lub na drzwi do lokalu.

7. KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III

Zgodnie z art. 627 k.p.k. od skazanego w sprawach z oskarżenia publicznego zasądza się koszty sądowe na rzecz Skarbu Państwa oraz wydatki na rzecz oskarżyciela posiłkowego. W skład wydatków wchodzą m.in. wydatki związane z ustanowieniem jednego pełnomocnika z wyboru. Oskarżyciel Posiłkowy P. H. (1) korzystał w toku postępowania z pomocy prawnej pełnomocnika ustanowionego z wyboru w osobie adw. P. H. (2) i wniósł o zasądzenie na swoją rzecz kosztów związanych z jego ustanowieniem wg. przedłożonego spisu kosztów. Wobec powyższego, Sąd zasądził od oskarżonego L. X. na rzecz P. H. (1) kwotę 4.000 zł tytułem zwrotu poniesionych przez niego kosztów związanych z ustanowieniem pełnomocnika w sprawie, którą to kwotę ustalono w oparciu o przedłożony spis kosztów. Przedłożony dokument potwierdza poniesienie przez oskarżyciela prywatnego wydatków w takiej wysokości. Kwota ta mieści się w granicach stawek ustalonych w § 11 ust. 2 pkt 3 w zw. z § 11 ust. 7 w zw. z § 17 pkt 1 rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1964 ze zm.) i nie przekracza sześciokrotności stawki minimalnej. Z kolei charakter sprawy, nakład pracy pełnomocnika wielość terminów rozpraw, obszerność materiału dowodowego przemawia za ustaleniem wysokości wynagrodzenia w kwocie przewyższającą stawkę minimalną.

IV

Na koszty postępowania przypadające od oskarżonego zgodnie z treścią art. 627 k.p.k. złożyły się następujące opłaty i wydatki:

- opłata w kwocie 300 zł od wymierzonej oskarżonemu kary grzywny (art. 617 k.p.k. oraz art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz.U z 1983 r., nr 49, poz. 223 ze zm.);

- ryczałt za doręczenie wezwań i innych pism w postępowaniu przygotowawczym i przed sądem w łącznej kwocie 40 zł (art. 618 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym, t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 663);

- opłata za informację z Krajowego Rejestru Karnego w kwocie 30 zł (art. 618 § 1 pkt 10 kpk w zw. z art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym, t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1709, w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2014 r. w sprawie opłat za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego, Dz.U. z 2014 r., poz. 861 ze zm.);

- kwota 94,17 zł za sporządzenie opinii sądowo-lekarskiej biegłego Ł. E. k. 144 oraz kwota 700 zł za sporządzenie opinii sądowo-lekarskiej biegłej A. Ś. k. (art. 618 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 kwietnia 2013 roku w sprawie określenia stawek wynagrodzenia biegłych, taryf zryczałtowanych oraz sposobu dokumentowania wydatków niezbędnych dla wydania opinii w postępowaniu karnym, t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 2049 ze zm.);

- kwota 80 zł tytułem zwrotu kosztów dojazdu świadka H. Ś. oraz kwota 34 zł tytułem zwrotu kosztów dojazdu świadka Z. V. (na podstawie art. 618 § 1 pkt. 7);

Łącznie koszty postępowania stanowią kwotę 1.284,17 zł. W ocenie Sądu leży ona w pełni w zakresie możliwości płatniczych oskarżonego, który prowadzi dwa lokale położone w P. i osiąga z tego tytułu stałe dochody oraz ma majątek w postaci mieszkania. Wobec powyższego Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wskazaną kwotę kosztów postępowania w całości.

6. 1Podpis

SSR Edyta Domagała