Treść orzeczenia
Sygn. akt IV K 472/18
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 19 września 2018 roku
Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi - Północ w W., IV Wydział Karny w składzie następującym:
Przewodniczący: SSR Tomasz Ładny
Protokolant: Paulina Puzia
Prokurator: ----- po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2018r. sprawy K. S. , s. J. i J., ur. (...) w W., oskarżonego o to, że: w dniu 20 maja 2018 roku w W. przy ul. (...) prowadził pojazd mechaniczny marki V. (...) o nr rej. (...) w ruchu lądowym znajdując się w stanie nietrzeźwości przy zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu I badanie – 0,37 mg/l, II badanie – 0,34 mg/l, III badanie – 0,32 mg/l, przy czym czynu tego dopuścił się będąc wcześniej prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi Północ w W. sygn. akt VIII K 380/16 za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, tj. o czyn z art. 178 a § 1 i 4 kk
Orzeka
I. Oskarżonego K. S. uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu z tą zmianą, że ustala, że oskarżony był uprzednio skazany wyrokami Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Północ w W. w sprawie IV K 1999/07 za kierowanie pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości oraz w sprawie VIII K 360/16 za kierowanie pojazdem mechanicznym w pod wpływem środka odurzającego i za to na podstawie art. 178 a § 1 i 4 kk skazuje go, zaś na podstawie art. 178 a § 4 kk wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności,
II. Na podstawie art. 42 § 3 kk orzeka wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio;
III. Na podstawie art. 43a § 2 kk orzeka wobec oskarżonego świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 10 000 (dziesięć tysięcy) złotych;
IV. Na podstawie art. 63 § 1 i 5 kk zalicza na poczet kary grzywny okres rzeczywistego pozbawienia wolności w dniach 20.05.2018r. godz. 8:00 – 21.05.2018r. godz. 10:30 zaokrąglając do pełnego dnia, przy czym jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równy jest jednemu dniowi kary pozbawienia wolności,
V. Na podstawie art. 624§1 kpk zwalnia oskarżonego z ponoszenia kosztów postępowania obciążając nimi Skarb Państwa.
Uzasadnienie
Na podstawie materiału dowodowego ujawnionego w toku rozprawy głównej Sąd ustalił co następuje
W dniu 20 maja 2018 roku K. S. kierował w W. przy ul. (...) samochodem marki V. (...) o nr rej. (...). Został tam około godziny 8:00 zatrzymany przez funkcjonariuszy Policji którzy w trakcie interwencji poddali go badaniom na zawartość alkoholu. W ten sposób ustalono, że był o nietrzeźwy, a kolejne badania wykazały odpowiednio - I badanie – 0,37 mg/l, II badanie – 0,34 mg/l, III badanie – 0,32 mg/l. K. S. był wcześniej skazany wyrokami Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Północ w W. w sprawie IV K 1999/07 za kierowanie pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości oraz w sprawie VIII K 360/16 za kierowanie pojazdem mechanicznym w pod wpływem środka odurzającego.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: protokołu zatrzymania osoby (k. 2), protokołu użycia alkometru (k. 4), zeznań świadka M. K. (k.6), wyjaśnień oskarżonego (k. 60) oraz danych o karalności (k.14-16) i odpisu wyroków (k. 21,22 i 23-24) 47-48).
Oskarżony w trakcie rozprawy przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że zdarzenie to było spowodowane tym, że przed zdarzeniem pokłócił się z narzeczoną i wypił kilka piw, a rano chciał po nią pojechać samochodem. Dodał, że wcześniej orzeczone kary ograniczenia wolności wykonał.
Sąd zważył co następuje
Wyjaśnienia oskarżonego zasługują na uwzględnienie. Nie pozostawiają one wątpliwości, że oskarżony wcześniej spożywał alkohol i prowadził pojazd w miejscu i czasie wskazanym w zarzucie aktu oskarżenia mimo, że był jeszcze nietrzeźwy. Korespondują one z treścią pozostałego materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie.
Za nie budzącą wątpliwości uznać należy treść protokołu użycia urządzenia kontrolno - pomiarowego do ilościowego oznaczania alkoholu w wydychanym powietrzu, tj. alcometru A 2.0 nr 258/94, który potwierdza że K. S. kierując w/w pojazdem w chwili jego zatrzymania znajdował się w stanie nietrzeźwości.
Odnośnie pozostałych dowodów zgromadzonych w sprawie zaliczonych w poczet materiału dowodowego na podstawie art. 394 § 1 i 2 kpk Sąd uwzględnił je przy ustalaniu stanu faktycznego nie znajdując podstaw do zakwestionowania ich autentyczności ani prawdziwości zawartych w nich treści. Dowód z zeznań świadka M. K. Sąd przeprowadził w trybie art. 392§1 kpk w zw. z art. 394§1 kpk uznając, że bezpośrednie przeprowadzanie tego dowodu nie jest niezbędne, a żadna ze stron się temu nie sprzeciwiła. Zeznania te potwierdzają ustalenia postępowania przygotowawczego, a oskarżony im nie przeczył. Nadto zeznania tego świadka znajdują potwierdzenie w dokumentach załączonych do akt sprawy i tym samym Sąd uwzględnił je w całości uznając za spójne, kompletne i korespondujące z innymi dowodami.
W świetle zgromadzonego materiału dowodowego Sąd uznał, iż wina oskarżonego odnośnie zarzucanego mu czynu nie budzi żadnych wątpliwości. Oskarżony prowadził pojazd mechaniczny znajdując się w stanie nietrzeźwości, a więc swoim zachowaniem wypełnił znamiona czynu określonego w art. 178a § 1 k.k. Zgodnie z art. 115 § 16 k.k. stan nietrzeźwości zachodzi, gdy w próbie krwi pobranej od badanego występuje stężenie powyżej 0,5 promila alkoholu. Jak wynika z protokołu badanie przeprowadzono Alkometrem A 2.0 w sposób prawidłowy, a uzyskane wyniki jednoznacznie wskazywały, że badany kierowca był nietrzeźwy. Co więcej oskarżony w/w samochód prowadził wówczas będąc uprzednio dwukrotnie prawomocnie skazanym za przestępstwo z art. 178a § 1 kk. Tym samym swoim zachowaniem wypełnił ustawowe znamiona występku z art. 178a § 1 i 4 kk.
Przy wymiarze kary jako okoliczności obciążające Sąd potraktował uprzednią wielokrotną karalność oskarżonego za przestępstwa godzące w różne dobra tj. mienie, życie i zdrowie, narkotykowe a także przestępstwa prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości i pod wpływem środka odurzającego (k.13-16, 21-24).
Okoliczności łagodzące stanowi jedynie przyznanie się do winy przez oskarżonego oraz wyrażenie skruchy z powodu swojego zachowania.
Wymierzona oskarżonemu kara roku pozbawienia wolności jest adekwatna zarówno do stopnia winy jak również stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu i spełni wobec oskarżonego wychowawcze i zapobiegawcze cele, jak również będzie sprawiedliwa w odczuciu społecznym.
Jednocześnie Sąd rozważył czy całokształt zebranych w toku sprawy okoliczności musi skutkować orzeczeniem bezwzględnej kary pozbawienia wolności czy też wystarczającym będzie jej orzeczenie kary łagodniejszego rodzaju bądź z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Wobec uprzedniego skazania na kary pozbawienia wolności jej ponowne orzeczenie – z warunkowym zawieszeniem wykonania – nie było możliwe. Zdaniem Sądu właściwości i warunki osobiste oskarżonego nie uzasadniają zresztą przyjęcia, aby mimo niewykonywania kary on przestrzegał w przyszłości porządku prawnego, a w szczególności, że nie popełni ponownie przestępstwa, bowiem przypisane mu w tej sprawie popełnił mimo uprzedniego skazania na bezwzględną karę pozbawienia wolności i w niespełna 8 miesięcy po tym skazaniu. W tej sytuacji trudno przyjąć, aby skuteczne względem niego mogły być kary łagodniejszego rodzaju i mimo możliwości wynikającej z dyspozycji art. 37 a kk Sąd nie znalazł podstaw ku temu, aby z niej skorzystać. Orzeczenie kary ograniczenia wolności byłoby w tym przypadku niesprawiedliwe i mogłoby wywołać przekonanie o tym, e wymierzona kara nie uwzględnia uprzednich skazań i premiuje oskarżonego dlatego, że tym razem stopień jego nietrzeźwości nie był znaczny, a on sam przyznał się do zarzucanego mu czynu i wyraził skruchę. Sąd kierował się tym, aby orzeczona kara, oddziaływała na oskarżonego nie tylko poprzez jej surowość i dolegliwość, ale też wskazywała na nieuchronność sankcji, nieopłacalność popełniania przestępstw i ugruntowała w nim poczucie szacunku i respektu dla obowiązywania ogólnie przyjętych norm i wartości chronionych przez porządek prawny. Zdaniem Sądu opisana przez oskarżonego sytuacja poprzedzająca jego czyn w żadnym stopniu nie usprawiedliwia jego zachowania polegającego na prowadzeniu pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości. Biorąc powyższe pod uwagę, a także fakt, iż od czasu poprzedniej karalności oskarżonego upłynęło zaledwie 8 miesięcy, Sąd uznał, że orzekanie bezwzględnej kary pozbawienia wolności jest niezbędne.
Sąd był zobligowany również do orzeczenia obok kary także środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznym dożywotnio – z uwagi na warunki o jakich mowa w art. 42§3 kk. Orzeczono wobec niego także świadczenie pieniężne w minimalnej kwocie wynikającej z dyspozycji art. 43a§2 kk.
Na poczet orzeczonej kary stosownie do dyspozycji art. 63 § 1 k.k. Sąd zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności w tej sprawie.
Uwzględniając sytuację majątkową i finansową oskarżonego na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił go w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.