Treść orzeczenia
Uzasadnienie
Formularz UK 2
Sygnatura akt
Sygn. akt IV Ka 87/26
Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:
1. CZĘŚĆ WSTĘPNA
1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji
Wyrok Sądu Rejonowego w Opocznie z dnia 28 października 2025 roku w sprawie II K 604/23.
1.2. Podmiot wnoszący apelację
☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego
☐ oskarżyciel posiłkowy
☐ oskarżyciel prywatny
☒ obrońca
☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego
☐ inny
1.3. Granice zaskarżenia
1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia
☒ na korzyść
☐ na niekorzyść
☒ w całości
☐ w części
☒co do winy
☐co do kary
☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia
1.1.2. Podniesione zarzuty
Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji
☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu
☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu
☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia
☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia
☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka
☐brak zarzutów
1.4. Wnioski
☐uchylenie
☒zmiana
2. Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy
1.5. Ustalenie faktów
1.1.3. Fakty uznane za udowodnione
Lp.
Oskarżony
Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi
Dowód
Numer karty
2.1.1.1.
1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione
Lp.
Oskarżony
Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi
Dowód
Numer karty
2.1.2.1.
1.6. Ocena dowodów
1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów
Lp. faktu z pkt 2.1.1
Dowód
Zwięźle o powodach uznania dowodu
1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)
Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2
Dowód
Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu
3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków
Lp.
Zarzut
3.1.
Obraza przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść wyroku, a to: art. 7 KPK w zw. z art. 410 KPK poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności poprzez:
a. całkowite pominięcie dowodów w postaci dokumentów złożonych przez obrońcę w piśmie z dnia 17 czerwca 2025 roku tj. wydruków wiadomości z komunikatora internetowego z lat 2018 - 2022 rozmów pomiędzy oskarżoną a oskarżycielką posiłkową S. I. (59 kart) oraz wydruków wiadomości z komunikatora internetowego rozmów pomiędzy oskarżoną a pokrzywdzoną T. H. (1) (9 kart), które to dowody miały istotne znaczenie z punktu widzenia postawionych oskarżonej zarzutów; wskazywały bowiem, że:
- wydruki rozmów złożone przez pokrzywdzoną, w oparciu o które sąd poczynił istotne ustalenia faktyczne w sprawie (s. 2 uzasadnienia) przeczą tezie aktu oskarżenia, jakoby pokrzywdzona czuła się nękana przez oskarżoną, a nadto stanowią jedynie tę część wiadomości wymienianych pomiędzy oskarżoną a pokrzywdzoną, którą pokrzywdzona uznała za korzystną z punktu widzenia jej interesu procesowego, celowo zaś zostały pominięte te wiadomości, które wskazywały bądź na poprawne, wręcz koleżeńskie relacje pomiędzy kobietami, bądź przedstawiały pokrzywdzoną jako stronę atakującą, nie zaś ofiarę nękania (vide k. 539 );
b) bezpodstawne pominięcie zeznań świadka K. P. w zakresie, w jakim świadek na rozprawie w dniu 16 października 2025 roku zeznał, że pokrzywdzona S. I. podżegała go do składania fałszywych zeznań na niekorzyść oskarżonej T. V. (1), za co obiecywała korzyść majątkową w postaci kilku tysięcy złotych, w sytuacji gdy zeznania te wprost podważają wiarygodność pokrzywdzonej, wskazując na chęć bezprawnego (i w rezultacie skutecznego) wpływania przez pokrzywdzona na toczące się przeciwko T. V. (1) postępowanie, zaś świadek K. P. nie muł żadnego interesu w zeznawaniu na niekorzyść pokrzywdzonej, a wręcz przeciwnie - sam naraził się na zarzut z art. 233 § 1 KK;
c) bezpodstawne uznanie całości zeznań pokrzywdzonej S. I. za wiarygodne, w sytuacji, gdy:
pokrzywdzona składając zeznania zarówno na etapie postępowania przygotowawczego, jak i przed Sądem nie potrafiła wskazać okresów w których rzekome nękanie miało mieć miejsce, zasłaniając się niepamięcią, zaś skonfrontowana z wiadomościami, w których to ona jest stroną atakującą wobec oskarżonej (w których oskarżona prosi o niekontaktowanie się z nią i zaprzestanie nękania - k. 539) wskazała, że wiadomości nie pochodzą od niej, bowiem nosi nazwisko I., a nie Ł., mimo że to ostatnie to jej nazwisko panieńskie;
pokrzywdzona dopuściła się podżegania świadka K. P. do składania fałszywych zeznań na niekorzyść T. V. (1), oferując świadkowi korzyść majątkową w postaci pieniędzy, czym skutecznie wpływała na przebieg postępowania karnego, bowiem do złożenia fałszywych zeznań przez świadka faktycznie doszło;
d) bezpodstawne uznanie, że zgromadzony materiał dowody w postaci zeznań pokrzywdzonej T. H. (1) oraz wydruków wiadomości wskazuje na sprawstwo oskarżonej w zakresie przestępstwa nękania, w sytuacji gdy wiadomości załączone do akt zostały wysłane przez oskarżoną na przestrzeni jednej doby, zaś do faktycznej konfrontacji pomiędzy oskarżoną, jej mężem i pokrzywdzoną doszło tylko raz, co jest niewystarczające do przypisania oskarżonej przestępstw z art. 190a § 1 KK.
☐ zasadny
☒ częściowo zasadny
☐ niezasadny
Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny
W odniesieni u do czynu I popełnionego na szkodę S. I.:
Zarzuty te zostaną rozpoznane łącznie, co zarazem pozwoli sądowi odwoławczemu uniknąć powielania tych samych rozważań i ocen.
Przez nękanie należy rozumieć wielokrotne, powtarzające się prześladowanie wyrażające się w podejmowaniu różnych naprzykrzających się czynności, których celem jest udręczenie, utrapienie, dokuczenie lub niepokojenie pokrzywdzonego albo jego osoby najbliższej. Jest to więc z zasady przestępstwo wieloczynowe. Mogą to być zachowania zarówno legalne, jeśli oceniać je pojedynczo, polegające np. na wysyłaniu listów (tradycyjnych lub elektronicznych) i SMS-ów, telefonowaniu, nachodzeniu w różnych miejscach albo stałe jej śledzenie lub naprzykrzające się towarzyszenie, jak również nielegalne, wyrażające się np. w grożeniu, włamywaniu się do skrzynek na listy lub do mieszkania ofiary w celu pozostawienia wiadomości lub innych przedmiotów. By zachowanie mogło być uznane za stalking, nękanie przez sprawcę musi być uporczywe, a zatem polegać na nieustannym oraz istotnym naruszaniu prywatności innej osoby lub na wzbudzeniu w pokrzywdzonym uzasadnionego okolicznościami poczucia zagrożenia, poniżenia lub udręczenia. Ustawodawca nie wymaga przy tym, aby zachowanie stalkera niosło ze sobą element agresji. Nadto prawnie irrelewantne jest w kontekście strony podmiotowej tego przestępstwa, czy czyn sprawcy powodowany jest żywionym do pokrzywdzonego uczuciem miłości, nienawiści, chęcią dokuczenia mu, złośliwością czy chęcią zemsty. Dla bytu tego przestępstwa nie ma znaczenia, czy sprawca ma zamiar wykonać swoje groźby. Decydujące jest tu subiektywne odczucie zagrożonego, które musi być oceniane w sposób zobiektywizowany (post. SN z 12.12.2013 r., III KK 417/13, KZS 2014, Nr 6, poz. 26). Negatywny stosunek sprawcy do pokrzywdzonego wzmocniony jest dodatkowo właściwością jego zachowania, zawierającą się w uporczywości nękania. Ustawodawca kryminalizuje zatem tylko takie zachowania odpowiadające nękaniu, które mają charakter długotrwały. O uporczywym zachowaniu się sprawcy świadczyć bowiem będzie z jednej strony jego szczególne nastawienie psychiczne, wyrażające się w nieustępliwości nękania, tj. trwaniu w swego rodzaju uporze, mimo próśb i upomnień pochodzących od pokrzywdzonego lub innych osób o zaprzestanie przedmiotowych zachowań, z drugiej natomiast strony - dłuższy upływ czasu, przez który sprawca je podejmuje (wyr. SA we Wrocławiu z 19.2.2014 r., II AKa 18/14, KZS 2014, Nr 7-8, poz. 98).
W wyniku przeprowadzonej kontroli zakwestionowanego rozstrzygnięcia, zarzuty apelacji – podważające trafność ustalenia sprawstwa oskarżonej za przypisany jej czyn – okazały się bezzasadne.
Analizując całokształt zebranych w sprawie dowodów należy uznać, że sąd rejonowy zebrał je w sposób wystarczający do merytorycznego rozstrzygnięcia i nalżycie ocenił, co pozwoliło mu na wyprowadzenie prawidłowych ustaleń faktycznych co do sprawstwa oskarżonej co do czynu I. Sąd ten ustosunkował się do istotnych dowodów w sprawie, mając w polu widzenia określone między nimi rozbieżności i stanowisku swemu dał wyraz w zasługującym na aprobatę uzasadnieniu. Dlatego też podzielając ocenę dowodów zaprezentowaną przez sąd merytoryczny, sąd okręgowy nie widzi zasadniczych powodów, aby powtarzać okoliczności wyprowadzone w motywach zaskarżonego wyroku, co wiązałoby się z cytowaniem ich obszernych fragmentów. Poczynione przez sąd ustalenia faktyczne znajdują bowiem odpowiednie oparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym, który został poddany analizie oraz ocenie, respektującej wymogi art. 4 KPK, art. 5 KPK, art. 7 KPK, art. 410 KPK. Konfrontując ustalenia faktyczne z przeprowadzonymi na rozprawie głównej dowodami trzeba stwierdzić, iż dokonana przez sąd rejonowy rekonstrukcja zdarzeń i okoliczności popełnienia przypisanego oskarżonej wykroczenia nie wykazuje błędu i jest zgodna z przeprowadzonymi dowodami, którym sąd ten dał wiarę i się na nich oparł.
Sąd okręgowy podzielając ocenę dowodów zaprezentowaną przez sąd merytoryczny, musi się jednak odnieść do niektórych okoliczności wynikających z argumentacji podniesionej w środku odwoławczym.
Ma rację sąd merytoryczny, że kardynalnym dowodem inicjującymi przedmiotową sprawę są zeznania pokrzywdzonej S. I., którym brak powodów, aby zarzucić niekonsekwencje lub nieobiektywizm. W/w nie miała jakichkolwiek racjonalnych powodów, ażeby bezpodstawnie obciążać właśnie oskarżoną. Nie liczba dowodów decyduje o ich wiarygodności, ale swobodna ocena materiału dowodowego, w tym nawet tylko oparta na zeznaniach jednego świadka. Jej zeznania znajdują odzwierciedlenie w relacjach: T. D.-H., S. O., V. I., K. P. z postępowania przygotowawczego, częściowo oskarżonej i jej męża ), wydruków korespondencji i nagrań ze wzajemnych kontaktów,
S. I. i T. V. (1) znają się od dawna; były okresy, kiedy były w dobrych relacjach. Mąż T. V. (1) ma dziecko z S. I., co jest źródłem konfliktów, zwłaszcza na skutek obciążającego go obowiązku alimentacyjnego. W tych realiach podejmowanie przez pokrzywdzoną kontaktów z oskarżoną służyło próbom poprawienia relacji, czy reakcji na kierowane do niej nieprzychylne wystąpienia. Należy jednak wskazać, że pomimo tego, oskarżona trwała w swego rodzaju uporze nękania S. I. i poprzez inicjowanie tych kontaktów w sposób nieprzychylny, wulgarny oraz powtarzalny, wyrażała wrogie nastawienie wobec pokrzywdzonej, zwłaszcza w celu poniżenia jej i udręczenia, demonstrując trwanie w swego rodzaju uporze, mimo próśb i upomnień pochodzących od pokrzywdzonej lub innych osób o zaprzestanie przedmiotowych zachowań.
Sąd I instancji ustalił czasookres tego czynu od sierpnia 2022 roku do maja 2023 roku i wykazał, że w tym okresie oskarżona wykonywała do pokrzywdzonej liczne telefony o różnych porach dnia i nocy, wysyłała wiadomości sms oraz na aplikację T., w których zwracała się do niej słowami wulgarnymi i obraźliwymi; jeździła za nią samochodem, robiła jej zdjęcia; komentowała profile internetowe S. I.; zaczepiała ją na ulicy; groziła; w sposób bardzo napastliwy „zaatakowała” córkę pokrzywdzonej. Było to więc wielokrotne, powtarzające się prześladowanie wyrażające się w podejmowaniu różnych naprzykrzających się czynności, w celu udręczenie, utrapienie, dokuczenia lub niepokojenia S. I..
Świadek V. P. odwołał swoje zeznania z postepowania przygotowawczego, w których podnosił, ze podczas jazdy z przywodzoną w C. słyszał groźby pod jej adresem ze strony innej kobiety ( jak się potem okazało T. V. (1) ). Jego relacje z postępowania przygotowawczego i twierdzenia pokrzywdzonej korespondują ze sobą. Opisane przez niego okoliczności tego zajścia w śledztwie wskazują, że mógł słowa krzyczącej kobiety słyszeć. Dodał, że S. I. powiedziała mu wówczas, że jest nękana przez tą osobę, i zgodził się z nią jechać do Komendy Policji, aby zgłosić to zajście.
Kodeks postępowania karnego nie wprowadza różnic co do wartości dowodowej poszczególnych dowodów, nie daje więc podstaw do założenia jakoby zeznania złożone w postępowaniu przygotowawczym miały większą moc dowodową od składanych na rozprawie i odwrotnie ( OSNKW 6/1987, poz. 67 ). Zeznania złożone w postępowaniu przygotowawczym, a następnie zmienione lub odwołane l stanowią bowiem dowód w sprawie, który tak jak i każdy inny dowód podlega swobodnej, ale nie dowolnej ocenie sądu. Dowód taki należy oceniać w konfrontacji z innymi dowodami zgodnie z zasadami logicznego rozumowania, a fakt odwołania lub zmiany oświadczenia nie świadczy sam przez się o jego nieprawdziwości. Sąd powinien tu uwzględniać także powody zmiany lub odwołania oświadczenia dowodowego i jeżeli nie uznaje ich za przekonujące uzasadnić swoje stanowisko ( OSNKW 2-3/1973, poz. 36 ). Sąd I instancji w istocie nie dał wiary zeznaniom K. P. złożonych na rozprawie głównej. Sąd odwoławczy podziela to stanowisko. Po tym zajściu okazało się, że K. P., ma T. V. (2) ( męża oskarżonej ) w gronie znajomych na komunikatorze (...) i otrzymywał od niego pytania, dlaczego nie był na sprawie. Co więcej; T. V. (1) wyjaśniła, że świadek ten miał telefonować do jej męża, twierdząc, ze nie wiedział, że oskarżona jest jego żoną. Ponadto z wyjaśnień świadka złożonych w postępowaniu sądowym wynika, że po tym zajściu znalazł się z oskarżoną w głębokim konflikcie. Tezy świadka o proponowaniu mu pieniędzy za bezpodstawne obciążenie oskarżonej są niespójne i nieprzekonujące. Ujawnienie znajomości z mężem oskarżonej oraz zatarg z pokrzywdzoną o pieniądze racjonalnie mogły go skłonić do złożenia zeznań ochronnych dla oskarżonej w postępowaniu sądowym; natomiast próby tłumaczenia przez niego zmiany zeznań są nieprzekonujące.
Nie można w niniejszej sprawie zarzucać, że niektóre dowody nie stanowiły podstawy ustaleń faktycznych, jeśli sąd je rozważył i ocenił na płaszczyźnie art. 7 KPK jako niewiarygodne. Odrzucenie przez sąd pewnych dowodów w końcowej ocenie, przy jednoczesnym uwzględnieniu innych dowodów, stanowi przecież uprawnienie sądu. Kontrola instancyjna oceny dowodów nie obejmuje sfery przekonania sędziowskiego, jaka wiąże się z bezpośredniością przesłuchania, sprowadza się natomiast do sprawdzenia, czy ocena ta nie wykazuje błędów natury faktycznej (niezgodności z treścią dowodu, pominięcia pewnych dowodów) lub logicznej (błędności rozumowania i wnioskowania) albo czy nie jest sprzeczna z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy, a takich błędów sąd merytoryczny uniknął. Nie można czynić skutecznego zarzutu obrazy tego przepisu, w sytuacji gdy sąd uczynił podstawą swoich ustaleń wersję zdarzeń przestawioną przez świadka, pomawiającego oskarżoną, jeśli dowód z wyjaśnień samej oskarżonej, które nie stanowiły podstawy owych ustaleń, został przez sąd należycie rozważony i oceniony w sposób przewidziany w art. 7 KPK.
Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych jest słuszny tylko wówczas, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania, nie może on natomiast sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu. Przy czym jest to aktualne przy zarzucie błędu o charakterze „dowolności”. Tego typu zarzut co do błędu w ustaleniach faktycznych to bowiem, jak zasadnie się wskazuje, nie sama odmienna ocena materiału dowodowego przez skarżącego, lecz wykazanie, jakich konkretnych uchybień w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuścił się sąd w dokonanej ocenie materiału dowodowego. Takich przekonujących argumentów apelacja w odniesieniu do ustaleń dotyczących sprawstwa oskarżonej nie podniosła.
Słusznie sąd I instancji odmówił wiary oskarżonej, negującej sprawstwo, do czego był w pełni uprawniony. Skarżący wskazuje, iż sąd I instancji powinien oprzeć się na wyjaśnieniach oskarżonej. Wyjaśnienia oskarżonej podlegają, jak każdy inny dowód, ocenie organu procesowego. Oskarżony przecież może bronić się nawet w drodze „kłamstwa”. T. V. (1) nie przyznała się do zarzucanego jej czynu. Obowiązkiem sądu w takiej sytuacji było ustosunkowanie się do tej wersji, a decyzja co do jej niewiarygodności została oparta na rozważeniu konkretnych okoliczności danej sprawy.
Apelacja obrońcy podważa stanowisko sądu przede wszystkim z pozycji własnych subiektywnych ocen wymowy przeprowadzonych na rozprawie dowodów, przy wybiórczym i subiektywnym ujęciu ich zakresu, charakteru i treści. Podniesione wyżej okoliczności, a także inne wskazane w motywach zaskarżonego wyroku dały jednak podstawę do poczynienia ustaleń faktycznych dotyczących sprawstwa oskarżonej odnośnie przedmiotowego czynu.
Ustawodawca zastrzegł, że sąd wymierzając karę musi uwzględnić stopień winy sprawcy. Przy ocenie stopnia winy uwzględnia się przede wszystkich rodzaj zamiaru sprawcy. W przypadku oskarżonej mamy do czynienia z działaniami emocjonalnym i nieprzemyślanymi. Spontaniczność działania i zaistnienie w określonej chwili i miejscu silnych emocji, może wiązać się z zakłóceniem kontrolnym działania intelektu. W takim przypadku reakcja karna powinna być wobec tego odpowiednio łagodniejsza. Przesłanki, zarówno podmiotowe jak i przedmiotowe, w szczególności zaś tło i powody zajścia, pobudki działania sprawcy, jego stosunek do pokrzywdzonego przed popełnieniem przestępstwa, osobowość i charakter sprawcy, jego dotychczasowy tryb życia, sposób działania, zmniejszają stopień zawinienia, jednakże czynu tego nie usprawiedliwiają. Niedopuszczalne jest jednak wymierzenie sprawcy kary, która przekraczałaby ten stopień. Należy przy tym uwzględnić stan emocjonalny oskarżonej, powiazania jej męża z pokrzywdzoną; to, że inkryminowane zachowania ustały.
Celem reakcji karnej jest zapobieganie przestępstwom. Cel ten konkretyzuje się w postaci prewencji generalnej i prewencji indywidualnej. W ten sposób kara wpływa na kształtowanie postaw moralnych nie tylko samego sprawcy, który został odpowiednio ukarany, ale również na inne osoby, które dzięki świadomości zagrożenia karą za określone zachowanie, będą przestrzegać porządku prawnego. Prewencja indywidualna wiąże się z odpowiednim oddziaływaniem na sprawcę przestępstwa. Sprowadza się ona do zapobiegnięcia ponownemu popełnieniu przestępstwa przez konkretnego sprawcę, poprzez dobranie i zastosowanie odpowiedniej reakcji karnej. Oskarżona nie jest karana. Niekaralność sprawcy stanowi zawsze okoliczność łagodzącą – świadczy bowiem pozytywnie o dotychczasowym życiu oskarżonego. Oskarżona ma stałe miejsce zamieszkania, jest zamężna i ma dwoje dzieci, nie pracuje.
Czyn ten ma znaczną szkodliwość społeczną. Względy prewencji indywidualnej i generalnej z uwagi na osobę sprawcy nie wymagają dla osiągniecia celów kary wymierzenia oskarżonej najsurowszego rodzaju kary - kary pozbawienia wolności, nawet z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.
Dlatego w miejsce orzeczonej w stosunku do oskarżonej za czyn I ( przypisany w punkcie 1 ) kary pozbawienia wolności, sąd odwoławczy na podstawie art. 190 a § 1 KK w zw. z art. 11 § 3 KK i art. 37a § 1 KK wymierzył T. V. (1) 150 stawek dziennych grzywny, określając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 złotych. Zdaniem sądu odwoławczego wymierzona kara grzywny spełni swoje funcie w zakresie prewencji indywidualnej i generalnej. Kara ta jest dostawana do wagi czynu, sylwetki sprawcy, jego sytuacji rodzinnej i majątkowej.
Sąd odwoławczy okres orzeczonego w punkcie 5 na rzecz S. I. środka karnego zakazu kontaktowania się i zbliżania się skrócił do 3 lat oraz zmniejszył określoną odległość w ramach zakazu zbliżania się do 50 metrów.
Ojcem dziecka pokrzywdzonej jest mąż oskarżonej. Rodzice muszą więc współdziałać w wychowaniu i utrzymaniu dziecka. Po okresie skorygowanego zakazu, T. H. (1) osiągnie samodzielność i nie ma konieczności stosowania tego środka na dłuższy okres, albo w większych granicach.
Inkryminowany czyn naruszył dobra osobiste pokrzywdzonej: cześć, godność, wolność, potrzebę życia bez zagrożenia; dlatego w miejsce rozstrzygnięcie zawartego w punkcie 7 ( nawiązki ) sąd odwoławczy zasądził od oskarżonej T. V. (1) na rzecz pokrzywdzonej S. I. kwotę 1000 złotych tytułem częściowego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.
W odniesieni u do czynu II popełnionego na szkodę T. H. (1):.
Sąd I instancji ustalił w tym zakresie, że T. V. (1) wysyłała w sierpniu 2022 roku liczne wiadomości także do T. H. (1), w których twierdziła, że T. V. (2) jej nie kocha, był tylko ,,dawcą nasienia”, nazywała ją ,,dziewuchą, bachorem”, oskarżała że zażywa narkotyki. Ponadto w dniu 20 września 2022 roku nieopodal sklepu (...) w C. przy ul. (...) poruszając się samochodem osobowym wraz z T. V. (2) zauważyła pokrzywdzoną T. H. (1), która szła z koleżankami. Osoby te wówczas zatrzymały pojazd i T. V. (1) zaczęła ubliżać pokrzywdzonej T. D.-(...), mówiła o sprawie sądowej i że pożałują tego. Zachowanie T. V. (1) wywołało u w/w pokrzywdzonej silny stres, ataki paniki, czuła się poniżona i udręczona zachowaniem T. V. (1). Od września 2022 r. T. D. H. nie miała już kontaktu z T. V. (1).
Sąd I instancji przyjął za czasookres tego czynu od 22 sierpnia do 20 września 2022 roku. Indywidualizacja zachowań oskarżonej w tym okresie jest nieprawidłowa.
Z zenań pokrzywdzonej T. H. (1) ze śledztwa wynika, że: pod koniec sierpnia 2022roku usłyszała kłótnie pomiędzy matką a T. V. (1), którą nagrała. Następnego dnia T. V. (1) wysłała jej zdjęcia swojej córki z ojcem pokrzywdzonej, komentując, ze jest to prawdziwa rodzina i nigdy nie będzie takiej miała. Pokrzywdzona dopisała, że nie chce takiej rodziny i domagała się spokoju. Tego dnia oskarżona dzwoniła do niej ze swojego T.. Odrzucała te połączenia, ale za którymś razem odebrała. T. V. (1) dzwoniła ze swoją córką. Mówiła, że „ma nie mówić do ojca tato, bo on nigdy nie będzie jej ojcem. Mówiła że jest tak samo brzydka jak mama i to potem do niej napisała”. Córka oskarżonej dopowiadała jakieś przekleństwa. Rozmowa była krótka. Potem były jeszcze próby połączenia i przesyłane wiadomości. Na polecenie matki zablokowała T. V. (1) na T.. Dalej dostawała wiadomości od córki oskarżonej - G.. Ją też zablokowała na komunikatorze. Po kliku dniach spotkała na mieście znajomego, który powiedział, ze ojciec kazał jej przekazać, że z G. ją znajdzie. Wpadła wtedy w panikę, a matka zawiadomiła policję. Był kilka tygodni spokoju. Pod koniec września 2022 roku, gdy szła po ulicy w C. rozpędzony samochód zatrzymał się obok niej z piskiem opon. Wysiadł z niego jej ojciec ( jako kierowca ) i T. V. (1). Atakował słownie ją głównie ojciec. Po chwili oskarżona powiedziała do ojca, żeby odeszli. Ona wsiadła do samochodu jako kierowca i odjechali. Po tym incydencie nie miała kontaktu z oskarżoną ( k 271-272 ). Na rozprawie pokrzywdzona podała, że te krytyczne kontakty były 22 – 23 sierpnia 2022 roku. Była wówczas wiadomość, że: jej za „psychiatryk” zapłaci ( T. V. (1) ); takie jak ona bez ojca tak kończą, ojciec był tylko dawcą nasienia, że pokrzywdzona narkotyzuje się i uprawia prostytucję; oskarżona była wulgarna. Po sytuacji we wrześniu wiadomości ze strony T. V. (1) nie było i nie ma do tej pory. Pokrzywdzona dodała niespójnie, że po tym do grudnia oskarżona interesowała się jej osobą, były zaczepki, reagowanie na zdjęcia, wchodzenie na J.-J., ale twierdzenia te odbiegają od jej stanowczych twierdzeń, nie wynikają z utrwalonej korespondencji; w konsekwencji sąd odwoławczy nie przyjął tych okoliczności za udowodnione.
Samo nękanie wyraża zamierzoną wielość zachowań, stąd znamię „uporczywie” należy rozpatrywać w kontekście strony podmiotowej. W wyroku SN z 27.2.1996 r. (II KRN 200/95, Prok. i Pr. - wkł. 1996, Nr 10, poz. 8) przyjęto, że znamię to ma charakter przedmiotowo-podmiotowy i oznacza, że musi wystąpić wielokrotność zachowań na przestrzeni pewnego czasu, jak również że sprawca musi działać z określonym nastawieniem. O uporczywym zachowaniu się sprawcy świadczyć bowiem będzie, z jednej strony, jego szczególne nastawienie psychiczne, wyrażające się w nieustępliwości nękania, tj. trwaniu w swego rodzaju uporze, mimo próśb i upomnień pochodzących od pokrzywdzonego lub innych osób o zaprzestanie przedmiotowych zachowań, z drugiej natomiast strony - dłuższy upływ czasu, przez który sprawca je podejmuje. Sens omawianego wyrażenia wielokrotnie wyjaśniano w orzecznictwie. Wskazywano między innymi, że znamię uporczywości łączy w sobie dwa elementy. Jeden z nich charakteryzuje postępowanie sprawcy od strony podmiotowej, a polega na szczególnym nastawieniu psychicznym wyrażającym się w nieustępliwości, chęci postawienia na swoim (obojętnie z jakich pobudek), podtrzymywaniu własnego stanowiska na przekór ewentualnym próbom jego zmiany. Drugi element, obiektywny, polega na trwaniu takiego stanu rzeczy przez pewien dłuższy czas (zob. uchw. SN z 9.6.1976 r., VI KZP 13/75, OSNKW 1976, Nr 7-8, poz. 86; zob. również wyr. SN z 24.11.1970 r., V KRN 437/70, OSNKW 1971, Nr 3, poz. 37 z aprobującą glosą Z. Siwika, PiP 1972, Nr 3, s. 173 i n.; wyr. SN z 19.12.1979 r., V KRN 297/79, OSNPG 1980, Nr 6, poz. 79; wyr. SN z 20.11.1995 r., III KRN 137/95, Prok. i Pr. - wkł. 1996, Nr 6, poz. 11; wyr. SN z 27.2.1996 r., II KRN 200/95, Prok. i Pr. - wkł. 1996, Nr 10, poz. 8; post. SA w Krakowie z 13.12.2000 r., II AKz 289/00, KZS 2000, Nr 12, poz. 28). Z powyższego wynika, iż znamion stalkingu nie wyczerpuje jednorazowe działanie sprawcy. Uporczywość cechuje bowiem upór, wytrwałość i co się z tym wiąże wielokrotność działania.
Oskarżona czynem II, zweryfikowanym przez twierdzenia T. H. (3), nie wyczerpała znamion art. 190a § 1 KK, bowiem jej zachowania w tym zakresie nie były uporczywe.
Zachowania opisane w art. 190a KK mogą także wypełniać znamiona wykroczenia z art. 107 KW, który typizuje czyn złośliwego niepokojenia: Kto w celu dokuczenia innej osobie złośliwie wprowadza ją w błąd lub w inny sposób złośliwie niepokoi, podlega karze ograniczenia wolności, grzywny albo karze nagany.
Podobieństwa dotyczą przede wszystkim „uporczywego nękania” i „złośliwego niepokojenia”. Są to wyrażenia bliskoznaczne. Nękać oznacza tyle co: ustawicznie dręczyć, trapić, niepokoić (czymś) kogoś; dokuczać komuś, nie dawać chwili spokoju (S. Dubisz (red.), Uniwersalny słownik, t. II, s. 1095). Niepokoić z kolei, to nie dawać spokoju, nękać, wywoływać niepokój, obawę [S. Dubisz (red.), Uniwersalny słownik, t. II, s. 1149]. Biorąc jednak pod uwagę stronę podmiotową wykroczenia należy zwrócić uwagę, że zachowanie sprawcy jest ukierunkowane na dokuczenie innej osobie i charakteryzuje się złośliwością (wyr. SN z 10.11.2010 r., IV KK 324/10, KZS 2011, Nr 2, poz. 39; analogicznie w wyr. SN z 22.6.1995 r., III KRN 44/95, Prok. i Pr. - wkł. 1995, Nr 11-12, poz. 24). Jak podnosi się w doktrynie znamię złośliwości charakteryzuje natomiast szczególne nastawienie podmiotowe sprawcy, wyrażające się w chęci dokuczenia, zrobienia komuś przykrości, wyprowadzenia kogoś z równowagi (I. Śmietanka, w: J. Bafia, D. Egierska, I. Śmietanka, Kodeks wykroczeń. Komentarz, Warszawa 1980, s. 250; M. Bojarski, w: M. Bojarski, W. Radecki, Kodeks wykroczeń. Komentarz, Warszawa 2006, s. 638). Z kolei jeżeli chodzi o przestępstwo uporczywego nękania strona podmiotowa jest złożona w tym sensie, że w zakresie zachowania polegającego na nękaniu zachodzi dolus directus coloratus zaś znamię skutku może natomiast cechować zarówno zamiar bezpośredni jak i ewentualny. Szczególne nastawienie psychiczne wyraża się tu w nieustępliwości, chęci postawienia na swoim, a zachowanie sprawcy nie musi - odmiennie niż to ma miejsce w przypadku wykroczenia - cechować złośliwość, chęć dokuczenia.
Aktualizacja znamion wykroczenia z art. 107 KW nastąpiła w tym przypadku, gdyż sprawca zmierza z powodu niechęci czy nienawiści do złośliwego dokuczenia ofierze, a jego zachowanie nie było rozciągnięte w czasie.
Dlatego w miejsce czynu II, przypisanego oskarżonej w punkcie 2, sąd odwoławczy uznał, że T. V. (1), pod koniec sierpnia 2022 roku w C. kilka razy za pośrednictwem komunikatora T. korespondowała z T. (...)-H. lub próbowała się z nią kontaktować, w celu dokuczenia przesyłając jej wiadomości zawierające stwierdzenia, iż ojciec, ani nikt inny jej nie kocha i był dla niej tylko dawcą nasienia, jest ona narkomanką, używała wobec niej słów obelżywych, złośliwie ją niepokoiła, czym wyczerpała znamiona czynu z art. 107 KW i na podstawie art. 45 § 1 KW w zw. z art. 5 § 1 pkt 4 KPW umarzył postępowanie w tym zakresie wobec przedawnienia orzekania w odniesieniu do tego czynu ( od daty jego popełnienia minęły trzy lata ).
Wniosek
Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez:
a. uznanie, że oskarżona w zakresie zarzutu z pkt I aktu oskarżenia dopuściła się jedynie przestępstwa z art. 190 § 1 KK na szkodę S. I. i wymierzenie jej za ten czyn stosownej kary grzywny;
b. uniewinnienie oskarżonej od czynu zarzucanego w pkt II aktu oskarżenia.
☐ zasadny
☒ częściowo zasadny
☐ niezasadny
Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
Aby wykazać błąd ustaleń faktycznych lub naruszenie standardów swobodnej oceny i interpretacji dowodów nie wystarczy subiektywne przekonanie skarżącego o niesprawiedliwości orzeczenia. Konieczne jest wykazanie, że w zaskarżonym wyroku poczyniono ustalenie faktycznie nie mające oparcia w przeprowadzonych dowodach, albo że takiego ustalenia nie dokonano, choć z przeprowadzonych dowodów określony fakt jednoznacznie wynika, bądź wykazanie, że tok rozumowania sądu I instancji był sprzeczny ze wskazaniami doświadczenia życiowego, prawami logiki czy z zasadami wiedzy. Apelacja takiej przekonującej argumentacji nie przedstawia. Wywody apelacji obrońcy nie mogły doprowadzić do zmiany zaskarżonego wyroku i uniewinnienia oskarżonej za czyn I, lub skazania tylko za groźbę karalną, bowiem ocena kluczowych w sprawie dowodów nie zawiera sprzeczności, błędów logicznych, nie pozostając również w sprzeczności z zasadami doświadczenia życiowego. Na tle innych dowodów osobowych, negowanie czynności sprawczych przez oskarżoną jest odosobnione, i ma charakter obronny. Podniesione wyżej okoliczności, a także inne wskazane w motywach zaskarżonego wyroku dały jednak sądowi I instancji podstawę do ustalenia sprawstwa oskarżonej w ramach przypisanego jej czynu. Wystarczającym przejawem łagodniejszego potraktowania oskarżonej jest wymierzenie jej za czyn I kary grzywny ( art. 37a § 1 KK )
Argumenty wywiedzione w apelacji obrońcy nie mogły doprowadzić do zmiany zaskarżonego wyroku i uniewinnienia oskarżonej od czynu II. Sąd II instancji ostatecznie w jego miejsce przypisał oskarżonej popełnienie wykroczenia z art. 107 KW, jednakże na podstawie art. 45 § 1 KW w zw. z art. 5 § 1 pkt 4 KPW umarza postępowanie wobec przedawnienia.
4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU
4.1.
Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności
5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO
1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji
5.1.1.
Przedmiot utrzymania w mocy
Sprawstwo i wina za czyn I
Zakaz kontaktowania się oskarżonej z S. I. i zbliżania się do niej ( jako rodzaj środka karnego )
Zwrot wydatków od oskarżonej na rzecz oskarżycielki posiłkowej S. I.
Zwrot wydatków od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa
Zwięźle o powodach utrzymania w mocy
Brak jest podstaw faktycznych i prawnych do korekty wyroku w tych zakresach.
1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji
5.2.1.
Przedmiot i zakres zmiany
Sąd odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że:
1.uchylił orzeczenie o karze łączne pozbawienia wolności i rozstrzygnięcia z tym związane zawarte w punktach: 3, 4, 5;
2. w miejsce czynu II przypisanego oskarżonej w punkcie 2, uznał, że T. V. (1), pod koniec sierpnia 2022 roku w C. kilka razy za pośrednictwem komunikatora (...) korespondowała z T. H. (2) lub próbowała się z nią kontaktować, w celi dokuczenia przesyłając jej wiadomości zawierające stwierdzenia, iż ojciec, ani nikt inny jej nie kocha i był dla niej tylko dawcą nasienia, jest ona narkomanką, używała wobec niej słów obelżywych, złośliwie ją niepokoiła, czym wyczerpała znamiona czynu z art. 107 KW i na podstawie art. 45 § 1 KW w zw. z art. 5 § 1 pkt 4 KPW umarzył postępowanie wobec przedawnienia orzekania w odniesieniu do tego czynu, a wydatkami w tej części w sprawie obciążył Skarb Państwa;
3. w związku z tym - uchylił orzeczenia na rzecz T. H. (2) zawarte:
a.w punkcie 6 dotyczące środka karnego zakazu kontaktowania się i zbliżania się;
b.w punkcie 7 dotyczące nawiązki;
4. w miejsce orzeczonej w stosunku do oskarżonej za czyn I przypisany w punkcie 1 kary pozbawienia wolności , na podstawie art. 190 a § 1 KK w zw. z art. 11 § 3 KK i art. 37a § 1 KK wymierzył T. V. (1) 150 stawek dziennych grzywny, określając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 złotych;
5. okres orzeczonego w punkcie 5 na rzecz S. I. środka karnego zakazu kontaktowania się i zbliżania się skrócił do 3 lat oraz zmniejsza określoną odległość w ramach zakazu zbliżania się do 50 metrów;
6. w miejsce rozstrzygnięcie zawartego w punkcie 7 zasądził od oskarżonej T. V. (1) na rzecz pokrzywdzonej S. I. kwotę 1000 złotych tytułem częściowego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.
Zwięźle o powodach zmiany
Powody zmiany wyroku zostały podane we wcześniejszych częściach uzasadnienia.
1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji
1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia
5.3.1.1.1.
Zwięźle o powodach uchylenia
5.3.1.2.1.
Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości
Zwięźle o powodach uchylenia
5.3.1.3.1.
Konieczność umorzenia postępowania
Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia
5.3.1.4.1.
Zwięźle o powodach uchylenia
1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania
1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
6. Koszty Procesu
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
I.2
II
III
Od skazanego w sprawach z oskarżenia publicznego sąd zasądza koszty sądowe na rzecz Skarbu Państwa oraz wydatki na rzecz oskarżyciela posiłkowego ( art. 627 KPK ). Dotyczy to także postępowania przed sądem II instancji ( art. 634 KPK ). Oskarżyciel posiłkowy może dochodzić zasądzenia jedynie swoich uzasadnionych wydatków, w tym z tytułu ustanowienia w sprawie jednego pełnomocnika (art. 616 § 1 pkt 2 KPK).
Sąd odwoławczy od oskarżonej na rzecz oskarżycielki posiłkowej S. I. kwotę 840 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym; w miejsce rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 9, zasądził od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa 150 złotych tytułem opłaty za obie instancje i 40 złotych tytułem zwrotu wydatków w sprawie, w tym 10 złotych za postępowanie odwoławcze; wydatkami w sprawie części umarzonej obciążył Skarb Państwa.
7. PODPIS
1.11. Granice zaskarżenia
Kolejny numer załącznika
Podmiot wnoszący apelację
Obrońca oskarżonego
Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja
Wina
0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia
☒ na korzyść
☐ na niekorzyść
☒ w całości
☐ w części
☒co do winy
☐co do kary
☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia
0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty
Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji
☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu
☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu
☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia
☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia
☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka
☐brak zarzutów
0.1.1.4. Wnioski
☐uchylenie
☒zmiana