Treść orzeczenia
Uzasadnienie
Formularz UK 2
Sygnatura akt
Sygn. akt IV Ka 192/26
Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:
1. CZĘŚĆ WSTĘPNA
1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji
Wyrok Sądu Rejonowego Radomsku z dnia 27 listopada 2025 roku w sprawie II K 574/24
1.2. Podmiot wnoszący apelację
☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego
☐ oskarżyciel posiłkowy
☐ oskarżyciel prywatny
☒ obrońca
☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego
☐ inny
1.3. Granice zaskarżenia
1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia
☒ na korzyść
☐ na niekorzyść
☒ w całości
☐ w części
☒co do winy
☒co do kary
☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia
1.1.2. Podniesione zarzuty
Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji
☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu
☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu
☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia
☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia
☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka
☐brak zarzutów
1.4. Wnioski
☐uchylenie
☒zmiana
2. Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy
1.5. Ustalenie faktów
1.1.3. Fakty uznane za udowodnione
Lp.
Oskarżony
Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi
Dowód
Numer karty
2.1.1.1.
1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione
Lp.
Oskarżony
Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi
Dowód
Numer karty
2.1.2.1.
1.6. Ocena dowodów
1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów
Lp. faktu z pkt 2.1.1
Dowód
Zwięźle o powodach uznania dowodu
1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)
Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2
Dowód
Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu
3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków
Lp.
Zarzut
3.1.
( adw. (...) ) Obraza przepisów prawa procesowego ( zarzut główny ) , tj.:
- art. 410 KPK, poprzez brak analizy całokształtu materiału dowodowego ujawnionego w toku sprawy i tym samym pominięcie przy jego ocenie, faktu że świadkowie, na podstawie których został oparty akt oskarżenia podczas przesłuchań na etapie postępowania przygotowawczego złożonych w 2024 r., złożyli odmienne zeznania niż na początku postępowania, wskazując, iż nie mają wiedzy, by oskarżony namawiał kogoś do składania fałszywych zeznań, która to okoliczność w związku z brakiem możliwości ich ponownego przesłuchania przed sądem powoduje, że w sprawie istnieją nie dające się usunąć wątpliwości, które to naruszenie miało wpływ na treść skarżonego orzeczenia;
- art 7 KPK, poprzez wydanie skarżonego orzeczenia na podstawie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, bez rozważenia całokształtu okoliczności ujawnionych w czasie przeprowadzonej rozprawy głównej i w konsekwencji arbitralnym uznaniu, że oskarżony miał motyw i nakłaniał świadków D. W. (1) i C. R. (1) do zmiany swoich zeznań, podczas gdy analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, zwłaszcza materiał z osobowych źródeł, wynika iż brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, iż oskarżony miał podżegać w/w do popełniania czynu zabronionego, a złożone przez świadków zeznania w toku postępowania wzajemnie się wykluczaj ą, które to naruszenie miało wpływ na treść skarżonego orzeczenia;
- art. 7 KPK, poprzez wydanie skarżonego orzeczenia na podstawie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, która to rażąco błędna ocena wynika z nadania waloru wiarygodności dowodowej zeznaniom świadków D. W. (1) i C. R. (1) i uznaniu, iż nie mieli oni żadnego motywu, by zeznawać przeciwko oskarżonemu, podczas gdy w/w podejrzewali oskarżonego, iż to on zawiadamia Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej o nieprawidłowościach w ich rodzinie; podczas gdy w/w świadkowie ponownie rozpytani o nakłanianie/podżeganie do składania fałszywych zeznań w sprawie S. N. (1) nie mieli wiedzy o popełnieniu czynu zabronionego, które to naruszenie miało wpływ na treść skarżonego orzeczenia;
- art 5 § 2 KPK, poprzez jego niezastosowanie i rozstrzygnięcie na niekorzyść oskarżonego niedających się usunąć wątpliwości wynikających w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, co tyczy się w szczególności sprzeczności pojawiających się w zeznaniach świadków, które wzajemnie się wykluczają, a prowadzone przez Sąd I instancji postępowanie ich nie wyjaśniło, które to naruszenie miało wpływ na treść skarżonego orzeczenia;
- art. 5 § 2 KPK, poprzez naruszenie zasady in dubio pro reo nakazującej rozstrzygać na korzyść oskarżonego wszystkie wątpliwości w zakresie ustaleń faktycznych, które powinny być dokonywane zgodnie z rzeczywistością przy uwzględnieniu wszystkich dowodów przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego ocenianych w ich całokształcie i wzajemnym powiązaniu, które to naruszenie miało wpływ na treść skarżonego orzeczenia.
( adw. U. H. ) Błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na treść skarżonego orzeczenia poprzez wyrażenie błędnego poglądu, iż oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu, podczas gdy ujawniony w toku sprawy materiał dowodowy nie potwierdził tego, by oskarżony miał podejmować jakiekolwiek czynności, mające na celu nakłonienie świadków do zmiany złożonych przez nich zeznań, które to naruszenie miało wpływ na treść skarżonego orzeczenia.
( adw. U. H. ) Uznanie przez sąd za niewiarygodne oraz niespójne wewnętrznie i zewnętrznie z pozostałym materiałem dowodowym wyjaśnień skazanego złożonych przed sądem I instancji w części, w której zaprzecza on swojemu sprawstwu i winie, w sytuacji gdy wiarygodność tych wyjaśnień została potwierdzona między innymi przez materiał dowodowy zgromadzony w sprawie o sygn. akt II K 684/20 oraz przez dodatkowe zeznania świadków D. W. (1) i C. R. (1), które to naruszenie miało wpływ na treść skarżonego orzeczenia.
( adw. V. S. ) Rażaca obraza przepisów postępowania karnego tj. art. 7 i art. 410 KPK, która miała istotny wpływ na treść wyroku, polegającą na dokonaniu dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania, a w szczególności zeznań świadków D. W. (1) i C. R. (1) oraz wyjaśnień oskarżonego A. R., a także nagrania audio i załączonego do niego stenogramu przedstawiającego rozmowę S. N. (1) z D. W. (1), z naruszeniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, podczas gdy swobodna i wszechstronna ocena niniejszych dowodów prowadzi do przyjęcia, iż oskarżony nie dopuścił się popełnienia zarzuconego mu w przestępstwa.
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny
Zarzuty te zostaną rozpoznane łącznie, co pozwoli uniknąć powielania tych samych rozważań i ocen.
Analizując w zakresie przedmiotowego czynu całokształt ujawnionych w sprawie dowodów należy uznać, że sąd rejonowy zebrał je w sposób wystarczający do merytorycznego rozstrzygnięcia i nalżycie ocenił, co pozwoliło mu na wyprowadzenie prawidłowych ustaleń faktycznych co do sprawstwa oskarżonego. Sąd ten ustosunkował się do istotnych dowodów w sprawie, i stanowisku swemu dał wyraz w zasługującym na aprobatę uzasadnieniu. Dlatego też podzielając ocenę dowodów zaprezentowaną przez sąd merytoryczny, sąd okręgowy nie widzi zasadniczych powodów, aby powtarzać okoliczności wyprowadzone w motywach zaskarżonego wyroku, co wiązałoby się z cytowaniem ich obszernych fragmentów. Poczynione przez sąd ustalenia faktyczne znajdują bowiem odpowiednie oparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym, który został poddany analizie oraz ocenie, respektującej wymogi art. 4 KPK, art. 5 KPK, art. 7 KPK, art. 410 KPK. Konfrontując ustalenia faktyczne z przeprowadzonymi na rozprawie głównej dowodami trzeba stwierdzić, iż dokonana przez sąd rejonowy rekonstrukcja zdarzeń i okoliczności popełnienia przypisanego oskarżonemu czynu ciągłego nie wykazuje błędu i jest zgodna z przeprowadzonymi dowodami, którym sąd ten dał wiarę i się na nich oparł.
W związku z zarzutami apelacji, sąd odwoławczy musi się jednak odnieść do niektórych kwestii.
Ma rację sąd merytoryczny, że kardynalnymi dowodami inicjującymi przedmiotową sprawę są zeznania D. W. (1) i C. R. (1). Dowody te są relacjami osób mających uczestniczyć w zdarzeniach zarzucanych oskarżonemu, a więc stanowią klasyczne pomówienie. Ocena ich depozycji wymagała uwzględnienia także w analizach sądu I instancji, że jest to pomówienie, czyli obciążanie w złożonych zeznaniach innej osoby odpowiedzialnością za przestępstwo.
Ocena wiarygodności pomówienia wymaga szczególnej ostrożności gdyż pomówienie nie stanowi dowodu pełnowartościowego, chyba że jest ono jasne i konsekwentne, a ponadto znajduje potwierdzenie w innych dowodach bezpośrednich lub pośrednich. Wiarygodność dowodu z relacji pomawiającego, tak jak z każdego osobowego źródła dowodowego winna być oceniona zarówno w kontekście całokształtu relacjonowanych przez niego okoliczności, jak i na tle innych dowodów. Wartość pomówienia z punktu widzenia możliwości dokonania ustaleń faktycznych wskazujących na sprawstwo oskarżonego powiązana jest z wykazaniem, że relacja pomawiającego: jest stabilna, jednoznaczna i stanowcza, uzyskała wsparcie w innych dowodach bezpośrednich lub choćby pośrednich, została potwierdzona przez pomówionego albo jego linia obrony została podważona w inny sposób, nie stanowi przejawu wyrachowania lub realizacji innych celów, zachowuje bezstronność albo wręcz przeciwnie, świadczy o chęci działania na szkodę pomówionego, pozostaje w sprzeczności z okolicznościami obiektywnie podważającymi wersję pomawiającego, jest podyktowana szczególną motywacją. W orzecznictwie przyjmuje się, że w ujęciu prawa karnego procesowego jest to dowód podlegający swobodnej ocenie na równi z innymi dowodami (zob. wyrok SN z dnia 12 stycznia 2006 r., sygn. akt II KK 29/05, OSNKW rok 2006, nr 4, poz. 41).
W tym kontekście sąd odwoławczy musi podnieść, iż:
- ma rację sąd merytoryczny, że brak jest powodów, aby zarzucić D. W. (1) i C. R. (1) nieobiektywizm. W/w nie mieli jakichkolwiek racjonalnych powodów, ażeby bezpodstawnie obciążać właśnie oskarżonego. Bezspornym jest, że byli oni świadkami jazdy samochodem S. N. (1) w dniu 9 marca 2020 roku, gdy spowodowała ona wypadek drogowy i złożyli obiciążające S. N. (1) zeznania wskazując, iż to ona była kierowcą. A. R. w 2020 roku pozostawał w związku partnerskim w S. N. (2) i ten związek pomimo jej aresztowania chciał znowu kontynuować. A. R. w czasie, kiedy toczyło się postępowania przygotowawcze wobec S. N. (1) często odwiedzał D. W. (2) i C. R. (2). Pozostawali w dobrych relacjach. Chcąc pomóc w procesie karnym S. N. (1) oskarżony zaczął namawiać D. W. (1) i C. R. (1) do odwołania obciążających S. N. (1) zeznań. Dopiero nieskuteczność jego zabiegów na rzecz partnerki doprowadziła go do wykonywania w czerwcu 2020 roku telefonów „interwencyjnych” do MOPS, w których donosił między innymi, że wymienieni świadkowie nieprawidłowo opiekują się dziećmi. Logika zdarzeń była więc inna niż sugerują to obrońcy; najpierw D. W. (1) i C. R. (1) byli świadkami zdarzenia z udziałem S. N. (1), następnie złożyli obciążające ją zeznania. A. R. wykorzystując dobre relacje z nimi chciał, aby te zeznania odwołali; gdy tego nie zdobili –w odwecie zaczął wykonywać telefoniczne donosy na nich do MOPS. Potwierdza to chronologia tych wydarzeń;
- pomawiające oskarżonego zeznania wymienionych świadków są spójne i zbieżne ze sobą. Porównując poszczególne relacje D. W. (1) i C. R. (1) oraz zestawiając je z innymi dowodami i okolicznościami, sąd rejonowy słusznie uznał, iż ich pomawiające oskarżonego twierdzenia zasługują na pełną wiarygodność. Przede wszystkim nie relacjonują oni różnych wersji tych zdarzeń, ich twierdzenia wzajemnie się uzupełniają;
- Kodeks postępowania karnego nie wprowadza różnic co do wartości dowodowej poszczególnych dowodów, nie daje więc podstaw do założenia jakoby zeznania złożone w postępowaniu przygotowawczym miały większą moc dowodową od składanych na rozprawie i odwrotnie ( OSNKW 6/1987, poz. 67 ). Zeznania złożone w postępowaniu przygotowawczym, a następnie zmienione lub odwołane stanowią bowiem dowód w sprawie, który tak jak i każdy inny dowód podlega swobodnej, ale nie dowolnej ocenie sądu. Dowód taki należy oceniać w konfrontacji z innymi dowodami zgodnie z zasadami logicznego rozumowania, a fakt odwołania lub zmiany oświadczenia nie świadczy sam przez się o jego nieprawdziwości. Sąd powinien tu uwzględniać także powody zmiany lub odwołania oświadczenia dowodowego i jeżeli nie uznaje ich za przekonujące uzasadnić swoje stanowisko ( OSNKW 2-3/1973, poz. 36 ). D. W. (1) I C. R. (1) dokładnie przedstawiali okoliczności tych zdarzeń i je powtarzali. Dlatego wyrażone sformułowania podczas przesłuchania po kilku latach:
- w dniu 9 lutego 2024 roku przez D. W. (1), iż „nie wiem, czy kogoś ( A. R. ) podżegał do składania fałszywych zeznań”
- w dniu 14 lutego 2024 roku przez C. R. (1), iż „Ja nic nie wiem w sprawie dotyczącej podżegania przez A. R. do składania fałszywych zeznań”;
są oderwane od realiów sprawy, odbiegają od prezentowanych dotychczas wersji, są stanowiskiem osób, które nie chcą już mieszać się w tą sprawę. Świadkowie ci nie przedstawili jakiegokolwiek racjonalnego powodu tej zmiany. Te twierdzenia mają ewidentnie charakter ochronny dla oskarżonego i nie są w stanie podważyć prezentowanej przez nich konsekwentnie poprzednio wersji.
Sąd orzekający miał podstawy do odmowy dania wiary twierdzeniom oskarżonego jako niepopartym wiarygodnym dowodem, żadną z zasad logiki lub doświadczenia życiowego, a przy tym sprzecznym z dowodami oskarżenia, w tym z uznanymi za wiarygodne zeznaniami D. W. (1) I C. R. (1). Sąd odwoławczy za konieczne uznaje w tym miejscu przypomnienie, że wersją konkurencyjną w stosunku do przyjętej przez sąd orzekający nie może być jakakolwiek hipoteza, formalnie tylko „dopasowana” do realiów dowodowych sprawy, lecz wersja autentycznie realna, niemożliwa do odrzucenia również z punktu widzenia „rozsądkowego”, a więc w drodze ocen, dokonywanych w sposób spontaniczny i racjonalny przez przeciętnego, normalnie rozumującego człowieka. Za wersję „konkurencyjną” w stosunku do wynikającej z dowodów oskarżenia, nie może zostać uznana jakakolwiek, dowolna hipoteza, tłumacząca zachowanie oskarżonego w sposób dla niego korzystny. Zgodnie bowiem z zasadą oceny swobodnej, kształtowanie się przekonania organów prowadzących postępowanie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dotyczy „wszystkich przeprowadzonych dowodów” (art. 7 KPK), a więc również dowodów obrony. Jeżeli więc wersja wynikająca z dowodów obrony ( wyjaśnień oskarżonego ), okazuje się spójną jedynie w ujęciu formalno-logicznym, kłócąc się zarazem rażąco z zasadami doświadczenia życiowego, to prawem sądu orzekającego jest uznanie tej wersji za niewiarygodną w drodze rozumowania zdroworozsądkowego, uwzględniającego proste, oczywiste i występujące powszechnie związki przyczynowo-skutkowe, z odrzuceniem hipotez „nieżyciowych”, a więc opartych o wnioskowanie na podstawie kryteriów tylko i wyłącznie abstrakcyjnych.
Obraza art. 5 § 2 KPK jest możliwa wyłącznie w sytuacji, gdy orzekający w sprawie sąd powziął wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych lub wykładni prawa i - wobec niemożliwości ich usunięcia - rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego. Jeżeli natomiast pewne ustalenia faktyczne zależne są od oceny dowodów, w szczególności od uznania za wiarygodne lub odmowy dania wiary zeznaniom świadków lub wyjaśnieniom oskarżonych, to nie można mówić o naruszeniu zasady in dubio pro reo, a ewentualne zastrzeżenia co do oceny wiarygodności konkretnego dowodu lub grupy dowodów podlegają rozstrzygnięciu jedynie na płaszczyźnie respektowania przez sąd orzekający zasady swobodnej oceny dowodów (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14.12.2010 r., sygn. akt III K 378/10, Legalis ). Zatem nie mogło dojść i nie doszło do naruszenia zasady in dubio pro reo, albowiem treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wskazuje, aby sąd orzekający powziął jakiekolwiek wątpliwości co do faktów lub ich prawnej oceny, zaś cały ciężar wnioskowania skupił się w analizie wiarygodności poszczególnych dowodów.
Oskarżony prezentuje swój własny przebieg zdarzeń i własną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, zasadniczo inną od tej, jaką ustalił sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Oskarżony ma prawo dokonywać i przedstawiać własną wersję zdarzenia i własną ocenę zgromadzonych dowodów, rzecz jednak w tym, że – w odróżnieniu od sądu rozpoznającego sprawę – wersja ta pozostaje w rażącej sprzeczności z zebranymi dowodami tworzącymi logiczną całość. Tymczasem stanowisko skarżących opiera się na wybiórczym eksponowaniu dowodów, bez analizy szeregu dowodów przeczących jego linii obrony.
Jeśli oskarżony podejmuje aktywną obronę, przedstawiając wersję przeciwną do tezy oskarżenia, przejmuje on ciężar uwiarygodnienia, a co najmniej współmiernego uprawdopodobnienia swojej wersji, a więc wsparcia jej dowodami lub informacjami, choćby pośrednio świadczącymi o możliwości takiego przebiegu zdarzeń. Z drugiej strony ułomności dowodów obciążających nie można stawiać na równi z ułomnościami dowodów odciążających. Nie można powoływać się na rzekome naruszenie rozkładu ciężaru dowodu w procesie karnym, gdy przyjęcie przez sąd I instancji wersji odmiennej od podawanej przez oskarżonego wynika po prostu z niedania wiary oskarżonemu i obdarzenia w tym zakresie wiarygodnością innych dowodów, przeprowadzonych w sprawie, w ramach tzw. swobodnej oceny dowodów.
Oskarżony nie ma obowiązku dowodzenia swej niewinności ani obowiązku dostarczania dowodów na swoją niekorzyść (art. 74 § 1 KPK ). Z racji tego, że chroni go domniemanie niewinności, linia obrony i stopień aktywności w tym zakresie pozostawiony jest jego wyborowi. Oskarżony nie może być przymuszany do dostarczania dowodów przeciwko sobie. Ich wykrycie i procesowe utrwalenie należy do organów ścigania i oskarżyciela. W przypadku ich złożenia, stanowią one specyficzny dowód w procesie karnym – z jednej strony bowiem pochodzą od osoby, która w zakresie zdarzenia będącego przedmiotem osądu może dysponować najszerszą wiedzą, a z drugiej strony jest bezpośrednio i osobiście zainteresowana wynikiem procesu. Okoliczność ta sama w sobie nie przesądza o niewiarygodności wyjaśnień oskarżonego. W sytuacji jednak negowania sprawstwa, osoba taka - z natury rzeczy - zainteresowana jest przedstawieniem siebie w korzystnym położeniu. W takim układzie procesowym, ocena pochodzących od niej depozycji procesowych, winna być dokonana z należytą ostrożnością - na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego (art. 7 KPK ). Wymogom tym sprostał sąd rejonowy.
Argumentów sądu co do dokonanej oceny dowodów – pominąć się nie da, ponieważ są racjonalne i zakotwiczone w zasadach doświadczenia życiowego – zasługują na aprobatę. Apelacja kwestionuje stanowisko sądu zwłaszcza z pozycji wyjaśnień oskarżonego oraz własnych subiektywnych ocen wymowy przeprowadzonych na rozprawie dowodów, przy wybiórczym i subiektywnym ujęciu ich zakresu, charakteru i treści.
Odwołujący skupiają się na ocenie tych okoliczności, wobec których dostrzegli możliwość podniesienia jakichkolwiek zarzutów, poza sferą swoich rozważań pozostawiając całą gamę faktów obciążających jednak oskarżonego. Taki sposób sformułowania apelacji nie mógł okazać się skuteczny. Obrońca próbuje wskazać dowody, które w jego ocenie powinny przemawiać na korzyść oskarżonego, jednakże nie analizuje rzeczywistej ich treści w kontekście sprawstwa oskarżonego.
Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych jest słuszny tylko wówczas, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania, nie może on natomiast sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu. Przy czym jest to aktualne przy zarzucie błędu o charakterze „dowolności”. Tego typu zarzut co do błędu w ustaleniach faktycznych to bowiem, jak zasadnie się wskazuje, nie sama odmienna ocena materiału dowodowego przez skarżącego, lecz wykazanie, jakich konkretnych uchybień w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuścił się sąd w dokonanej ocenie materiału dowodowego. Takich przekonujących argumentów apelacje w odniesieniu do ustaleń dotyczących sprawstwa oskarżonego nie podniosły.
Nie można w niniejszej sprawie zarzucać, że niektóre dowody nie stanowiły podstawy ustaleń faktycznych, jeśli sąd je rozważył i ocenił na płaszczyźnie art. 7 KPK jako niewiarygodne. Odrzucenie przez sąd pewnych dowodów w końcowej ocenie, przy jednoczesnym uwzględnieniu innych dowodów, stanowi przecież uprawnienie sądu. Kontrola instancyjna oceny dowodów nie obejmuje sfery przekonania sędziowskiego, jaka wiąże się z bezpośredniością przesłuchania, sprowadza się natomiast do sprawdzenia, czy ocena ta nie wykazuje błędów natury faktycznej (niezgodności z treścią dowodu, pominięcia pewnych dowodów) lub logicznej (błędności rozumowania i wnioskowania) albo czy nie jest sprzeczna z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy, a takich błędów sąd merytoryczny uniknął.
W aspekcie podstawy odwoławczej z art. 438 pkt 2 KPK nieprzedstawienie oceny wszystkich przeprowadzonych dowodów wskazuje na ewentualne naruszenie art. 410 KPK w zw. z art. 7 KPK. Nie może to jednak prowadzić do automatycznego wniosku, że wyrok jest wadliwy. W postępowaniu odwoławczym przedmiotem kontroli jest bowiem prawidłowość przeprowadzenia dowodów i kształtowanie przekonania sądu co do ich wiarygodności przy budowaniu podstawy dowodowej wyroku, a nie sposób przedstawienia tych czynności w pisemnym uzasadnieniu wyroku. Zarzut obrazy prawa procesowego może zostać uznany przez sąd odwoławczy za zasadny i skuteczny tylko wówczas, gdy spełnione są łącznie dwa warunki. Pierwszy z nich to rzeczywiste naruszenie przez sąd meriti określonego przepisu prawa procesowego oraz wskazanie przez skarżącego sposobu jego naruszenia przez sąd orzekający w I instancji przez skarżącego. Drugi warunek to wynikający z treści art. 438 pkt 2 KPK obowiązek wykazania przez autora apelacji wpływu obrazy danego przepisu prawa procesowego na treść wyroku. Jest przy tym oczywiste, że jeżeli naruszenie ma dotyczyć przepisów KPK ze sfery gromadzenia i oceny dowodów, to wpływ na treść wyroku przejawiać się powinien w dokonaniu przez sąd błędnych ustaleń faktycznych (wyr. SA w Warszawie z 25.8.2017 r., II AKa 153/17, Legalis).
Podniesione wyżej okoliczności, a także inne wskazane w motywach zaskarżonego wyroku dały jednak podstawę do poczynienia ustaleń faktycznych odnośnie sprawstwa oskarżonego.
Do przypisanych oskarżonemu w tym zakresie czynów sąd I instancji zastosował prawidłową kwalifikację prawną.
Wniosek
( adw. U. H. ) Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i uniewinnienie oskarżonego A. R. od zarzucanego mu czynu; ewentualnie w razie nieuznania zarzutów pierwotnych za zasadne, a uwzględnienie zarzutu alternatywnego - o zmianę zaskarżonego wyroku i o uznanie oskarżonego winnym zarzucanego mu czynu oraz na zasadzie art. 37a k.k., wymierzenie mu kary grzywny w wysokości 250 stawek dziennych przyjmując wartość jednej stawki na kwotę 10 zł oraz środka karnego w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie 1 000 zł na rzecz Funduszu Pomocy (...) i (...).
( adw. V. S. ) Wnosek o:
a) zmianę skażonego wyroku w punkcie 1. poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzuconego mu czynu ewentualnie,
b) zmianę skarżonego wyroku w punkcie 1. poprzez orzeczenie wobec oskarżonego kary grzywny w wymiarze 250 stawek dziennych grzywny przy przyjęciu pojedynczej stawki na poziomie 10 zł oraz orzeczenie świadczenia pieniężnego na rzecz (...) w kwocie 1000 zł.
☐ zasadny
☒ częściowo zasadny
☐ niezasadny
Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
Argumenty wywiedzione w apelacji obrońców oskarżonego nie mogły doprowadzić do zmiany zaskarżonego wyroku i uniewinnienia A. R. od popełnienia przypisanego mu czynu ciągłego. Poczynione przez sąd ustalenia faktyczne odnośnie przedmiotowych czynów znajdują odpowiednie oparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Argumenty wywiedzione w apelacjach nie mogły doprowadzić do zmiany zaskarżonego wyroku i uniewinnienia oskarżonego, bowiem nie pozwala na to ocena istotnych w sprawie dowodów. Weryfikacja materiału dowodowego w instancji odwoławczego doprowadziła jedynie sąd odwoławczy do potwierdzenia analiz w zakresie oceny dowodów i prawa, dokonanej przez sąd I instancji.
Wskazane przez skarżących okoliczności łagodzące dotyczyły przede wszystkim osoby sprawcy, jego warunków i właściwości osobistych. Zostały one uwzględnione z wymienionymi wyżej okolicznościami przedmiotowymi ostatecznie przy wymiarze kary poprzez zmianę wobec oskarżonego rodzaju kary ( w miejsce kary pozbawienia wolności wymierzono mu grzywnę ). Prawidłowa reakcja karna nie może jednak służyć premiowaniu skazanych przez ograniczenie ich odpowiedzialności karnej lecz rzeczywistemu oddaniu zawartości kryminalnej czynu, jakiego się dopuścili. Tak ukształtowana w II instancji kara jest adekwatna do wagi czynu, sylwetki sprawcy i nie może podlegać dalszej korekcie w kierunku jej większego złagodzenia. Sytuacja osobista i życiowa sprawcy nie może determinować wymiaru kary w absurdalnie niskim wymiarze.
Apelacje odnoszą się krytycznie do motywów zaskarżonego wyroku na bazie ogólników, bez odwoływania się do realiów niniejszej sprawy, a w szczególności do charakteru przedmiotowego czynu ciągłego i sylwetki sprawcy, a zwłaszcza jego uprzedniej karalności.
3.2.
( adw. U. H. ) Rażąca niewspółmierności kary i środków karnych ( zarzut alternatywny ) w stosunku do stopnia społecznej szkodliwości oraz winy wynikającej z orzeczenia zbyt wysokiej kary w wymiarze 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności, która to kara nie odzwierciedla należycie stopnia społecznego niebezpieczeństwa czynu oraz nie uwzględnia w wystarczającej mierze obu celów kary określonych art. 53 § 1 KK w zakresie prewencji ogólnej, jak i szczególnej, które uzasadniają w przedmiotowej sprawie zastosowanie art. 37 a KK i wymierzenie oskarżonemu kary grzywny w wysokości 250 stawek dziennych przyjmując wartość jednej stawki na kwotę 10 zł oraz środka karnego w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie 1 000 zł na rzecz Funduszu Pomocy (...), które to kara i środek kamy wydają się być adekwatne do stopnia zawinienia oskarżonego, społecznej szkodliwości czynu, a przede wszystkim następstw, jakie wystąpiły po ujawnieniu zarzucanego oskarżonemu czynu, które to naruszenie miało wpływ na treść skarżonego orzeczenia.
( adw. V. S. ) Rażąca obrazę przepisów postępowania karnego tj. art. 7 i art. 410 KPK, która miała istotny wpływ na treść wyroku, polegającą na dokonaniu dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania, a w szczególności zeznań świadków D. W. (1) i C. R. (1) oraz wyjaśnień oskarżonego A. R., a także nagrania audio i załączonego do niego stenogramu przedstawiającego rozmowę S. N. (1) z D. W. (1), z naruszeniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, podczas gdy swobodna i wszechstronna ocena niniejszych dowodów prowadzi do przyjęcia, iż oskarżony nie dopuścił się popełnienia zarzuconego mu w przestępstwa.
( adw. V. S. ) Rażąca niewspółmierność orzeczonej kary, polegającą na nieuwzględnieniu przy ich wymiarze okoliczności łagodzących, w szczególności braku nastąpienia skutku czynu do którego oskarżony miał podżegać D. W. (1) i C. R. (1), złożenia wyjaśnień w sprawie i podjęcia starań w celu wyjaśnienia sprawy oraz jego właściwości i warunków osobistych powodujących, że czyn oskarżonego nie cechuje się wyższym niż średnim stopniem społecznej szkodliwości, dlatego też wymierzona kara jest nadmiernie dolegliwa i nie spełnia swoich ustawowych wymogów zapobiegawczych i wychowawczych w stosunku do oskarżonego.
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☐ niezasadny
Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny
Zarzuty te zostaną rozpoznane łącznie, co pozwoli uniknąć powielania tych samych rozważań i ocen.
Zmiana wysokości orzeczonej kary ( reakcji karnej ) mogłaby w wyniku postępowania odwoławczego nastąpić jedynie wówczas, gdyby kara ta jawiła się jako „rażąco niewspółmierna”. Owa niewspółmierność w ustawie została poprzedzona określeniem „rażąca", co wyraźnie zaostrza kryterium zmiany wyroku z powodu czwartej podstawy odwoławczej.
Rażąca niewspółmierność zachodzić może wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności mających zasadniczy wpływ na jej wymiar można by przyjąć, że zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą, jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej a wymierzoną w I instancji.
Sąd odwoławczy uznał, iż taka sytuacja na korzyść oskarżonego w przedmiotowej sprawie zachodziła. W tym kontekście należy uwzględnić, iż:
- podżeganie stanowi bezskutkową formę popełnienia przestępstwa (tzw. przestępstwo formalne). Normatywna istota podżegania sprowadza się do każdego rodzaju oddziaływania osoby nakłaniającego na psychikę bezpośredniego wykonawcy w celu skłonienia go do określonego działania lub zaniechania. Czynność nakłaniania stanowi oddziaływanie na świadomość i wolę osoby nakłanianej. Odpowiedzialność podżegacza, nie zależy od dokonania przestępstwa przez sprawcę. Podżeganie jako postać przestępstwa jest zrealizowana w momencie zakończenia nakłaniania. Wynika to z faktu, że rodzaj reakcji karnej jest zależny od skali naruszenia lub zagrożenia dla dobra chronionego prawem. Dokonanie podżegania łączyć się bowiem może z dokonaniem czynu przez sprawcę bezpośredniego, z usiłowaniem popełnienia takiego czynu lub z brakiem nawet usiłowania. W tym ostatnim przypadku nie dochodzi do bezpośredniego zagrożenia dla dobra prawnego ( jak w niniejszej sprawie ), co skutkuje, że na podstawie art. 22 § 2 KK sąd może zastosować do podżegacza nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet od kary odstąpić. Brak bezpośredniego zagrożenia dla dobra chronionego prawem ma miejsce tym bardziej, gdy czyn podżegacza nie osiągnął skutku w postaci wywołania u innej osoby woli popełnienia przestępstwa;
- stan zdrowia psychicznego oskarżonego nie ograniczał wprawdzie jego poczytalności w czasie czynu, ale niewątpliwie miał wpływ na emocje sprawcy, zwłaszcza, że chciał on pomóc osobie bliskiej. Zmniejsza to stopień jego zawinienia;
- oskarżony ma do odbycia karę pozbawienia wolności 2 lata i 3 miesiące w innej sprawie ( II K 21/25 ) za czyn z art. 178a § 1 KK i nie potrzeby w zakresie prewencji indywidualnej, aby pobyt w jednostce penitencjarnej jeszcze mu wydłużać.
Dlatego sąd odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że na podstawie art. 233 § 1 KK w zw. z art. 60 § 2 i § 6 pkt 4 KK w miejsce orzeczonej kary pozbawienia wolności wymierzył oskarżonemu karę 500 stawek dziennych grzywny, określając wysokość jednej stawki dziennej na kotwę 10 złotych ( według stanu prawnego sprzed 1 października 2023 roku ).
W niniejszej sprawie jest zbieg podstaw fakultatywnego złagodzenia kary ( nadzwyczajne złagodzenie kary ) i obligatoryjnego obostrzenia kary ( czyn ciągły z art. 12 § 1 KK ). Do tej daty sąd miał zasadniczo możliwość zadecydowania, czy zastosować wobec sprawcy nadzwyczajne złagodzenie lub nadzwyczajne obostrzenie kary, czy też orzec karę w zwykłych granicach ustawowego zagrożenia. W związku z nowelizacją z 7 lipca 2022 roku, ustawodawca wprowadził szczegółowe zasady związane ze zbiegiem poszczególnych podstaw nadzwyczajnego złagodzenia, obostrzenia lub odstąpienia od wymierzenia kary. Tym samym ograniczył swobodę sądu w zakresie wymiaru kary, narzucając w tym względzie pewne obowiązki, których niedotrzymanie stanowić będzie przejaw obrazy przepisów prawa materialnego. Zgodnie z obecnie obowiązującym przepisem art. 57 § 3 KK w wypadkach, o których mowa w przepisach art. 57 § 1 i 2 KK, jeżeli zbiegają się podstawy nadzwyczajnego złagodzenia albo obostrzenia kary o charakterze obligatoryjnym i fakultatywnym, sąd ma obowiązek zastosować tę o charakterze obligatoryjnym. W takich sytuacjach pierwszeństwo zawsze znaleźć powinna podstawa obligatoryjna, co wykluczałoby nadzwyczajne złagodzenie kary na podstawie aktualnie obowiązujących przepisów. Brak jest jednocześnie podstaw prawnych do zastosowania wobec sprawcy art. 37a § 1 KK ( w brzmieniu sprzed 1 października 2023 roku ) zamiast art. 60 KK, albowiem nie zachodzą warunki do orzeczenia równoczesnego ( oprócz grzywny ) środka karnego, środka kompensacyjnego, przepadku.
Przy ustalaniu stopnia winy sąd powinien wziąć zatem pod uwagę zarówno elementy strony podmiotowej czynu zabronionego, tj. umyślność (postać zamiaru, motywację sprawcy), jak i przesłanki przesądzające o możliwości przypisania winy sprawcy, tj. ogólną zdolność jej przypisania uwarunkowaną dojrzałością i poczytalnością oskarżonego, jak i brakiem anormalnej sytuacji motywacyjnej (M. Kalitowski, w: O. Górniok i in., KK. Komentarz, 2002/2003, s. 571–572). Stan psychiczny oskarżonego zmniejszał stan zawinienia oskarżonego, co uwzględnił sąd odwoławczy przy wymiarze kary; jednak nie determinował je dalszego obniżenia, gdyż nie miał wpływu na ograniczenie poczytalności oskarżonego w czasie czynu.
Sąd odwoławczy uznał, iż realia przedmiotowej sprawy przeciwstawiają się dalszemu łagodzeniu reakcji karnej zastosowanej wobec oskarżonego.
W tym kontekście należy uwzględnić, iż:
- oskarżony był uprzednio karany, czym okazał jednak powtarzającą się tendencję, iż ma on skłonność do lekceważenia porządku prawnego. Wcześniejsze reakcje karne, nie odniosły wobec niego pożądanych efektów w postaci utrwalenia postawy w kierunku przestrzegania porządku prawnego; dane te wskazują, iż w/w nie wyciągnął wniosków z uprzednich skazań;
- obciążająca jest powtarzalność inkryminowanych zachowań przez sprawcę, podejmowanie wobec osób nakłanianych czynności odwetowych.
W sprawie bowiem przeważają okoliczności obciążające, które jednoznacznie przeciwstawiają się aż tak łagodnemu uksztaltowaniu tej kary, jak postulują to obrońcy.
Sąd okręgowy uznał, iż skorygowana w instancji odwoławczej kara, uwzględnia okoliczności popełnienia tego czynu ciągłego, uprzednią karalność sprawcy i tworzy należną sprawcy reakcję karną pozwalającą na osiągnięcie wobec niego celów w zakresie prewencji indywidualnej i generalnej. Prawidłowa reakcja karna nie może służyć premiowaniu skazanych przez ograniczenie ich odpowiedzialności karnej lecz rzeczywistemu oddaniu zawartości kryminalnej czynu, jakiego się dopuścili. Złagodzenie większe tej kary prowadziłoby do bezpodstawnego i niezrozumiałego w danych realiach pobłażliwego traktowania sprawcy i nie osiągałoby zakładanych celów w zakresie prewencji indywidualnej i generalnej. Oskarżony musi zdawać sobie sprawę, iż za każde kolejne przestępstwo, grozi mu odpowiednio wysoka reakcja karna, a w realiach jego uprzedniej karalności nie może już liczyć na większą pobłażliwość.
Zgodnie z treścią art. 53 KK sąd wymierza karę bacząc, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Decydując o wymiarze kary sąd uwzględnia także rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, motywację i sposób zachowania się sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu. Kara bowiem musi być sprawiedliwa, nie jest formą odwetu za popełniony czyn.
Trzecia ogólna dyrektywa sądowego wymiaru kary to dyrektywa prewencji indywidualnej. Wymierzona kara ma oddziaływać na sprawcę poprzez osiągnięcie celu zapobiegawczego i wychowawczego. Cel zapobiegawczy zostaje osiągnięty, jeśli ukarany sprawca w przyszłości nie popełni już przestępstwa, natomiast cel wychowawczy odnosi się do zmiany osobowości sprawcy, jego postawy, w szczególności do wykształcenia u niego poszanowania dla norm prawnych. Kluczowym kryterium przy orzekaniu kary w perspektywie prewencji indywidualnej jest osobowość sprawcy. Sąd jest zobligowany do postawienia prognozy kryminologicznej, zgodnie z kryteriami wskazanymi w art. 53 § 1 i 2 KK. Taka prognoza kryminologiczna powinna stanowić bazę do dokonywania wyboru optymalnej sankcji, mając na względzie zarówno rodzaj, jak i surowość kary (M. Szczepaniec, Wybór optymalnej..., s. 42). Oskarżony jest sprawcą, co do którego wcześniejsze kary nie były skuteczna. Dlatego w kontekście przypisanego mu czynu wymaga odpowiednio surowej reakcji karnej, która w tym przypadku obejmuje karę 500 stawek dziennych grzywny, przy określeniu jednej stawki dziennej na kwotę 10 złotych ( ilość stawek dziennych odzwierciedla wagę czynu, wielkość jednej stawki – sytuację materialną oskarżonego ).
Sąd odwoławczy nie widzi jakichkolwiek powodów, aby w II instancji rozstrzygnięcie to skorygować jeszcze na korzyść oskarżonego.
Sąd II instancji miał na uwadze również dyrektywę prewencji ogólnej, tj. „kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa”. Jest to dyrektywa pozytywnej prewencji ogólnej, która nie może być pojmowana wyłącznie jako odstraszanie społeczeństwa, a więc wymierzanie konkretnemu sprawcy surowej kary, nawet ponad stopień winy. Tylko, bowiem kara sprawiedliwa, współmierna do stopnia społecznej szkodliwości konkretnego czynu, a przy tym wymierzona w granicach winy sprawcy, może mieć pozytywny wpływ na społeczeństwo, budzić aprobatę dla wymierzonych kar oraz zaufanie do wymiaru sprawiedliwości - i w ten sposób stwarzać warunki do umacniania i kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Wszystkie wymienione dyrektywy sądowego wymiaru kary są równorzędne i muszą znaleźć uwzględnienie podczas doboru rodzaju kary i miarkowania jej wysokości. Jednak równorzędność dyrektyw nie oznacza równomierności w ich stosowaniu. Właśnie dzięki zróżnicowanemu wpływowi poszczególnych dyrektyw na wymiar kary konkretnego sprawcy - proporcjonalnemu do okoliczności wskazujących najbardziej odpowiednie spośród nich dla realizacji celów kary w konkretnym przypadku - możliwa jest indywidualizacja kary, czyli dostosowanie jej rodzaju i wymiaru do oczekiwanej skuteczności.
Kara ma w odniesieniu do oskarżonego postać sprawiedliwej odpłaty, ale dostosowanej do wszystkich kryteriów z art. 53 KK, będącej ich wypadkową. Dyrektywa stopnia społecznej szkodliwości ma sprzyjać wymierzeniu kary sprawiedliwej i powinna nie tylko wyznaczyć górny pułap kary współmiernej do stopnia społecznej szkodliwości konkretnego czynu, ale i przeciwdziałać wymierzeniu kary zbyt łagodnej w przypadku znacznej społecznej szkodliwości czynu; sąd przy wymiarze kary zobowiązany jest baczyć, aby jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy. Te dwie dyrektywy w tym przypadku wpływają jednak na surowość kary, która musi być dostoswana do wagi czynu i stopnia zawinienia sprawcy i w tej sprawie nie może oscylować w granicach dolnego zagrożenia ustawowego.
Kara wymierzona zgodnie z dyrektywą prewencji indywidualnej powinna osiągnąć cel zapobiegawczy, a zatem zapobiec popełnieniu w przyszłości przestępstwa przez sprawcę. Z drugiej strony oczywistym jest, iż wychowanie sprawcy nie jest tożsame z pobłażaniem mu i koniecznością wymierzenia kary łagodnej, gdyż w określonych sytuacjach to właśnie kara izolacyjna odpowiednio wymierzona spełnia nie tylko rolę odwetu za popełnione przestępstwo, ale jest też czynnikiem wychowawczym, pozwalającym na uzmysłowienie sprawcy nie tylko faktu nieopłacalności łamania prawa, ale i związanych z tym konsekwencji. Jest też wyraźnym sygnałem dla społeczeństwa, że sprawcy umyślnie godzący po raz kolejny w mienie innego podmiotu, nie mogą liczyć na pobłażliwe traktowanie. Celem tej kary jest także przywrócenie w środowisku poczucia naruszonego bezpieczeństwa oraz to, aby przez właściwy wybór rodzaju kary, zapewnić realność ochrony najważniejszych dóbr chronionych przez prawo karne.
Wniosek
Jak wyżej
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☐ niezasadny
Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
Jak wyżej
4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU
4.1.
Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności
5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO
1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji
5.1.1.
Przedmiot utrzymania w mocy
Wina
Sprawstwo
Zwolnienie oskarżonego od kosztów sądowych za I instancję
Zwięźle o powodach utrzymania w mocy
Brak jest podstaw faktycznych i prawnych do korygowania zaskarżonego wyroku w tych zakresach.
1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji
5.2.1.
Przedmiot i zakres zmiany
Sąd odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że na podstawie art. 233 § 1 KK w zw. z art. 60 § 2 i § 6 pkt 4 KK w miejsce orzeczonej kary pozbawienia wolności, wymierzył oskarżonemu karę 500 stawek dziennych grzywny, określając wysokość jednej stawki dziennej na kotwę 10 złotych ( według stanu prawnego sprzed 1 października 2023 roku ).
Zwięźle o powodach zmiany
Powody zmiany wyroku zostały podane we wcześniejszych pozycjach uzasadnienia.
1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji
1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia
5.3.1.1.1.
Zwięźle o powodach uchylenia
5.3.1.2.1.
Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości
Zwięźle o powodach uchylenia
5.3.1.3.1.
Konieczność umorzenia postępowania
Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia
5.3.1.4.1.
Zwięźle o powodach uchylenia
1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania
1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
6. Koszty Procesu
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
Sąd odwoławczy zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych za postępowaniu odwoławczym, z uwagi na jego trudną sytuację materialną wynikającą z pobytu w zakładzie karnym.
7. PODPIS
1.11. Granice zaskarżenia
Kolejny numer załącznika
Podmiot wnoszący apelację
Obrońca
Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja
Wina
Kara
0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia
☒ na korzyść
☐ na niekorzyść
☒ w całości
☐ w części
☒co do winy
☒co do kary
☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia
0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty
Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji
☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu
☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu
☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia
☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia
☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka
☐brak zarzutów
0.1.1.4. Wnioski
☐uchylenie
☒zmiana
1.12. Granice zaskarżenia
Kolejny numer załącznika
Podmiot wnoszący apelację
Obrońca
Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja
Wina
Kara
0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia
☒ na korzyść
☐ na niekorzyść
☒ w całości
☐ w części
☒co do winy
☒co do kary
☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia
0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty
Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji
☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu
☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu
☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia
☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia
☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka
☐brak zarzutów
0.1.1.4. Wnioski
☐uchylenie
☒zmiana