Treść orzeczenia
Uzasadnienie
Formularz UK 2
Sygnatura akt
Sygn. akt IV Ka 242/26
Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:
1. CZĘŚĆ WSTĘPNA
1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji
Wyrok Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia 18 grudnia 2025 r. sygn. akt II K 377/25
1.2. Podmiot wnoszący apelację
☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego
☐ oskarżyciel posiłkowy
☐ oskarżyciel prywatny
☒ obrońca
☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego
☐ inny
1.3. Granice zaskarżenia
1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia
☒ na korzyść
☐ na niekorzyść
☒ w całości
☐ w części
☐co do winy
☐co do kary
☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia
1.1.2. Podniesione zarzuty
Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji
☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu
☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu
☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia
☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia
☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka
☐brak zarzutów
1.4. Wnioski
☐uchylenie
☒zmiana
2. Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy
1.5. Ustalenie faktów
1.1.3. Fakty uznane za udowodnione
Lp.
Oskarżony
Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi
Dowód
Numer karty
2.1.1.1.
E. I.
W styczniu i lutym 2026r. oskarżony E. I. uczęszczał na spotkania, jako pacjent, do (...) w K..
W okresie marca i kwietnia 2026r. oskarżony, pomimo obowiązującego go zakazu, próbował nawiązać telefoniczny kontakt z pokrzywdzonymi; w tym przesłał do syna Z. sms o treści: „... Dzjadek za pare dni umrze ja nabrojłem ale dziadek ci złego nie zrobil mug bys przed smierciom go odwiedzić”.
Lista spotkań,
Wydruk sms;
k.314,
k.360
1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione
Lp.
Oskarżony
Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi
Dowód
Numer karty
2.1.2.1.
1.6. Ocena dowodów
1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów
Lp. faktu z pkt 2.1.1
Dowód
Zwięźle o powodach uznania dowodu
2.1.1.1
lista spotkań, wydruk sms;
Dokumenty załączone do apelacji stron, w tym informacja o uczestnictwie oskarżonego w spotkaniach osób uzależnionych (w okresie styczeń i luty 2026r.) oraz wydruk wiadomości sms przesyłanych do pokrzywdzonych już po wydaniu orzeczenia pierwszoisnatcyjnego (a w okresie trwającego zakazu kontaktowania się z pokrzywdzonymi), nie budzą wątpliwości i nie były kwestionowane przez żadną ze stron procesu.
1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)
Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2
Dowód
Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu
2.1.2.1
3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków
Lp.
Zarzut
3.1.
Obrońca oskarżonego zaskarżył wyrok w części tj. w zakresie pkt. 1 wyroku - w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze i opisu czynu i opisu czynu, a w zakresie 5 wyroku - w części dotyczącej zasądzenia kosztów postępowania;
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
1. obrazę przepisów postępowania, tj.:
a) art. 410 kpk w zw. z art 7 kpk:
- poprzez wydanie skarżonego orzeczenia na podstawie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego,
- bez rozważenia całokształtu okoliczności ujawnionych w czasie przeprowadzenia rozprawy, bez uwzględnienia sytuacji osobistej i rodzinnej oskarżonego oraz zachowania oskarżonego po popełnieniu przestępstwa (podjęcie terapii leczenia uzależnień);
- poprzez arbitralne uznanie, że zachowanie oskarżonego wobec małoletnich U. i Z. I. wyczerpało znamiona przemocy fizycznej, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a zwłaszcza z przesłuchania w/w pokrzywdzonych nie wynika, by oskarżony względem nich stosował przemoc fizyczną;
- poprzez arbitralne uznanie, że zachowanie pokrzywdzonej M. I. w żaden sposób nie przyczyniło się do zachowania oskarżonego, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym z zeznań świadka U. I., wynika, iż pokrzywdzona w czasie awantur z mężem kierowała się emocjami i potrafiła go poszarpać; które to naruszenie miało wpływ na treść skarżonego orzeczenia;
2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na treść wyroku, poprzez wyrażenie błędnego poglądu, iż oskarżony jest w stanie pokryć koszty sądowe, podczas gdy jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oskarżony aktualnie utrzymuje się z prac dorywczych, z których otrzymuje wynagrodzenie rzędu 3000 zł, z którego pokrywa swoje uzasadnione kosztu utrzymania oraz przekazuje środki na utrzymanie małoletnich dzieci; które to naruszenie miało wpływ na treść skarżonego orzeczenia;
3. zarzut rażącej niewspółmierności kary w stosunku do stopnia społecznej szkodliwości oraz winy, wynikającej z orzeczenia zbyt wysokiej kary w postaci 1 roku pozbawienia wolności, które to nie odzwierciedlają należycie stopnia społecznego niebezpieczeństwa czynu oraz nie uwzględniają w wystarczającej mierze obu celów kary określonych w art. 53 § 1 kk w zakresie prewencji ogólnej, jak i szczególnej, które uzasadniają w przedmiotowej sprawie skazanie oskarżonego na karę ograniczenia wolności w wymiarze 18 miesięcy polegającej na obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym, która to kara wydaje się być adekwatną do stopnia zawinienia oskarżonego, społecznej szkodliwości czynu, a przede wszystkim następstw, jakie wystąpiły po ujawnieniu zarzucanego oskarżonemu czynu.
Nadto ww. wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci listy obecności na okoliczność wykazania, iż oskarżony uczęszcza na terapię leczenia uzależnień, iż oskarżony podjął walkę z nałogiem (dowód uzwzględniony).
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadne
Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny
Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie, jest oczywiście bezzasadna i stanowi jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami faktycznymi sądu I instancji.
Apelant stara się w zasadzie przedstawić zachowanie oskarżonego w innym świetle, niż wynika to z zeznań pokrzywdzonych, świadków zeznających w niniejszym postępowaniu oraz z nieosobowego materiału dowodowego, a przede wszystkim nieskutecznie usiłuje przenieść ciężar odpowiedzialności za rozpad rodziny i przemocowe zachowania oskarżonego względem rodziny - na pokrzywdzoną M. I.. Tymczasem sąd okręgowy zważył, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w szczególności zeznania świadków M. I., U. I., Z. I., Z. i S. małż. F., N. B., załączone do akt kserokopie dokumentacji medycznej, dokumentacja fotograficzna, czy treść wiadomości przesyłanych przez U. I. do S. (dziadka macierzystego) – oceniane łącznie i podług zasad wyrażonych w art. 7 kpk, w sposób nie budzący wątpliwości pozwalają na odmienną ocenę tego, czy zachowania M. I. faktycznie miały miejsce oraz czy wzajemne nieporozumienia, ewentualnie kłótnie, mogą być uznane za prowokację ze strony ww. pokrzywdzonej i potwierdzać wzajemność krzywd oraz brak niezbędnej dla przestępstwa znęcania przewagi po stronie sprawcy (także w zakresie zachowań, jakich oskarżony dopuścił się wobec dwojga wspólnych dzieci).
Sprawy o czyny z art. 207 § 1 kk są często trudne do rozstrzygania z tego względu, że brak jest bezpośrednich dowodów pochodzących od innych osób, niż pokrzywdzeni czy oskarżony, bardzo często świadkami tego typu zachowań są małe dzieci nie mogące jeszcze zeznawać o merytorycznych kwestiach. Najczęściej także jedynym bezpośrednim dowodem winy oskarżonego są zeznania pokrzywdzonych, zaś dowodami pośrednimi – zeznania innych osób, które znają zachowanie oskarżonego z relacji pokrzywdzonych, a rzadziej z własnych obserwacji (wszak sprawcy przemocy domowej rzadko dopuszczają się tych czynów w obecności osób postronnych). Nie zawsze ww. materiałom towarzyszą dokumenty w postaci obdukcji lekarskich, niebieskie karty itp. Oceniając zatem zeznania takich świadków niebezpośrednich, sąd meriti musi zawsze wnikliwie ocenić, czy świadkowie ci są wiarygodni, czy nie starają się przedstawiać oskarżonego w gorszym świetle, niż to wynika chociażby z relacji pokrzywdzonego, czy nie „koloryzują” oraz jakie jest ich nastawienie względem osoby oskarżonego itd.
Sąd odwoławczy zważył, że w przedmiotowej sprawie sąd rejonowy z odpowiednią ostrożnością podszedł do zeznań wszystkich świadków, którzy należą do rodziny, tak ze strony pokrzywdzonych, jak i oskarżonego, w związku z czym byli w pewien sposób „stroną” sporu, a ich zeznania mogły nie być zatem w pełni obiektywne. Słusznym jest uznanie, iż świadkowie – rodzice pokrzywdzonej M. I. i dziadkowie pokrzywdzonych dzieci, siostra, zeznawali adekwatnie i podali wszystko, co było im wiadome w sprawie, rozgraniczając, które informacje oparli na swych domysłach, a których byli ewentualnie bezpośrednimi świadkami; nie starali się przy tym wyolbrzymiać zachowań oskarżonego. Ten dystans, konsekwencję i obiektywizm wykazali także pokrzywdzeni w sprawie.
Z należytą ostrożnością sąd meriti podszedł także do zeznań kolejnej grupy świadków - matki i siostry oskarżonego, prawidłowo nie dając wiary ich depozycjom, w których starały się przerzucić ciężar odpowiedzialności na pokrzywdzoną M. I. i tłumaczyć postawę oskarżonego.
Ostatnią grupę świadków stanowili funkcjonariusze Policji, którzy podjęli interwencję domową oraz O. P., która pełni funkcje dzielnicowej. Ich zeznania istotnie nie przyczyniły się znacząco do ustalenia stanu faktycznego, ale z pewnością stanowiły ważny materiał dowodowy.
Apelant forsując wersję o prowokacyjnych zachowaniach pokrzywdzonej M. I., o jej przemocowości ( szarpaniu oskarżonego ) w głównej mierze buduje tą narrację na fragmencie zeznań świadka U. I. (k. 281). Wiadomym jest także, że: " Jeżeli wzajemne zachowania [małżonków] na skutek rozkładu pożycia małżeńskiego polegają na wzajemnym naruszeniu nietykalności i wzajemnym znieważaniu oraz na podejmowaniu czynności, które można określić mianem złośliwego dokuczania - to brak jest podstaw do przypisywania tylko jednej stronie zamiaru znęcania się" (wyr. SN z 23.9.1992 r., III KRN 122/92, Legalis). Wskazana sytuacja ma jeszcze dodatkowy aspekt nakazujący, w szczególny sposób, zainteresować się konfliktem między małżonkami niż wyłączać ich z zakresu czynu znęcania się; wzajemny konflikt może bowiem być źródłem psychicznego znęcania się nad innymi członkami rodziny, w szczególności dziećmi.
Do przyjęcia przestępczego znęcania się nie jest wystarczające wypowiadanie obelżywych czy ordynarnych słów, nie wystarcza też naruszanie nietykalności cielesnej, ograniczanie swobody osobistej itd. Gdy zachowania takie wynikają z wyzywającego zachowania się rzekomych ofiar, bądź gdy ofiary odpowiadają czynami tego samego rodzaju (o takim samym natężeniu i znaczeniu dla konfliktu). Są i takie przypadki, gdy owe zachowania spełniają znamiona stanu wyższej konieczności, są bowiem dyktowane dążeniem do ocalenia małżeństwa czy dobrem dzieci lub dobrem rzekomej ofiary albo jeszcze innymi dobrami ważniejszymi od wątpliwej godności ofiar nagannie się prowadzących. W takich sytuacjach nawet wypełnienie znamion przedmiotowych znęcania może nie wystarczać do przypisania popełnienia przestępstwa, bowiem brak będzie w nich złego zamiaru sprawcy, dążenia do wyrządzenia niezasłużonej dolegliwości ofierze, krzywdzenia z powodu posiadanej przewagi, zależności itp. W tych sytuacjach może być słuszne bądź to uniewinnienie oskarżonego, bądź stwierdzenie przestępstwa prywatnoskargowego i odstąpienie od wymierzenia kary - tak wyr. SA w Krakowie z 16.10.1997 r., II AKa 198/97, KZS 1997, Nr 11-12, poz. 49).
W przedmiotowej sprawie świadek U. I. przekonująco zeznaje, że oskarżony „wzbudzał straszne emocje”, że jak się „mama naprawdę zdenerwowała potrafiła szarpać oskarżonego za ramię”, przy czym świadek zeznała, że nie potrafi określić czy to jest przemoc. Składając te depozycje świadek rozpłakała się, a świadek Z. I. (syn oskarżonego) zeznawał, że „mama nie była agresywna, nie krzyczała. Nie bali się jak się napiła” (k. 280v).
Rozpoznając tego typu sprawy, znanym są sytuacje, gdy ofiara skanduje brak przyzwolenia na przemocowe zachowania, czy to w formie własnego krzyku, czy też odpierania ataku. Jak prawidłowo i logicznie ustalono w niniejszej sprawie, tak też uczyniła pokrzywdzona U. I. drapiąc ojca. Trudno też w ocenie sadu odwoławczego za wzajemność krzywd uznać fakt, że M. I. miałaby, jak zeznała świadek – jej córka, w silnych nerwach także szarpnąć męża za ramię. Oceniając całokształt ujawnionych okoliczności prawidłowo ustalono wymaganą dla bytu art. 207 kk przewagę sprawy nad małżonką.
Prawidłowe są również ustalenia w kwestii przypisania oskarżonemu odpowiedzialności za czyny z art. 207 kk na szkodę wspólnych dzieci.
Znęcanie może przejawiać się w dwóch postaciach - fizycznego lub psychicznego. Zachowania te mogą występować samoistnie lub na siebie zachodzić. Do poniesienia odpowiedzialności karnej wystarczy bowiem, aby sprawca wyczerpał swoim zachowaniem jedną z tych form przemocy. Ustawowe rozdzielenie znęcania fizycznego od psychicznego jest w pełni uzasadnione, w praktyce bowiem z zasady każde cierpienie fizyczne jest również cierpieniem psychicznym, jednak nie każde cierpienie psychiczne niesie ze sobą dolegliwość fizyczną (H. Kołakowska-Przełomiec, Przemoc w rodzinie, s. 141-142).
Znęcanie fizyczne polega na zadawaniu bólu fizycznego oddziałującego ujemnie na organizm człowieka. Zadawanie bólu przez sprawcę nie musi jednak się wiązać z uszkodzeniem ciała lub z naruszeniem nietykalności cielesnej. Czasem bowiem o znęcaniu fizycznym decydować będzie sposób traktowania ofiary zmierzający do pogorszenia jej stanu zdrowia (np. głodzenie, narażenie na mróz lub nadmierne ciepło itd.).
Znęcanie psychiczne polega natomiast na zadawaniu dotkliwych cierpień, które oddziałują szkodliwie przede wszystkim na przeżycia psychiczne człowieka, na jego samopoczucie. Intensywność wyrządzonych cierpień psychicznych i ustalenie ich miary dokonywane jest przez wymiar sprawiedliwości na podstawie konkretnego stanu faktycznego i okoliczności współistniejących z tym stanem. Sąd odwoławczy zważył, że dzieci oskarżonego to już prawie „dorośli” świadkowie (w znaczeniu odpowiedzialności karnej mierzonej 17-tym rokiem życia), a tym samym ich depozycje, jako domowników i bezpośrednich obserwatorów codziennego życia rodziny, była dla sprawy bardzo ważne. O ile oskarżony w nagminny sposób nie przejawiał przemocy fizycznej wobec dzieci, bo ograniczył działanie każdorazowo do jednego istotnego czynu z użyciem siły fizycznej względem każdego z dzieci, to były to zachowania na tyle przemocowe i wyjątkowo nieprzyjemne (ściskanie za szuję córki, które dziewczyna odebrała jako grożące w utratę życia; przewrócenie na ziemię i uderzenie „z główki” syna), że przekonująco zostały ocenione za przejaw takiego znęcania, nadto towarzyszyła mu przemoc w formie psychicznej.
Zachowania oskarżonego, opisywane przez pokrzywdzonych, związane ze wszczynaniem awantur, także pod wpływem alkoholu, krytykowanie, poniżanie, grożenie samobójstwem, zakłócanie spoczynku nocnego, a w stosunku do M. I. także ubliżanie, poniżanie w obecności członków rodziny, wyganianie z domu, utrudnianie korzystania z pomieszczeń, bicie, szarpanie, kopanie, uderzanie, napaści złości i bicie – w tym skutkującym powstaniem obrażeń, o jakich mowa w art. 157 § 2 kk, nie mogą być łącznie ocenione inaczej, aniżeli przejaw znęcania się psychicznego i fizycznego w rozumieniu art. 207 § 1 kk. Znęcanie się ze swej istoty polega na tym, że sprawca chce zadać i zadaje pokrzywdzonemu cierpienia fizyczne lub moralne. Oskarżony takie właśnie cierpienia zadawał zarówno żonie , jak i wspólnym dzieciom, działając świadomie i czynnie. W szczególności miał świadomość tego, jak negatywnie wszczynanie awantur i ich przebieg, wpływają na dobrostan psychiczny dzieci.
Zdaniem sądu odwoławczego skarżący mylnie ocenia ilość, rodzaj i natężenie poszczególnych dolegliwości, jakich swoim zachowaniem względem pokrzywdzonych dopuścił się oskarżony. To właśnie obiektywna ich ocena, a nie subiektywne odczucie osób pokrzywdzonych, zadecydowały o uznaniu spełnienia przesłanek z art. 207 § 1 kk.
Mając na uwadze, iż zarzut błędu w ustaleniach faktycznych obrońca oparł na już omówionych zarzutach w zakresie oceny materiału dowodowego, stwierdzić należy, że skoro w sferze proceduralnej nie zaistniały uchybienia przepisom kodeksu postępowania karnego w zakresie gromadzenia i oceny materiału dowodowego, to nie sposób skutecznie podważyć poczynionych przez sąd rejonowy ustaleń faktycznych poprzez zarzut w zaprezentowanym kształcie. Ustalenia faktyczne prowadzące do uznania sprawstwa oskarżonego są prawidłowe.
Dokonując instancyjnej kontroli zaskarżonego orzeczenia w części dotyczącej orzeczenia o karze sąd odwoławczy nie uznał, by orzeczenie w tej części było rażąco niewspółmierne (tu: surowe).
Sąd rejonowy miał w polu widzenia wszystkie okoliczności, tak dotyczące czynu jak i osoby sprawcy oraz należycie je uwzględnił, także przy orzekaniu środków karnych. Sąd II instancji nie znalazł podstaw do zakwestionowania słuszności tego rozstrzygnięcia podzielając w całości argumentację sądu orzekającego w I instancji, a zawartą w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku.
Wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku okoliczności obciążające kategorycznie sprzeciwiają się uznaniu, że w realiach niniejszej sprawy celowe i uzasadnione było orzeczenie wobec oskarżonego kary wolnościowej.
Na tle prawidłowych ustaleń faktycznych za pozbawiony racji uznać wypada zawarty w apelacji obrońcy oskarżonego zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonej przez sąd I instancji bezwzględnej kary pozbawienia wolności. Zauważyć należy, że wymiar kary pozostawiony jest, w ramach zakreślonych przez art. 53 kk, sędziowskiemu swobodnemu uznaniu. Aby zatem dowieść nietrafności orzeczenia o karze uzasadniającej jego zmianę, trzeba wykazać, że granice swobodnego uznania sędziowskiego zostały przekroczone i wymierzona kara jest rażąco niewspółmierna.
W tym miejscu przypomnieć należy, że rażąca niewspółmierność wymierzonej kary w rozumieniu art. 438 pkt 4 kpk ma miejsce jedynie wówczas, gdy suma zastosowanych kar i środków karnych orzeczonych za dane przestępstwo nie uwzględnia stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz nie realizuje w wystarczającej mierze celów kary w zakresie jej oddziaływania społecznego z jednoczesnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych i wychowawczych, jakie ma osiągnąć w stosunku do sprawcy. Nie każda bowiem różnica w ocenie wymiaru kary może uzasadniać zarzut rażącej niewspółmierności kary, lecz taka tylko, która jest natury zasadniczej, a więc jest niewspółmierna w stopniu niedającym się zaakceptować.
Przenosząc powyższe stwierdzenia na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, że analiza pisemnych motywów zaskarżonego wyroku prowadzi do przekonania, że sąd I instancji we właściwy sposób ocenił okoliczności mające wpływ na wymiar kary i swoje stanowisko przekonująco umotywował. Przede wszystkim więc, karę wymierzoną oskarżonemu należy ocenić jako adekwatną do stopnia jego winy i społecznej szkodliwości popełnionego przestępstwa. Jednocześnie, w dostatecznym stopniu realizuje ona cele zapobiegawcze i wychowawcze stawiane przez ustawodawcę. Niewątpliwie bowiem istotne znaczenie w omawianym przypadku odgrywa rodzaj chronionego dobra prawnego, które oskarżony swym działaniem ponownie naruszył. Przestępstwa z rozdziału XXVI kodeksu karnego istotnie godzą w dobra indywidualne – życie i zdrowie poszczególnych członków rodziny, stąd też zawierają one w sobie znaczny ładunek społecznej szkodliwości. Sąd odwoławczy podziela ponadto pogląd sądu meriti, że wysoko ocenić należy stopień winy oskarżonego w odniesieniu do przypisanego mu czynu. Od oskarżonego bowiem można i trzeba wymagać szczególnego poszanowania zasad prawidłowego funkcjonowania w rodzinie i niezadawania krzywd najbliższym w tak długim okresie czasu. Ponadto oskarżony był już karany sądownie i to za jazdę w stanie nietrzeźwości.
Tym samym analiza uzasadnienia sądu I instancji prowadzi do wniosku, że prawidłowo powołano w nim wszystkie okoliczności odnoszące się do wymiaru kary a skarżący faktycznie zaś nie wykazał, że ocena sądu orzekającego jest w tym zakresie błędna lub niepełna. W konsekwencji próba wykazania, że oskarżony podjął walkę z nałogiem, nawet gdyby nie skuteczne wykazanie przez stronę przeciwną stosowną dokumentacją ( k. 356), że nieskuteczną, nie może spowodować uwzględnienia wniesionego na korzyść oskarżonego środka odwoławczego.
Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że oskarżony w prawidłowy sposób nie wywiązywał się z orzeczonego obowiązku alimentacyjnego ( k. 351, 352-354), nadużywał nadal alkoholu (k. 356) i nie stosował się do orzeczonych zakazów ( k. 357-361).
W świetle powyższego, uwzględniając, iż miarą surowości kary nie jest ilościowe oznaczenie czasu pozbawienia wolności, ale stopień wykorzystania sankcji karnej przewidzianej za dane przestępstwo uznać należy, iż wymierzona oskarżonemu kara 1 roku pozbawienia wolności, w żadnym razie nie jawi się rażąco surową. Uwzględniając powyższe nie sposób podzielić poglądu obrońcy o konieczności uwzględnienia jego postulatu w zakresie orzeczenia kary wolnościowej, albowiem w istocie skutkowałoby to sprowadzeniem orzeczenia do niewystarczającego wymiaru.
Ponadto wymiar kary zezwala na jej odbycie w trybie dozoru elektronicznego, a więc nie zamyka oskarżonemu formalnej możliwości dalszego pobytu poza jednostka penitencjarna i kontynuowania zatrudnienia dla zaspokajania potrzeb rodziny.
Zdaniem sądu odwoławczego, kara bezwzględna w wymiarze określonym wyrokiem sądu meriti, winna uświadomić oskarżonemu wagę popełnionego przestępstwa i pozwolić należycie ocenić jego zachowanie. Ponadto, przyczyni się ona także do budowania w społeczeństwie, w tym także u potencjalnych sprawców tego typu przestępstw, autorytetu porządku prawnego i przekonania o nieuchronności represji karnej.
Reasumując, stwierdzić należy, iż sąd I instancji prawidłowo dostrzegł i ocenił zaistniałe w niniejszej sprawie okoliczności wymiaru kary wobec oskarżonego. Orzeczona kara jest sprawiedliwa i adekwatna do stopnia winy oskarżonego, uwzględnia wszystkie przesłanki rzutujące na jej stopień, jak też pozostałe dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 kk.
W sprawie nie ma podstaw do zwolnienia oskarżonego od kosztów sądowych w całości.
Sytuacja w jakiej się znalazł (problemy finansowe, obciążenie zaległością alimentacyjną, konieczność odbycia kary, choć jej wymiar umożliwia wdrożenie dozoru elektronicznego – o czym powyżej) sprokurowana jest przez jego nieodpowiedzialne zachowania, w tym dostrzegalną niechęć skutecznego zerwania z nałogiem.
Oskarżony jest stosunkowo młodym człowiekiem, posiada wyuczony zawód, nie choruje przewlekle, ma więc możliwości zarobkowe, które winien wykorzystać, a obciążenie finansowe musi wzmocnić represję karną,
Wniosek
wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez:
- zmianę opisu czynu polegającą na wyeliminowaniu z niej opisów dotyczących stosowania przemocy fizycznej wobec córki U. I. i syna Z. I.;
- wymierzenie oskarżonemu, na zasadzie art. 37a kk, kary ograniczenia wolności w wymiarze 18 miesięcy polegającej na obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym;
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
Skoro niezasadne okazały się zarzuty apelacji, to brak było podstaw prawnych do zmiany zaskarżonego wyroku w sposób postulowany przez obrońcę oskarżonego.
4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU
4.1.
Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności
5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO
1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji
5.1.1.
Przedmiot utrzymania w mocy
wyrok i wszystkie rozstrzygnięcia
Zwięźle o powodach utrzymania w mocy
Skoro zarzuty podnoszone w apelacji nie zasługiwały na uwzględnienie, a także brak było podstaw do zmiany lub uchylenia wyroku sądu I instancji z urzędu, należało zaskarżony wyrok utrzymać w mocy,
1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji
5.2.1.
Przedmiot i zakres zmiany
Zwięźle o powodach zmiany
1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji
1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia
5.3.1.1.1.
Zwięźle o powodach uchylenia
5.3.1.2.1.
Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości
Zwięźle o powodach uchylenia
5.3.1.3.1.
Konieczność umorzenia postępowania
Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia
5.3.1.4.1.
Zwięźle o powodach uchylenia
1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania
1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
6. Koszty Procesu
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
pkt 2 i 3
O kosztach za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawie art. 636 § 1 kk. Opłatę za skazanie wymierzono wobec oskarżonego stosowanie art. 2 ust. 1 pkt 3 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jednolity: Dz. U. 1983 r. Nr 49 poz. 223). Oskarżonego obciążono w całości wydatkami poniesionymi w postępowaniu odwoławczym, nie widząc podstaw do zwolnienia go od ich uiszczania (oskarżony jest zdolny do zatrudnienia, a wymierzona kara pozbawienia wolności pozwala na jej wykonywanie w formie dozoru elektronicznego; względnie4 utrudni, ale nie uniemożliwi całkowicie wykonywania zatrudnienia w okresie, w jakim ewentualnie nastąpi przedawnienie wykonania kosztów sądowych). Na podstawie art. 618 § 1 pkt 11 kpk w zw. z § 17 ust. 2 pkt 4, § 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 14 maja 2024 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, zasądzono na rzecz reprezentanta małoletnich pokrzywdzonych łącznie kwotę 2066,40 złotych (na którą złożyło się: 840 złotych za reprezentację w postępowaniu przed sądem odwoławczym, powiększone o należny podatek VAT dla osoby reprezentanta będącego obrońcą, a ustanowionego z urzędu, w podwójnej wysokości w związku z reprezentacją 2 małoletnich).
7. PODPIS
1.11. Granice zaskarżenia
Kolejny numer załącznika
Podmiot wnoszący apelację
obrońca oskarżonego
Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja
wyrok skazujący
0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia
☒ na korzyść
☐ na niekorzyść
☒ w całości
☐ w części
☐co do winy
☐co do kary
☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia
0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty
Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji
☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu
☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu
☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia
☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia
☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka
☐brak zarzutów
0.1.1.4. Wnioski
☐uchylenie
☒zmiana