Treść orzeczenia
Sygnatura akt IV Ka 751/14
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 21 listopada 2014 roku.
Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
SSO Sylwana Wirth (spr.)
SSO Waldemar Majka
SSO Elżbieta Marcinkowska
Marta Synowiec
przy udziale Andrzeja Mazurkiewicza Prokuratora Prokuratury Okręgowej, po rozpoznaniu dnia 21 listopada 2014 roku sprawy T. R. córki S. i M. z domu J. urodzonej (...) w P. oskarżonej z art. 233 § 1 kk i art. 18 § 2 kk w zw. z art. 233 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 24 lipca 2014 roku, sygnatura akt VI K 112/14
I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;
II. stwierdza, że wydatki związane z postępowaniem odwoławczym ponosi Skarb Państwa.
Sygn. akt IV Ka 751/14
Uzasadnienie
Prokurator Rejonowy we Wrocławiu oskarżył T. R. o to, że:
I. w dniu 19 listopada 2012 roku we W. w toku postępowania przygotowawczego o sygn. PgD 63/12 prowadzonego przez placówkę Żandarmerii Wojskowej w K. o czyn z art. 278 § 1 kk będąc pouczona o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań zeznała nieprawdę, że dokonała wraz z M. P. w dniu 11.10.2012 r. sprawdzenia stanu technicznego pługa do odśnieżania na terenie JW. (...) w K. oraz że była świadkiem stwierdzenia przez M. P. w dniu 27.10. 2012 r. braku siłownika hydraulicznego w pługu, podczas gdy w rzeczywistości nie była obecna przy tej czynności,
to jest o czyn z art. 233 § 1 kk
II. w okresie pomiędzy 29/10.2012 r. a 19. 11. 2012 r. w K. nakłaniała M. P. do złożenia w toku postępowania przygotowawczego o sygn. PgD-63/12 prowadzonego przez Placówkę Żandarmerii Wojskowej w K. o czyn z art. 278 § 1 kk, nieprawdziwych zeznań, że była obecna w dniu 27.10.2012 r. przy czynności stwierdzenia przez M. P. braku siłownika hydraulicznego w pługu oraz, że w dniu 11.10.2012 r. wspólnie z M. P. dokonała przeglądu sprzętu, podczas gdy fakty te nie miały miejsca,
to jest o czyn z art. 18 § 2 kk w zw. z art. 233 § 1 kk
Wyrokiem z dnia 24 lipca 2014 roku Sad Rejonowy w Kłodzku w oparciu o przepis art. 66 § 1 kk i art. 67 § 1 kk postępowanie karne przeciwko T. R. o czyny opisane wyżej warunkowo umorzył na okres próby 19jednego) roku.
Na podstawie art. 67 § 3 i art. 39 pkt 7 kk w zw. z art. 49 § 1 kk sad orzekł wobec oskarżonej świadczenie pieniężne w kocie 500 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej.
Orzeczono ponadto o kosztach sądowych.
Wyrok powyższy zaskarżony został w całości apelacją prokuratora, na niekorzyść oskarżonej.
Powołując się na przepisy art. 427 § 1 i 2 kpk, art. 437 § 1 i 2 kpk oraz art. 438 pkt 3 kpk, apelujący wyrokowi temu zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę wyroku warunkowo umarzającego postępowanie karne w stosunku do T. R. polegający na niesłusznym przyjęciu, że wina i społeczna szkodliwość zarzucanych jej czynów nie były znaczne, podczas gdy prawidłowo ustalony stan faktyczny oparty na całokształcie materiału dowodowego prowadzi do wniosku przeciwnego i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku wobec T. R. i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Apelacja nie jest zasadna.
Wbrew twierdzeniom skarżącego, sąd orzekający dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych oraz właściwie ocenił stopień społecznej szkodliwości czynów zarzucanych oskarżonej. Sąd ten trafnie i zasadnie podkreślił, że oskarżona sprostowała fałszywe zeznania na wczesnym etapie postępowania przygotowawczego oraz, że te nieprawdziwe zeznania dotyczyły okoliczności drugorzędnych, nie mogących wpływać na wykrycie sprawcy w postępowaniu o czyn z art. 278 § 1 kk.
Należy podkreślić, ze w rzeczywistości nie było istotnego powodu, dla którego oskarżona zdecydowała się złożyć fałszywe zeznania. Ze strony pracodawcy nie groziły jej bowiem żadne konsekwencje. T. R. z nieuzasadnionych i nierealnych powodów, założyła, iż do niej będą kierowane pretensje w związku z kradzieżą części składowej pługa i powodowana tym subiektywnym uczuciem, podjęła próbę wykazania, że zachowała „pełną czujność” w nadzorze nad sprzętem.
Taka motywacja działania oskarżonej zasługuje na zrozumienie i usprawiedliwienie, gdy zważy się, że pracowała w tej samej firmie od kilku lat i cieszyła się nienaganna opinią, a bardzo zależało jej na utrzymaniu tego zatrudnienia.
W zakresie drugiego z zarzucanych czynów, Sąd I instancji także dokonał prawidłowych ustaleń i oceny okoliczności składających się na stopień społecznej szkodliwości.
Z wyjaśnień oskarżonej wynika, że nie traktowała rozmowy z M. P. jako nakłaniania do fałszywych zeznań, a traktowała ją jako sugestię co do ewentualnych relacji tego świadka, w kierunku zgodności z jej racjami. Rozmowa taka niewątpliwie była, zaś M. P. odebrał ją jako nakłanianie.
Niespornym jest jednak, że owe sugestie dotyczyły tych samych okoliczności, o których zeznawała oskarżona, a które nie wpływały w żaden sposób na bieg postępowania i wykrycie sprawcy kradzieży.
Oba czyny pozostają zatem w ścisłym związku i ich ocena przez pryzmat okoliczności z art. 115 § 2 kk powinna być jednakowa.
Słusznie zatem Sąd Rejonowy ocenił i uznał, że czyny te charakteryzuje stopień społecznej szkodliwości, o którym stanowi art. 66 § 1 kk i postępowanie warunkowo umorzył.
Wyrok jako trafny i zasadny utrzymano w mocy.