descriptionTreść orzeczenia

Uzasadnienie

Formularz UK 2

Sygnatura akt

Sygn. akt IV Ka 334/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1.CZĘŚĆ WSTĘPNA

0.1.Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia 28 października 2024 roku w sprawie sygn. akt II K 557/24.

0.1.Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☐ obrońcy oskarżonego

☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

0.1.Granice zaskarżenia

0.0.1.Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.0.1.Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

0.1.Wnioski

☒Uchylenie

☒Zmiana

1.Ustalenie faktów w związku z dowodami

przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

0.1.2.1. Ustalenie faktów

0.0.1.2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

0.0.1.2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

0.1.2.2. Ocena dowodów

0.0.1.2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

-------------------------------------------------------------------------------Dokumenty sporządzone przez uprawnione do tego organy w przepisanej przez prawo formie, nie były kwestionowane, a ich treść nie budzi zastrzeżeń co do ich wiarygodności i rzetelności zawartych w nich treści.

0.0.1.2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1.STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

A pelacja oskarżonego zarzuciła:

I. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść wydanego orzeczenie, tj.:

a/ art. 7 k.p.k. poprzez przeprowadzenie dowolnej oceny dowodów i nie uwzględnienie zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia w ocenie dowodów, poprzez poczynienie przez Sąd ustaleń w oparciu o dowody w postaci zeznań pokrzywdzonych i pominięcie moich wyjaśnień

b/ art. 5 § 2 k.p.k. poprzez nie rozstrzygnięcie na korzyść oskarżonego nieusuniętych w sprawie wątpliwości na korzyść oskarżonego

II. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez:

⚫

pominięcie, iż oskarżony jest leczony psychiatrycznie i nie korzystał z obrońcy, pomimo iż taki wniosek zgłosił na rozprawie, która odbyła się w poniedziałek 28 października 2024 r. Oskarżony opuścił szpital psychiatryczny w dniu 25 października 2024 r., wobec czego doszło do naruszenia praw oskarżonego, a nadto nie została zbadana poczytalność oskarżonego w chwili popełnienia zarzucanego czynu, co mając na uwadze hospitalizację przez półtora miesiąca, należało zbadać oskarżonego i dać mu możliwość ustanowienia obrońcy, a gdyby nie ustanowił obrońcy, to rozważyć ustanowienie z urzędu obrońcy jako dla osoby, której stan psychiczny budzi wątpliwości. W dniu 28 października 2024 r. oskarżony był na silnych lekach psychotropowych, jednak nie chciał o tym mówić w obecności pokrzywdzonych. Zdiagnozowano u niego chorobę o kodzie (...)

⚫

pominięcie, iż oskarżony cierpi na (...) zaburzenia psychiczne zachowania spowodowane naprzemiennym używaniem środków psychoaktywnych, co mogło mieć wpływ na jego zachowanie

Ponadto oskarżony podniósł:

W przypadku nieuwzględnienia powyższych zarzutów, z ostrożności procesowej, zaskarżonemu orzeczeniu zarzucam rażącą niewspółmierność orzeczonej kary w postaci orzeczenia kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, a orzeczona kara w wymiarze 1 roku i 6 miesięcy jest rażąco surowa.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacja oskarżonego O. C. nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przeprowadzona kontrola instancyjna, uzupełniona postępowaniem dowodowym przeprowadzonym przed Sądem Okręgowym, nie wykazała istnienia takich uchybień, które mogłyby skutkować zmianą bądź uchyleniem zaskarżonego wyroku. Przeciwnie, zarówno analiza materiału zgromadzonego przed Sądem Rejonowym, jak i dowody przeprowadzone w postępowaniu odwoławczym doprowadziły do wniosku, że ustalenia faktyczne poczynione przez sąd pierwszej instancji są prawidłowe, znajdują pełne oparcie w materiale dowodowym, a dokonana przez ten sąd ocena dowodów pozostaje zgodna z wymogami art. 7 k.p.k.

W pierwszej kolejności odnieść należy się do zarzutów dotyczących rzekomego naruszenia art. 7 k.p.k. oraz błędu w ustaleniach faktycznych. Zarzuty te sprowadzały się w istocie do twierdzenia, że sąd pierwszej instancji bezkrytycznie oparł się na zeznaniach pokrzywdzonego O. J., pomijając wyjaśnienia oskarżonego oraz okoliczności mające świadczyć o prowokacyjnym zachowaniu O. J.. Stanowisko takie nie znajduje potwierdzenia w materiale sprawy. Sąd Rejonowy przeprowadził wszechstronną ocenę wszystkich dostępnych dowodów, a swoje stanowisko szczegółowo uzasadnił. Zeznania pokrzywdzonego O. J. nie stanowiły jedynego dowodu winy oskarżonego. Znajdowały one potwierdzenie w dokumentacji medycznej, opinii sądowo-lekarskiej, dokumentacji fotograficznej obrażeń, zabezpieczonych wiadomościach, protokole oględzin nagrania monitoringu oraz zeznaniach świadka G. C., która jako pracownik stacji paliw obserwowała przebieg zdarzenia i podjęła interwencję wobec zachowania oskarżonego O. C.. Dowody te tworzą spójny, wzajemnie uzupełniający się obraz zdarzenia, z którego jednoznacznie wynika, że to oskarżony był stroną inicjującą agresję fizyczną wobec pokrzywdzonego.

Nie sposób podzielić twierdzeń apelacji, jakoby oskarżony działał pod wpływem prowokacji. Zarówno w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, jak i podczas uzupełniającego przesłuchania przed Sądem Okręgowym oskarżony przedstawiał ogólnikowe twierdzenia o rzekomym pomawianiu go przez pokrzywdzonego oraz rozpowszechnianiu informacji dotyczących jego osoby i partnerki G. Ł.. Twierdzenia te nie zostały jednak poparte żadnymi obiektywnymi dowodami. Sam oskarżony nie był w stanie wskazać konkretnych sytuacji, dat czy świadków mających potwierdzać opisywane przez niego działania pokrzywdzonego. Tymczasem nawet przy przyjęciu, że pomiędzy stronami istniał konflikt osobisty, nie mogłoby to usprawiedliwiać zastosowania przemocy fizycznej wobec pokrzywdzonego ani późniejszego kierowania pod jego adresem gróźb karalnych. Przeprowadzone przed Sądem Okręgowym uzupełniające przesłuchanie oskarżonego nie doprowadziło do podważenia ustaleń sądu pierwszej instancji. Oskarżony po raz kolejny przyznał, że uderzył pokrzywdzonego, przy czym starał się przedstawić swoje zachowanie jako reakcję na wcześniejsze zachowanie O. J.. Wyjaśnienia te pozostają jednak niespójne, zawierają liczne elementy ocenne i przypuszczenia, a nadto pozostają w sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym. Oskarżony próbował również minimalizować znaczenie wysyłanych wiadomości i fotografii przedstawiającej narzędzie przypominające maczetę, twierdząc, że miały one wyłącznie charakter odstraszający. Taka interpretacja pozostaje jednak całkowicie nieprzekonująca w świetle całokształtu okoliczności sprawy, zwłaszcza wcześniejszego ataku fizycznego na pokrzywdzonego oraz treści kierowanych do niego wiadomości.

Nie zasługiwał także na uwzględnienie zarzut obrazy art. 5 § 2 k.p.k. Wbrew twierdzeniom skarżącego, w sprawie nie wystąpiły niedające się usunąć wątpliwości, które należałoby rozstrzygać na korzyść oskarżonego. Należy przypomnieć, że przepis art. 5 § 2 k.p.k. znajduje zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy po przeprowadzeniu i prawidłowej ocenie całego materiału dowodowego pozostają rzeczywiste, obiektywne i nieusuwalne wątpliwości po stronie sądu orzekającego. Nie może on natomiast służyć do kwestionowania dokonanej przez sąd oceny dowodów wyłącznie dlatego, że oskarżony prezentuje odmienną wersję zdarzeń. W niniejszej sprawie takie nieusuwalne wątpliwości nie występowały.

Szczególnego omówienia wymaga zarzut dotyczący stanu zdrowia psychicznego oskarżonego, jego leczenia psychiatrycznego oraz rzekomego naruszenia prawa do obrony. Zarzut ten był głównym argumentem apelacji, dlatego został poddany szczegółowej weryfikacji w postępowaniu odwoławczym.

W tym celu Sąd Okręgowy dopuścił dowód z opinii sądowo-psychiatrycznej. Opinia ta została sporządzona przez osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje, jest pełna, logiczna, wewnętrznie spójna i nie była skutecznie kwestionowana przez strony. Biegli jednoznacznie stwierdzili, że oskarżony nie cierpi na chorobę psychiczną w rozumieniu psychozy, nie jest upośledzony umysłowo, a rozpoznawane u niego uzależnienie od alkoholu i substancji psychoaktywnych nie miało wpływu na jego poczytalność w chwili czynów objętych aktem oskarżenia. W opinii wskazano wprost, że w czasie popełnienia przypisanych mu przestępstw oskarżony miał zachowaną zdolność rozpoznania znaczenia czynów i pokierowania swoim postępowaniem, a warunki określone w art. 31 § 1 i 2 k.k. nie zachodziły. Biegli podkreślili ponadto, że oskarżony korzystał w czasie zdarzeń z telefonu komórkowego, prowadził rozmowy i wysyłał wiadomości wymagające planowania oraz podejmowania złożonych czynności, co pozostaje nie do pogodzenia z prezentowaną przez niego później sugestią o występowaniu stanów psychotycznych czy zniesieniu zdolności kierowania własnym postępowaniem. Jednocześnie badanie nie wykazało aktualnie występujących zaburzeń psychotycznych, urojeń, omamów ani istotnych deficytów funkcji poznawczych. Biegli stwierdzili również, że stan psychiczny oskarżonego pozwala mu na samodzielny i rozsądny udział w postępowaniu oraz prowadzenie obrony.

W konsekwencji przeprowadzona w postępowaniu odwoławczym opinia w sposób jednoznaczny zweryfikowała i usunęła wszelkie wątpliwości podnoszone w apelacji odnośnie do poczytalności oskarżonego oraz jego zdolności do samodzielnego uczestniczenia w procesie. Tym samym nie sposób uznać, aby w sprawie zachodziły przesłanki do ustanowienia obrońcy obligatoryjnego. Nawet gdyby przyjąć, że sygnalizowane przez oskarżonego okoliczności dotyczące leczenia psychiatrycznego wymagały dokładniejszego wyjaśnienia, to przeprowadzone przed Sądem Okręgowym postępowanie dowodowe całkowicie usunęło ewentualne wątpliwości w tym zakresie, konwalidując wszelkie potencjalne uchybienia wskazywane przez skarżącego.

Nie podważył ustaleń sądu pierwszej instancji również dowód z zeznań G. Ł.. Świadek pozostaje konkubiną oskarżonego, a więc osobą bezpośrednio zainteresowaną korzystnym dla niego rozstrzygnięciem. Już z tego względu jej relacje wymagały szczególnie ostrożnej oceny. Zeznania te zasługiwały na wiarę jedynie w tej części, w której pozostawały zgodne z pozostałym materiałem dowodowym. Świadek potwierdziła bowiem, że oskarżony przed zdarzeniem spożywał alkohol i używał marihuany, że doszło do kontaktu pomiędzy stronami na stacji paliw, że oskarżony uderzył pokrzywdzonego, a następnie zabrał mu kluczyki oraz że po zdarzeniu prowadzone były rozmowy telefoniczne, po których oskarżony przesłał pokrzywdzonemu fotografię narzędzia przypominającego maczetę.

Nie zasługiwały natomiast na wiarę te fragmenty jej relacji, które miały prowadzić do usprawiedliwienia zachowania oskarżonego, przedstawienia go jako osoby działającej wyłącznie w obawie o bezpieczeństwo własne i rodziny lub minimalizowania zakresu stosowanej przez niego przemocy. W tej części zeznania świadka pozostają sprzeczne zarówno z zeznaniami pokrzywdzonego i świadka G. C., jak również z dokumentacją obrażeń i pozostałym materiałem dowodowym. Charakterystyczne jest przy tym, że świadek nie była w stanie wskazać żadnych konkretnych okoliczności pozwalających zweryfikować prezentowaną przez nią wersję o wielomiesięcznym pomawianiu oskarżonego przez pokrzywdzonego.

Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostawał fakt, że ostatecznie nie doszło do przesłuchania B. F.. Obrona po przesłuchaniu G. Ł. cofnęła bowiem wniosek dowodowy o przesłuchanie tego świadka. Skoro więc sama strona odstąpiła od przeprowadzenia tego dowodu, nie może skutecznie wywodzić z jego braku korzystnych dla siebie konsekwencji procesowych.

Nie zasługiwał na uwzględnienie również zarzut kwestionujący przyjęcie charakteru chuligańskiego czynu z art. 57a § 1 k.k. Zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że oskarżony dopuścił się przypisanego mu czynu publicznie, w miejscu ogólnodostępnym, w obecności innych osób, bez racjonalnego powodu, okazując przy tym rażące lekceważenie porządku prawnego. Okoliczność, że oskarżony pozostawał w konflikcie z pokrzywdzonym, nie oznacza jeszcze istnienia powodu uzasadniającego użycie przemocy fizycznej. W realiach sprawy agresja oskarżonego miała charakter demonstracyjny i całkowicie nieakceptowalny z punktu widzenia obowiązującego porządku prawnego.

Również zarzut rażącej niewspółmierności kary nie zasługiwał na uwzględnienie. Przypomnieć należy, że o rażącej niewspółmierności kary można mówić wyłącznie wówczas, gdy zachodzi wyraźna, zasadnicza i oczywista dysproporcja pomiędzy karą wymierzoną a karą, jaka powinna zostać orzeczona przy prawidłowym zastosowaniu dyrektyw wymiaru kary określonych w art. 53 k.k. Sama możliwość wymierzenia kary łagodniejszej nie oznacza jeszcze, że kara wymierzona przez sąd pierwszej instancji jest karą rażąco surową.

W realiach niniejszej sprawy brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że wymierzone oskarżonemu O. C. kary jednostkowe, kara łączna oraz pozostałe rozstrzygnięcia o charakterze represyjnym i kompensacyjnym przekraczają granice sądowego uznania. Przeciwnie, wymierzone sankcje w sposób właściwy odzwierciedlają zarówno wysoki stopień społecznej szkodliwości przypisanych oskarżonemu czynów, jak i wysoki stopień jego zawinienia. Sąd Rejonowy trafnie uwzględnił, że oskarżony dopuścił się agresywnego ataku fizycznego na pokrzywdzonego w miejscu publicznym, przy stacji paliw, w obecności osób postronnych. Zachowanie oskarżonego nie miało charakteru incydentalnej, krótkotrwałej wymiany zdań czy jednorazowego naruszenia nietykalności cielesnej. Oskarżony najpierw szarpał pokrzywdzonego, doprowadził do jego upadku, następnie zadawał mu kolejne ciosy i kopnięcia, nie zaprzestając agresji pomimo przewagi sytuacyjnej nad pokrzywdzonym. Skutkiem jego działania było spowodowanie szeregu obrażeń ciała. Dodatkowo bezpośrednio po zdarzeniu oskarżony nie zaniechał dalszych bezprawnych działań, lecz kontynuował swoje zachowanie poprzez kierowanie wobec pokrzywdzonego gróźb wzbudzających uzasadnioną obawę ich spełnienia. Takie następstwo zdarzeń świadczy o znacznym nasileniu złej woli sprawcy oraz o utrwalonej postawie lekceważenia norm prawnych. Nie bez znaczenia pozostaje również słusznie przyjęty przez Sąd Rejonowy chuligański charakter czynu przypisanego oskarżonemu. Oskarżony działał publicznie, bez rzeczywistego i społecznie akceptowalnego powodu, okazując rażące lekceważenie porządku prawnego. Tego rodzaju zachowania godzą nie tylko w pokrzywdzonego, lecz również w poczucie bezpieczeństwa innych osób znajdujących się w miejscu zdarzenia i wymagają stanowczej reakcji wymiaru sprawiedliwości.

Istotne znaczenie dla oceny prawidłowości wymiaru kary ma także dotychczasowa postawa oskarżonego. Jak wynika z danych o karalności, był on uprzednio czterokrotnie karany sądownie, w tym za przestępstwo przeciwko mieniu oraz za przestępstwo podobne w postaci gróźb karalnych. Ponadto był on dwukrotnie skazywany za przestępstwa określone w ustawie o przeciwdziałaniu narkomanii, obejmujące posiadanie środków odurzających oraz ich udzielanie innym osobom. Uprzednia karalność oskarżonego, różnorodność popełnianych przez niego przestępstw oraz fakt, że wcześniejsze skazania nie doprowadziły do trwałej zmiany jego postawy życiowej, przemawiają za koniecznością zastosowania wobec niego kary o charakterze izolacyjnym. Dotychczas stosowane wobec oskarżonego środki reakcji karnej nie odniosły bowiem oczekiwanego skutku wychowawczego i zapobiegawczego.

W pełni prawidłowe pozostaje również orzeczenie wobec oskarżonego środków karnych w postaci zakazu kontaktowania się z pokrzywdzonym oraz zakazu zbliżania się do niego na odległość mniejszą niż 50 metrów przez okres pięciu lat. Charakter popełnionych czynów, wcześniejsza agresja skierowana wobec pokrzywdzonego oraz późniejsze kierowanie pod jego adresem gróźb karalnych wskazują jednoznacznie, że zachodziła potrzeba zapewnienia pokrzywdzonemu realnej ochrony przed dalszymi działaniami oskarżonego. Orzeczone środki karne pozostają adekwatne do stopnia zagrożenia, jakie swoim zachowaniem stworzył oskarżony, a ich czas trwania nie może zostać uznany za nadmierny.

Sąd Okręgowy nie znalazł również podstaw do kwestionowania rozstrzygnięć dotyczących nawiązek orzeczonych na rzecz pokrzywdzonego. Kwota 5.000 złotych zasądzona w związku z przestępstwem o charakterze chuligańskim oraz kwota 2.500 złotych orzeczona w związku z przestępstwem groźby karalnej pozostają współmierne do charakteru doznanych przez pokrzywdzonego krzywd, uwzględniają zarówno ich funkcję kompensacyjną, jak i wychowawcze oddziaływanie wobec sprawcy. Wysokość tych świadczeń nie odbiega od rozmiaru negatywnych następstw zachowania oskarżonego i nie może zostać uznana za nadmiernie dolegliwą.

Wniosek

Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego w Radomsku i uniewinnienie O. C. od zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego w Radomsku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Wniosek niezasadny z przyczyn wskazanych szczegółowo powyżej.

1.OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

1.ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

0.1.Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Utrzymanie w mocy w całości zaskarżonego wyroku.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Apelacja nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Mając na uwadze wszystkie przedstawione wyżej okoliczności, Sąd Okręgowy uznał, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu, zaś przeprowadzone w postępowaniu odwoławczym czynności dowodowe nie tylko nie podważyły trafności rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego, ale przeciwnie – doprowadziły do pełnego potwierdzenia prawidłowości poczynionych przez ten sąd ustaleń faktycznych oraz ocen prawnych. W konsekwencji apelacja oskarżonego jako bezzasadna nie mogła zostać uwzględniona, a zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy.

Podsumowując zatem, wyrok Sądu I instancji pozostaje w zgodzie z prawidłowo zebranym materiałem dowodowym, którego ocena dokonana przez Sąd Rejonowy jest w pełni prawidłowa. Reasumując stwierdzić należy prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu I instancji w zakresie ustalenia sprawstwa oskarżonego, kwestii jego winy i kwalifikacji prawnej przypisanego mu czynu, a także orzeczonej kary.

Sąd Okręgowy, nie dopatrując się również uchybień podlegających uwzględnieniu z urzędu, określonych w art. 439 k.p.k. i art. 440 k.p.k., zaskarżony wyrok wobec oskarżonego utrzymał w mocy.

0.1.Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

0.1.Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

0.0.1.Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.2.

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.3.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

5.3.1.4.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

0.0.1.Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

0.1.Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

1.Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

2.

Sąd Okręgowy na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. i art. 8 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 123 ze zm.) zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 300 tytułem opłaty za drugą instancję oraz kwotę 1552 złotych tytułem zwrotu wydatków poniesionych przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym. Bowiem utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku skutkowało obciążeniem oskarżonego kosztami postępowania odwoławczego. Brak było podstaw do odstąpienia od tej zasady. Sytuacja majątkowa i osobista oskarżonego, ustalona w sprawie, nie uzasadniała przyjęcia, że poniesienie kosztów drugiej instancji byłoby dla niego niemożliwe lub nadmiernie uciążliwe.

1.PODPIS

0.1.Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżony O. C..

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia 28 października 2024 roku w sprawie sygn. akt II K 557/24.

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☒Uchylenie

☒Zmiana