descriptionTreść orzeczenia

Uzasadnienie

Formularz UK 2

Sygnatura akt

Sygn. akt IV Ka 443/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia 26 marca 2025 roku w sprawie II K 373/24.

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☒ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☒ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☐co do winy

☒co do kary

☒co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana

2. Ustalenie faktów w związku z dowodami

przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.5. Ustalenie faktów

1.1.3. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

1.6. Ocena dowodów

1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Podniesiony w apelacji prokuratora zarzut:

- rażącej niewspółmierności kary i środków karnych, polegającej na wymierzeniu oskarżonemu R. R. kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, podczas gdy – przy uwzględnieniu stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz okoliczności łagodzących – należało uznać, że cele kary w zakresie jej społecznego oddziaływania, a także cele zapobiegawcze i wychowawcze zostaną osiągnięte poprzez wymierzenie oskarżonemu kary 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat.

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Odnosząc się do zarzutu rażącej niewspółmierności kary, pamiętać trzeba, że z racji na ocenny charakter zasad wymiaru kary, niewspółmierność kary musi być natury zasadniczej, tzn. w stopniu niedającym się zaakceptować. W orzecznictwie podkreśla się ugruntowany pogląd, iż „rażąca niewspółmierność kary występuje wtedy, gdy kara orzeczona nie uwzględnia w należyty sposób stopnia społecznej szkodliwości przypisywanego czynu oraz nie realizuje wystarczająco celu kary, ze szczególnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych i wychowawczych. Pojęcie niewspółmierności rażącej oznacza znaczną, wyraźną i oczywistą, a więc niedającą się zaakceptować dysproporcję między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą, czyli zasłużoną.” (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30.05.2017 r., sygn. II KK 156/17, opubl. Legalis nr 1604497). Zarzut rażącej niewspółmierności kary, jako zarzut z kategorii ocen można trafnie podnosić, gdy wymierzona kara nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przypisanego czynu, jak i osobowości sprawcy – innymi słowy, gdy jest w odczuciu społecznym karą niesprawiedliwą (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11.04.1985 r., V KRN 178/85, Lex 20053). Jak wskazuje się w orzecznictwie, zarzut niewspółmierności nie wymaga wskazania nowych, nieustalonych przez sąd okoliczności, polegać bowiem może na wykazaniu, że okoliczności prawidłowo ustalone mają takie znaczenie i ciężar gatunkowy, których orzeczona kara bądź nie uwzględnia w ogóle, bądź uwzględnia je w stopniu niedostatecznym (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23.10.1974 r., V KRN 78/74, Lex 18899). Podkreślić również należy, iż orzekanie o karze ma charakter indywidualny i jest procesem do pewnego stopnia subiektywnym, obejmującym dokonanie wyboru oraz zastosowanie odpowiedniej represji karnej właściwej dla konkretnej sytuacji i konkretnego sprawcy. Z tych powodów zasady i dyrektywy orzekania w przedmiocie kary zawarte w art. 53 k.k. pozostawiają organowi orzekającemu pewien zakres swobody w procesie jej wymierzania.

W pierwszej kolejności odnosząc się do apelacji prokuratora, która została wniesiona na korzyść oskarżonego R. R. i oparta na zarzucie rażącej niewspółmierności kary w rozumieniu art. 438 pkt 4 k.k., stwierdzić należy, że zarzut ten okazał się trafny.

Sąd odwoławczy w pełni podziela zasadnicze ustalenia faktyczne dokonane przez sąd pierwszej instancji oraz przyjętą kwalifikację prawną czynu z art. 158 § 1 k.k. Zgromadzony materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości, że oskarżeni Ł. V. i R. R. wspólnie i w porozumieniu wzięli udział w pobiciu pokrzywdzonego O. Ł., polegającym na przewróceniu go na ziemię i zadawaniu uderzeń oraz kopnięć po całym ciele, w tym w okolice głowy. Tego rodzaju zachowanie niewątpliwie stwarzało realne niebezpieczeństwo spowodowania skutków określonych w tym przepisie, a więc narażenia pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Jednocześnie jednak analiza motywów rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego prowadzi do wniosku, że przy wymiarze kary wobec oskarżonego R. R. sąd ten nadał nadmierne znaczenie jednej z okoliczności obciążających, a mianowicie faktowi późniejszego skazania oskarżonego za przestępstwo przeciwko zdrowiu. Okoliczność ta – choć niewątpliwie może być uwzględniana przy ocenie prognozy kryminologicznej – nie może być oceniana w oderwaniu od chronologii zdarzeń. Z materiału dowodowego wynika bowiem jednoznacznie, że przestępstwo to zostało popełnione już po zdarzeniu będącym przedmiotem niniejszego postępowania. W chwili popełnienia czynu przypisanego w niniejszej sprawie oskarżony nie był osobą uprzednio karaną, co oznacza, że jego zachowanie należało oceniać jako incydent w dotychczasowym życiu. Nadto w sprawie, w której zapadł wyrok skazujący za wspomniane przestępstwo przeciwko zdrowiu, wobec oskarżonego orzeczono karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Okoliczność ta wskazuje, że nawet sąd rozpoznający tamtą sprawę nie uznał, aby zachodziła konieczność zastosowania wobec oskarżonego bezwzględnej reakcji izolacyjnej. W tej sytuacji przyjęcie przez Sąd Rejonowy w niniejszej sprawie odmiennego stanowiska – polegającego na uznaniu, że wyłącznie kara bezwzględnego pozbawienia wolności jest w stanie osiągnąć cele kary – należało ocenić jako nadmiernie surowe. Nie można również pomijać pozostałych okoliczności wynikających z materiału dowodowego, w szczególności faktu przyznania się przez oskarżonego do udziału w zdarzeniu, jego młodego wieku, braku wcześniejszych konfliktów z prawem w chwili popełnienia czynu oraz sytuacji osobistej i rodzinnej. Wszystkie te okoliczności wskazują, że wobec oskarżonego istnieje możliwość sformułowania pozytywnej prognozy kryminologicznej, o której mowa w art. 69 § 1 k.k. Jednocześnie należy podkreślić, że nawet przy zastosowaniu instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary konieczne było zachowanie odpowiedniego poziomu dolegliwości reakcji karnej, tak aby kara spełniała swoje funkcje w zakresie prewencji indywidualnej i generalnej, o których mowa w art. 53 § 1 k.k. Z tych względów Sąd Okręgowy uznał za zasadne obniżenie kary pozbawienia wolności do jednego roku, a następnie warunkowe zawieszenie jej wykonania na okres próby trzech lat na podstawie art. 70 § 1 k.k. Jednocześnie, dla zapewnienia rzeczywistej dolegliwości reakcji karnej, konieczne było zastosowanie wobec oskarżonego dodatkowej sankcji w postaci grzywny na podstawie art. 71 § 1 k.k. Taki sposób ukształtowania reakcji karnej pozwala osiągnąć właściwą równowagę pomiędzy koniecznością potępienia popełnionego czynu a możliwością resocjalizacji sprawcy w warunkach wolnościowych.

Wniosek

W konkluzji skarżący wniósł o:

• zmianę zaskarżonego wyroku w stosunku do oskarżonego R. R. poprzez wymierzenie mu kary 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat,

• orzeczenie wobec oskarżonego kary grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych, przy przyjęciu wysokości jednej stawki na kwotę 10 zł.

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wniosek zasadny z przyczyn wskazanych szczegółowo powyżej.

3.2.

Podniesione w apelacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego O. Ł. zarzuty:

1. Obrazy przepisów postępowania mającej wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. naruszenie art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i nieprzestronne rozważenie materiału dowodowego.

2. Obrazy przepisów postępowania mogącej mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. naruszenie art. 7 k.p.k. poprzez nieprawidłowe zastosowanie polegające na dowolnej, a nie swobodnej ocenie materiału dowodowego i odmowie wiarygodności zeznaniom oskarżyciela posiłkowego w sposób sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego i prawidłowego rozumowania, cechujący się wybiórczością.

Skarżący wskazał, że korespondujące z jego zeznaniami depozycje świadków wskazują, iż oskarżeni – mimo nawoływań osób postronnych – nie przerywali zadawania kopnięć i ciosów pokrzywdzonemu, co doprowadziło do niepełnego ustalenia stanu faktycznego sprawy.

Zdaniem skarżącego sąd pominął ważkie okoliczności świadczące o determinacji, premedytacji i bezwzględności sprawców, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w rodzaju i wymiarze kary.

3. Błędu w ustaleniach faktycznych mającego wpływ na treść rozstrzygnięcia, polegającego na pominięciu, że oskarżeni działali publicznie oraz bez powodu lub z oczywiście błahego powodu, w sytuacji gdy z okoliczności sprawy wynika, że pobicie miało miejsce w miejscu publicznym – w noc sylwestrową, przed przystankiem autobusowym komunikacji publicznej. Zdaniem skarżącego sąd pominął również, że pokrzywdzony, który był na spacerze z psem, nie stanowił dla oskarżonych zagrożenia i nie zaatakował ich.

4. Obrazy prawa materialnego, tj. naruszenie art. 57a § 1 k.k. w zw. z art. 115 § 21 k.k. oraz art. 158 § 1 k.k. poprzez ich błędną wykładnię i niezastosowanie do ustalonego stanu faktycznego.

Zdaniem skarżącego czyn oskarżonych miał charakter chuligański, gdyż:

• godził w dobra prawne wskazane w art. 115 § 21 k.k.,

• został popełniony bez powodu lub z oczywiście błahego powodu,

• sprawcy wielokrotnie bili pokrzywdzonego w niebezpieczne miejsca,

• kopali go ciężkim obuwiem,

• działali wspólnie i przez dłuższy czas.

Podniesiono również, że osoby narodowości ukraińskiej, które zwróciły napastnikom uwagę, zdążyły zejść z mieszkania, aby powstrzymać atak.

5. Rażącą niewspółmierności kary orzeczonej wobec oskarżonych, w szczególności wobec R. R., w sytuacji gdy – zdaniem skarżącego – kary te są niewspółmierne do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynu oraz nie realizują w należyty sposób funkcji prewencji indywidualnej i generalnej.

6. Naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. naruszenie art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k. i art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. poprzez bezzasadne oddalenie wniosku dowodowego o dopuszczenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłych lekarzy różnych specjalności.

Zdaniem skarżącego pokrzywdzony doznał licznych urazów głowy i tułowia, a sąd pominął konieczność:

• uzupełnienia dokumentacji medycznej z okresu pobytu pokrzywdzonego w zakładzie karnym,

• ponownego pełnego przesłuchania pokrzywdzonego.

Uchybienia te – zdaniem skarżącego – doprowadziły do błędnej oceny skutków zdrowotnych i charakteru obrażeń, a także mogły mieć wpływ na kwalifikację prawną czynu.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

W pierwszej kolejności pełnomocnik podniósł zarzut naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k., wskazując, że sąd pierwszej instancji dokonał dowolnej oceny materiału dowodowego i nie rozważył w sposób należyty wszystkich okoliczności sprawy. Zarzut ten nie znajduje potwierdzenia w treści akt sprawy. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku w zestawieniu z zebranym materiałem dowodowym prowadzi do wniosku, że sąd pierwszej instancji szczegółowo odniósł się do wszystkich istotnych dowodów przeprowadzonych w toku postępowania, a następnie dokonał ich oceny w sposób odpowiadający wymogom wynikającym z zasady swobodnej oceny dowodów. Ocena ta została przedstawiona w sposób logiczny i spójny, a jej motywy zostały w uzasadnieniu wyraźnie wskazane. Nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, jakoby sąd bezpodstawnie odmówił wiarygodności zeznaniom pokrzywdzonego O. Ł.. Sąd Rejonowy wnikliwie przeanalizował treść tych zeznań, zestawiając je zarówno z relacjami pozostałych świadków, jak i z innymi dowodami zgromadzonymi w sprawie, w tym z dokumentacją medyczną. W wyniku tej analizy zasadnie uznał, że relacja pokrzywdzonego nie jest w pełni spójna i zawiera elementy, które nie znajdują potwierdzenia w innych dowodach. Istotne znaczenie dla oceny wiarygodności pokrzywdzonego miało przy tym jego zachowanie bezpośrednio po zdarzeniu. Z ustaleń faktycznych wynika bowiem, że po zakończeniu pobicia pokrzywdzony nie tylko nie oddalił się z miejsca zdarzenia, lecz przeciwnie – podjął działania o charakterze odwetowym wobec oskarżonych, w wyniku których ugodził jednego z nich nożem w okolice głowy. Okoliczność ta w sposób oczywisty wskazuje, że pokrzywdzony był w stanie aktywnie kontynuować konflikt i podejmować działania agresywne. Fakt ten pozostaje trudny do pogodzenia z przedstawianym przez niego obrazem całkowitej bezradności oraz bardzo poważnych skutków pobicia. Nie można również pomijać, że pokrzywdzony znajdował się w chwili zdarzenia pod wpływem alkoholu, co niewątpliwie mogło wpływać zarówno na jego percepcję przebiegu wydarzeń, jak i na późniejsze odtworzenie ich w relacji procesowej. W tej sytuacji uznanie przez sąd pierwszej instancji, że zeznania pokrzywdzonego wymagają ostrożnej oceny i nie mogą stanowić jedynej podstawy ustaleń faktycznych w zakresie przebiegu zdarzenia, było w pełni uzasadnione. Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego zarzucił również błąd w ustaleniach faktycznych polegający na pominięciu okoliczności, że czyn oskarżonych miał charakter chuligański. Zarzut ten również nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z definicją zawartą w art. 115 § 21 k.k. występkiem o charakterze chuligańskim jest czyn polegający na umyślnym zamachu na określone dobra prawne, popełniony publicznie oraz bez powodu lub z oczywiście błahego powodu, przy czym sprawca musi swoim zachowaniem okazać rażące lekceważenie porządku prawnego. W realiach niniejszej sprawy nie zostały spełnione wszystkie przesłanki tej definicji. Bezsporne jest wprawdzie, że zdarzenie miało miejsce w przestrzeni publicznej, jednakże sam ten fakt nie jest wystarczający do uznania czynu za występek o charakterze chuligańskim. Z materiału dowodowego wynika bowiem, że pomiędzy uczestnikami zdarzenia doszło wcześniej do wymiany zdań i konfliktu, który doprowadził do eskalacji agresji. Nie był to zatem przypadek zupełnie przypadkowego, niczym niesprowokowanego ataku na osobę postronną. Okoliczność ta wyklucza przyjęcie, że oskarżeni działali bez powodu lub z oczywiście błahego powodu w rozumieniu wskazanego przepisu. W konsekwencji brak było podstaw do zastosowania regulacji przewidzianej w art. 57a § 1 k.k. Nie mógł również odnieść skutku zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez oddalenie wniosków dowodowych o dopuszczenie uzupełniającej opinii biegłych lekarzy. Z akt sprawy wynika, że sąd pierwszej instancji dysponował opinią sądowo-lekarską sporządzoną przez uprawniony podmiot, która była jasna, spójna i nie zawierała sprzeczności wymagających wyjaśnienia. Biegli jednoznacznie wskazali, że obrażenia odniesione przez pokrzywdzonego O. Ł. skutkowały naruszeniem czynności narządów ciała na okres nieprzekraczający siedmiu dni. W takiej sytuacji brak było podstaw do prowadzenia dalszego postępowania dowodowego w tym zakresie, a oddalenie wniosku dowodowego należało uznać za zgodne z przesłankami określonymi w art. 170 § 1 k.p.k. Skarżący nie wykazał przy tym, aby w zgromadzonym materiale dowodowym istniały jakiekolwiek luki lub sprzeczności, które uzasadniałyby konieczność powołania kolejnych biegłych. Niezasadny był również zarzut rażącej niewspółmierności kar orzeczonych wobec oskarżonych w sensie ich łagodności w kierunku postulowanym przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego. Po dokonanej przez sąd odwoławczy korekcie w stosunku do oskarżonego R. R. i to na jego korzyść, wymierzone kary pozostają adekwatne do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu. Uwzględniają one zarówno okoliczności obciążające, takie jak brutalny charakter zdarzenia, działanie wspólnie i w porozumieniu oraz zadawanie uderzeń w okolice głowy, jak i okoliczności łagodzące, w tym przyznanie się oskarżonych do udziału w zdarzeniu oraz ich sytuację osobistą. W tej sytuacji brak było podstaw do dalszego zaostrzenia reakcji karnej w sposób postulowany przez skarżącego. W konsekwencji żaden z zarzutów podniesionych w apelacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego nie wykazał uchybień, które mogłyby skutkować zmianą zaskarżonego wyroku w kierunku przez niego postulowanym.

Wniosek

Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uzupełnienie opisu czynu o stwierdzenie, że oskarżeni działali bez powodu lub z oczywiście błahego powodu, a czyn miał charakter chuligański, oraz przyjęcie kwalifikacji prawnej z art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k. oraz art. 115 § 21 k.k., a także wymierzenie Ł. V. kary 2 lat pozbawienia wolności, R. R. kary 3 lat pozbawienia wolności.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wniosek niezasadny z przyczyn wskazanych szczegółowo powyżej.

4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Utrzymanie w mocy wyroku w zakresie nie podlegającym modyfikacji orzeczeniem sądu odwoławczego opisanej w punkcie 5.2.1.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu I instancji w zakresie ustalenia sprawstwa oskarżonych Ł. V. i R. R., kwestii ich winy i kwalifikacji prawnej przypisanych im czynów.

Sąd Okręgowy podziela ocenę materiału dowodowego dokonaną przez Sąd Rejonowy w zakresie czynów przypisanych oskarżonym, jak i odtworzony na podstawie tego materiału stan faktyczny. Kontrola odwoławcza wykazała wszak, że Sąd Rejonowy dokonując ustaleń faktycznych w tym względzie działał w zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, w ramach i na podstawie obowiązującego prawa oraz zasad doświadczenia życiowego. Stąd też rozumowanie Sądu Rejonowego, które doprowadziło do dokonania ustaleń faktycznych na kanwie przedmiotowej sprawy w tym zakresie, znajduje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia, w którym Sąd Rejonowy w sposób syntetyczny i trafny odniósł się do poszczególnych dowodów, a Sąd odwoławczy w pełni ocenę tą aprobuje.

Brak stwierdzenia uchybień wskazanych w środku odwoławczym pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego w tym zakresie, a także uznania zasadności podniesionych zarzutów oraz uwzględnienia sformułowanych wniosków. Zarzuty zawarte w złożonej apelacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego oraz zaprezentowane twierdzenia w tej części, stanowią polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu I instancji.

Sąd Okręgowy, nie dopatrując się również uchybień podlegających uwzględnieniu z urzędu, określonych w art. 439 k.p.k. i art. 440 k.p.k., zaskarżony wyrok wobec oskarżonych utrzymał w mocy w zakresie nie podlegającym modyfikacji opisanej w punkcie 5.2.1.

1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zmieniono zaskarżony wyrok, w ten sposób, że:

- obniżono orzeczoną w punkcie 1 w stosunku do oskarżonego R. R. karę pozbawienia wolności do 1 roku;

- na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k., art. 70 § 1 k.k. warunkowo zawieszono wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego R. R. kary 1 roku pozbawienia wolności na okres próby 3 lat,

- na podstawie art. 71 § 1 k.k. wymierzono oskarżonemu R. R. karę 200 stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość każdej stawki na kwotę 10 złotych.

Zwięźle o powodach zmiany

Powyższe zmiany wynikały z częściowego uwzględnienia zarzutów i wniosków apelacji skarżącego prokuratora, o czym szerzej w części 3 uzasadnienia.

1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

5.3.1.4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6. Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

3.-5.

Zgodnie z treścią art. 636 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 633 k.p.k. i art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 1983 r., Nr 49 poz. 223 ze zm.) w związku z uwzględnieniem środka odwoławczego wniesionego przez prokuratora, a nieuwzględnieniem apelacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego, Sąd Odwoławczy:

- zasądził od oskarżonych R. R. i Ł. V. na rzecz oskarżyciela posiłkowego O. Ł. kwoty po 504 złote tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej oskarżycielowi posiłkowemu w postępowaniu przed sądem odwoławczym;

- zasądził od oskarżonego R. R. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 380 złotych tytułem opłaty obie instancje oraz kwotę 10 złotych tytułem zwrotu wydatków poniesionych w postępowaniu odwoławczym;

- zasądził od oskarżonego Ł. V. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 330 złotych tytułem opłaty drugą instancję oraz kwotę 10 złotych tytułem zwrotu wydatków poniesionych w postępowaniu odwoławczym.

7. PODPIS

0.1.1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

Podmiot wnoszący apelację

Prokurator Prokuratury Rejonowej w Radomsku.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia 26 marca 2025 roku w sprawie II K 373/24.

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☐w całości

☒w części

☐co do winy

☒co do kary

☒co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana

0.1.1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

Podmiot wnoszący apelację

Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego O. Ł..

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia 26 marca 2025 roku w sprawie II K 373/24.

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐na korzyść

☒na niekorzyść

☐w całości

☒w części

☐co do winy

☒co do kary

☒co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana