Treść orzeczenia
Sygn. akt IV Cz 241/13
Postanowienie
Dnia 16 maja 2013 r.
Sąd Okręgowy w Słupsku IV Wydział Cywilny Odwoławczy
w składzie następującym:
Przewodniczący: SSO Jolanta Deniziuk
Sędziowie: SO Elżbieta Jaroszewicz
SO Mariola Watemborska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2013 r. w Słupsku na posiedzeniu niejawnym sprawy skargi dłużniczki J. K. na czynność Komornika Sądowego przy Sądzie R. w. T.- A. C., podjętą w sprawie Km (...)tj. zajęcie wynagrodzenia za pracę dłużniczki w dniu 7.01.2013r. otrzymywanego od pracodawcy dłużniczki (...) Polska w S. wraz z wnioskiem o wydanie Komornikowi zarządzenia o wstrzymaniu egzekucji z udziałem wierzyciela K. B. (1) o egzekucję należności pieniężnych na skutek zażalenia wierzyciela od postanowienia Sądu Rejonowego w Słupsku z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt (...) postanawia:
1. zmienić zaskarżone postanowienie w całości i oddalić skargę wraz z wnioskiem o zawieszenie postępowania egzekucyjnego;
2. zasądzić od dłużniczki J. K. na rzecz wierzyciela K. B. (2) kwotę 30 (trzydzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 lutego 2013r. Sąd Rejonowy w Słupku uwzględnił skargę dłużniczki i uchylił zajęcie wynagrodzenia za pracę dłużniczki otrzymywanego od pracodawcy (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w S., dokonane w dniu 16.01.2013r., jednocześnie Sąd Rejonowy zawiesił postępowanie egzekucyjne w zakresie wierzytelności wynagrodzenia za pracę dłużniczki J. K. do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w niniejszej sprawie oraz zasądził od wierzyciela na rzecz dłużniczki kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania skargowego.
W ocenie Sądu Rejonowego komornik dokonał zajęcia przedmiotowego składnika majątkowego osobistego dłużniczki, gdyż z pisma pracodawcy dłużniczki z dnia 31.01.2013r. wynika, że pracodawca dokona dopiero potrącenia wynagrodzenia za pracę dłużniczki, przekazując potrąconą kwotę na wskazane konto Komornika sądowego do dnia 10-go następnego miesiąca, co prowadzi do wniosku, że Komornik dokonał w rzeczywistości zajęcia wynagrodzenia przyszłego, tj. wierzytelności, stanowiącej majątek osobisty dłużniczki. W ocenie Sądu I instancji rozpoznanie skargi poprzez jej uwzględnienie powodowało zasadność wniosku o zawieszenie egzekucji, albowiem uchylenie przedmiotowego zajęcia było nieprawomocne i zachodziła obawa, że dalsze prowadzenie egzekucji z przedmiotowego składnika majątkowego mogło spowodować szkodę dla skarżącej.
Z taką decyzją sądu nie zgodził się wierzyciel wnosząc zażalenie, w którym domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia zarzucił postanowieniu błędne ocenienie stanu faktycznego w sprawie poprzez nierozróżnianie przez Sąd określenia należności niewymagalnej i wierzytelności poprzez błędne zrównanie tych dwóch odmiennych pojęć tj. błędne zastosowanie art. 33 krio. Skarżący powołał się przy tym na szereg orzeczeń innych Sądów Rejonowych podejmowanych w podobnych stanach faktycznych, w których sądy przyjmowały, że wynagrodzenie w chwili jego przekazywania jest już wynagrodzeniem wypłaconym, wypłata ta jedynie następuje do rąk innego podmiotu niż pracownik. Świadczenie takie jako wypłacone wchodzi więc do majątku wspólnego i egzekucja co do niego jest dopuszczalna także na podstawie tytułu prawnego ograniczającego odpowiedzialność dłużnika do majątku wspólnego.
Sąd Okręgowy zważył co następuje
Zażalenie wierzyciela zasługuje na uwzględnienie.
Zgodzić się bowiem należy z żalącym, że Sąd I instancji niewłaściwie uznał, że zajęte przez Komornika wynagrodzenie za pracę dłużniczki wchodzi w skład jej majątku osobistego wobec czego nie może być przedmiotem zajęcia komorniczego, skoro przeciwko dłużniczce nadano klauzulę wykonalności z ograniczeniem jej odpowiedzialności do majątku objętego wspólnością ustawą.
Zgodnie z treścią obecnie obowiązującego art. 33 pkt 7 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego do majątku osobistego każdego z małżonków należą wierzytelności z tytułu wynagrodzenia za pracę (…), zaś zgodnie z treścią art. 31 § 2 pkt1 kriop do majątku wspólnego należą w szczególności pobrane przez każdego z małżonków wynagrodzenia za pracę. Zauważyć przy tym należy, że w wypadku wynagrodzenia za pracę – do majątku osobistego wchodzi tylko wierzytelność z tytułu wynagrodzenia niewypłaconego, natomiast wynagrodzenie wypłacone jest już składnikiem majątku wspólnego.
Samo zaś zajęcie wynagrodzenia za pracę, uregulowane w art. 881 kpc (odmienne od zajęcia wierzytelności uregulowanego w art. 896 kpc ) ze względu na jego specyficzną konstrukcję sprawia, że komornik dokonuje jego zajęcia na przyszłość, przy czym zajęcie to odnosi skutek dopiero z chwilą gdy dochodzi do wypłaty tego wynagrodzenia, wówczas wypłata następuje nie do rąk dłużnika lecz na konto komornika lub wierzyciela. Wynagrodzenie w chwili jego przekazywania komornikowi czy też wierzycielowi jest już wynagrodzeniem wypłaconym wobec czego wchodzi do majątku objętego wspólnością majątkową małżeńską.
Dodać także należy, że Sąd Rejonowy w Słupsku nadając w dniu 6.11.2007r. klauzulę wykonalności przeciwko małżonce dłużnika z ograniczeniem jej odpowiedzialności do majątku objętego wspólnością majątkową badał kwestię rozszerzenia klauzuli na małżonkę, mając na uwadze treść art. 47 1 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego z którego wynika, że małżonek może powoływać się względem osób trzecich na umowę majątkową małżeńska ( np. wyłączającą ustawową wspólność majątkową), gdy jej zawarcie oraz rodzaj były tym osobom wiadome. Jeżeli bowiem małżonek nie udowodni, że osoba trzecia wiedziała o zawarciu oraz rodzaju intercyzy, egzekucja wobec małżonka może być prowadzona tak, jakby umowa majątkowa w ogóle nie była zawarta.
Mając na uwadze powyższe uznać należało, że skarga dłużniczki jako bezzasadna podlegała oddaleniu, tym samym niezasadny był wniosek skarżącej dłużniczki o zawieszenie postępowania egzekucyjnego, stąd też na podstawie art. 386 § 1 kpc w zw. z art. 397 § 2 kpc i art. 13 § 2 kpc należało zaskarżone postanowienie zmienić i oddalić skargę wraz z wnioskiem o zawieszenie postępowania egzekucyjnego.
O kosztach postępowania zażaleniowego rozstrzygnięto w oparciu o treść art. 98 i 108 kpc w zw. z art. 13 § 2 kpc, uznając, że koszty te powinna ponieść dłużniczka skoro przegrała sprawę.