Po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2018 r. w Tarnowskich Górach na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa K. B. przeciwko R. D. o uchylenie obowiązku alimentacyjnego postanawia: na zasadzie art. 1099 kpc odrzucić pozew. K. B. w pozwie złożymy w tut. Sądzie wniosła o uchylenie obowiązku alimentacyjnego na rzecz pełnoletniego syna R. D.. Z treści pozwu wynika, iż pozwany zamieszkuje w Holandii. Zgodnie z treścią art. 27 §1 k.p.c. powództwo o uchylenie alimentów wytacza się przed Sąd pierwszej instancji, w którego okręgu pozwany ma miejsce zamieszkania, a nie miejsce zameldowania. Z art. 25 k.c. wynika, iż miejsce zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Pozwany R. D. zamieszkuje poza granicami Polski – w Holandii. W związku z powyższym w sprawie zasadnym jest stosowanie przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 4/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych (Dz.U.UE L z dnia 10 stycznia 2009 r.). Zgodnie z art. 3 rozporządzenia Sądami, które mają jurysdykcję do rozpoznania spraw dotyczących zobowiązań alimentacyjnych w państwach członkowskich są: a)sąd zwykłego miejsca pobytu pozwanego; lub b)sąd zwykłego miejsca pobytu wierzyciela; lub c)sąd, który zgodnie z prawem sądu ma jurysdykcję do prowadzenia postępowania dotyczącego statusu osoby, w przypadku gdy sprawa dotycząca zobowiązań alimentacyjnych jest związana z tym postępowaniem, chyba że jurysdykcja ta wynika tylko z obywatelstwa jednej ze stron; lub d)sąd, który zgodnie z prawem sądu jest właściwy do prowadzenia postępowania dotyczącego odpowiedzialności rodzicielskiej, w przypadku gdy sprawa dotycząca zobowiązań alimentacyjnych jest związana z tym postępowaniem, chyba że jurysdykcja ta wynika tylko z obywatelstwa jednej ze stron. Ze względu na miejsce zamieszkania pozwanego na terenie Holandii brak jest jurysdykcji sądu polskiego do rozpoznania niniejszej sprawy. Zgodnie z art. 1099 k.p.c. brak jurysdykcji krajowej stanowi przyczynę nieważności, która Sąd bierze pod rozwagę z urzędu w każdym stadium postępowania. Sądem właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest zatem Sąd Holenderski. Jednocześnie podnieść należy, że pozwany w dniu 12 grudnia 2017 r. otrzymał odpis pozwu w sprawie z jednoczesnym zobowiązaniem do ustosunkowania się do jego treści w terminie 21 dni. Do dnia dzisiejszego pozwany nie wdał się w spór w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze, po myśli art. 1099 k.p.c. należało postanowić jak w sentencji postanowienia.