descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt III RC 389/25

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 19 marca 2026 r.

Sąd Rejonowy w Toruniu III Wydział Rodzinny i Nieletnich w składzie:

Przewodniczący SSR Dariusz Cieślik

Protokolant st. sekr. sądowy Anna Sosnowska

Uzasadnienie

wyroku z dnia 19 marca 2026 r.

W dniu 15 maja 2025 r. J. U., działając jako przedstawiciel ustawowy małoletniej M. U., wniósł pozew przeciwko H. U., domagając się alimentów na rzecz małoletniej powódki w wysokości 2.400 złotych miesięcznie, płatnych do rąk ojca małoletniej do 10-tego dnia każdego miesiąca. Dodatkowo wniósł także o orzeczenie zadośćuczynienia w kwocie 20.000 złotych na rzecz małoletniej z uwagi na pozostawienie jej przez pozwaną w niedostatku.

Ponadto, w treści pozwu przedstawiciel ustawowy małoletniej powódki zawarł wniosek o udzielenie zabezpieczenia powództwa poprzez zobowiązanie pozwanej do płacenia przez czas procesu, poczynając od dnia wniesienia pozwu, alimentów na rzecz małoletniej powódki, w wysokości 2.000 złotych miesięcznie.

Pozew uzasadnił k. 4-6. W uzasadnieniu wskazano m.in., że małoletnia M. U. pochodzi ze związku małżeńskiego J. U. i H. U., który został rozwiązany w dniu (...) wyrokiem Sądu Okręgowego w Toruniu w sprawie I C 2317/15. W wyroku tym zobowiązano ojca małoletniej do łożenia na jej rzecz alimentów w kwocie po 200 złotych miesięcznie płatnych do rąk matki dziecka. Wyjaśniono do czerwca 2022 r. małoletnia zamieszkiwała z matką, jednak później sytuacja uległa zmianie i od tego czasu małoletnia przebywa w miejscu zamieszkania ojca. Jednocześnie podniesiono, że ojciec małoletniej nie może porozumieć się z pozwaną w kwestii dot. alimentacji córki. Podkreślił, że do tej pory matka małoletniej bez konsultacji z nim incydentalnie przekazywała na rzecz córki kwotę 700 złotych na poczet jej utrzymania. Podał, że obecnie cały ciężar utrzymania małoletniej powódki spoczywa na nim, nadto od połowy 2022 r. matka małoletniej m.in. nigdy nie zakupiła córce odzieży, obuwia, nie opłaciła żadnych lekcji dodatkowych w ramach korepetycji, nie zatroszczyła się o odpowiedni strój córki nawet na tak ważne wydarzenie, jak egzaminy czy bal ośmioklasisty. Wskazano nadto, że do pewnego momentu pozwana H. U. udzielała małoletniej kieszonkowe w wysokości 100 złotych jednak zaprzestała, albowiem zgłosiła, że zamiast tego przekazuje już dosyć alimenty. Wielokrotnie także odmawiała córce płacenia za jej drobne zakupy, np. w drogerii, tłumacząc to w sposób: „(…) niech ojciec ci kupi (…)”.

Postanowieniem z dnia 2 czerwca 2025 r. wydanym w niniejszej sprawie Sąd udzielił zabezpieczenia roszczenia zgłoszonego w pozwie na okres do prawomocnego zakończenia niniejszego procesu poprzez zobowiązanie pozwanej H. U. do uiszczania na rzecz małoletniej M. kwoty po 1000 złotych miesięcznie, począwszy od 2 czerwca 2025 r., płatnej z góry do 10-tego dnia każdego miesiąca do rąk ojca małoletniej powódki J. U., z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w razie opóźnienia w płatności którejkolwiek z rat.

W odpowiedzi na pozew złożonej w dniu 7 lipca 2025 r. pozwana H. U. wniosła o oddalenie powództwa ponad kwotę 700 złotych miesięcznie począwszy od dnia złożenia pozwu.

Odpowiedź na pozew uzasadniła k. 35. W uzasadnieniu wskazano m.in., że powództwo nie zasługuje na uwzględnienie albowiem matka małoletniej systematycznie i dobrowolnie łoży na jej utrzymanie 700 złotych miesięcznie, a nadto przekazywała do rąk córki 100 złotych tytułem kieszonkowego oraz dokonywała dla niej zakupów ubrań, czy kosmetyków. Wskazano nadto, że H. U. ma dobry kontakt z małoletnią M., razem chętnie spędzają czas, każdorazowo to małoletnia decyduje o częstotliwości i charakterze spotkań. Dodano, że ojciec pobiera w całości świadczenie 800+ na rzecz córki, a jego żądanie kwoty aż 2.000 złotych miesięcznie pozostaje nieuzasadnione. Nadto podniesiono, że żądanie zadośćuczynienia pozostaje bezpodstawne i nieudowodnione, albowiem matka łożyła na utrzymanie dziecka, które nadto miało zaspokojone wszelkie podstawowe potrzeby życiowe.

Na rozprawie w dniu 9 września 2025 r. stawił się przedstawiciel ustawowy małoletniej powódki J. U., który podtrzymał żądanie pozwu. Na termin nie stawiła się pozwana, a jedynie jej pełnomocnik, który podtrzymał stanowisko wyrażone w odpowiedzi na pozew.

Na rozprawie w dniu 9 września 2025 r. stawił się przedstawiciel ustawowy małoletniej powódki J. U., który podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Na termin ponownie nie stawiła się pozwana, jej pełnomocnik przedłożył dokumentację. Jednocześnie oświadczył, że pozwana uznaje powództwo do kwoty 1.000 złotych miesięcznie, jednocześnie wnosząc o pominięcie dowodu z przesłuchania z uwagi na jej stan psychiczny.

Na rozprawie w dniu 12 grudnia 2025 r. i 12 marca 2025 r. stanowiska stron nie uległy zmianie, pozwana nie stawiła się na terminy rozpraw.

Sąd ustalił co następuje

Małoletnia M. U. urodzona w (...) jest dzieckiem J. U. i H. U. urodzonym w trakcie trwania ich związku małżeńskiego.

/dowód: kopia aktu urodzenia małoletniej k. 4/

Wyrokiem Sądu Okręgowego w Toruniu z dnia (...) wydanym w sprawie I C 2317/15 rozwiązano małżeństwo J. U. i H. U. przez rozwód bez orzekania o winie. W punkcie II powierzono wykonywanie władzy rodzicielskiej nad małoletnią M. U. obojgu rodzicom, ustalono miejsce pobytu małoletniej przy matce, w punkcie III ustalono kontakty ojca z małoletnią córką, a jednocześnie w punkcie IV zasądzono od J. U. na rzecz małoletniej alimenty w kwocie 700 złotych miesięcznie, płatne z góry do rąk matki dziecka do dnia 15-go każdego miesiąca wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w przypadku uchybienia terminu płatności którejkolwiek z rat, począwszy od uprawomocnienia się wyroku.

/dowód: wyrok SO w Toruniu z dnia 15.03.2016 r. k. 44 akt I C 2317/15/

W czasie sprawy o rozwód małoletnia M. mieszkała jeszcze razem z matką oraz ojcem w domu B.. Strony ustaliły wówczas, że córka musi zrealizować program szkolny w placówce do której uczęszczała, a potem wyprowadzi się z matką do mieszkania w X.. Matka małoletniej pracowała wówczas jako (...), ojciec małoletniej J. U. pracował wówczas w firmie (...)

/dowód: protokół rozprawy z dnia 15.03.2016 r. k. 42-43v akt I C 2317/15/

Od czasu orzeczenia rozwodu, zgodnie z treścią wyroku rozwodowego małoletnia M. zamieszkiwała z matką, z ojcem realizowała ustalone kontakty, jak też spotykała się z ojcem poza ramami określonymi w wyroku, za akceptacją matki.

Wyrokiem Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 2 marca 2022 r. wydanym w sprawie III RC 302/21 podwyższono alimenty zasądzone jak w w/w wyroku, należne od J. U. na rzecz małoletniej M. U., do kwoty po 1.100 złotych miesięcznie, poczynając od 1 lutego 2021 r., płatne z góry do rąk matki dziecka do dnia 15-go każdego miesiąca wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w przypadku uchybienia terminu płatności którejkolwiek z rat,.

/dowód: protokół rozprawy z dnia 16.02.2022 r. k. 157-160v akt III RC 302/21

wyrok SR w Toruniu z dnia 2.03.2022 r. k. 162 akt III RC 302/21/

W czerwcu 2022 r. małoletnia M. zamieszkała na stałe z ojcem w domu w B.. Przejściowo matka z córką nie miały ze sobą kontaktu, później stopniowo zaczęły kontynuować spotkania i pozostawać w stałym kontakcie telefonicznym.

Postanowieniem Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 29 listopada 2023 r. wydanym w sprawie III Nsm 1137/22 m.in. zmieniono wydany wyrok rozwodowy w ten sposób, że ustalono, że miejscem pobytu małoletniej M. U. będzie każdorazowo miejsce zamieszkania jej ojca J. U., nadto ustalono kontakty H. U. z małoletnią.

/dowód: pismo J. U. z dnia 14.07.2022 r. k. 26 akt III RC 437/22

postanowienie SR w Toruniu z dnia 29.11.2023 r. k. 54 akt III RC 437/22/

Następnie wyrokiem Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 29 maja 2024 r. wydanym w sprawie III RC 437/22 zmieniono obowiązek alimentacyjny J. U. względem małoletniej M. U. w ten sposób, że uchylono z dniem 10 czerwca 2022 r. zobowiązanie ojca do uiszczania alimentów na rzecz pozwanej, wynikające z wyroku Sądu Rejonowego z dnia 2 marca 2022 r. wydanego w sprawie III RC 302/21, zobowiązując tym samym J. U. do osobistych starań o utrzymanie i wychowanie małoletniej córki.

/dowód: wyrok SR w Toruniu z dnia 29.05.2024 r. k. 78 akt III RC 437/22/

Małoletnia M. U. ma obecnie 15 lat i jest uczennicą (...)klasy liceum ogólnokształcącego. Aktualnie małoletnia zamieszkuje wraz z ojcem w miejscowości B..

Dziewczyna pozostaje pod opieką lekarza(...), odbywa wizytę kontrolną raz w roku co wiąże się z wydatkiem w kwocie 350 złotych. Wiosną 2025 r. małoletniej został założony (...), co wiązało się z wydatkiem rzędu ok. 5600-5800 złotych. Nadto raz w miesiącu małoletnia musi odbywać wizyty kontrolne u (...), każda wizyta kosztuje 300-450 złotych. Małoletnia nosi okulary korekcyjne, wymiana szkieł odbywa się średnio raz w roku, kosztuje to ok. 200 złotych. Jednocześnie w ostatnim czasie odbywa także wizyty w ramach (...), co wiąże się z wydatkiem ok. 180 złotych za każdą wizytę (do tej pory była już na niej dwukrotnie).

W ostatnim czasie ojciec kupił córce wyprawkę do szkoły i podręczniki, co kosztowała go ok. 1.000 złotych. Zabrał także małoletnią na wycieczkę m.in. do M. na 3 dni za co zapłacił 1.800 złotych i do W. za co zapłacił 450 złotych. Opłacił też bilety na koncert w kwocie 600 złotych miesięcznie. Matka małoletniej kupiła jej kreację na bal zakończenia klasy VIII. Nadto w wakacje 2025 r. zabrała córkę i jej brata na wakacje na (...), całkowicie sfinansowała jej pobyt.

Ojciec przeznacza ok. 150 -200 złotych na odzież dla córki, na jej kosmetyki ok. 100-200 złotych, na fryzjera 350 złotych co 3 miesiące, ubezpieczenie 55 złotych miesięcznie.

Dojazdy małoletniej do szkoły oscylują w kwocie 210 złotych miesięcznie – koszt biletu miesięcznego, często także do szkoły podwozi ją jej ojciec. Obecnie nie uczęszcza na korepetycje, chodziła na nie gdy przygotowywała się do testu ósmoklasisty, prawdopodobnie jednak w najbliższym czasie staną się one ponownie konieczne.

Od 2022 r. H. U. zaczęła płacić na córkę alimenty w kwocie po 700 złotych miesięcznie na rachunek bankowy ojca dziecka. Przekazywała również po 100 złotych miesięcznie na rachunek córki tytułem kieszonkowego, jednak w pewnym momencie zaprzestała wpłat. W chwili obecnej płaci na córkę kwotę wynikającą z zabezpieczenia powództwa tj. 1.000 złotych. Od wakacji 2025 r. małoletnia znów nie ma kontaktu z matką, córka nie odpowiada na jej telefony i wiadomości SMS.

H. U. ma 49 lat, mieszka sama w mieszkaniu o powierzchni (...) ( ) stanowiącym jej własność, położonym w X. przy ul. (...). Jest (...), swoje obowiązki służbowe wykonuje(...). Poza małoletnią ma jeszcze pełnoletniego syna z pierwszego związku.

Pracuje w ramach działalności gospodarczej. Pracuje w (...) jako (...). Z (...) otrzymuje świadczenia w kwotach nawet 15.000 złotych, jednak ponosi też koszty podatków i prowadzenia działalności.

Z dniem 30 listopada 2025 r. ograniczyła swoją pracę zawodową w jednej (...)ze względu na problemy ze zdrowiem psychicznym. W ostatnim czasie wymieniła samochód, obawiała się, że poprzednie zacznie się psuć i nie będzie miała jak dojeżdżać do pracy. Środki na zakup samochodu pochodziły z oszczędności i sprzedaży poprzedniego auta. Opłaca ubezpieczenie auta.

Matka małoletniej powódki jest również współwłaścicielką domu położonego w B., w którym mieszka J. U. wraz z córką.

J. U. obecnie ma 56 lat. Nie posiada innych dzieci poza małoletnią M. U.. Choruje na (...), leczy się w (...)w P.. Leczy się również u (...). Oczekuje na zabieg (...). Na leczenie przeznacza ok. 500-600 złotych miesięcznie, stosuje także specjalną dietę. Na żywność, także z uwzględnieniem wyżywienia małoletniej, przeznacza 2.000-2.500 złotych miesięcznie. Serwisowanie auta kosztuje go 800 złotych, co 3-4 miesiące, nadto opłaca jego ubezpieczenie. Na dojazdy, także podważenie małoletniej, przeznacza 1.500 złotych miesięcznie. Utrzymanie zwierząt kosztuje go 200 złotych miesięcznie.

Pozwany mieszka wraz córką w domu w B. o powierzchni (...) , stanowiącym współwłasność jego i H. U.. Na wydatki związane z utrzymaniem domu składają się m.in. prąd ok. 320-350 złotych miesięcznie, woda ok. 120-150 złotych miesięcznie, opał ok. 8.500 złotych rocznie, internet ok. 99 złotych miesięcznie, telewizja 140 złotych miesięcznie, śmieci 80 złotych miesięcznie, podatek rolny 660 złotych rocznie oraz ubezpieczenie domu.

Pobiera świadczenie 800 plus na małoletnią M. U., a także 300 plus na wyprawkę dziecka. Nie posiada zobowiązań finansowych takich jak kredyty, czy pożyczki.

Mężczyzna pracuje w (...), w 2025 r. zarabiał średnio ok. 8.000 złotych, ponieważ przez pół roku pozostawał na zwolnieniu lekarskim. Do czerwca 2025 r. przepracował już ok. 240 płatnych nadgodzin.

Jest właścicielem samochodu marki J. wartego ok. 20.000 złotych.

/dowód: faktury, potwierdzenia przelewów k. 38, 66, 68, 70, 73-78, 85, 90-

97,104-115,118, 122-134, 142-145, 150-151,154, 157-158, 160-163, 165-169, 191, 199-207, 210,

kopia kosztorysu za leczenie(...)małoletniej k. 71-72,

spis wydatków k. 79-80,

kopia sprzedaży samochodu k. 141,

korespondencja pomiędzy stronami k. 146-148, 230-244,

zaświadczenie o leczeniu (...) małoletniej k. 149,

spis kosztów utrzymania k. 159,

zeznania podatkowe J. U. k. 170-172,186-189,

zeznania podatkowe H. U. k. 211-216,

zaświadczenie lekarskie H. U. k. 208,

pismo H. U. k. 209,

oświadczenie H. U. k. 222,

formularz ZUS dot. H. U. k. 221,

decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia 26 lutego 2025 r. k. 223-227,

oświadczenie H. U. dot. otrzymywanych wpłat k. 252,

historia rachunku bankowego H. U. k. 253-336,

informacja o rozwiązaniu umowy przez H. U. wraz z potwierdzeniem k. 228-229,

przesłuchanie J. U. k. 217v-218v, 337-337v,

kopia wyroku z dnia 15.03.2016 r. wydanego w sprawie I C 2317/15 k. 7-8,

kopia postanowienia z dnia 10.08.2022 r. wydanego w sprawie III Nsm 1137/22 k. 10-11,

kopia postanowienia z dnia 15.07.2022 r. wydanego w sprawie III RC 437/22 k. 190,

kopia wyroku z dnia 02.03.2022 r. wydanego w sprawie III RC 302/21 z uzasadnieniem k. 193-197/

Sąd zważył, co następuje

Przedstawiony stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o dowody z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy oraz przesłuchania J. U..

Na podstawie art. 302 § 1 kpc gdy z przyczyn natury faktycznej lub prawnej przesłuchać można co do okoliczności spornych jedną tylko stronę, sąd oceni, czy mimo to należy przesłuchać tę stronę, czy też dowód ten pominąć w zupełności. Sąd postąpi tak samo, gdy druga strona lub niektórzy ze współuczestników nie stawili się na przesłuchanie stron lub odmówili zeznań.

Sąd na podstawie w/w artykułu ograniczył dowód do przesłuchania jedynie przedstawiciela ustawowego małoletniej powódki, odstępując tym samym od przesłuchania pozwanej. H. U. nie stawiła się na żaden termin rozprawy, mimo prawidłowego wezwania. Za pozwaną działał jej pełnomocnik, który oświadczył że jej niestawiennictwo wynika z problemów zdrowotnych, zgodnie z zaleceniami lekarskimi ma unikać sytuacji stresowych.

Sąd przyjął za wiarygodne dowody w postaci dokumentów złożonych przez strony do akt sprawy, albowiem nie było podstaw do ich podważenia. Żadna ze stron nie kwestionowała ich autentyczności.

Zgodnie z art. 230 kpc uznano za bezsporne okoliczności faktyczne zawarte w pozwie, pismach procesowych złożonych w sprawie, którym strona przeciwna nie zaprzeczyła, gdyż nie budziły wątpliwości co do zgodności z prawdziwym stanem rzeczy i znalazły, w odpowiednim zakresie, potwierdzenie w pozostałym materialne procesowym.

Sąd nie oparł ustaleń faktycznych na paragonach złożonych przez strony. Nie wynika z nich bowiem, kto dokonał zakupu danej rzeczy, ani dla kogo była ona przeznaczona.

Sąd co do zasady uznał za wiarygodne przesłuchanie J. U. w zakresie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Jego zeznania były rzeczowe, dokładne i logiczne. Sąd miał jednak na uwadze, że strona zawsze ocenia sytuację w sposób subiektywny i jak najbardziej korzystny dla siebie w kontekście toczącego się procesu.

Zgodnie z art. 128 kro, obowiązek dostarczania środków utrzymania, a w miarę potrzeby także środków wychowania, czyli obowiązek alimentacyjny obciąża krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo.

W myśl art. 133 § 1 kro, rodzice obowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania.

W treści art. 135 § 1 kro uregulowano, że zakres świadczeń alimentacyjnych zależy od usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego oraz od zarobkowych i majątkowych możliwości zobowiązanego.

Jednocześnie w treści art. 135 § 2 wskazano, że wykonanie obowiązku alimentacyjnego względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie albo wobec osoby niepełnosprawnej może polegać w całości lub w części na osobistych staraniach o utrzymanie lub o wychowanie uprawnionego; w takim wypadku świadczenie alimentacyjne pozostałych zobowiązanych polega na pokrywaniu w całości lub w części kosztów utrzymania lub wychowania uprawnionego.

Zgodnie z w/w przepisami, kwota alimentów należnych dziecku, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, a nie posiada majątku przynoszącego dochód, zależy od usprawiedliwionych potrzeb dziecka oraz od zarobkowych i majątkowych możliwości każdego z jego rodziców, albowiem obowiązek alimentacyjny spoczywa w odpowiednich częściach na obojgu rodzicach, stosownie do ich aktualnych możliwości finansowych. Jednocześnie rodzice mogą też w całości lub w części realizować obowiązek alimentacyjny poprzez osobiste starania o utrzymanie lub o wychowanie uprawnionego.

W tym już miejscu należy jednak zaznaczyć, że małoletnia powódka ma już blisko 16 lat i nie wymaga bezpośredniej pieczy, tak jak np. kilkuletnie dziecku. W niniejszej więc sprawie zakres spełnienia obowiązku alimentacyjnego poprzez osobiste starania o utrzymanie lub o wychowanie uprawnionego pozostaje ograniczony, w szczególności w stosunku co do osoby ojca, u którego na co dzień zamieszkuje małoletnia M..

W przedmiotowym procesie strona powodowa domagała się zasądzenia od pozwanej alimentów w kwocie po 2.400 złotych na rzecz małoletniej powódki M. U., płatnych z góry do rąk ojca powódki, do dnia 10-tego każdego miesiąca, jednocześnie orzeczenie zadośćuczynienia w kwocie 20.000 złotych na rzecz małoletniej z uwagi na pozostawienie jej przez pozwaną w niedostatku.

W piśmie z dnia 7 lipca 2025 r. pozwana uznała powództwo dot. alimentów do kwoty po 700 złotych miesięcznie, natomiast na rozprawie w dniu 26 listopada 2025 r. pełnomocnik pozwanej oświadczył, że pozwana uznaje powództwo do kwoty 1000 złotych, w pozostałej części wniosła o jego oddalenie.

W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, analiza zgromadzonego materiału procesowego wskazuje, że powództwo zasługiwało jedynie na częściowe uwzględnienie, tj. zasądzenie alimentów na rzecz małoletniej M. U. w kwocie po 1.000 złotych miesięcznie, poczynając od dnia 15 maja 2025 r., płatnych do rąk ojca małoletniej powódki, do dnia 10-ego każdego miesiąca z góry, z ustawowymi odsetkami w razie zwłoki w płatności którejkolwiek z rat. Powództwo w pozostałej części oddalono.

Sąd nie miał wątpliwości, że małoletnia M. U. pozostaje uczennicą, nie posiada majątku mogącego przynosić jej dochód, dlatego też nie jest w stanie utrzymywać się w samodzielnie.

Oznacza to, że także pozwana powinna ponosić odpowiednią część wszystkich usprawiedliwionych wydatków związanych z utrzymaniem córki w postaci zakupu wyżywienia, ubioru, wydatków dotyczących stanu zdrowia, części opłat eksploatacyjnych za mieszkanie w którym przebywa, oraz innych niezbędnych potrzeb.

Sąd wziął pod uwagę, iż małoletnia M. ma obecnie niespełna 16 lat, a zakres jej usprawiedliwionych potrzeb wyznaczony jest w głównej mierze jej wiekiem. Do łożenia na jej utrzymanie zobowiązani są zarówno ojciec, jak i matka. Podawana jednak przez ojca kwota kosztów utrzymania małoletniej zdaniem Sądu pozostawała zawyżona, w szczególności także odbiegająca od kosztów utrzymania dziecka w tym wieku. W ocenie Sądu alimenty w zasądzonej kwocie pozwolą stronie powodowej na zaspokojenie przynajmniej części podstawowych, usprawiedliwionych potrzeb małoletnirj.

Sąd wziął pod rozwagę ustalone w toku sprawy dochody pozwanej, ustalając jej możliwości zarobkowe na podstawie przelewów z NFZ. Uwzględnił jednak przy tym, że kwoty te należy pomniejszyć o podatki oraz składki emerytalne i zdrowotne. Jednocześnie Sąd doszedł do przekonania, że w zakresie możliwości zarobkowych i majątkowych pozwanej H. U. znajduje się płacenie na rzecz córki alimentów w wysokości po 1.000 złotych miesięcznie.

Sąd przeanalizował także sytuację majątkową ojca małoletniej powódki. Jednocześnie doszedł do przekonania, że przedstawiciel ustawowy posiada większe możliwości zarobkowe niż pozwana, dodatkowo dysponuje także świadczeniem 800+ na małoletnią córką.

W tym miejscu Sąd zwraca uwagę, iż inne potrzeby małoletniej, wykraczające poza zakres jej usprawiedliwionych potrzeb, jak na przykład korepetycje, dodatkowe wycieczki – ojciec powódki ma możliwość opłacania ze świadczenia wychowawczego 800 +, jednak nie uwzględniał tej kwoty jako dochodu ojca małoletniej podczas ustalania jego sytuacji majątkowej i możliwości zarobkowych.

Jednocześnie na mocy art. 137 § 2 kro niezaspokojone potrzeby uprawnionego z czasu przed wniesieniem powództwa o alimenty sąd uwzględnia zasądzając odpowiednią sumę pieniężną. W uzasadnionych wypadkach sąd może rozłożyć zasądzone świadczenie na raty.

Podzielić należy wyrażony w judykaturze pogląd, iż dochodzenie alimentów za okres poprzedzający wytoczenie powództwa jest dopuszczalne tylko w ograniczonym zakresie, bo tylko w wypadku, gdy pozostały nie zaspokojone potrzeby lub zobowiązania zaciągnięte przez uprawnionego względem osoby trzeciej na pokrycie kosztów wychowania i utrzymania. Zasadą jest więc, że roszczenie alimentacyjne nie dochodzone w czasie właściwym wygasa (zasada pro praeterito nemo alitur). Zatem powód dochodząc swoich uprawnień za czas przeszły powinien wykazać, że jakieś jego usprawiedliwione potrzeby pozostały niezaspokojone, względnie że jakieś jego zobowiązania, i to zaciągnięte na pokrycie jego usprawiedliwionych potrzeb, i wynikające stąd zadłużenie nie zostało zlikwidowane. Tylko bowiem w tych granicach w zasadzie jego żądanie zasądzenia alimentów za czas przeszły może podlegać uwzględnieniu (por. wyrok Sądu Najwyższego z 5 maja 1998 r., I CKN 1083/97).

Jednocześnie koszty utrzymania i wychowania dziecka, które nie uzyskało jeszcze możności samodzielnego utrzymania się, pokryte przez inną osobę niż samo dziecko powinny zostać zwrócone przez osobę zobowiązaną, na podstawie art. 140 kro (Kodeks rodzinny i opiekuńczy. Komentarz., pod red. J. Wiercińskiego, LexisNexis 2014, Komentarz do art. 137 k.r.o.).

Jak bowiem wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego zdecydowana większość kosztów utrzymania małoletniej powódki w okresie objętym pozwem, a dotyczących mieszkania, wyżywienia, zakupu odzieży, środków higienicznych, wypoczynku została w tamtym czasie poniesiona przez jej ojca, nadto w tym też okresie matka łożyła na dziecko alimenty w kwocie 700 złotych, czasowo też przekazywała jej kieszonkowe w kwocie 100 złotych. W zakresie tych wydatków nie można zatem mówić, iż powódka posiada niezaspokojone potrzeby z okresu przed wytoczeniem powództwa, które winny być teraz przez matkę pokrytę.

Z tych powodów Sąd w punkcie I sentencji wyroku zasądził od pozwanej H. U. alimenty na rzecz małoletniej M. U. w kwocie 1.000 złotych miesięcznie, poczynając od dnia 15 maja 2025 r. do dnia 10-go każdego miesiąca, do rąk ojca małoletniej J. U., z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w płatności którejkolwiek z rat.

W punkcie II sentencji wyroku, sąd oddalił powództwo w pozostałej części jako bezzasadne.

W punkcie III sentencji wyroku z uwagi na charakter sprawy nie obciążono małoletniej powódki kosztami sądowymi w części oddalonego powództwa, stosownie do treści art. 102 kpc.

Sąd postanowił nie obciążać pozwanej kosztami sądowymi w sprawie, o czym orzeczono jak w pkt IV sentencji wyroku.

O rygorze natychmiastowej wykonalności co do pkt. I wyroku orzeczono w punkcie V sentencji wyroku na podstawie art. 333 § 1 pkt. 1 kpc.