Streszczenie (SAOS)

wyrok Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 12.06.2017r. sygn. akt IV K 129/15 został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 29.11.2017r. sygn. II AKa 379/17 Gry komputerowe podlegają ochronie prawnej na podstawie art. 278 § 2 k.k. tak, jak programy komputerowe. Faktem jest, że w orzecznictwie europejskim kwestionowana jest dopuszczalność traktowania całej gry komputerowej jako programu komputerowego (wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE w wyroku z dnia 22 grudnia 2010 r. w sprawie Bezpecnosti softwarowa asociace-Svaz softwarove ochrany przeciwko Ministerstwo Kultury, C-393/09, Dz. U. C 11 z 16.12.2010 r., stanowiący odpowiedź na pytanie prejudycjalne dotyczące sprecyzowania zakresu ochrony na podstawie Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich Nr 91/50 z 14 maja 1991 r. o ochronie prawnej programów komputerowych (Dz. Urz. WE Nr L 122 z 17.05.1992 r.). W wyroku z 22 grudnia 2010 r. TSUE stwierdził jednak jedynie, że „graficzny interfejs użytkownika” nie stanowi formy wyrażania programu komputerowego i nie może korzystać z ochrony prawnej przyznanej w prawie autorskim programom komputerowym na podstawie wymienionej dyrektywy. Nie można jednak kwalifikować całego dzieła jedynie na podstawie jego części. Program komputerowy jest tym, co dla istnienia gry komputerowej jest bezwzględnie konieczne. Najistotniejszym, kluczowym elementem gry jest tzw. silnik gry, czyli właśnie program komputerowy. Program komputerowy nadaje treści gry postać zapisu cyfrowego oraz określoną funkcjonalność oraz umożliwia interaktywne zachowania uczestnika gry. Art. 278 § 2 k.k. chroni prawa majątkowe osoby uprawnionej niezależnie od tego, czy program komputerowy występuje jako samodzielny przedmiot obrotu, czy też jako integralna część jakiegoś niejednorodnego co do składu dzieła, bez którego jednak owe dzieło nie mogłoby istnieć. Teza, jakoby zakres penalizacji na podstawie art. 278 § 2 k.k. nie obejmował nieuprawnionego uzyskiwania gier komputerowych jest zatem chybiona.