Treść orzeczenia
Sygnatura akt IV U 108/25
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
J., dnia 21 listopada 2025 r.
Sąd Rejonowy w Świdnicy IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie:
Przewodniczący: Sędzia Maja Snopczyńska
po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z odwołania N. N. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. z dnia 30 stycznia 2025 r., znak: (...) o świadczenie rehabilitacyjne
I. odwołanie oddala;
II. zasądza od powoda N. N. na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych kwotę 360,00 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia prawomocności wyroku do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.
Uzasadnienie
Powód N. N. odwołał się od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w R. z dnia 30 stycznia 2025 roku odmawiającej mu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. Wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji oraz przyznanie mu prawa do wnioskowanego świadczenia. W uzasadnieniu wskazał, że pomimo wyczerpania okresu pobierania zasiłku chorobowego nadal pozostaje niezdolny do pracy. Podkreślił, że dalsze leczenie i rehabilitacja są niezbędne do odzyskania pełnej zdolności do wykonywania obowiązków zawodowych. Dotychczasowa terapia przynosi pozytywne rezultaty, jednak wymaga kontynuacji. Ponadto, jego lekarze prowadzący wskazują na konieczność dalszej rehabilitacji. Powód podniósł również, że Komisja Lekarska ZUS nie uwzględniła w sposób należyty całości przedłożonej dokumentacji medycznej oraz opinii lekarzy prowadzących, co w jego ocenie mogło mieć wpływ na wydanie niekorzystnej dla niego decyzji.
W odpowiedzi na odwołanie Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. wniósł o oddalenie odwołania i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu powołano art. 18 ust. 1-6 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 roku o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa oraz art. 83 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 13.10.1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych. Wskazano, że Komisja Lekarska ZUS orzeczeniem z dnia 21 stycznia 2025 roku orzekła, że stan zdrowia N. N. nie uzasadnia przyznania mu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. Wobec powyższego organ rentowy odmówił powodowi prawa do żądania świadczenia rehabilitacyjnego.
W toku postepowania
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W okresie od 21.08.2024r. do 30.11.2024r. N. N. przebywał na zasiłku chorobowym.
Orzeczeniem z dnia 21.01.2025r. Komisja Lekarska ZUS stwierdziła, że stan zdrowia N. N. nie uzasadnia przyznania prawa do świadczenia rehabilitacyjnego.
Mając na uwadze powyższe orzeczenie, Zakład Ubezpieczeń Społecznych decyzją z dnia 30.01.2025r. odmówił powodowi prawa do wnioskowanego świadczenia.
Dowód:
- akta ZUS i dokumentacja medyczna (w załączeniu)
Powód cierpi na zaburzenia adaptacyjne depresyjno-lękowe w miernym stopniu nasilenia. Zaburzenia psychiczne są u powoda reakcją psychiczną na problemy związane z wykonywaną pracą i związkiem partnerskim, w którym doznał zdrady, czemu też sprzyjają cechy osobowości o obniżonej tolerancji stresu i sytuacji obciążenia psychicznego.
Powód jest zdolny do pracy zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami i był zdolny do pracy od dnia 1.12.2024r. Stan dysfunkcji psychicznych powoda nie jest na tyle nasilony, by powód wymagał świadczenia rehabilitacyjnego i by to istotnie poprawiło jego zdolność do pracy - zwłaszcza, że leczy się psychiatrycznie, psychologicznie, systematycznie i regularnie, a efekty leczenia są zadowalające.
Dowód:
- opinia biegłego z zakresu psychiatrii k. 30-39
W tak ustalonym stanie faktycznym
Sąd zważył:
Odwołanie jest bezzasadne.
Zgodnie z art. 18 ust 1 ustawy z 25.06.1999r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, świadczenie rehabilitacyjne przysługuje ubezpieczonemu, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy. Jednocześnie przysługuje ono przez okres niezbędny do przywrócenia zdolności do pracy, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy (art. 18 ust. 2 ustawy). O okolicznościach, o których mowa w ust. 1 i 2, orzeka lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (art. 18 ust. 3 ustawy).
Z akt sprawy wynika, że w okresie od 21.08.2024r. do 30.11.2024r. powód przebywał na zasiłku chorobowym. Orzeczeniem z dnia 21 stycznia 2025 roku komisja lekarska ZUS orzekła, że stan zdrowia powoda nie uzasadnia przyznania mu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego, gdyż powód jest zdolny do pracy.
Spornym pozostało w przedmiotowej sprawie, czy powód po wyczerpaniu zasiłku chorobowego był niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja rokują odzyskanie zdolności do pracy.
Dla rozpoznania sprawy wymagane były wiadomości specjalne z zakresu medycyny i celem ustalenia przeprowadzono dowód z opinii biegłego z zakresu psychiatrii.
Z opinii biegłego psychiatry wynika, że powód jest osobą zdolną do pracy od 1 grudnia 2024 roku. Biegły stwierdził, że stan dysfunkcji psychicznych powoda nie jest na tyle nasilony, by powód wymagał świadczenia rehabilitacyjnego i by to istotnie poprawiło jego zdolność do pracy - zwłaszcza, że leczy się psychiatrycznie, psychologicznie, systematycznie i regularnie, a efekty leczenia są zadowalające. Biegły wskazał, że powód może w dalszym ciągu leczyć się psychiatrycznie i korzystać z psychoterapii na tych zasadach, jak to czynił do chwili obecnej.
Całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego przemawia za uznaniem opinii biegłego jako rzeczowej, spójnej i wyprowadzającej logiczne wnioski końcowe i Sąd nie dopatrzył się jakichkolwiek przyczyn dla których opinia ta miałaby utracić walor wiarygodnego dowodu w sprawie. Ponadto opinia biegłego zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego, ma na celu ułatwienie sądowi należytej oceny zebranego materiału wtedy, gdy potrzebne są wiadomości specjalne. Podlega jak inne dowody ocenie według art. 233 § 1 k.p.c., lecz odróżniają ją szczególne kryteria oceny, które stanowią zgodność z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziom wiedzy biegłego, podstawy teoretyczne opinii, sposób motywowania oraz stopień stanowczości wyrażonych w niej wniosków. Przedmiotem opinii nie jest więc przedstawienie faktów, lecz ich ocena na podstawie wiadomości specjalnych.
Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 477 14 § 1 k.p.c. odwołanie oddalono.
O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. w związku z par. 9 ust 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, zgodnie z którym stawki minimalne wynoszą 360 zł w sprawach o świadczenia pieniężne z ubezpieczenia społecznego i zaopatrzenia emerytalnego oraz w sprawach dotyczących podlegania ubezpieczeniom społecznym.