Streszczenie (SAOS)

Sąd II instancji ponownie akcentuje, iż zawarcie umowy subwencji nastąpiło w warunkach nadzwyczajnej zmiany stosunków gospodarczych wywołaną pandemią wirusa (...). Od połowy marca 2020 r. szczególnie w branży sklepów stacjonarnych nastąpiło załamanie sprzedaży, któremu zapobiegać miała tzw. Tarcza Finansowa. Pozwana wykorzystała subwencję na cele wskazane w umowie, utrzymała miejsca pracy, a także prowadzoną firmę. Powód nie miał żadnych obiekcji co do wykorzystania przekazanych środków, o czym świadczy decyzja w sprawie zwolnienia z obowiązku zwrotu subwencji finansowej (k. 96). Pozwana upewniała się na infolinii powoda i u księgowej co do prawidłowości traktowania jej przedsiębiorstwa jako oddzielnego od spółki cywilnej podmiotu na gruncie ubiegania się o subwencję. Jej uchybienie nie doprowadziło do zaburzenia zasad konkurencji, wręcz przeciwnie, utrzymanie zatrudnienia wzmocniło ją, skoro przedmiotem działania spółki cywilnej był zasadniczo rynek inny, niż firmy (...). Pozwana nie wyłudziła dotacji, nie podała intencjonalnie we wniosku danych nieprawdziwych. W tych warunkach, choć formalnie powództwo znajdowałoby uzasadnienie w normie art. 471 k.c., to zasady akceptowalnych i godnych ochrony reguł rzetelnego postępowania w stosunkach społecznych, stały temu na przeszkodzie.