III K 78/15 — Sąd Okręgowy w Białymstoku

Treść orzeczenia

Sygn. akt III K 78/15

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 14 lipca 2016 r.

Sąd Okręgowy w Białymstoku, III Wydział Karny, w składzie:

Przewodniczący: Sędzia Sądu Okręgowego Sławomir Cilulko

Protokolant: Marta Kruk

po rozpoznaniu w dniach 8, 10, 14 i 16 grudnia 2015 r., 15, 18 i 25 lutego, 17 i 21 marca, 12 i 26 kwietnia, 17 maja, 21 czerwca i 11 lipca 2016 r. w Białymstoku przy udziale prokuratora Karola Radziwonowicza oraz asesora Adama Białasa z Prokuratury Rejonowej B. sprawy przeciwko:

1) R. G. (1) (G.)

synowi T. i U., rodowe nazwisko matki S.

urodzonemu dnia (...) w W.

2) E. G. (1) rodowe nazwisko B.

córce Z. i J., rodowe nazwisko matki K.

urodzonej dnia (...) w S.

oskarżonym o to, że:

I. w okresie od 26 kwietnia 2006 roku do 25 sierpnia 2006 roku w S. i W., wspólnie i w porozumieniu, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu udaremnienia wykonania tytułów wykonawczych wydanych wobec nich przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. o numerach (...), (...), (...), (...),(...), (...), (...), (...), (...), (...), Urząd Miejski w S. o numerach (...) i(...) oraz (...) Urząd Wojewódzki w B. o numerach (...) i (...) w łącznej kwocie 24.745,64 złotych, w tym 14.005,50 złotych należności głównej, oraz nakazu zapłaty wydanego w dniu 4 kwietnia 2002 roku w sprawie I Nc 34/02 zaopatrzonego w klauzulę wykonalności w dniu 29 kwietnia 2002 roku na rzecz wierzyciela J. K. (1) w kwocie 18.911,43 złotych, w tym 11.000 należności głównej, udaremnili zaspokojenie swoich wierzycieli – Skarbu Państwa reprezentowanego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. i Wojewodę (...), Miasta S. reprezentowanego przez Prezydenta Miasta S. oraz J. K. (1) przez to, że pozornie obciążyli składniki swojego majątku wchodzącego w skład wspólności majątkowej małżeńskiej w postaci wierzytelności z tytułu wynagrodzenia za pracę przysługującego R. G. (1) na podstawie umowy o pracę z dnia 8 lutego 2006 roku od (...) Sp. z o.o. w W., poprzez zawarcie w dniu 26 kwietnia 2006 roku przed Sądem Rejonowym w Suwałkach pozornej ugody, mocą której R. G. (1) zobowiązał się do zapłaty alimentów na rzecz E. G. (1) oraz na rzecz trojga ich małoletnich dzieci w łącznej wysokości 6.100 złotych miesięcznie, które to wynagrodzenie było zagrożone zajęciem przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. i Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Suwałkach Tomasza Zakrzewskiego, a następnie przedłożyli odpis wyżej wymienionej ugody w dniu 6 lipca 2006 roku (...) Sp. z o.o. w W., zaś w dniu 25 sierpnia 2006 roku Komornikowi Sądowemu przy Sądzie Rejonowym w Suwałkach Tomaszowi Zakrzewskiemu w toku postępowania egzekucyjnego (...),

tj. o czyn z art. 300§2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.

II. w okresie od 28 lipca 2010 roku do 29 października 2011 roku w B., w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadzili (...) Bank Spółkę Akcyjną z siedzibą w W. (obecnie Bank (...) Spółka Akcyjna z siedzibą we W.) do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 240.076,66 złotych, w ten sposób że prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą (...) wprowadzili pracowników pokrzywdzonego Banku w błąd co do danych przedsiębiorcy faktycznie prowadzącego tą działalność gospodarczą, kondycji finansowej tego przedsiębiorstwa oraz co do zamiaru spłaty zobowiązań wynikających z umowy ramowej dotyczącej otwarcia i prowadzenia rachunków oraz świadczenia wybranych usług bankowych zawartej w dniu 28 lipca 2010 roku w(...)Oddziale (...) Banku Spółki Akcyjnej w B. oraz z dalszych umów i rozliczeń operacji dokonywanych na rachunku bieżącym numer (...) na podstawie wymienionej umowy ramowej za pomocą wydanej karty typu (...) V. (...), a następnie po otwarciu wymienionego rachunku i otrzymaniu wymienionej karty typu (...) uzyskali środki pieniężne powodując ujemne saldo debetowe w łącznej kwocie 240.076,66 złotych, po czym nie dokonali jej spłaty, przy czym E. G. (1) w celu uzyskania dla siebie i R. G. (1) od tego Banku wymienionego świadczenia pieniężnego na określony cel gospodarczy, w ramach wniosku dotyczącego zawarcia powyższej umowy ramowej z dnia 28 lipca 2010 roku, złożyła nierzetelne pisemne oświadczenie, z którego wynikało, że przychody netto wnioskodawcy w ostatnim roku przed złożeniem wniosku wynosiły 2.000.000 złotych, zaś we wniosku z dnia 28 lipca 2010 roku o przyznanie limitu w wysokości 20.000 złotych na karcie do wymienionego rachunku złożyła nierzetelne pisemne oświadczenie, z którego wynikało, że wartość sprzedaży z okresu ostatnich 12 miesięcy u wnioskodawcy w ostatnim roku przed złożeniem wniosku wynosiły 2.000.000 złotych, które to oświadczenia nie odpowiadały rzeczywistości i dotyczyły okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania wymienionego wsparcia finansowego, zaś po uzyskaniu wskazanych środków finansowych nie dokonali ich spłaty, czym spowodowali straty na szkodę wymienionego wyżej Banku w wysokości 240.076,66 złotych, co stanowi mienie znacznej wartości,

tj. wobec E. G. (1) o czyn z art. 286§1 k.k. w zw. z art. 294§1 k.k. w zb. z art. 297§1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., zaś w odniesieniu do R. G. (1) o czyn z art. 286§1 k.k. w zw. z art. 294§1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.

III. w okresie od 28 września 2010 roku do 2 listopada 2010 roku w S., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadzili J. K. (2) prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Gospodarstwo (...)do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem w postaci towaru o łącznej wartości 4.680,36 złotych, w ten sposób że prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą (...) wprowadzili pokrzywdzonego i jego pracowników w błąd co do danych przedsiębiorcy faktycznie prowadzącego tą działalność gospodarczą, kondycji finansowej tego przedsiębiorstwa oraz co do zamiaru wywiązania się z zawartych umów sprzedaży miodu i produktów pszczelarskich udokumentowanych fakturą VAT numer (...) z dnia 28 września 2010 roku oraz fakturą VAT nr (...) z dnia 2 listopada 2010 roku, a następnie nie dokonali zapłaty w wyznaczonym terminie ani nie zwrócili otrzymanego towaru,

tj. o czyn z art. 286§1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.

IV. w okresie od 25 października 2010 roku do 8 marca 2011 roku w B., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadzili J. S. (1) prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą (...) do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem w postaci towaru o łącznej wartości 61.965,38 złotych, w ten sposób że prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą (...) wprowadzili pokrzywdzonego i pracowników jego przedsiębiorstwa w błąd co do danych przedsiębiorcy faktycznie prowadzącego tą działalność gospodarczą, kondycji finansowej tego przedsiębiorstwa oraz co do zamiaru wywiązania się z zawartych umów sprzedaży udokumentowanych dziesięcioma fakturami VAT dotyczącymi sprzedaży zapałek, zapalniczek i innych akcesoriów – fakturą VAT numer (...) z dnia 25 października 2010 roku, fakturą VAT numer (...) z dnia 27 października 2010 roku, fakturą VAT numer (...) z dnia 4 listopada 2010 roku, fakturą VAT numer (...) z dnia 10 listopada 2010 roku, fakturą VAT numer (...) z dnia 24 listopada 2010 roku, fakturą VAT numer (...) z dnia 26 listopada 2010 roku, fakturą VAT numer (...) z dnia 31 stycznia 2011 roku, fakturą VAT numer (...) z dnia 8 lutego 2011 roku, fakturą VAT numer (...) z dnia 8 lutego 2011 roku, fakturą VAT numer (...) z dnia 8 marca 2011 roku, a następnie nie dokonali zapłaty w wyznaczonym terminie ani nie zwrócili otrzymanego towaru,

tj. o czyn z art. 286§1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.

V. w okresie od 26 kwietnia 2011 roku do 23 maja 2011 roku w T., w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadzili B. O. (1) prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą „(...)” do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem w postaci towaru o łącznej wartości 5.637,13 złotych, w ten sposób że prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą (...) wprowadzili pokrzywdzoną i jej pracowników w błąd co do danych przedsiębiorcy faktycznie prowadzącego tą działalność gospodarczą, kondycji finansowej tego przedsiębiorstwa oraz co do zamiaru wywiązania się z zawartych umów sprzedaży udokumentowanych trzema fakturami VAT dotyczącymi sprzedaży towaru w postaci napojów i innych produktów spożywczych – fakturą VAT o numerze (...) z dnia 26 kwietnia 2011 roku, (...) z dnia 10 maja 2011 roku oraz (...) z dnia 23 maja 2011 roku, a następnie nie dokonali zapłaty w wyznaczonym terminie ani nie zwrócili otrzymanego towaru,

tj. o czyn z art. 286§1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.

VI. w dniu 31 lipca 2011 roku w W., wspólnie i w porozumieniu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadzili (...) S.A. w W. do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem w kwocie 12.300 złotych, w ten sposób że prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą (...) wprowadzili pracowników pokrzywdzonej Spółki w błąd co do danych przedsiębiorcy faktycznie prowadzącego tą działalność gospodarczą, kondycji finansowej tego przedsiębiorstwa oraz co do zamiaru wywiązania się z zawartej umowy na wykonanie usługi marketingowej udokumentowanej fakturą VAT o numerze (...) z dnia 31 lipca 2011 roku, a następnie nie dokonali zapłaty w wyznaczonym terminie za wykonaną usługę,

tj. o czyn z art. 286§1 k.k.

VII. w okresie od 29 marca 2012 roku do dnia 30 kwietnia 2012 roku w B., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadzili wspólników „(...)spółki cywilnej w S. P. J. (2) i M. S. (1) do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem w postaci towaru o łącznej wartości 26.031,94 złotych, w ten sposób że prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą (...) wprowadzili pokrzywdzonych i ich pracowników w błąd co do danych przedsiębiorcy faktycznie prowadzącego tą działalność gospodarczą, kondycji finansowej tego przedsiębiorstwa oraz co do zamiaru wywiązania się z zawartych umów sprzedaży towaru w postaci baterii i innych akcesoriów udokumentowanych fakturą VAT numer (...) z dnia 29 marca 2012 roku na kwotę 15.242,87 złotych oraz fakturą VAT nr (...) z dnia 30 kwietnia 2014 roku na kwotę 10.789,07 i co do możliwości egzekucji roszczeń z wystawionego przez E. G. (1) weksla, który stanowił zabezpieczenie zawartego zobowiązania, a następnie nie dokonali zapłaty w wyznaczonym terminie ani nie zwrócili otrzymanego towaru,

tj. o czyn z art. 286§1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.

VIII. w okresie od 21 maja 2013 roku do 7 czerwca 2013 roku w B. wspólnie i w porozumieniu, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, faktycznie prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą (...), które to przedsiębiorstwo było dłużnikiem kilku wierzycieli – Banku (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą we W., J. K. (2), J. S. (1), B. O. (1), (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W., wspólników „(...) spółki cywilnej w S. P. J. (2) i M. S. (1), udaremnili zaspokojenie ich wierzytelności przez to, że utworzyli nową jednostkę gospodarczą pod firmą (...) Sp. z o.o. z siedzibą w B.” i przenieśli na nią za pośrednictwem Stowarzyszenia (...)” w B. tytułem aportu składniki majątku przedsiębiorstwa (...) w postaci 400 sztuk wyrobów farmaceutycznych o nazwie B. o łącznej wartości 10.000 złotych,

tj. o czyn z art. 301§1 k.k. w zw. z art. 308 k.k. w zw. z art. 12 k.k.

IX. w dniu 20 grudnia 2013 roku w W., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu, przy czym E. G. (1) pełniąc funkcję prezesa zarządu (...) Sp. z o.o. w B., doprowadzili (...) Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w W. do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem w kwocie 38.873,05 złotych w ten sposób, że przy zawarciu umowy pożyczki nr (...) przez pokrzywdzony Fundusz z (...) Sp. z o.o. w B. w kwocie 50.000 złotych, przy złożeniu weksla stanowiącego zabezpieczenie tej umowy oraz składając poręczenie wekslowe wprowadzili pracowników pokrzywdzonej Spółki w błąd co do zamiaru wywiązania się wymienionej umowy pożyczki i zwrotu całej kwoty stanowiącej przedmiot pożyczki oraz co do możliwości egzekucji roszczeń z weksla i poręczenia wekslowego stanowiących zabezpieczenie zawartego zobowiązania, a następnie nie zwrócili kwoty 38.873,05 złotych w wyznaczonym terminie,

tj. o czyn z art. 286§1 k.k.

X. w okresie od 5 lutego 2014 roku do 15 grudnia 2014 roku w B. i W., w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu, przy czym R. G. (1) pełniąc funkcję prezesa zarządu Stowarzyszenia (...)” w B., a E. G. (1) pełniąc funkcję prezesa zarządu (...) Sp. z o.o. w B., doprowadzili Fundację(...) w W. dysponującą środkami publicznymi (...) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem tej Fundacji pochodzącym z (...) w kwocie 108.900 złotych oraz usiłowali doprowadzić tą Fundację do niekorzystnego rozporządzenia tym mieniem w kwocie dalszych 133.086 złotych w ten sposób, że w złożonym przez R. G. (1) w dniu 5 lutego 2014 roku wniosku o przyznanie przez Fundację temu Stowarzyszeniu dotacji na realizację projektu dotyczącego zwalczania dyskryminacji nr (...) oraz zawartej na jego podstawie w dniu 8 kwietnia 2014 roku umowę o dotację w kwocie 241.986 złotych wprowadzili pracowników Fundacji w błąd co do zamiaru wywiązania się z wymienionej umowy o dotację, zamiaru zapewnienia wkładu w wysokości nie mniejszej niż 10% całkowitych kosztów kwalifikowanych dotyczących projektu będącego przedmiotem umowy o dotację, zamiaru wykorzystania, rozliczenia i udokumentowania środków pochodzących z tej dotacji zgodnie z zasadami określonymi w załączniku numer (...) do przedmiotowej umowy o dotację, jak również co do możliwości egzekucji roszczeń z weksla stanowiącego zabezpieczenie zawartego zobowiązania, a następnie po otrzymaniu środków z pierwszej spośród trzech płatności przewidzianych w umowie o dotację w kwocie 108.900 złotych, w okresie od 22 kwietnia 2014 roku do 23 maja 2014 roku wbrew zobowiązaniu wynikającemu z umowy o dotację R. G. (1) wypłacił w gotówce środki pochodzące z tej dotacji w kwocie 108.890 złotych z rachunku bankowego Stowarzyszenia, na którym znajdowały się te środki i nie wydatkował środków z otrzymanej dotacji zgodnie z przyjętym zobowiązaniem, nie zapewnił wkładu w wysokości nie mniejszej niż 10% całkowitych kosztów kwalifikowanych dotyczących projektu będącego przedmiotem umowy o dotację, nie wykorzystał, nie rozliczył i nie udokumentował wykorzystania środków pochodzących z tej dotacji zgodnie z przyjętymi zasadami, a będąc zobowiązanym do zwrotu części tej dotacji w kwocie 87.800 złotych nie zwrócił jej do Fundacji(...) w wyznaczonym terminie do dnia 15 grudnia 2014 roku, a w zamiarze uzyskania II i III płatności przewidzianych wyżej wymienioną umową o dotację w łącznej kwocie 133.086 złotych, wprowadzili ponadto pracowników wymienionej Fundacji w błąd co do prawidłowości wydatkowania środków pochodzących z I płatności w złożonych przez R. G. (1) pisemnych nierzetelnych oświadczeniach w postaci sprawozdań złożonych w dniach 20 czerwca 2014 roku, 29 lipca 2014 roku i 28 sierpnia 2014 roku z realizacji projektu, z których wynikało, że wykorzystano 108.889,17 złotych, to jest 99,99% otrzymanych środków zgodnie z zawartą umową, podczas gdy w rzeczywistości wbrew umowie o dotację środki te R. G. (1) wypłacił w gotówce, nie wydatkował środków z otrzymanej dotacji zgodnie z przyjętym zobowiązaniem, nie zapewnił wkładu w wysokości nie mniejszej niż 10% całkowitych kosztów kwalifikowanych dotyczących projektu będącego przedmiotem umowy o dotację, nie wykorzystał, nie rozliczył i nie udokumentował wykorzystania środków pochodzących z tej dotacji zgodnie z przyjętymi zasadami, a ponadto w złożonych sprawozdaniach przedstawił koszty w postaci nabycia towarów i usług, które w rzeczywistości nie zostały zrealizowane, przy czym przedłożył wystawione przez E. G. (1) poświadczające nieprawdę faktury VAT:

- nr (...) z dnia 22 kwietnia 2014 roku, z której wynikało, że (...) Sp. z o.o. w B. wykonała na rzecz Stowarzyszenia (...) w B. „Usługę kompleksowego wyposażenia stanowisk biurowych wraz z wyposażeniem zgodną ze specyfikacją zamówienia” o wartości netto 8.130,08 złotych oraz podatek VAT 1.869,92 złotych, z której wynikało, że została ona opłacona gotówką w dniu wystawienia, to jest 22 kwietnia 2014 roku, podczas gdy (...) Sp. z o.o. w B. nie wykonała na rzecz Stowarzyszenia tej usługi, zaś wymieniona faktura VAT w dniu wystawienia nie została opłacona;

- nr (...) z dnia 23 kwietnia 2014 roku, z której wynikało, że (...) Sp. z o.o. w B. wykonała na rzecz Stowarzyszenia (...) w B. „Usługę przeprowadzenia kampanii promocyjnej w tym projektowania, druku materiałów, realizacji virali. Dystrybucji materiałów. Zgodnie ze specyfikacją zamówienia” o wartości netto 39.837,40 złotych oraz podatek VAT 9.162,60 złotych, z której wynikało, że została ona opłacona gotówką w dniu wystawienia, to jest 23 kwietnia 2014 roku, podczas gdy (...) Sp. z o.o. w B. nie wykonała na rzecz Stowarzyszenia tej usługi, zaś wymieniona faktura VAT w dniu wystawienia nie została opłacona;

- nr (...) z dnia 24 kwietnia 2014 roku, z której wynikało, że (...) Sp. z o.o. w B. wykonała na rzecz Stowarzyszenia (...) w B. „Usługę wykonania kompleksowych usług w tym informatycznych związanych z uruchomieniem projektu, w tym zaprojektowania identyfikacji wizualnej, wykonania projektów stron internetowych wraz z ich obsługą. Zgodnie ze specyfikacją zamówienia.” o wartości netto 9.756,10 złotych oraz podatek VAT 2.243,90 złotych, z której wynikało, że została ona opłacona gotówką w dniu wystawienia, to jest 24 kwietnia 2014 roku, podczas gdy (...) Sp. z o.o. w B. nie wykonała na rzecz Stowarzyszenia tej usługi, zaś wymieniona faktura VAT w dniu wystawienia nie została opłacona;

- nr (...) z dnia 29 kwietnia 2014 roku, z której wynikało, że (...) Sp. z o.o. w B. wykonała na rzecz Stowarzyszenia (...) w B. „Usługę kompleksowego wyposażenia Sali konferencyjno – widowiskowej i zaplecza socjalnego. Zgodnie ze specyfikacją zamówienia.” o wartości netto 28.048,78 złotych oraz podatek VAT 6.451,22 złotych, z której wynikało, że została ona opłacona gotówką w dniu wystawienia, to jest 29 kwietnia 2014 roku, podczas gdy (...) Sp. z o.o. w B. nie wykonała na rzecz Stowarzyszenia tej usługi, zaś wymieniona faktura VAT w dniu wystawienia nie została opłacona;

oraz przedłożył złożone przez E. G. (1) w dniu 25 sierpnia 2014 roku nierzetelne pisemne oświadczenia, z których wynikało, że pomiędzy Stowarzyszeniem (...)” w B. i (...) Sp. z o.o. w B. nie zachodzą powiązania mogące budzić zastrzeżenia co do przejrzystości relacji handlowych oraz nie istnieją zależności finansowe, które mogłyby budzić wątpliwości co do przejrzystości transakcji handlowych pomiędzy Stowarzyszeniem a tą Spółką, a dokumentacja dotycząca tych usług nie może zostać udostępniona z uwagi na tajemnicę handlową (...) Sp. z o.o. w B., z których to oświadczeń wynikało, że usługi wskazane w wyżej wymienionych fakturach VAT zostały przez Spółkę wykonane,

- przy czym wymienione wyżej oświadczenia i dokumenty miały istotne znaczenie dla uzyskania wymienionego wsparcia finansowego, jednakże zamierzonego celu w odniesieniu do kwoty 133.086 złotych nie osiągnęli z uwagi na postawę pracowników Fundacji (...)w W. i wyniki przeprowadzonej przez nich kontroli, przy czym dopuścili się tego przestępstwa w stosunku do mienia znacznej wartości,

tj. wobec E. G. (1) o czyn z art. 271§3 k.k. w zb. art. 286§1 k.k. w zw. z art. 294§1 k.k. w zb. z art. 297§1 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., zaś w odniesieniu do R. G. (1) o czyn z art. 286§1 k.k. w zw. z art. 294§1 k.k. w zb. z art. 297§1 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.

XI. w dniu 20 lutego 2014 roku w W., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu, doprowadzili Towarzystwo (...) Spółkę Akcyjną wW. i (...) Sp. z o.o. w B. dysponujące także środkami publicznymi Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem, współfinansowanym ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w kwocie 46.299,17 złotych w ten sposób, że przy zawarciu przez pokrzywdzone działające w ramach konsorcjum pod nazwą Fundusz (...) umowy pożyczki pieniężnej nr (...) z (...) Sp. z o.o. w B. w kwocie 50.000 złotych, przy złożeniu weksla stanowiącego zabezpieczenie tej umowy oraz składając poręczenia wekslowe wprowadzili pracowników pokrzywdzonych Spółek w błąd co do zamiaru wywiązania się wymienionej umowy pożyczki i zwrotu całej kwoty stanowiącej przedmiot pożyczki, co do zamiaru wykorzystania tych środków przez (...) Sp. z o.o. w B. na zakup komputera, maszyny do pakowania oraz materiałów do produkcji oraz co do możliwości egzekucji roszczeń z weksla i poręczeń wekslowych stanowiących zabezpieczenie zawartego zobowiązania, a następnie nie zwrócili kwoty 46.299,17 złotych w wyznaczonym terminie,

tj. o czyn z art. 286§1 k.k.

a ponadto R. G. (1) o to, że:

XII. w okresie od 1 marca 2007 roku do 2 września 2009 roku w B., w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, działając w ramach przedsiębiorstwa prowadzonego pod nazwą „(...) przywłaszczył sobie powierzone na podstawie umowy o współpracę zawartą w dniu 1 marca 2007 roku mienie w postaci pieniędzy w kwocie 128.880,47 złotych należące do przedsiębiorstwa prowadzonego przez M. K. (1) pod nazwą „(...), w ten sposób, że zgodnie z wymienioną umową pobierał od kontrahentów przedsiębiorstwa „(...) należności za dostarczany towar, po czym wbrew przyjętemu zobowiązaniu nie przekazywał pokrzywdzonemu tych środków stanowiących własność „(...), przy czym pokrzywdzony odzyskał część przywłaszczonego mienia w kwocie 21.049,55 złotych poprzez dokonanie w dniu 24 września 2009 roku potrącenia należności przysługujących od „(...) przedsiębiorstwu firmowanemu nazwiskiem U. K. (1),

tj. o czyn z art. 284§2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.

XIII. w okresie od 26 sierpnia 2013 roku do 18 września 2013 roku w B. i W., w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził (...) Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w W. do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem w kwocie 68.000 złotych w ten sposób, że będąc prezesem zarządu Stowarzyszenia (...)” w B. składając w dniu 26 sierpnia 2013 roku wniosek o przyznanie przez pokrzywdzoną Spółkę temu Stowarzyszeniu pożyczki na wydatki związane z prowadzeniem statutowej działalności Stowarzyszenia oraz zawierając na jego podstawie w dniu 18 września 2013 roku umowę o pożyczkę nr (...) w kwocie 68.000 złotych wprowadził pracowników tej Spółki w błąd co do zamiaru wywiązania się z wymienionej umowy o pożyczkę oraz co do możliwości pozyskania przez Stowarzyszenie środków finansowych w kwocie 112.000 złotych pochodzących z umowy impresaryjnej zawartej z przedsiębiorstwem firmowanym nazwiskiem U. K. (1) oraz co do okoliczności, że przedsiębiorstwo to prowadzi Agencję (...), jak również możliwości egzekucji roszczeń z weksla stanowiącego zabezpieczenie zawartego zobowiązania, a następnie nie zwrócił uzyskanej kwoty pożyczki w wyznaczonym terminie,

tj. o czyn z art. 286§1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.

XIV. w okresie od 16 maja 2014 roku do 24 czerwca 2014 roku w B., w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, pełniąc funkcję prezesa zarządu „Stowarzyszenia (...)” w B. doprowadził M. T. (1) prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą „(...)” do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem w kwocie 500 złotych i usiłował doprowadzić wymienionego pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie dalszych 500 złotych, w ten sposób że korzystając w wymienionym okresie z usług prowadzonego przez pokrzywdzonego przedsiębiorstwa, oświadczając że usługi te wykonywane są na rzecz „Stowarzyszenia (...)” w B., wprowadzał pokrzywdzonego i jego pracowników w błąd co do zamiaru wywiązania się ze zobowiązania wynikającego z wykonywania przez przedsiębiorstwo pokrzywdzonego usług gastronomicznych udokumentowanych następnie fakturą VAT numer (...) z dnia 24 czerwca 2014 roku, po czym nie dokonał zapłaty w wyznaczonym terminie za świadczone usługi, przy czym zamierzonego celu w odniesieniu do kwoty dalszych 500 złotych nie osiągnął z uwagi na postawę pokrzywdzonego,

tj. o czyn z art. 286§1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.

3) D. K. (1) (K.), rodowe nazwisko S.

córce J. i G., rodowe nazwisko matki S.

urodzonej dnia (...) w K.

oskarżonej o to, że:

XV. w okresie od 6 sierpnia 2009 roku do 31 maja 2012 roku w B. i S., w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, swoim zachowaniem ułatwiła R. G. (1) oraz E. G. (1) popełnienie czynu zabronionego w ten sposób, że działając w zamiarze aby wymienione osoby dokonały czynu zabronionego w dniu 13 sierpnia 2009 roku złożyła Prezydentowi Miasta S. prowadzącemu ewidencję działalności gospodarczej wniosek o dokonanie wpisu w tej ewidencji przedsiębiorstwa pod nazwą (...), podczas gdy działalność gospodarcza w ramach tego przedsiębiorstwa prowadzona była faktycznie przez R. G. (1) i E. G. (1), a ponadto w okresie od 6 sierpnia 2009 roku do 31 maja 2012 roku udzielała E. G. (1) pełnomocnictw do prowadzenia wszystkich spraw tego przedsiębiorstwa, jak również udostępniła R. G. (1) i E. G. (1) rachunek bankowy otwarty i prowadzony na jej dane osobowe przez (...) Bank Spółkę Akcyjną z siedzibą w W. (obecnie Bank (...) Spółka Akcyjna z siedzibą we W.) o numerze (...) oraz usługi związane z tymi rachunkami, w tym w szczególności umożliwiła wymienionym osobom korzystanie z kart płatniczych związanych z tym rachunkiem, przez co ułatwiła R. G. (1) i E. G. (1) doprowadzenie w okresie od 28 lipca 2010 roku do 30 kwietnia 2012 roku szeregu podmiotów gospodarczych w postaci (...) Banku Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. (obecnie Banku (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą we W.), J. K. (2), J. S. (1), B. O. (1), (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W., wspólników „(...)spółki cywilnej w S. P. J. (2) i M. S. (1) do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem poprzez wprowadzenie tych przedsiębiorców i ich pracowników w błąd co do danych przedsiębiorcy faktycznie prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą (...), kondycji finansowej tego przedsiębiorstwa oraz co do zamiaru wywiązania się z umów zawartych przez to przedsiębiorstwo z pokrzywdzonymi, czym wyrządzono wymienionym pokrzywdzonym szkodę w łącznej kwocie 350.691,47 złotych, co stanowi mienie znacznej wartości,

tj. o czyn z art. 18§3 k.k. w zw. z art. 286§1 k.k. w zw. z art. 294§1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.

- orzeka -

A. Oskarżonych R. G. (1) i E. G. (1) uznaje za winnych:

1 . w ramach czynu zarzucanego w punkcie I . tego, że:

działając wspólnie i w porozumieniu, w S. i W., w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz udaremnienia wykonania:

- mandatów karnych o nr: (...) na kwotę 50 złotych oraz (...) na kwotę 200 złotych, wystawionych R. G. (1), o terminach płatności odpowiednio: w dniu 24.09.2005 r. oraz w dniu 02.03.2006 r., ujętych w tytułach wykonawczych nr (...) i (...) sporządzonych dnia 02.11.2005 r. oraz 18.04.2006 r. przez Wojewodę (...), o których to należnościach E. G. (1) wiedziała;

- zobowiązań R. G. (1) z tytułu: a. podatku od towarów i usług (VAT) za lipiec, sierpień, wrzesień i październik 2001 r.; b. podatku dochodowego od osób fizycznych za lipiec, sierpień, wrzesień, październik i grudzień 2001 r.; c. zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów za lipiec 2001 r.; ujętych w wystawionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. tytułach wykonawczych z dnia: 14.09.2001 r. o nr (...), 13.09.2001 r. o nr (...), 05.10.2001 r. o nr (...), 09.10.2001 r. o nr (...), 09.11.2001 r. o nr (...), 15.11.2001 r. o nr (...), 05.12.2001 r. o nr (...) 19.12.2001 r. o nr (...), 29.07.2002 r. o nr (...), 22.12.2004 r. o nr (...); którym postanowieniami Sądu Rejonowego w Suwałkach z dnia 7 czerwca 2002 r., 14 i 21 marca i 30 maja 2003 r. zostały nadane klauzule wykonalności, także przeciwko małżonce dłużnika E. G. (1) z ograniczeniem jej odpowiedzialności do majątku objętego wspólnością ustawową małżeńską; przy czym łączna wartość ujętych w nich należności głównych - bez odsetek, kosztów upomnienia i egzekucyjnych - w kwietniu 2006 r. wynosiła 13 902,59 złotych;

- nakazu zapłaty wydanego przez Sąd Rejonowy w Suwałkach w dniu 4 kwietnia 2002 roku w sprawie o sygn. akt I Nc 34/02 – z nadaną postanowieniem z dnia 29.04.2002 r. klauzulą wykonalności - na rzecz wierzyciela J. K. (1) przeciwko dłużnikom R. G. (1) i E. G. (1), zasądzającego od nich solidarnie na rzecz powoda łącznie kwotę 18 911,43 złotych, w tym kwotę 11 000 złotych należności głównej;

udaremnili zaspokojenie wierzycieli, tj. Skarbu Państwa reprezentowanego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. oraz Wojewodę (...), a także J. K. (1) w ten sposób, że w dniu 26 kwietnia 2006 roku przed Sądem Rejonowym w Suwałkach - w sprawie o sygn. akt III RC 117/06 z powództwa E. G. (1) i jej dzieci przeciwko R. G. (1) o alimenty - złożyli pozorne oświadczenia woli zawierając ugodę, na mocy której R. G. (1) zobowiązał się do zapłaty alimentów na rzecz E. G. (1) oraz trójki ich małoletnich dzieci w łącznej kwocie 6 100 złotych miesięcznie, począwszy od 01.04.2006 r. – pomimo braku przesłanek do sądowego uregulowania realizacji obowiązku alimentacyjnego przez pozwanego i jego przymusowej egzekucji w formie pieniężnej - a po uzyskaniu w dniu 27.04.2006 r. klauzuli wykonalności dostarczyli ugodę 6 lipca 2006 r. pracodawcy R. G. (1), tj. (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. celem potrącania i przekazywania przez tę spółkę należności tytułem alimentów na rzecz wierzycieli, jak również w dniu 25 sierpnia 2006 r. Komornikowi Sądowemu Rewiru (...) przy Sądzie Rejonowym w Suwałkach Tomaszowi Zakrzewskiemu składając wniosek o wszczęcie egzekucji ww. świadczeń okresowych, a ten 06.09.2006 r. dokonał zajęcia wynagrodzenia dłużnika - które 04.07.2006 r. zostało już zajęte przez administracyjny organ egzekucyjny, a także było zagrożone zajęciem przez komornika sądowego w sprawie z wniosku J. K. (1) o sygn. akt (...), co nastąpiło pismem z dnia 04.10.2006 r. - w efekcie czego od lipca 2006 r. do września 2007 r. z uzyskiwanego przez R. G. (1) wynagrodzenia za pracę – stanowiącego majątek wspólny ww. małżonków - potrącane były co miesiąc, z wyjątkiem sierpnia 2006 r., świadczenia alimentacyjne w łącznej kwocie 17 271,72 złotych i po odliczeniu kosztów egzekucyjnych przekazywane E. G. (1); przy czym zamierzonego celu w przypadku całości należności wynikających z tytułu wykonawczego nr(...) oraz części należności ujętych w tytułach wykonawczych nr (...) i (...)nie osiągnęli, z uwagi m.in. na zbyt późne złożenie do komornika wniosku o wszczęcie i prowadzenie egzekucji dotyczącej roszczeń alimentacyjnych i związane z tym skuteczne zajęcie wynagrodzenia dłużnika przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S.; zaś z popełnienia przestępstwa uczynili sobie stałe źródło dochodu;

tj. występku z art. 300§2 ustawy z dnia 06.06.1997 r. Kodeks karny w brzmieniu obowiązującym do dnia 07.06.2010 r. (powoływanej dalej w tym punkcie jako k.k.) w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k. w zw. z art. 4§1 k.k.

i za czyn ten na podstawie art. 300§2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k. w zw. z art. 4§1 k.k. skazuje ich, zaś na podstawie art. 300§2 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k. w zw. z art. 64§2 k.k. i art. 33§2 k.k. wymierza im kary po 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności oraz po 70 (siedemdziesiąt) stawek dziennych grzywny przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 30 (trzydziestu) złotych;

2 . w ramach czynu zarzucanego w punkcie II . tego, że:

a. w okresie od 28 lipca 2010 roku do 9 września 2010 roku w B., w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu ze sobą, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadzili (...) Bank SA z siedzibą w W. (obecnie Bank (...) SA z siedzibą we W.) do niekorzystnego rozporządzenia pieniędzmi w kwocie 20 000 złotych w ten sposób że zawierając w imieniu D. K. (1) – na którą zarejestrowali działalność gospodarczą pod nazwą (...) prowadzoną przez nich osobiście - umowę rachunku bankowego numer (...) o nazwie (...) oraz składając wnioski o wydanie do tego rachunku karty V. (...) i przyznanie dotyczącego jej limitu, wprowadzili przedstawicieli Banku w błąd co do danych przedsiębiorcy faktycznie prowadzącego działalność gospodarczą pod ww. nazwą, zamiaru wykorzystania rachunku zgodnie z treścią dotyczącej go umowy, jak i zamiaru spłaty zobowiązania w kwocie 20 000 złotych wynikającego z przyznanego limitu wydanej na dane E. G. (1) karty V. (...) o numerze (...), przy czym chcąc uzyskać dla siebie od ww. instytucji finansowej tego rodzaju świadczenie pieniężne przyznawane na określony cel gospodarczy dla klientów instytucjonalnych, zawarli nierzetelne pisemne oświadczenia w formularzach:

- „Umowy ramowej o otwarcie i prowadzenie rachunków bankowych oraz świadczenie wybranych usług bankowych” z dnia 28 lipca 2010 r. co do tego, że przychody netto (...) w ostatnim roku wynosiły 2 000 000 PLN;

- „Wniosku o przyznanie limitu na kartę V. (...)” z 28 lipca 2010 roku odnośnie tego, że wartość sprzedaży ww. firmy z okresu ostatnich 12 miesięcy wynosiła 2 000 000 złotych;

które to deklaracje dotyczyły okoliczności istotnych dla określenia i przyznania limitu karty(...)na poziomie 20 000 złotych, przy czym wyrządzili szkodę o tej wartości, zaś z popełnienia przestępstwa uczynili sobie stałe źródło dochodu;

tj. występku z art. 286§1 ustawy z dnia 06.06.1997 r. Kodeks karny w brzmieniu obowiązującym do dnia 30.06.2015 r. (powoływanej dalej w tym punkcie jako k.k.) w zb. z art. 297§1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k. w zw. z art. 4§1 k.k.

i za czyn ten na podstawie art. 286§1 k.k. w zb. z art. 297§1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k. w zw. z art. 4§1 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. skazuje ich, zaś na podstawie art. 286§1 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k. w zw. z art. 64§2 k.k. w zw. z art. 11§3 k.k. i art. 33§2 k.k. wymierza im kary po 8 (osiem) miesięcy pozbawienia wolności oraz po 100 (sto) stawek dziennych grzywny przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 30 (trzydziestu) złotych;

- na podstawie art. 46§1 k.k. orzeka solidarnie od oskarżonych E. G. (1) i R. G. (1) na rzecz Banku (...) SA z siedzibą we W. kwotę 20 000 (dwudziestu tysięcy) złotych tytułem obowiązku naprawienia szkody - przy czym ich odpowiedzialność jest solidarna z D. K. (1), od której nakazem zapłaty wydanym dnia 07.08.2012 r. przez Sąd Okręgowy w Warszawie, w sprawie o sygn. akt XX GNc 402/12, zasądzono na rzecz Banku m.in. ww. kwotę wchodzącą w skład należności głównej;

- na podstawie art. 41§2 k.k. w zw. z art. 43§1 k.k. orzeka wobec oskarżonych E. G. (1) i R. G. (1) zakaz prowadzenia działalności gospodarczej wytwórczej, handlowej i usługowej na okres 3 (trzech) lat;

- na podstawie art. 41§1 k.k. w zw. z art. 43§1 k.k. orzeka wobec oskarżonych E. G. (1) i R. G. (1) zakaz zajmowania stanowiska związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej wytwórczej, handlowej i usługowej w imieniu innego podmiotu na okres 3 (trzech) lat;

b. w okresie od 2 października 2010 roku do 5 października 2011 roku w B., w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu ze sobą, chcąc osiągnąć korzyść majątkową, zabrali w celu przywłaszczenia należące do (...) Banku SA z siedzibą w W. (obecnie Bank (...) SA z siedzibą we W.) mienie znacznej wartości, tj. pieniądze w kwocie 220 076,66 złotych w ten sposób, że po zawarciu w imieniu D. K. (1) – na którą zarejestrowali działalność gospodarczą pod nazwą (...) prowadzoną przez nich osobiście - umowy rachunku bankowego numer (...) o nazwie (...) i wydaniu do tego rachunku przez wprowadzony w błąd Bank karty V. (...) o numerze (...) na dane E. G. (1) z limitem 20 000 złotych, po zorientowaniu się, że w przypadku wykorzystania tego limitu i niespłaceniu zadłużenia karty jest ona nadal aktywna i można używając jej dokonywać transakcji – co było następstwem błędu systemowego polegającego na automatycznym odnawianiu limitu karty co miesiąc, bez weryfikacji wcześniejszej spłaty zadłużenia – wiedząc, że nie mają prawa dysponować pieniędzmi Banku, korzystali z tej karty wypłacając pieniądze z bankomatów oraz dokonując płatności bezgotówkowych, czym spowodowali szkodę o ww. wartości, przy czym z popełnienia przestępstwa uczynili sobie stałe źródło dochodu;

tj. występku z art. 278§1 k.k. w zw. z art. 294§1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k. w zw. z art. 4§1 k.k.

i za czyn ten na podstawie art. 278§1 k.k. w zw. z art. 294§1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k. w zw. z art. 4§1 k.k. skazuje ich, zaś na podstawie art. 294§1 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k. w zw. z art. 64§2 k.k. i art. 33§2 k.k. wymierza im kary po 1 (jednym) roku i 7 (siedem) miesięcy pozbawienia wolności oraz po 150 (sto pięćdziesiąt) stawek dziennych grzywny przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 30 (trzydziestu) złotych;

- na podstawie art. 46§1 k.k. orzeka solidarnie od oskarżonych E. G. (1) i R. G. (1) na rzecz Banku (...) SA z siedzibą we W. kwotę 220 076,66 (dwustu dwudziestu tysięcy siedemdziesięciu sześciu 66/100) złotych tytułem obowiązku naprawienia szkody - przy czym ich odpowiedzialność jest solidarna z D. K. (1), od której nakazem zapłaty wydanym dnia 07.08.2012 r. przez Sąd Okręgowy w Warszawie, w sprawie o sygn. akt XX GNc 402/12, zasądzono na rzecz Banku m.in. ww. kwotę wchodzącą w skład należności głównej;

3 . w ramach czynu zarzucanego w punkcie VII . tego, że:

w okresie od nieustalonego dnia na początku marca 2012 roku do 30 kwietnia 2012 roku w B. i S., działając wspólnie i w porozumieniu ze sobą, w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, chcąc osiągnąć korzyść majątkową doprowadzili P. J. (2) i M. S. (1) - wspólników „(...) spółki cywilnej z siedzibą w S. - do niekorzystnego rozporządzenia własnym towarem o łącznej wartości 26 031,94 złotych, w ten sposób, że prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą (...) wprowadzili ww. wspólników i ich przedstawiciela w błąd co do danych przedsiębiorcy faktycznie prowadzącego tę działalność gospodarczą, kondycji finansowej tego przedsiębiorstwa, zamiaru wywiązania się z zawartych umów: o współpracy handlowej oraz sprzedaży towaru w postaci baterii i latarek - który został ujęty w fakturach VAT nr (...) z dnia 29 marca 2012 roku oraz nr (...) z dnia 30 kwietnia 2014 roku - jak też co do możliwości skutecznej egzekucji roszczeń z weksla in blanco, wystawionego i podpisanego przez E. G. (1) w imieniu ww. firmy (...), który stanowił „zabezpieczenie należytego wykonania zobowiązań wynikających z Umowy współpracy handlowej z dnia 12.03.2012 r.”, zaś z popełnienia przestępstwa uczynili sobie stałe źródło dochodu;

i za to na podstawie art. 286§1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k. w zw. z art. 4§1 k.k. skazuje ich, zaś na podstawie art. 286§1 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k. w zw. z art. 64§2 k.k. i art. 33§2 k.k. wymierza im kary po 7 (siedem) miesięcy pozbawienia wolności oraz po 80 (osiemdziesiąt) stawek dziennych grzywny przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 30 (trzydziestu) złotych;

- na podstawie art. 46§1 k.k. orzeka solidarnie od oskarżonych R. G. (1) i E. G. (1) na rzecz M. S. (1) kwotę 9 033,52 (dziewięciu tysięcy trzydziestu trzech 52/100) złotych tytułem obowiązku naprawienia szkody - przy czym ich odpowiedzialność jest solidarna z D. K. (1), od której nakazem zapłaty wydanym dnia 23.10.2012 r. przez Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku, w sprawie o sygn. akt IV GNc 4491/12, zasądzono solidarnie na rzecz P. J. i M. S. (1) m.in. kwotę 9 033,52 złotych tytułem należności głównej;

- na podstawie art. 41§2 k.k. w zw. z art. 43§1 k.k. orzeka wobec oskarżonych R. G. (1) i E. G. (1) zakazy prowadzenia działalności gospodarczej wytwórczej, handlowej i usługowej na okres 2 (dwóch) lat;

- na podstawie art. 41§1 k.k. w zw. z art. 43§1 k.k. orzeka wobec oskarżonych R. G. (1) i E. G. (1) zakazy zajmowania stanowiska związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej wytwórczej, handlowej i usługowej w imieniu innego podmiotu na okres 2 (dwóch) lat;

4 . w ramach czynu zarzucanego w punkcie IX . tego, że:

w okresie od 21 listopada do 20 grudnia 2013 roku w B. i W., w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu ze sobą - przy czym E. G. (1) pełniąc funkcję prezesa zarządu (...) sp. z o.o. z siedzibą w B., a R. G. (1) jako przedstawiciel Stowarzyszenia (...)” z siedzibą w B. będącego jedynym jej udziałowcem - doprowadzili (...) spółkę z o.o. z siedzibą w W. do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem w kwocie 50 000 złotych w ten sposób, że wnioskując o zawarcie przez (...) sp. z o.o. z (...) sp. z o.o. umowy pożyczki ww. sumy, o numerze (...), jak i zawierając ją, wprowadzili przedstawicieli pożyczkodawcy w błąd co do zamiaru wywiązania się z tego kontraktu, możliwych źródeł jego finansowania i zwrotu całej kwoty stanowiącej przedmiot pożyczki, jak również co do możliwości skutecznej egzekucji roszczeń z weksla in blanco - wystawionego i podpisanego przez E. G. (1) w imieniu pożyczkobiorcy - od R. G. (1), jako osobistego poręczyciela tego weksla, które stanowiły zabezpieczenie terminowej spłaty pożyczki, zaś z popełnienia przestępstwa uczynili sobie stałe źródło dochodu;

i za to na podstawie art. 286§1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k. w zw. z art. 4§1 k.k. skazuje ich;

5 . w ramach czynu zarzucanego w punkcie XI . tego, że:

w lutym 2014 roku w W., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu ze sobą doprowadzili Towarzystwo (...) SA z siedzibą w W.i (...) sp. z o.o. z siedzibą w B. do niekorzystnego rozporządzenia pieniędzmi w kwocie 50 000 złotych, w tym środkami przekazanymi z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego finansującego Program Operacyjny „Rozwój Polski Wschodniej”, w ten sposób, że wnioskując 5.02.2014 r. o zawarcie przez ww. firmy - działające w ramach konsorcjum pod nazwą Fundusz (...) – z (...) sp. z o.o. z siedzibą w B. umowy pożyczki ww. sumy, o numerze (...), jak i zawierając ją 20.02.2014 r., w tym składając w tej dacie weksel in blanco oraz poręczenia wekslowe w imieniu własnym, a R. G. (1) także jako reprezentujący Stowarzyszenie (...), stanowiące zabezpieczenie wykonania tej umowy, wprowadzili przedstawicieli pożyczkodawców w błąd co do: zamiaru wywiązania się z kontraktu i zwrotu całej kwoty stanowiącej przedmiot pożyczki, wykorzystania jej środków przez (...) sp. z o.o. na cel wskazany w umowie, braku zobowiązań tej spółki, jak i odnośnie możliwości skutecznej egzekucji roszczeń z poręczeń wekslowych stanowiących zabezpieczenie przyjętego zobowiązania, przy czym z popełnienia przestępstwa uczynili sobie stałe źródło dochodu;

tj. czynu z art. 286§1 ustawy z dnia 06.06.1997 r. Kodeks karny w brzmieniu obowiązującym do dnia 30.06.2015 r. (powoływanej dalej w tym punkcie jako k.k.) w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k. w zw. z art. 4§1 k.k. i za to na podstawie art. 286§1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k. w zw. z art. 4§1 k.k. skazuje ich;

przy czym za ten czyn oraz czyn przypisany w punkcie 4.:

- na podstawie art. 286§1 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k. w zw. z art. 64§2 k.k. w zw. z art. 33§2 k.k. i art. 91§1 k.k. wymierza oskarżonej E. G. (1) kary: 9 (dziewięciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz 100 (stu) stawek dziennych grzywny przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 30 (trzydziestu) złotych;

- na podstawie art. 91§1 k.k. w zw. z art. 41§1 k.k. w zw. z art. 43§1 k.k. orzeka wobec oskarżonej E. G. (1) zakaz zajmowania stanowisk w organach spółek prawa handlowego na okres 3 (trzech) lat.

B. Oskarżonego R. G. (1) uznaje za winnego:

1 . w ramach czynu zarzucanego w punkcie III . tego, że:

w okresie od nieustalonego dnia we wrześniu 2010 roku – nie później niż 28-ego dnia tego miesiąca – do 2 listopada 2010 r. w B. i S., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził J. K. (2) prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Gospodarstwo (...) z siedzibą w S. (obecnie Gospodarstwo (...) sp. z o.o.) do niekorzystnego rozporządzenia własnym towarem o łącznej wartości 9 920,36 złotych, w ten sposób, że prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą (...) wprowadził przedstawiciela ww. firmy w błąd co do danych przedsiębiorcy faktycznie prowadzącego działalność gospodarczą pod ww. nazwą, zamiaru terminowej i całościowej zapłaty należności za zamawiane i wydane produkty pszczelarskie, jak i opłacenia pierwszej ich dostawy przed 2.11.2010 r., który to towar został ujęty w fakturach VAT numer (...) z 28 września 2010 roku oraz numer (...) z 2 listopada 2010 roku, przy czym w celu użycia za autentyczny podrobił drugi z ww. dokumentów podpisując go „K.” w rubryce „Podpis osoby uprawnionej do otrzymania faktury VAT”, zaś z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu;

i za to na podstawie art. 286§1 k.k. w zb. z art. 270§1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k. w zw. z art. 4§1 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. skazuje go;

- na podstawie art. 46§1 k.k. orzeka od oskarżonego R. G. (1) na rzecz Gospodarstwa (...) sp. z o.o. z siedzibą w S. kwotę 4 680,36 (czterech tysięcy sześciuset osiemdziesięciu 36/100) złotych tytułem obowiązku naprawienia szkody - przy czym jego odpowiedzialność jest solidarna z D. K. (1), od której nakazem zapłaty wydanym dnia 22.06.2012 r. przez Sąd Rejonowy w Nowym Sączu, w sprawie o sygn. akt V GNc 1126/12, zasądzono na rzecz przedsiębiorcy J. K. (2) taką samą kwotę tytułem należności głównej;

2 . w ramach czynu zarzucanego w punkcie IV . tego, że:

w okresie od października 2010 roku – nie później niż od 25-tego dnia tego miesiąca - do 8 marca 2011 roku w B. i S., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, doprowadził J. S. (1) prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą (...) z siedzibą w S. do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem w postaci towaru o łącznej wartości 61 965,38 złotych, w ten sposób, że prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą (...) wprowadził przedstawicieli ww. firmy w błąd co do zamiaru terminowej i całościowej zapłaty należności za zamawiane i wydane zapałki, zapalniczki, prezerwatywy i napojeR. (...), który to towar został ujęty w fakturach VAT numer: (...) z 25 października 2010 roku; (...) z 27 października 2010 roku; (...) z 4 listopada 2010 roku, (...) z 10 listopada 2010 roku; (...) z 24 listopada 2010 roku; (...) z 26 listopada 2010 roku; (...) z 31 stycznia 2011 roku; (...) z 8 lutego 2011 roku; (...) z 8 lutego 2011 roku oraz (...) z 8 marca 2011 roku, przy czym w celu użycia za autentyczny podrobił pierwszy z ww. dokumentów podpisując go „K.” w rubryce „Podpis odbiorcy”, zaś z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu;

tj. czynu z art. 286§1 ustawy z dnia 06.06.1997 r. Kodeks karny w brzmieniu obowiązującym do dnia 30.06.2015 r. (powoływanej dalej w tym punkcie jako k.k.) w zb. z art. 270§1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k. w zw. z art. 4§1 k.k. i za to na podstawie art. 286§1 k.k. w zb. z art. 270§1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k. w zw. z art. 4§1 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. skazuje go;

- na podstawie art. 46§1 k.k. orzeka od oskarżonego R. G. (1) na rzecz (...) z siedzibą w S. kwotę 46 519,98 (czterdziestu sześciu pięciuset dziewiętnastu 98/100) złotych tytułem obowiązku naprawienia szkody - przy czym jego odpowiedzialność jest solidarna z D. K. (1), od której nakazem zapłaty wydanym dnia 22.08.2012 r. przez Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie, w sprawie o sygn. akt VI Nc-e 1317952/12, zasądzono na rzecz przedsiębiorcy J. S. (1) m.in. taką kwotę tytułem należności głównej;

3 . w ramach czynu zarzucanego w punkcie V . tego, że:

w okresie od 26 kwietnia 2011 roku do 23 maja 2011 roku w T., w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, trzykrotnie doprowadził B. O. (1) prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą „(...) z siedzibą w T. do niekorzystnego rozporządzenia własnym towarem o łącznej wartości 5 637,13 złotych, w ten sposób, że prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą (...) wprowadził przedstawicieli ww. firmy w błąd co do danych przedsiębiorcy faktycznie prowadzącego działalność gospodarczą pod ww. nazwą, zamiaru zapłaty należności za zamawiane napoje marki (...), które zostały wydane z odroczonym terminem płatności oraz ujęte w fakturach VAT numer: (...) z 26 kwietnia 2011 roku - skorygowanej fakturą z dnia 05.05.2011 r. nr (...) o kwotę 140,81 złotych - (...) z 10 maja 2011 roku - skorygowanej fakturą z tej samej daty nr (...) do kwoty 441,77 złotych - oraz (...) z dnia 23 maja 2011 roku - skorygowanej fakturą z dnia 24.05.2011 r. nr (...) do kwoty 4816,56 złotych - przy czym w celu użycia za autentyczne podrobił faktury z dnia 10 i 23.05.2011 r. oraz korekty faktur z dnia 05 i 10.05.2011 r. podpisując je „K.” w rubryce „Imię i nazwisko osoby uprawnionej do odbioru faktury VAT”, zaś z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu;

- na podstawie art. 46§1 k.k. orzeka od oskarżonego R. G. (1) na rzecz B. O. (1) prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą „(...)” kwotę 5 637,13 (pięciu tysięcy sześciuset trzydziestu siedmiu 13/100) złotych tytułem obowiązku naprawienia szkody - przy czym jego odpowiedzialność jest solidarna z D. K. (1), od której nakazem zapłaty wydanym dnia 23.05.2012 r. przez Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie, w sprawie o sygn. akt VII GNc 2841/12, zasądzono na rzecz przedsiębiorcy B. O. (1) taką samą kwotę tytułem należności głównej;

przy czym za czyn z punktu 3. oraz czyny przypisane w punktach 1. i 2.:

- na podstawie art. 286§1 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k. w zw. z art. 64§2 k.k. w zw. z art. 11§3 k.k. w zw. z art. 33§2 k.k. i art. 91§1 k.k. wymierza oskarżonemu R. G. (1) kary: 1 (jednego) roku pozbawienia wolności oraz 120 (stu dwudziestu) stawek dziennych grzywny przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 30 (trzydziestu) złotych;

- na podstawie art. 91§1 k.k. w zw. z art. 41§2 k.k. w zw. z art. 43§1 k.k. orzeka wobec oskarżonego R. G. (1) zakaz prowadzenia działalności gospodarczej wytwórczej, handlowej i usługowej na okres 4 (czterech) lat;

- na podstawie art. 91§1 k.k. w zw. z art. 41§1 k.k. w zw. z art. 43§1 k.k. orzeka wobec oskarżonego R. G. (1) zakaz zajmowania stanowiska związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej wytwórczej, handlowej i usługowej w imieniu innego podmiotu na okres 4 (czterech) lat;

4 . w ramach czynu zarzucanego w punkcie VI . tego, że:

w okresie czerwiec-lipiec 2011 roku m.in. w W., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził (...) SA z siedzibą w W. do niekorzystnego rozporządzenia własnymi mieniem w kwocie 12 300 złotych, w ten sposób, że prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą (...), negocjując warunki współpracy wprowadził pracowników ww. spółki w błąd co do danych osoby faktycznie prowadzącej tę działalność gospodarczą i zamiaru wywiązania się z zawartej umowy na wykonanie usługi marketingowej o ww. wartości, udokumentowanej następnie fakturą VAT o numerze (...) z 31 lipca 2011 roku, przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu;

tj. czynu z art. 286§1 ustawy z dnia 06.06.1997 r. Kodeks karny w brzmieniu obowiązującym do dnia 30.06.2015 r. (powoływanej dalej w tym punkcie jako k.k.) w zw. z art. 65§1 k.k. w zw. z art. 4§1 k.k. i za to na podstawie art. 286§1 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k. w zw. z art. 4§1 k.k. skazuje go, zaś na podstawie art. 286§1 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k. w zw. z art. 64§2 k.k. i art. 33§2 k.k. wymierza kary: 7 (siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności oraz 40 (czterdziestu) stawek dziennych grzywny przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 30 (trzydziestu) złotych;

- na podstawie art. 46§1 k.k. orzeka od oskarżonego R. G. (1) na rzecz (...) SA z siedzibą w W. kwotę 11 347,44 (jedenastu tysięcy trzystu czterdziestu siedmiu 44/100) złotych tytułem obowiązku naprawienia szkody – przy czym jego odpowiedzialność jest solidarna z D. K. (1), od której nakazem zapłaty wydanym dnia 12.10.2012 r. przez Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie, w sprawie o sygn. akt IX GNc 9100/12, zasądzono na rzecz ww. spółki akcyjnej taką samą kwotę tytułem należności głównej;

- na podstawie art. 41§2 k.k. w zw. z art. 43§1 k.k. orzeka wobec oskarżonego R. G. (1) zakaz prowadzenia działalności gospodarczej wytwórczej, handlowej i usługowej na okres 1 (jednego) roku;

- na podstawie art. 41§1 k.k. w zw. z art. 43§1 k.k. orzeka wobec oskarżonego R. G. (1) zakaz zajmowania stanowiska związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej wytwórczej, handlowej i usługowej w imieniu innego podmiotu na okres 1 (jednego) roku;

5 . w ramach czynu zarzucanego w punkcie X . tego, że:

w okresie od 5 lutego 2014 roku do 2 grudnia 2014 roku w B. i W., w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej dotyczącej mienia o znacznej wartości, jako prezes zarządu Stowarzyszenia (...)” z siedzibą w B., doprowadził Fundację (...) z siedzibą w W. do niekorzystnego rozporządzenia pozostającymi w jej dyspozycji środkami publicznymi w kwocie 108 900 złotych pochodzącymi z (...), a także – współdziałając z E. G. (1) - usiłował doprowadzić tę Fundację do niekorzystnego rozporządzenia ww. środkami w kwocie kolejnych 133 086 złotych w ten sposób, że składając 5 lutego 2014 r. w imieniu Stowarzyszenia wniosek nr (...) o przyznanie przez Fundację tej organizacji dotacji na realizację projektu dotyczącego zwalczania dyskryminacji oraz zawierając na jego podstawie umowę z dnia 8 kwietnia 2014 roku o dotację w kwocie 241 986 złotych, wprowadził przedstawicieli Fundacji w błąd co do zamiaru wywiązania się z tego kontraktu zgodnie z jego treścią, w szczególności „Zasadami dotyczącymi realizacji projektu oraz wykorzystania, rozliczania i dokumentowania wydatków pokrywanych z dotacji oraz wkładu własnego” określonymi w „Załączniku nr(...) do umowy o dotację”, w tym przeznaczenia całości pozyskanych środków na zadania związane z realizacją projektu, jak również co do możliwości skutecznej egzekucji roszczeń z wystawionego przez Stowarzyszenie weksla in blanco stanowiącego zabezpieczenie prawidłowej realizacji umowy, a następnie, po otrzymaniu pierwszej spośród trzech rat płatności przewidzianych w umowie o dotację, w kwocie 108 900 złotych, wbrew umownemu zobowiązaniu, m.in.: w okresie od 22 kwietnia 2014 roku do 23 maja 2014 roku wypłacił w gotówce z rachunku bankowego Stowarzyszenia środki pochodzące z tej dotacji w kwocie 108 890 złotych, nie wydatkował tych pieniędzy w całości zgodnie z ich przeznaczeniem, nie rozliczył i nie udokumentował ich wykorzystania zgodnie z ustalonymi zasadami, zaś celem stworzenia pozorów legalnego zadysponowania całością środków pierwszej raty oraz wyłudzenia kolejnych dwóch w łącznej kwocie 133 086 złotych, przy pomocy E. G. (1) podjął działania zmierzające do wykazania rzekomego wykorzystania pierwszej płatności zgodnie z umową i załącznikiem do niej, przedkładając:

- 20 czerwca, 29 lipca i 28 sierpnia 2014 r. nierzetelne pisemne oświadczenia w formie „merytorycznego i finansowego sprawozdania okresowego” z realizacji projektu wraz z załącznikami, z których wynikało, że wykorzystano, zgodnie z zapisami umowy, 108 889,17 złotych z pierwszej płatności, to jest 99,99% otrzymanych środków, podczas gdy w rzeczywistości miały miejsce opisane wyżej działania sprzeczne z treścią kontraktu, a ponadto w złożonych sprawozdaniach przedstawił koszty w postaci nabycia towarów i usług, jako wydatki kwalifikowane, które w rzeczywistości nie zostały w zdecydowanej większości „poniesione” w rozumieniu załącznika nr 2 do umowy;

- poświadczające nieprawdę, wystawione przez E. G. (1), jako prezesa zarządu (...) sp. z o.o., faktury VAT, tj.:

⚫

nr (...) z dnia 22 kwietnia 2014 roku, z której wynikało, że (...) sp. z o.o. w B. wykonała na rzecz Stowarzyszenia (...) w B. „Usługę kompleksowego wyposażenia stanowisk biurowych wraz z wyposażeniem zgodną ze specyfikacją zamówienia” o wartości 10 000 złotych oraz że została ona już opłacona gotówką, podczas gdy spółka ta nie zamierzała i nie wykonała na rzecz stowarzyszenia tej usługi w całości, zaś wymieniona faktura w dniu wystawienia nie została opłacona;

⚫

nr (...) z dnia 23 kwietnia 2014 roku, z której wynikało, że (...) sp. z o.o. w B. wykonała na rzecz Stowarzyszenia (...) w B. „Usługę przeprowadzenia kampanii promocyjnej w tym projektowania, druku materiałów, realizacji virali. Dystrybucji materiałów. Zgodnie ze specyfikacją zamówienia” o wartości 49 000 złotych oraz że została ona już opłacona gotówką, podczas gdy spółka nie zamierzała i nie wykonała na rzecz stowarzyszenia tej usługi w całości, zaś wymieniona faktura w dniu wystawienia nie została opłacona;

⚫

nr (...) z dnia 24 kwietnia 2014 roku, z której wynikało, że (...) sp. z o.o. w B. zrealizowała na rzecz Stowarzyszenia (...) w B. „Usługę wykonania kompleksowych usług w tym informatycznych związanych z uruchomieniem projektu, w tym zaprojektowania identyfikacji wizualnej, wykonania projektów stron internetowych wraz z ich obsługą. Zgodnie ze specyfikacją zamówienia.” o wartości 12 000 złotych oraz że została ona już opłacona gotówką, podczas gdy spółka nie zamierzała i nie wykonała na rzecz stowarzyszenia tej usługi w całości, zaś wymieniona faktura w dniu wystawienia nie została opłacona;

⚫

nr (...) z dnia 29 kwietnia 2014 roku, z której wynikało, że (...) sp. z o.o. w B. wykonała na rzecz Stowarzyszenia (...) w B. „Usługę kompleksowego wyposażenia sali konferencyjno- widowiskowej i zaplecza socjalnego. Zgodnie ze specyfikacją zamówienia.” o wartości 34 500 złotych, z której wynikało, że została ona już opłacona gotówką, podczas gdy spółka nie zamierzała i nie wykonała na rzecz stowarzyszenia tej usługi w całości, zaś wymieniona faktura w dniu wystawienia nie została opłacona;

- datowane na 25.08.2014 r., mające potwierdzić właściwe wykonanie wskazanych w fakturach usług, a tym samym zapisów umowy o dotację: a. nierzetelne pisemne oświadczenie złożone przez E. G. (1), z którego wynikało m.in., że „w relacjach między (...) sp. z o.o. w B., a członkami zarządu Stowarzyszenia (...)” w B. nie zachodzą powiązania mogące budzić zastrzeżenia co do przejrzystości relacji handlowych oraz nie istnieją zależności finansowe, które mogłyby budzić wątpliwości co do przejrzystości transakcji handlowych pomiędzy stowarzyszeniem, a spółką”, b. podpisany przez tę kobietę, jako prezesa ww. spółki, nierzetelny dokument wskazujący, że dokumentacja dotycząca ujętych w fakturach usług nie może zostać udostępniona stowarzyszeniu z uwagi na tajemnicę handlową (...) sp. z o.o. w B.;

przy czym ww. oświadczenia i dokumenty dotyczyły okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania kolejnych rat płatności wskazanych w umowie o dotację, jednak zamierzonego celu co do kwoty 133 086 złotych nie osiągnął z uwagi na negatywną weryfikację okoliczności wskazanych w sprawozdaniach okresowych i dołączonych do nich dokumentów przez przedstawicieli Fundacji i związane z nią rozwiązanie ww. kontraktu, zaś z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu;

tj. występku z art. 286§1 ustawy z dnia 06.06.1997 r. Kodeks karny w brzmieniu obowiązującym do dnia 30.06.2015 r. (powoływanej dalej w tym punkcie jako k.k.) w zw. z art. 294§1 k.k. w zb. z art. 297§1 k.k. w zb. z art. 273 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k. w zw. z art. 4§1 k.k. i za czyn ten na podstawie art. 286§1 k.k. w zw. z art. 294§1 k.k. w zb. z art. 297§1 k.k. w zb. z art. 273 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k. w zw. z art. 4§1 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. skazuje go, zaś na podstawie art. 286§1 k.k. w zw. z art. 294§1 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k. w zw. z art. 64§2 k.k. w zw. z art. 11§3 k.k. i art. 33§2 k.k. wymierza mu kary: 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 30 (trzydziestu) złotych;

- na podstawie art. 46§1 k.k. orzeka od oskarżonego R. G. (1) na rzecz Fundacji (...) z siedzibą w W. kwotę 108 900 (stu ośmiu tysięcy dziewięciuset) złotych tytułem obowiązku naprawienia szkody – przy czym jego odpowiedzialność jest solidarna ze Stowarzyszeniem (...)” z siedzibą w B. do kwoty 87 800 złotych, od którego nakazem zapłaty wydanym dnia 30 kwietnia 2015 r. przez Sąd Okręgowy w Warszawie, w sprawie o sygn. akt I Nc 78/15, zasądzono na rzecz ww. Fundacji tę ostatnią sumę tytułem należności głównej;

- na podstawie art. 41§1 k.k. w zw. z art. 43§1 k.k. orzeka wobec oskarżonego R. G. (1) zakaz zajmowania stanowisk we władzach stowarzyszeń na okres 4 (czterech) lat;

6 . w ramach czynu zarzucanego w punkcie XII . tego, że:

w okresie od nieustalonego dnia, nie wcześniej niż od 23 sierpnia 2008 r. do 22 sierpnia 2009 r. w B., w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, działając z chęci osiągnięcia korzyści majątkowej, przywłaszczył pieniądze w łącznej kwocie 175 198,13 złotych powierzane mu sukcesywnie przez kontrahentów M. K. (1), prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą „(...)” - dla której to firmy, w ramach prowadzonego przez siebie przedsiębiorstwa pod nazwą (...), świadczył „usługi przedstawicielskie i logistyczne” na podstawie umowy o współpracy zawartej 1 marca 2007 r. – w ten sposób, że po odebraniu należności za towary sprzedawane przez PHU (...) za pośrednictwem zarządzanego przez niego przedsiębiorstwa, wbrew kontraktowemu zobowiązaniu nie przekazał ich na rzecz ww. przedsiębiorcy i przeznaczył na własne cele rozporządzając nimi jak własnym mieniem, przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu;

tj. czynu z art. 284§2 ustawy z dnia 06.06.1997 r. Kodeks karny w brzmieniu obowiązującym do dnia 07.06.2010 r. (powoływanej dalej w tym punkcie jako k.k.) w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k. w zw. z art. 4§1 k.k. i za to na podstawie art. 284§2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k. w zw. z art. 4§1 k.k. skazuje go, zaś na podstawie art. 284§2 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k. w zw. z art. 64§2 k.k. i art. 33§2 k.k. wymierza mu kary: 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 30 (trzydziestu) złotych;

- na podstawie art. 41§2 k.k. w zw. z art. 43§1 k.k. orzeka wobec oskarżonego R. G. (1) zakaz prowadzenia działalności gospodarczej handlowej i usługowej na okres 4 (czterech) lat;

- na podstawie art. 41§1 k.k. w zw. z art. 43§1 k.k. orzeka wobec oskarżonego R. G. (1) zakaz zajmowania stanowiska związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej handlowej i usługowej w imieniu innego podmiotu na okres 4 (czterech) lat;

7 . w ramach czynu zarzucanego w punkcie XIII . tego, że:

w okresie od 26 sierpnia 2013 roku do 18 września 2013 roku w B. i W., w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, jako przedstawiciel Stowarzyszenia (...)” w B. doprowadził (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem w kwocie 68 000 złotych w ten sposób, że wnioskując o zawarcie przez (...) sp. z o.o. z reprezentowanym przez siebie stowarzyszeniem umowy pożyczki ww. sumy, o numerze (...), jak i zawierając ją, wprowadził przedstawicieli pożyczkodawcy w błąd co do: zamiaru wywiązania się z tego kontraktu i wykorzystania środków na cel wskazany we wniosku, źródeł finansowania spłaty rat, jak również możliwości skutecznej egzekucji roszczeń z wystawionego weksla in blanco, stanowiącego zabezpieczenie terminowej spłaty pożyczki, przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu;

- na podstawie art. 46§1 k.k. orzeka od oskarżonego R. G. (1) na rzecz (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 64 853,18 (sześćdziesięciu czterech tysięcy ośmiuset pięćdziesięciu trzech 18/100) złotych tytułem obowiązku naprawienia szkody - przy czym jego odpowiedzialność jest solidarna ze Stowarzyszeniem (...)” w B., od którego nakazem zapłaty wydanym dnia 4.12.2014 r. przez Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie, w sprawie o sygn. akt II Nc 8155/14, zasądzono na rzecz ww. spółki m.in. taką kwotę tytułem należności głównej;

przy czym za ten czyn oraz czyny przypisane w punkcie A. 4. i A. 5.:

- na podstawie art. 286§1 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k. w zw. z art. 64§2 k.k. w zw. z art. 33§2 k.k. i art. 91§1 k.k. wymierza oskarżonemu R. G. (1) kary: 1 (jednego) roku i 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz 130 (stu trzydziestu) stawek dziennych grzywny przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 30 (trzydziestu) złotych;

- na podstawie art. 91§1 k.k. w zw. z art. 41§1 k.k. w zw. z art. 43§1 k.k. orzeka wobec oskarżonego R. G. (1) zakaz zajmowania stanowisk we władzach stowarzyszeń na okres 3 (trzech) lat;

8 . w ramach czynu zarzucanego w punkcie XIV . tego, że:

w okresie od 16 maja 2014 roku do 24 czerwca 2014 roku w B., w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, jako prezes zarządu Stowarzyszenia (...) z siedzibą w B. doprowadził M. T. (1) - prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą „(...)” z siedzibą w B. - do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem o wartości 626 złotych i usiłował go doprowadzić do niekorzystnego rozporządzenia tym mieniem o wartości 374 złotych, w ten sposób, że uzgadniając z M. T. (1) „odroczoną” płatność za usługi gastronomiczne polegające na wydaniu potraw i napoi – które miały być świadczone na rzecz ww. stowarzyszenia – mającą nastąpić po zrealizowaniu ich na kwotę 500 złotych, a następnie zamawiając i korzystając z tego rodzaju usług o łącznej wartości 626 złotych, wprowadził przedsiębiorcę i jego pracowników w błąd co do zamiaru opłacenia ich wartości, przy czym zamierzonego celu co do usług o wartości 374 złotych nie osiągnął, z uwagi na odmowę ich świadczenia przez M. T. (1), w związku z nieuregulowaniem należności ujętej w fakturze VAT (...) z dnia 24.06.2014 r., przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu, zaś czyn ten stanowił wypadek mniejszej wagi;

tj. czynu z art. 286§3 ustawy z dnia 06.06.1997 r. Kodeks karny w brzmieniu obowiązującym do dnia 30.06.2015 r. (powoływanej dalej w tym punkcie jako k.k.) w zw. z art. 286§1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k. w zw. z art. 4§1 k.k. i za to na podstawie art. 286§3 k.k. w zw. z art. 286§1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k. w zw. z art. 4§1 k.k. skazuje go, zaś na podstawie art. 286§3 k.k. w zw. z art. 33§1 i 3 k.k. wymierza mu karę 30 (trzydziestu) stawek dziennych grzywny, przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 30 (trzydziestu) złotych.

C. Oskarżoną E. G. (1) uznaje za winną:

w ramach czynu zarzucanego jej w punkcie X . tego, że:

w okresie od nieustalonego dnia w drugim kwartale 2014 roku – nie wcześniej niż od 22 kwietnia 2014 roku - do 2 grudnia 2014 roku w B. i W., w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, jako prezes zarządu (...) sp. z o.o. z siedzibą w B.,

chcąc, aby R. G. (1), jako prezes Stowarzyszenia (...)” z siedzibą w B., doprowadził Fundację (...) z siedzibą w W. do niekorzystnego rozporządzenia pozostającymi w jej dyspozycji środkami publicznymi w kwocie 133 086 złotych pochodzącymi z (...), stanowiącymi drugą i trzecią ratę płatności w związku z zawarciem przez to Stowarzyszenie z ww. Fundacją umowy o dotację z dnia 8.04.2014 r. na wykonanie projektu dotyczącego zwalczania dyskryminacji – wiedząc o tym, że R. G. (1) składając 5 lutego 2014 r. w imieniu Stowarzyszenia wniosek nr (...) o przyznanie przez Fundację tej organizacji dotacji na realizację ww. projektu oraz zawierając na jego podstawie umowę z dnia 8 kwietnia 2014 roku o dotację w kwocie 241 986 złotych, wprowadził przedstawicieli Fundacji w błąd co do zamiaru wywiązania się z tego kontraktu zgodnie z jego treścią, w szczególności „Zasadami dotyczącymi realizacji projektu oraz wykorzystania, rozliczania i dokumentowania wydatków pokrywanych z dotacji oraz wkładu własnego” określonymi w „Załączniku nr 2 do umowy o dotację”, w tym przeznaczenia całości pozyskanych środków na zadania związane z realizacją projektu, jak również co do możliwości skutecznej egzekucji roszczeń z wystawionego przez Stowarzyszenie weksla in blanco stanowiącego zabezpieczenie prawidłowej realizacji umowy, a następnie, po otrzymaniu pierwszej spośród trzech rat płatności przewidzianych w umowie o dotację, w kwocie 108 900 złotych, wbrew umownemu zobowiązaniu, m.in.: w okresie od 22 kwietnia 2014 roku do 23 maja 2014 roku wypłacił w gotówce z rachunku bankowego Stowarzyszenia środki pochodzące z tej dotacji w kwocie 108 890 złotych, nie wydatkował tych pieniędzy w całości zgodnie z ich przeznaczeniem, nie rozliczył i nie udokumentował ich wykorzystania zgodnie z ustalonymi zasadami - ułatwiła mu realizację bezprawnych działań zmierzających do wyłudzenia następnych rat płatności w ten sposób, że wystawiła poświadczające nieprawdę faktury VAT, tj.:

⚫

oraz sporządziła datowane na 25.08.2014 r., mające potwierdzić właściwe wykonanie wskazanych w fakturach usług, a tym samym zapisów umowy o dotację:

⚫

nierzetelne pisemne oświadczenie, z którego wynikało m.in., że „w relacjach między (...) sp. z o.o. w B., a członkami zarządu Stowarzyszenia (...)” w B. nie zachodzą powiązania mogące budzić zastrzeżenia co do przejrzystości relacji handlowych oraz nie istnieją zależności finansowe, które mogłyby budzić wątpliwości co do przejrzystości transakcji handlowych pomiędzy stowarzyszeniem, a spółką”;

⚫

jako prezes ww. spółki, nierzetelny dokument wskazujący, że dokumentacja dotycząca ujętych w fakturach usług nie może zostać udostępniona stowarzyszeniu z uwagi na tajemnicę handlową (...) sp. z o.o. w B.;

które przekazała R. G. (1), a ten przedłożył je wraz ze sprawozdaniami okresowymi ww. Fundacji celem stworzenia pozorów legalnego zadysponowania całością środków pierwszej raty oraz wyłudzenia kolejnych dwóch w łącznej kwocie 133 086 złotych, przy czym ww. oświadczenia i dokumenty dotyczyły okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania kolejnych rat płatności wskazanych w umowie o dotację, jednak R. G. (1) zamierzonego celu co do kwoty 133 086 złotych nie osiągnął z uwagi na negatywną weryfikację okoliczności wskazanych w sprawozdaniach okresowych i dołączonych do nich dokumentów przez przedstawicieli Fundacji i związane z nią rozwiązanie ww. kontraktu, zaś z popełnienia przestępstwa uczyniła sobie stałe źródło dochodu;

tj. występku z art. 18§3 k.k. w zw. z art. 286§1 ustawy z dnia 06.06.1997 r. Kodeks karny w brzmieniu obowiązującym do dnia 30.06.2015 r. (powoływanej dalej w tym punkcie jako k.k.) w zb. z art. 297§1 k.k. w zb. z art. 271§3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k. w zw. z art. 4§1 k.k. i za czyn ten na podstawie art. 18§3 k.k. w zw. z art. 286§1 k.k. w zb. z art. 297§1 k.k. w zb. z art. 271§3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k. w zw. z art. 4§1 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. skazuje ją, zaś na podstawie art. 19§1 k.k. w zw. z art. 286§1 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k. w zw. z art. 64§2 k.k. w zw. z art. 11§3 k.k. i art. 33§2 k.k. wymierza jej kary: 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz 100 (stu) stawek dziennych grzywny przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 30 (trzydziestu) złotych;

- na podstawie art. 41§1 k.k. w zw. z art. 43§1 k.k. orzeka wobec oskarżonej E. G. (1) zakaz zajmowania stanowisk w organach spółek prawa handlowego na okres 3 (trzech) lat;

D. Oskarżoną D. K. (1) - w ramach czynu zarzucanego jej w punkcie XV. – uznaje za winną tego, że:

w okresie od 6 sierpnia 2009 roku do 30 kwietnia 2012 roku w B. i S., w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, swoim zachowaniem ułatwiła R. G. (1) oraz E. G. (1) popełnienie przestępstw zagarnięcia cudzego mienia w ten sposób, że przewidując, iż ww. osoby mogą dopuścić się ww. czynów zabronionych - co do mienia o znacznej wartości - i godząc się na to, w dniu 13 sierpnia 2009 roku złożyła prowadzącemu ewidencję działalności gospodarczej Prezydentowi Miasta S. wniosek o dokonanie wpisu przedsiębiorstwa pod nazwą (...) – od 10.02.2010 r. funkcjonującego pod nazwą (...), zaś od 27.05.2010 r. jako (...) - podczas gdy działalność gospodarcza w ramach tego przedsiębiorstwa miała być i była prowadzona przez R. G. (1) i E. G. (1), przy czym udzielając w dniach 6.08.2009 r. i 9.06.2010 r. stosownych pełnomocnictw przekazała formalnie E. G. (1) kompetencje do reprezentowania ww. przedsiębiorcy, prowadzenia jego spraw, w tym do zawierania, podpisywania umów i wystawiania weksli in blanco w związku z prowadzoną przez nią rzekomo działalnością gospodarczą „w jej imieniu i na jej rzecz”, jak również udostępniła ww. osobom swój dowód osobisty celem zawarcia „firmowej” umowy rachunku bankowego z (...) Bankiem SA oraz zawarła taką umowę z (...) Bankiem SA (...) w dniu 26.05.2010 r. - z którego to rachunku faktycznie korzystali małżonkowie G. - w efekcie czego, w ramach prowadzenia tej działalności, w okresie od 28.07.2010 r. do 30.04.2012 r.:

- R. G. (1) i E. G. (1) doprowadzili (...) Bank SA z siedzibą w W. (obecnie Bank (...) SA z siedzibą we W.) oraz P. J. (2) i M. S. (1), tj. wspólników „(...)spółki cywilnej z siedzibą w S., poprzez wprowadzenie w błąd m.in. co do zamiaru wykonania zawartych umów dotyczących świadczeń pieniężnych, do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 46 031,94 złotych, a w przypadku ww. spółki akcyjnej zabrali także na jej szkodę w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie 220 076,66 złotych;

- R. G. (1) doprowadził J. K. (2) prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Gospodarstwo (...) z siedzibą w S. (obecnie Gospodarstwo (...) sp. z o.o.), J. S. (1) prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą (...) z siedzibą w S., B. O. (1) prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą „(...)” z siedzibą w T. i (...) SA z siedzibą w W., poprzez wprowadzenie w błąd m.in. co do zamiaru wykonania zawartych umów w zakresie wzajemnego świadczenia pieniężnego, do niekorzystnego rozporządzenia własnymi mieniem w łącznej kwocie 92 692,78 złotych;

przy czym z popełnienia przestępstwa uczyniła sobie stałe źródło dochodu;

tj. czynu z art. 18§3 ustawy z dnia 06.06.1997 r. Kodeks karny w brzmieniu obowiązującym do dnia 30.06.2015 r. (powoływanej dalej w tym punkcie jako k.k.) w zw. z art. 286§1 k.k. w zb. z art. 278§1 k.k. w zw. z art. 294§1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k. w zw. z art. 4§1 k.k. i za czyn ten na podstawie art. 18§3 k.k. w zw. z art. 286§1 k.k. w zb. z art. 278§1 k.k. w zw. z art. 294§1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k. w zw. z art. 4§1 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. skazuje ją, zaś na podstawie art. 19§1 k.k. w zw. z art. 294§1 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k. w zw. z art. 64§2 k.k. w zw. z art. 11§3 k.k. i art. 33§2 k.k. wymierza jej kary: 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności oraz 200 (dwustu) stawek dziennych grzywny przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 10 (dziesięciu) złotych;

- na podstawie art. 41§2 k.k. w zw. z art. 43§1 k.k. orzeka wobec oskarżonej D. K. (1) zakaz prowadzenia działalności gospodarczej wytwórczej, handlowej i usługowej na okres 5 (pięciu) lat.

E. Uniewinnia:

- oskarżonych R. G. (1) i E. G. (1) od popełnienia czynu zarzucanego im w punkcie VIII.;

- oskarżoną E. G. (1) od popełnienia czynów zarzucanych jej w punktach III., IV., V. i VI.

F. Kary łączne i łączne środki karne:

1. Na podstawie art. 91§2 ustawy z dnia 06.06.1997 r. Kodeks karny w brzmieniu obowiązującym do dnia 30.06.2015 r. (powoływanej dalej w tym punkcie oraz punkcie G . jako k.k.), art. 86§1 i 2 k.k. w zw. z art. 4§1 k.k. orzeka kary łączne:

- wobec oskarżonego R. G. (1) w wymiarze 4 (czterech) lat pozbawienia wolności oraz 400 (czterystu) stawek dziennych grzywny, przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 30 (trzydziestu) złotych;

- wobec oskarżonej E. G. (1) w wymiarze 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności oraz 200 (dwustu) stawek dziennych grzywny, przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 30 (trzydziestu) złotych.

2. Na podstawie art. 90§2 k.k. w zw. z art. 86§1 k.k. w zw. z art. 4§1 k.k. orzeka wobec oskarżonego R. G. (1) :

- łączny zakaz prowadzenia działalności gospodarczej wytwórczej, handlowej i usługowej na okres 10 (dziesięciu) lat;

- łączny zakaz zajmowania stanowiska związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej wytwórczej, handlowej i usługowej w imieniu innego podmiotu na okres 10 (dziesięciu) lat;

- łączny zakaz zajmowania stanowisk we władzach stowarzyszeń na okres 5 (pięciu) lat.

3. Na podstawie art. 90§2 k.k. w zw. z art. 86§1 k.k. w zw. z art. 4§1 k.k. orzeka wobec oskarżonej E. G. (1) :

- łączny zakaz zajmowania stanowisk w organach spółek prawa handlowego na okres 5 (pięciu) lat;

- łączny zakaz prowadzenia działalności gospodarczej wytwórczej, handlowej i usługowej na okres 7 (siedmiu) lat;

- łączny zakaz zajmowania stanowiska związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej wytwórczej, handlowej i usługowej w imieniu innego podmiotu na okres 7 (siedmiu) lat.

G. Warunkowe zawieszenie kar pozbawienia wolności:

1. Na podstawie art. 69§1, §2 i §3 k.k., art. 70§2 k.k., art. 73§2 k.k. w zw. z art. 4§1 k.k. wykonanie orzeczonej wobec oskarżonej E. G. (1) kary łącznej pozbawienia wolności zawiesza warunkowo na okres próby w wymiarze 5 (pięciu) lat i oddaje ją w tym okresie pod dozór kuratora sądowego.

2. Na podstawie art. 69§1, §2 i §3 k.k., art. 70§2 k.k., art. 73§2 k.k. w zw. z art. 4§1 k.k. wykonanie orzeczonej wobec oskarżonej D. K. (1) kary pozbawienia wolności zawiesza warunkowo na okres próby w wymiarze 3 (trzech) lat i oddaje ją w tym okresie pod dozór kuratora sądowego.

H. Wynagrodzenie obrońców ustanowionych z urzędu:

Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz ustanowionych z urzędu obrońców:

1. adwokata M. O. 3321 (trzy tysiące trzysta dwadzieścia jeden) złotych – w tym 621 (sześćset dwadzieścia jeden) złotych podatku VAT - tytułem wynagrodzenia za obronę oskarżonego R. G. (1);

2. adwokata T. O. 3321 (trzy tysiące trzysta dwadzieścia jeden) złotych – w tym 621 (sześćset dwadzieścia jeden) złotych podatku VAT - tytułem wynagrodzenia za obronę oskarżonej E. G. (1);

3. adwokata A. O. (1) 3321 (trzy tysiące trzysta dwadzieścia jeden) złotych – w tym 621 (sześćset dwadzieścia jeden) złotych podatku VAT - tytułem wynagrodzenia za obronę oskarżonej D. K. (1).

I. Koszty sądowe:

1. Zwalnia oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych i obciąża nimi Skarb Państwa.

2. Kosztami w części związanej z uniewinnieniem oskarżonych E. G. (1) i R. G. (1) obciąża Skarb Państwa.

Spis treści:

1. Część A. 1-142;

- Zobowiązania finansowe R. G. (1) i małżonków G. powstałe w latach 1999-2001: str. 2-4 ;

- Zobowiązania finansowe R. G. (1) dotyczące dwóch mandatów i podatku od nieruchomości: str. 4 ;

- Postępowania egzekucyjne dotyczące ww. długów R. i E. G. (1) oraz innych, jak również ich efekty: str. 5-9, 12-14 ;

- Działalność gospodarcza prowadzona przez R. G. (1) pod nazwą (...): str. 10-14 ;

- Czyn przypisany oskarżonym E. G. (1) i R. G. (1) w punkcie A . 1 .: str. 14-31 ;

- Czyn przypisany oskarżonemu R. G. (1) w punkcie B . 6 . (na szkodę M. K. (1)): str. 31-44 ;

- Czyny przypisane oskarżonym R. G. (1) i E. G. (1) w punkcie A . 2 . (na szkodę (...) Banku SA): str. 44-60 ;

- Czyn przypisany oskarżonemu R. G. (1) w punkcie B . 1 . (na szkodę J. K. (1)): str. 60-65 ;

- Czyn przypisany oskarżonemu R. G. (1) w punkcie B . 2 . (na szkodę J. S. (1)): str. 65-74 ;

- Czyn przypisany oskarżonemu R. G. (1) w punkcie B . 3 . (na szkodę B. O. (1)): str. 74-80 ;

- Czyn przypisany oskarżonemu R. G. (1) w punkcie B . 4 . (na szkodę (...) SA): str. 80-83 ;

- Czyn przypisany oskarżonemu R. G. (1) i oskarżonej E. G. (1) w punkcie A . 3 . (na szkodę (...) s.c.): str. 83-86 ;

- Czyn przypisany oskarżonym R. G. (1) i E. G. (1) w punkcie A . 4 . oraz oskarżonemu R. G. (1) w punkcie B . 7 . (na szkodę (...)): str. 86-102 ;

- Czyn przypisany oskarżonym R. G. (1) i E. G. (1) w punkcie A . 5 . (na szkodę (...) sp. z o.o.): str. 102-106 ;

- Czyny przypisane oskarżonemu R. G. (1) w punkcie B . 5 . i E. G. (1) w punkcie C . (na szkodę Fundacji (...)): str. 106-129 ;

- Czyn przypisany oskarżonemu R. G. (1) w punkcie B . 8 . (na szkodę M. T. (1)): str. 129-133 ;

- Czyn przypisany D. K. (1) w pkt D . wyroku i jego kwalifikacja prawna: str. 136-141 ;

- Powody uniewinnienia oskarżonych od czynu zarzucanego im w pkt VIII .: str. 141-142 ;

2. Część B. str. 142-154;

- Kary jednostkowe: str. 142-148 ;

- Kary łączne: str. 148-149 ;

- Środki karne, w tym łączne: str. 150-153 ;

- Warunkowe zawieszenie kar pozbawienia wolności: str. 153 ;

- Wynagrodzenie obrońców ustanowionych z urzędu: str. 153 ;

- Koszty procesu: str. 154.

Uzasadnienie

zawiera zwięzłe wskazanie , jakie fakty sąd uznał za udowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku ( A .), a także okoliczności , które sąd miał na względzie przy wymiarze kar oraz przy pozostałych rozstrzygnięciach zawartych w wyroku ( B .) – art. 424§1 i 2 k.p.k.

Część A. :

Trzeciego kwietnia 1998 r. R. G. (1) ( dalej jako R. G. (1) ) został zarejestrowany w ewidencji prowadzonej przez Prezydenta S. jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą „(...)” R. G. (1)” z siedzibą w ww. mieście przy ul. (...). Pod tym adresem mieścił się lokal znajdujący się zasobach (...)Spółdzielni Mieszkaniowej w S., na który przydział otrzymała w dniu 13.01.1992 r. matka ww. mężczyzny, U. G. (w późniejszym okresie, po zawarciu związków małżeńskich, posługująca się nazwiskiem S. oraz K.), gdzie on wraz z nią mieszkał. Pełnomocnikami ww. przedsiębiorcy zostali ustanowieni: jego dziewczyna, osiemnastoletnia wówczas E. B. (1) - z którą w 1998 r. zawarł związek małżeński - oraz brat B. G. (1). Przedmiot działalności obejmował „handel detaliczny i hurtowy, usługi – przedstawicielstwo handlowe (z wyłączeniem artykułów, którymi obrót wymaga uzyskania koncesji lub zezwoleń wymaganych przepisami ustaw szczególnych)”, a od 10.10.2001 r. „usługi pośrednictwa tranzytowego”. W kwietniu 2000 r. R. G. (1) zgłosił prowadzenie tej działalności w S. pod adresem przy ul. (...), zaś w grudniu 2000 r. w budynku nr (...) przy ul. (...).

Ponadto od 1 grudnia 1998 r. R. G. (1) został zatrudniony w (...) sp. z o.o., Zakładzie (...) z siedzibą w K., na umowę o pracę na czas nieokreślony, na stanowisku „reprezentanta handlowego”. Pod koniec 1999 r. otrzymywał z tego tytułu wynagrodzenie w wysokości średnio miesięcznie 3354,33 złotych brutto, zaś w okresie lipiec-wrzesień 2001 r. zbliżoną kwotę.

Zobowiązania finansowe R. G. (1) i małżonków G. powstałe w latach 1999-2001 :

W 1998 r. R. G. (1) zawarł w (...) (...) Oddziale Banku (...) SA umowę rachunku bankowego nr (...), zaś 12 marca 1999 r. umowę rachunku o nazwie (...) o nr (...) (po konwersji o nr (...)). W ramach tego drugiego rachunku 15 marca 1999 r. podpisał umowę nr (...) „ o pożyczkę w (...) ”, z przyznanym limitem w kwocie 7 000 złotych. Od 8 czerwca 1999 r. współposiadaczem ww. konta została E. G. (1) ( dalej jako E. G. (1) ) – w tej dacie jej mąż złożył wniosek o zmianę limitu pożyczki w (...) na „maksymalnie możliwy”. Dzień później został on zaakceptowany przez przedstawicieli banku, którzy podjęli decyzję o przyznaniu limitu w kwocie 34 900 złotych. Związany z tą zmianą aneks nr (...) do umowy został podpisany przez oboje małżonków, jako pożyczkobiorców.

Umową nr (...) „o kredyt hipoteczny (...) spłacany w malejących strumieniach płatności” z 23.11.1999 r. Bank (...) SA (...) Oddział w S. udzielił R. G. (1) i jego żonie kredytu w kwocie 37 500 złotych na sfinansowanie zakupu lokalu mieszkalnego w ww. mieście przy ul. (...). Miał on być spłacany w miesięcznych ratach w okresie od daty zawarcia umowy do 23.11.2007 r. i został zabezpieczony m.in. hipoteką zwykłą ustanowioną na kredytowanej nieruchomości wpisanej do KW nr (...). Aktem notarialnym z 2 grudnia 1999 r. R. i E. G. (1) nabyli od G. Ś. za 47 000 złotych lokal mieszkalny o powierzchni 51,62 m ( 2) i związany z nim udział w nieruchomości gruntowej oraz za 500 złotych: nieruchomość zabudowaną chlewikiem, a także działkę o pow. 67 m ( 2) z obciążającą ją służebnością drogi koniecznej. Czternastego listopada 2001 r. między ww. bankiem a kredytobiorcami, w związku z uchybieniem terminom płatności rat, została zawarta ugoda, na mocy której zadłużenie w łącznej kwocie 31 740,22 złotych rozłożono na 120 rat. „Zmodyfikowane” zobowiązanie nie było jednak realizowane przez dłużników.

Dziesiątego stycznia 2000 r. R. G. (1) zawarł z Bankiem (...) SA umowę kredytu na kwotę 10 000 złotych, który miał zostać spłacony w 36 ratach. Kredytobiorca uregulował jednak tylko 3032 złote i zaprzestał dalszej spłaty.

Piątego lipca 2000 r. R. G. (1) zawarł ze (...) umowę kredytu w kwocie 3500 złotych na zakup towarów. Zgodnie z jej treścią miał spłacić go w 24 miesięcznych ratach, ale uregulował tylko 211,07 złotych. Dziewiętnastego czerwca 2001 r. Sąd Rejonowy w Białymstoku wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym nakazując pozwanemu R. G. (1), aby zapłacił kredytodawcy 3288,93 złotych wraz z odsetkami. Trzynastego czerwca 2002 r. ww. sąd nadał temu orzeczeniu klauzulę wykonalności także przeciwko małżonce dłużnika, E. G. (1), z ograniczeniem jej odpowiedzialności do majątku objętego wspólnością majątkową małżeńską.

Piątego września 2000 r. R. i E. G. (1) zawarli z (...) Bankiem (...) SA umowę pożyczki (...) nr (...) na kwotę 10 000 złotych, które zobowiązali się zwrócić wraz z odsetkami do 12.08.2002 r. Pożyczkobiorcy w okresie od 1.10.2000 r. do 01.05.2001 r. spłacili łącznie 2134,97 złotych - w tym tylko trzy pełne raty kapitałowo-odsetkowe - z czego kapitał w kwocie 1101,57 złotych, po czym zaprzestali regulowania ww. zobowiązania.

Umową zawartą w formie aktu notarialnego z 21 czerwca 2001 r. J. K. (1) sprzedał małżonkom G. za 12 000 złotych nieruchomość rolną położoną we wsi L., o powierzchni 822 m 2, oznaczoną numerem geodezyjnym (...). Działkę tę ww. nabyli z majątku wspólnego, na prawach wspólności ustawowej. Przed sygnowaniem kontraktu przekazali J. K. (1) 1000 złotych na poczet ceny, resztę zobowiązali się uiść w trzech ratach płatnych 1 sierpnia, 1 października i 1 grudnia 2001 r. i w związku z tym poddali się egzekucji w trybie art. 777§1 pkt 4) k.p.c. Nie wywiązali się z tego zobowiązania, w związku z czym sprzedający 28.02.2002 r. złożył w Sądzie Rejonowym w Suwałkach pozew o zapłatę, który został uwzględniony w całości nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z 4.04.2002 r., wydanym w sprawie o sygn. akt I Nc 34/02. Małżonkowie G. między 2001, a 2003 rokiem sprzedali ww. nieruchomość za kwotę około 30 000 złotych, jednak nawet wtedy nie uregulowali na rzecz J. K. (1) ceny, za którą ją kupili.

Za okres od stycznia do września 1999 r. R. G. (1) wykazał dochód podlegający opodatkowaniu w kwocie 14 083,59 złotych, a na dzień 17.11.1999 r. nie miał zaległości podatkowych. W 2000 roku z działalności gospodarczej oraz zatrudnienia w (...) sp. z o.o., Zakładzie (...) z siedzibą w K., osiągnął dochody w kwocie 60 113,47 złotych brutto.

Prowadząc ww. działalność R. G. (1) nie zapłacił podatku dochodowego od osób fizycznych i VAT-u za okres od lipca do października 2001 r. oraz tego pierwszego za grudzień 2001 r.

Pismem z dnia 22.10.2001 r. R. G. (1) zgłosił likwidację działalności w punktach handlowych przy ul. (...) zaznaczając, iż „ dalsza działalność prowadzona będzie w przyszłości w S. ul. (...) ”. Formalnie więc działalność firmy PHU (...) została od 23.10.2001 r. zawieszona, a do dnia dzisiejszego nie zgłoszono jej wznowienia, ani likwidacji.

Zobowiązania finansowe R. G. (1) dotyczące dwóch mandatów i podatku od nieruchomości :

R. G. (1) nie zapłacił podatku od nieruchomości za trzeci kwartał 2002 r. w kwocie 20,60 zł oraz za 2003 r. w kwocie 80,80 zł. Prezydent Miasta S. wystawił więc dnia 23.05.2006 r. tytuły wykonawcze o nr (...) i (...), w oparciu o które 4.07.2006 r. została wszczęta egzekucja. Należności wraz z odsetkami i kosztami upomnienia zwindykowano 27.09.2007 r. poprzez zajęcie przez komornika sądowego wynagrodzenia dłużnika w (...) sp. z o.o.

Ww. mężczyzna we wrześniu 2005 r. i w lutym 2006 r. został ukarany mandatami o numerach: (...) i (...) w wysokości odpowiednio 50 i 200 zł, za wykroczenia z art. 100 k.w. Wojewoda (...) w dniach 2.11.2005 r. i 18.04.2006 r. wystawił tytuły wykonawcze nr (...) i (...). Wszczęta egzekucja okazała się bezskuteczna – jedynie we wrześniu udało się ściągnąć 20,20 zł zaliczone na poczet jej kosztów - w związku z czym 11.01.2010 r. postępowanie umorzono w trybie art. 59§1 pkt 2) ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Postępowania egzekucyjne dotyczące ww. długów R. i E. G. (1) oraz innych, jak również ich efekty :

W sierpniu 2000 r. (...) Bank SA złożył do (...) komornika wniosek o wszczęcie egzekucji przeciwko R. G. (1), dotyczącej łącznie 1577,41 złotych należności głównej, w tym kapitału w kwocie 1005,22 złotych. Nie dała ona efektu w postaci zapłaty ww. sumy.

Dziewiętnastego listopada 2001 r., w związku z wymagalnym zadłużeniem R. G. (1) i E. G. (1) z tytułu umowy (...) z 12.03.1999 r. w łącznej kwocie 37 430,76 złotych - w tym kapitał w kwocie 37 353,76 złotych – Bank (...) SA wystawił bankowy tytuł egzekucyjny nr (...), któremu postanowieniem z 10.12.2001 r. sąd nadał klauzulę wykonalności. Dwudziestego czwartego stycznia 2002 r. Bank (...) SA złożył do komornika wniosek o wszczęcie egzekucji wskazując m.in. miejsce pracy dłużnika w (...) sp. z o.o. oraz nazwę prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Pismami z 17 czerwca i 15 lipca 2002 r. komornik, w sprawie o sygn.(...), zajął wynagrodzenie dłużnika w ww. spółce

Z powodu braku spłat kredytu hipotecznego w łącznej kwocie 34 315,48 złotych – w tym kapitał w kwocie 31 422,86 złotych - w dniu 14.05.2002 r. został wystawiony bankowy tytuł egzekucyjny nr (...), a po nadaniu przez sąd postanowieniem z 4.06.2002 r. klauzuli wykonalności, 05.08.2002 r. Bank skierował do komornika wniosek o wszczęcie egzekucji. Wskazano w nim m.in. miejsce zatrudnienia dłużnika.

W związku ze zobowiązaniami podatkowymi R. G. (1) związanymi z prowadzona przez niego m.in. w 2001 r. działalnością gospodarczą Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. wystawił tytuły wykonawcze:

1. z 14.09.2001 r. o numerze (...) , dotyczący podatku VAT w kwocie 2152 zł za lipiec 2001 r.;

2. z 13.09.2001 r. o numerze (...) , dotyczący podatkudochodowego od osób fizycznych w kwocie 1756,90 zł za lipiec 2001 r.;

3. z 05.10.2001 r. o numerze (...) , dotyczący podatkudochodowego od osób fizycznych w kwocie 2126,70 zł za sierpień 2001 roku;

4. z 09.10.2001 r. o numerze (...) dotyczący podatku VAT w kwocie 2307 zł za sierpień 2001 r.;

5. z 09.11.2001 r. o numerze (...) , dotyczący podatkudochodowego od osób fizycznych w kwocie 1988,10 zł za wrzesień 2001 roku;

6. z 15.11.2001 r. o numerze (...) , dotyczący podatku VAT w kwocie 1311 zł za wrzesień 2001 roku;

7. z 05.12.2001 r. o numerze(...), dotyczący podatkudochodowego od osób fizycznych w kwocie 700,50 zł za październik 2001 roku;

8. z 19.12.2001 r. o numerze (...) , dotyczący podatku VAT w kwocie 412 zł za październik 2001 roku;

9. z 29.07.2002 r. o numerze(...), dotyczący podatku dochodowego w kwocie 2268,60 zł za grudzień 2001 roku;

10. z 22.12.2004 r. o numerze (...) , dotyczący zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów w kwocie 1150 zł za lipiec 2001 r.

Postanowieniem Sądu Rejonowego w Suwałkach z 14.03.2003 r. nadano klauzulę wykonalności administracyjnym tytułom wykonawczym z pkt 1-8 także przeciwko małżonce dłużnika E. G. (1) z ograniczeniem jej odpowiedzialności do majątku objętego wspólnością ustawową małżeńską.

W dniach 29.10.2001 r. i 14.01.2002 r. komornik skarbowy, wykonując zlecenia egzekucyjne wynikające z opisanych wyżej tytułów, doręczył przedstawicielom Zakładu (...) sp. z o.o. w K. zajęcia wierzytelności wobec R. G. (1). Jego pracodawca pismami z 8.03, 26.06 i 7.08.2002 r. poinformował o zbiegu egzekucji z postępowaniem prowadzonym przez komornika sądowego windykującego należności Banku (...) SA. Postanowieniem z 13.10.2002 r. Sąd Rejonowy w Suwałkach rozstrzygnął o łącznym prowadzeniu egzekucji przez komornika sądowego.

R. G. (1) 15.10.2002 r., aby uniknąć dalszej windykacji długów, rozwiązał umowę o pracę z (...) sp. z o.o. za porozumieniem stron. Dalej jednak, już od listopada 2002 r., w ramach firmy (...) współpracował z tą spółką dokonując wzajemnych rozliczeń poprzez rachunek przedsiębiorstwa zarejestrowanego formalnie na jego matkę, do którego posiadał pełnomocnictwo.

Także J. K. (1) , po uprawomocnieniu się nakazu zapłaty, złożył do komornika wniosek o przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego obejmującego m.in. należność główną w kwocie 11 000 złotych. W drugiej połowie 2002 r. tożsamy wniosek przeciwko dłużnikom E. i R. G. (1) skierowała (...) w związku z brakiem spłaty kredytu w kwocie 3500 złotych.

Komornik T. Z. (1) na początku września 2002 r. dokonał zajęcia nieruchomości dłużników położonych w S. przy ul. (...), a także w obrębie nr (...)tego miasta przy ul. (...), dla których prowadzone są księgi wieczyste o numerach: (...), (...), (...) i (...). Był to: samodzielny lokal mieszkalny zlokalizowany na I piętrze wraz z przynależną piwnicą oraz udziałem w działce nr (...) ( (...) z 217 m ( 2)), działka nr (...) o pow. 11 m ( 2) zabudowana chlewikiem oraz obciążona służebnością drogi koniecznej działka (...) o pow. 67 m ( 2) ze zlokalizowanym na niej garażem „blaszakiem” o pow. 18 m ( 2), o czym w lutym 2003 r. zawiadomił wierzycieli. Wartość zajętych nieruchomości została 31.03.2003 r. oszacowana przez biegłego na kwotę 26 400 złotych, zaś w drodze licytacji sprzedano je 15.10.2003 r. za 20 000 złotych. Zgodnie z ustalonym planem podziału ww. sumy została w całości zaliczona na poczet kosztów egzekucyjnych – w tym należnych wierzycielom - wynoszących 34 291,72 złotych.

W dacie licytacji komornik prowadził przeciwko małżonkom G. postępowania egzekucyjne: (...) z wniosku J. K. (1), (...) z wniosku (...) w G., (...) oraz (...) z wniosku Banku (...) SA, (...) z wniosku Banku (...) SA, (...) z wniosku ZUS dotyczącego należności głównej w kwocie 1369,70 złotych, (...)z wniosku (...) sp. z o.o. dotyczącego należności głównej w kwocie 26 923,98 złotych i (...) z wniosku Urzędu Skarbowego w S. dotyczącego należności głównych w łącznej kwocie 12 383,75 złotych. Łączne ich zadłużenie wobec ww. wierzycieli, uwzględniając odsetki i koszty egzekucyjne, przekraczało 220 000 złotych.

Postanowieniami z dnia 29.10.2004 r. umorzono, jako bezskuteczne, postępowania egzekucyjne z wniosków: (...)sp. z o.o., ZUS Oddział w S., J. K. (1) i (...),

Trzydziestego pierwszego grudnia 2004 r. postępowanie windykacyjne w sprawie o sygn. II K 84/02 (dotyczy zadłużenia w (...)) także zostało umorzone z ww. powodu. Decyzją Banku należność w kwocie 53 272,57 złotych została 18.05.2006 r. spisana z bilansu i na dzień 18.03.2015 r. było to aktualne zadłużenie pożyczkobiorców.

Postanowieniem z dnia 25.04.2005 r. komornik umorzył postępowanie egzekucyjne także w sprawie o sygn. (...) (dotyczy kredytu hipotecznego). Decyzją z 22.05.2006 r. należność w kwocie 56 560,33 złotych została spisana z bilansu Banku. W dniach 27.11.2007 r. i 21.05.2012 r. ponowiono wnioski egzekucyjne, ale efekty wszczętych postępowań były identyczne jak ten z 2005 r. – umorzono je na mocy postanowień, odpowiednio z 28.11.2008 r. i 26.06.2012 r. W uzasadnieniu tego drugiego wskazano m.in., że przeciwko R. G. (1) prowadzone jest egzekucja alimentów w sprawie (...), zadłużenie wynosi 658 000 złotych, a wierzycielem jest E. G. (1).

Również zadłużenie z tytułu umowy pożyczki z dnia 05.09.2000 r. nie zostało przez (...) Bank (...) wyegzekwowane od dłużników. Postępowanie komornicze zostało umorzone jako bezskuteczne postanowieniem z dnia 5.05.2004 r. Dnia 28.02.2006 r. bank sprzedał je (...) z siedzibą w W.. W tej dacie wynosiło ono 13 489,01 złotych, w tym kapitał w kwocie 8898,43 złotych. Cesjonariusz wniósł 24.11.2011 r. do Sądu Rejonowego w Lublinie pozew przeciwko R. G. (1), a 26.01.2012 r. został wydany nakaz zapłaty przez pozwanego kwoty 19 724,01 złotych, z czego 10 825,58 złotych stanowiły skapitalizowane odsetki. Trzeciego września 2012 r. powód skierował do komornika przy Sądzie Rejonowym w Suwałkach wniosek o przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego. Zostało ono umorzone 6 marca 2014 r. jako bezskuteczne. Dwudziestego stycznia 2015 r. wierzyciel ponowił wniosek składając go komornikowi przy Sądzie Rejonowym dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie. Podjęte przez niego czynności windykacyjne także nie dały pożądanego rezultatu. Wprawdzie ustalił on, że dłużnik jest zatrudniony w Stowarzyszeniu (...) z wynagrodzeniem w kwocie 250 złotych, ale jego zajęcie - z uwagi na ustawowo określoną wysokość kwoty nie podlegającej tej czynności - nie odniosło zamierzonego skutku.

Podobna sytuacja miała miejsce jeśli chodzi o zadłużenie kredytowe R. G. (1) w Banku (...) SA . Wszczęta 08.10.2001 r. egzekucja okazała się bezskuteczna, a postępowanie w tej sprawie komornik umorzył postanowieniem z dnia 5.05.2004 r. Dziewiątego września 2008 r. bank sprzedał wierzytelność (...) z siedzibą w W.. W tej dacie wynosiło ono 36 895,52 złotych, w tym kapitał w kwocie 11 968,40 złotych. Cesjonariusz wniósł 19.11.2012 r. do Sądu Rejonowego w Lublinie pozew przeciwko R. G. (1), a 23.11.2012 r. został wydany nakaz zapłaty przez pozwanego kwoty 43 331,57 złotych. Siódmego marca 2013 r. powód skierował do komornika przy Sądzie Rejonowym dla Łodzi-Widzewa wniosek o przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego. Gdy ten zajął rachunek bankowy dłużnika, R. G. (1) 20.03.2013 r. wysłał e-maila pytając o „powód i podstawę” realizacji tej czynności oraz dane wierzyciela, a także o to, czy komornik poinformował bank o „przysługującej mu kwocie wolnej od zajęcia”, gdyż w przeciwnym razie „zajecie może pozbawić jego i jego rodzinę środków niezbędnych do życia”.

Dnia 27.08.2013 r. pracownikowi komornika egzekwującego długi nabyte przez Fundusz (...) oraz Fundusz (...)udało się skontaktować telefonicznie z R. G. (1), który poinformował go, że „wyjechał na stałe do Irlandii, gdzie przebywa od 2008 r., w Polsce nie pozostawił żadnego majątku, funkcję Prezesa Stowarzyszenia (...)” pełni społecznie i sporadycznie przebywa na terenie B.”. Oświadczenia te były nieprawdziwe.

Postępowanie egzekucyjne z wniosku (...) zostało umorzone postanowieniem z 19 lutego 2014 r. jako bezskuteczne – w jego uzasadnieniu powielono argumentację dłużnika z opisanej wyżej rozmowy telefonicznej.

Siódmego listopada 2014 r. zostało wszczęte kolejne postępowanie komornicze z wniosku (...) . Na doręczone 09.01.2015 r. E. G. (1) „wezwanie do zapłaty należności” sześć dni później odpowiedziała ona, jak i jej mąż. W pismach identycznej treści – wskazano w nich adres miejsca zamieszkania rodziców ww. kobiety przy ul. (...), pod którym ona była zameldowana od 19.09.2013 r., choć faktycznie przebywała wraz z małżonkiem w F. - oboje stwierdzili, że „nie przypominają sobie by zawierali jakąkolwiek umowę z ww. instytucją finansową” oraz poinformowali, iż „roszczenia z dnia 19.06.2001 r. uległy przedawnieniu”.

R. G. (1) i E. G. (1) w 2003 roku wyjechali z S. i zamieszkali wraz z dwójką dzieci pod B.. W miejscowości F. przy ul. (...) wynajęli od D. R. (1) dom w zabudowie szeregowej, w którym przebywali do lutego 2015 r. Ustalonego czynszu nie płacili regularnie i terminowo. Wyprowadzając się zalegali z opłatą za okresy: wrzesień-grudzień 2011 r., maj-grudzień 2012 r., luty-grudzień 2014 i styczeń-luty 2015 r., w łącznej kwocie 30 000 złotych, której nie uregulowali do dnia dzisiejszego.

O ww. zmianie miejsca zamieszkania małżonkowie G. nie zawiadomili wierzycieli i organów egzekucyjnych – nie chcąc płacić zobowiązań finansowych starali się zataić miejsce zamieszkania. Nie dopełnili obowiązku meldunkowego i w ewidencji PESEL nadal oboje figurowali jako jego mieszkańcy. Z tego adresu R. G. (1) wymeldował się w lutym 2008 r. po sprzedaży lokalu przy ul. (...), zaś jego żona dopiero 28.08.2012 r. Tam też w kolejnych latach bezskutecznie „poszukiwali” ich komornicy sądowi i administracyjni.

Dowody: pisma z US w S. z dnia 3 i 17.06.2014 r. wraz z dołączoną do nich dokumentacją z akt rejestracyjnych PHU (...) R. G. (1)oraz U. K. (1) (k.1294, 1440-1465), dokumenty nadesłane z Urzędu Skarbowego w S., dotyczące m.in. zadłużenia R. G. (1) i U. K. (1), jego źródeł oraz podejmowanych czynności windykacyjnych (k.1557-1826; mają one status dowodów rzeczowych (k.1827-1828) i są przechowywane wraz z aktami),

- zaświadczenie o wpisie do ewidencji (k.5274), wydruki stanu sprawy komorniczej (k.5201, 5202, 5205, 5207), pismo komornika T. Z. z dnia 18.02.2015 r. odnośnie prowadzonych postępowań egzekucyjnych (k.3794-3795);

- pismo z Banku (...) SA z dnia 18.03.2015 r. wraz z załącznikami, w tym dokumentacją kredytową i egzekucyjną (k.5219-5328), dokumenty z akt egzekucji wszczynanych przez ww. bank (k.2452-2464), dokumenty z akt postępowania o nadanie klauzuli wykonalności (k.2473-2483), dokumenty z akt sądowych I Co 872/03 dotyczące licytacji nieruchomości (k.2824-2847);

- dane z bazy Biura (...) (k.6532-6573), w tym odnośnie umowy kredytowej z Bankiem (...) SA (6540v-6541), akta sprawy sądowej z pozwu (...) przeciwko R. G. (1) (k.6583-6589), akta egzekucji z wniosku cesjonariusza (...), w tym e-mail R. G. (1) do komornika z 20.03.2013 r. (k.6607-6632);

- pismo z (...) Bank (...) SA (k.6941), akta sprawy sądowej z powództwa Funduszu (...) przeciwko R. G. (1) (k.5634-5641), dokumenty z akt dwóch egzekucji z wniosku Funduszu (...) przeciwko R. G. (1) (k.5420-5443, 6634-6659), w tym protokół z dnia 27.08.2013 r. (k.6654);

- pismo z(...) SM w S. z dnia 17.04.2015 r. (k.6280),

- dokumenty z akt sprawy o sygn. I Nc 34/02 z powództwa J. K. (1) przeciwko R. G. (1) i E. G. (1) oraz dotyczące egzekucji (k.7100-7125);

- zeznania świadka P. R. (1) (k.6944-6945, 7504v-7505), pisma D. R. wraz z załącznikiem (k.7542-7543, 7559), notatka urzędowa (k.7544);

- dane z bazy Biura (...) (k.6532-6573), w tym odnośnie umowy kredytowej ze (...) (6538-6539), pismo komornika (k.7086), akta egzekucji z wniosku (...), w tym pisma R. i E. G. (1) z dnia 09.01.2015 r. (k.3960-3995);

- wyjaśnienia oskarżonego R. G. (1) co do okresu i ceny zbycia działki (k.7452v);

- dokumenty z (...) SA i historia operacji na rachunku firmy (...) (6974-6985);

- pismo z US w S. z dnia 25.05.2015 r. dotyczące przebiegu egzekucji oraz wydruki „stanu sprawy” (k.7023-7050), pismo z US w S. z dnia 22.03.2016 r. dotyczące sposobu windykacji należności (k.7913),

- poświadczenie wymeldowania E. G. (1) k.70 akt (...).

Działalność gospodarcza prowadzona przez R. G. (1) pod nazwą (...) :

Zawieszenie w październiku 2001 r. przez R. G. (1) działalności gospodarczej prowadzonej pod nazwą PHU (...) związane było z windykowaniem należności przez wierzycieli. Z tego powodu mężczyzna postanowił kontynuować ją, ale „pod firmą” matki, pracującej w (...) szkołach jako nauczycielka. Dziewiątego września 2002 r. U. S. (1) zarejestrowała w Urzędzie Miejskim w S. działalność gospodarczą pod nazwą (...) – nazwa skrócona (...) - z siedzibą w S. przy ul. (...), której przedmiotem miało być „pośrednictwo finansowe, handel hurtowy i detaliczny, usługi reklamowe, promocyjne, akwizycyjne, transportowe, produkcja materiałów radiowych, prasowych, telewizyjnych, usługi edukacyjne”. Trzeciego października 2002 r. złożyła dokumenty dotyczące rejestracji jako podatnik VAT-u oraz w zakresie rezygnacji z ryczałtowanego opodatkowania. Ósmego grudnia 2004 r. nastąpiła częściowa zmiana przedmiotu działalności na: „Pozostała sprzedaż hurtową; Sprzedaż detaliczna żywności, napojów i wyrobów tytoniowych, pozostała, w wyspecjalizowanych sklepach, gdzie indziej nieklasyfikowana; Sprzedaż detaliczna kosmetyków i artykułów toaletowych; Transport drogowy towarów pojazdami uniwersalnymi; Reklama; Działalność komercyjna pozostała, gdzie indziej nieklasyfikowana; Działalność agencji informacyjnych; Kształcenie ustawiczne dorosłych i pozostałe formy kształcenia, gdzie indziej niesklasyfikowane”. W 2007 r. U. S. (1) zawarła związek małżeński, przyjęła dwuczłonowe nazwisko K. i od 13.08.2007 r. zamieszkała wraz z mężem w miejscowości B. (...) w województwie (...). W związku z tym złożyła w Urzędzie Skarbowym w C. zgłoszenie aktualizacyjne, który stał się właściwy w zakresie podatku dochodowego i wpisał ją do rejestru podatników. Mieszkanie przy ul. (...) – po wcześniejszym „przekazaniu” go synowi B. ( o szczegółach niżej) i przekształceniu w nieruchomość lokalową – zostało sprzedane w lutym 2008 r. Trzy dni później, tj. 29.02.2008 r., została podpisana umowa, na mocy której (...) sp. z o.o. wynajęła na czas nieokreślony firmie (...) pomieszczenie biurowe o powierzchni 17,6 m ( 2) (pokój nr (...), a od 1.04.2009 r. pokój nr (...)), położone w S. przy ul. (...). Kontrakt ten podpisał w imieniu najemcy R. G. (1) i był on realizowany do sierpnia 2009 r., do czasu zakończenia współpracy z firmą M. K. (1) „(...)” i rozpoczęcia przez R. G. (1) działalności gospodarczej zarejestrowanej na D. K. (1).

Z dniem 15.04.2008 r. w ewidencji działalności gospodarczej wpisano zgłoszone zmiany: oznaczenia przedsiębiorcy na „(...) i U. K. (1)”, jego adres (...) B. (...), adres zakładu głównego i miejsca działalności „(...) S., ul. (...)” oraz przedmiot działalności: „Sprzedaż hurtowa niewyspecjalizowana; Transport drogowy towarów; Działalność agencji reklamowych; Pośrednictwo w sprzedaży czasu i miejsca na cele reklamowe w radio i telewizji; Pośrednictwo w sprzedaży miejsca na cele reklamowe w pozostałych mediach; Działalność agencji informacyjnych; Pozostałe pozaszkolne formy edukacji, gdzie indziej niesklasyfikowane; Pozostała działalność profesjonalna, naukowa i techniczna, gdzie indziej nieskalsyfikowana; Działalność agentów zajmujących się sprzedażą towarów różnego rodzaju”. Zmiana wpisu została przekazana do Wójta Gminy B., jako organu właściwego dla miejsca zamieszkania przedsiębiorcy, który 28.04.2008 r. wpisał ją do ewidencji pod nr (...). Decyzją z dnia 30.04.2008 r. Prezydent S. wykreślił z ewidencji dokonany 9.09.2002 r. wpis pod nr (...). Ww. działalność nadal prowadził, głównie na terenie województwa (...), syn U. K. (1) ( dalej jako U. S. (1) ), R. G. (1).

Pismem z dnia 8 lipca 2013 r. doradca podatkowy z bura rachunkowego (...) - prowadzący dokumentację rachunkową firmy (...) - poinformował U. S. (1), że w związku z „zerwaniem kontaktu z biurem od sierpnia 2012 r.” łącząca strony umowa zostaje rozwiązana z dniem 31.08.2013 r., a o „lekceważeniu rozliczeń podatkowych” zostanie zawiadomiony urząd skarbowy. Pierwszego lipca 2013 r. i piątego sierpnia 2013 r. do Urzędu Skarbowego w S. wpłynęło zgłoszenie o zaprzestaniu z dniem 30.06.2013 r. wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT oraz zawiadomienie, że remanent likwidacyjny ww. firmy na dzień zakończenia przez nią działalności wynosi 0 zł.

W związku z zadłużeniem U. S. (1)wynikającym z działalności gospodarczej prowadzonej faktycznie przez jej syna R. P., wszczęto szereg egzekucji prowadzonych przez komorników administracyjnych i sądowych. Tylko w okresie od 19.05.2003 r. do 30.10.2008 r. zainicjowano łącznie 132 sprawy na łączną kwotę 98 756,70 zł należności głównej, z czego do czerwca 2014 r. wyegzekwowano 56 893,70 złotych.

Wg stanu na 16 grudnia 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. prowadził przeciwko U. S. (1) postępowanie egzekucyjne na podstawie m.in. tytułów wykonawczych:

- na kwotę 7378,08 zł z racji nieopłaconego podatku dochodowego za: maj 2008, październik 2008, grudzień 2008, luty do sierpnia 2009, luty i marzec 2010;

- wystawionych przez Naczelnika US w S. na kwotę 8813,41 zł z tytułu podatku VAT należnego za luty, kwiecień i czerwiec 2009 r.;

- wystawionych przez dyrektora ZUS Oddział w B. na kwotę 122 984,85 zł tytułem składki na ubezpieczenie - w tym za pracowników zatrudnionych w firmie (...) - za okresy miesięczne: 04, 07 i 08.2007; 04, 05, 07, 08.2008, 10.2008-01.2009; 03.2009-05.2012; 12.2012-03.2013, 05-06.2013.

Przeciwko U. S. (1) oraz małżonkom G. – jako dłużnikom solidarnym – w latach 2013-2015 prowadzona była także, m.in. przez ww. organ, bezskuteczna egzekucja dotycząca zasądzonej nakazem zapłaty z dnia 21.08.2012 r. (przez Sąd Rejonowy Lublin-Wschód w sprawie o sygn. akt I Nc 1644/12) na rzecz (...) sp. z o.o. (od 4.04.2014 r. przejętej przez (...) SA) kwoty 8685,24 zł wraz z odsetkami i kosztami. Miała ona związek ze współpracą handlową powoda z firmą (...).

W toku wszczętej 29.04.2008 r. egzekucji administracyjnej jedynym skutecznym środkiem zastosowanym wobec U. S. (1) było zajecie jej emerytury. Zgodnie z obowiązującymi przepisami możliwa jest windykacja tego świadczenia z ubezpieczenia społecznego do wysokości kwoty wolnej od zajęcia, którą kobieta sukcesywnie otrzymuje. W okresie od 1.01.2011 r. do 15.12.2014 r. wyegzekwowano łącznie od zobowiązanej kwotę 3721,57 zł.

Kobieta ta od 2001 roku posiada też szereg zobowiązań cywilnoprawnych, głównie w bankach, a większość z nich nie została zwindykowana.

Dowody: zeznania świadków: M. K. (1), M. S. (2) oraz pracowników firmy (...), z których wynika, że nie znali i nie mieli do czynienia z U. S. (1), a ww. firmą zarządzał R. G. (1); akta rejestracyjne (k.1466-1505), informacja z US w S. z dnia 3.06.2014 r. oraz dokumentacja z postępowań egzekucyjnych (k.1294, 1557-1826), pismo z US w C. z dnia 16.12.2014 r. (k.3330), pismo komornika z dnia 18.02.2015 r. co do postępowań prowadzonych przeciwko U. S. (1) (k.3795), pismo z US w C. z dnia 5.03.2015 r. wraz z dokumentacją dotyczącą podatnika U. S. (1) z lat 2007-2013, w tym kontroli skarbowej za 2009 rok, tytuły wykonawcze (k.4229-5015), akta egzekucji z wniosku (...) sp. z o.o. ( (...) SA) oraz związane ze współpracą z tą firmą faktury (k.5016-5094, faktury: k.4383-4388, 4412v, 4414, 4415v i nast.), dokumenty z akt egzekucji przeciwko U. S. (1) z wniosku (...) SA (k.6225-6245), protokół czynności komornika z dnia 30.04.2010 r. zawierający informację o okresie wynajmu pomieszczeń przy ul. (...) (k.6294).

O tym, że to nieU. S. (1)prowadziła zarejestrowaną na nią działalność gospodarczą, a oskarżony, świadczy przede wszystkim:

- reprezentowanie „jej firmy” przez R. G. (1) w kontaktach z kontrahentami (z żadnego ze zgromadzonych dowodów nie wynika jakakolwiek aktywność ww. kobiety w tym zakresie), w tym podpisywanie umów (np. najmu lokalu przy ul. (...) (k.4326), z (...) sp. z o.o. (k.1740), czy też umowy z M. K. (1) (k.4497), k.4880v; to on reprezentował matkę 24.02.2006 r. rozwiązując umowę z (...) sp. z o.o., w której od 1.03.2006 r. został zatrudniony (k.3069)), jak i w toku postępowań podatkowych prowadzonych przez organy skarbowe (m.in. k.4282 i nast., k.4448, 4574; k.1681 i 1587: 9.06.2003 r. poborcy skarbowemu podała, że R. G. (1) prowadzi działalność gospodarczą – firmę akwizycyjną);

- wykonywany przez nią do 2007 r. w S. zawód nauczyciela (SP nr (...) i dwa Publiczne Gimnazja przy ul. (...)), który praktycznie uniemożliwiał zarządzanie firmą o takim profilu, zakresie i miejscu prowadzenia działalności (faktyczna siedziba od około 2003 r. w B.; zob. też ustalenia komornika skarbowego k.1741);

- wyjazd U. S. (1) w 2007 r. na (...)Polski, przy braku zmiany miejsca prowadzenia działalności, braku jej zainteresowania działalnością firmy i orientacji w tej kwestii (co wynika chociażby z dokumentów kontroli podatkowej za 2009 rok; k.4311: „sama niewiele wie na temat swojej działalności (…) prowadzona jest w S., a kontrolowana przebywa w B.”; zob. też k.4881, 4885v, 4908);

- odmienny (por. np. k.1480, 4249, 4252, 4324v, 4325v, nieczytelne podpisy na szeregu faktur wystawionych z pieczęcią (...), a także z pieczęcią „(...)”; sfałszowany podpis na wekslu dotyczącym zawartej w 2007 r. umowy z firma M. K. (1)) niż typowy dla U. S. (1) sposób kreślenia podpisów (kobieta podpisuje się czytelnie, imieniem i nazwiskiem, np. k.1468v, 1471, 1473, 1476, 1477, 1485, 1498v, 4280v, 4316, 4315, 6143v, 6979) na szeregu dokumentów dotyczących przedsiębiorstwa (...), tożsamy z tym, który widnieje m.in. na pieczęciach: „Prezes Zarządu Dyrektor Teatru R. G. (1)” (k.6094), (...) Sp. z o.o. z nr tel. R. G. (1) w jej treści (k.6095-6096, 6488, 6490, 6493) oraz „(...)” z ww. nr tel. w jej treści (np. k.6496, 6503) – wniosek: ona nie sygnowała tych dokumentów;

- wygenerowanie znacznych strat w latach 2008-2012 firmy (...) (k.4233 i nast., w tym także w związku z refakturowaniem towarów na rzecz (...), nabytych tego samego dnia od PHU (...) w ramach(...) - por. daty i wartości z faktur: z k.4408v i nast. oraz k.4059: rejestry sprzedaży i faktury) - a więc w okresie funkcjonowania (...) – i mimo to kontynuowanie działalności, a następnie znaczny dochód w 2013 r. (k.4230-4232; mający minimalny wpływ, w związku z wykazaną wcześniej stratą, na obowiązek podatkowy – zresztą i tak nie realizowany) – gdy przedsiębiorstwo to zostało „wykorzystane” do rozliczenia dotacji z Urzędu Miasta w B. (k.6092 i nast.) oraz w celu wykazania źródeł przychodów w związku z pożyczką udzieloną Stowarzyszeniu (...)” ( dalej jako Stowarzyszenie) przez (...);

- zupełny brak zainteresowania U. S. (1) regulowaniem należności publicznoprawnych związanych z zarejestrowaną działalnością (wpłaty „z jej strony” jedynie przez płatnika lub w efekcie przymusowej windykacji, por. np. k.4302, 4306 oraz ilość i zakres postępowań egzekucyjnych; k.6974-6985: z tego rachunku regulowano częściowo np. w 2008 r. należności do ZUS i publicznoprawne, w tym w toku egzekucji), można powiedzieć tożsamy jak w przypadku działalności firm PHU(...) ( dalej jako (...) );

- trzeciego października 2002 r. - poprzez bankowość elektroniczną - doszło do zawarcia umowy nr (...) o prowadzenie przez (...) Banku SA (...) firmy (...) o nr (...); podpisała ją U. S. (1), która 13.11.2002 r. ustanowiła R. G. (1) pełnomocnikiem do rachunku (k.6974-6984); wskazany nr tel. do kontaktu (k.6974: nr R. G. (1): (...)), jak i dane z historii rachunku nie pozostawiają wątpliwości, kto od października 2002 r. był jego użytkownikiem (k.6985: m.in. wpływy z (...) sp. z o.o., rozliczenia z (...), wpłaty czynszu na rzecz D. R. i regulowanie innych prywatnych płatności R. G. (1) (np. za TV, czynsz za szkołę syna, czesne za studia), wypłaty w (...) bankomatach, itp.; 29.01.2010 r. uregulowano kaucję za lokal (...) przy ul. (...)).

Rachunek ten nie był znany organom egzekucyjnym windykującym należności U. S. (1) i umożliwiał oskarżonemu (skoro figurował on tylko jako pełnomocnik, to środki na nim się znajdujące nie podlegały zajęciu w związku z jego długami) swobodne dysponowanie środkami finansowymi (choć także po większych wpłatach środki generalnie były przelewane lub wypłacane z tego rachunku w ciągu 1-3 dni, najprawdopodobniej w obawie przed ich zajęciem).

Oskarżony twierdził, że to stan zdrowia matki spowodował, iż on zajął się w 2007 r. prowadzoną przez nią działalnością, ale stanowisko to jest gołosłowne (tj. opiera się tylko na słowach, a nie na dowodach, faktach). Sąd uważa, że firma (...) powstała z analogicznego powodu i funkcjonowała w tożsamy sposób, jak zarejestrowane w drugiej połowie 2009 r. przedsiębiorstwo (...) (o czym niżej).U. S. (1) była w pełni świadoma w jaki sposób jej syn prowadzi działalność – „kryła” go nie ujawniając „firmanctwa”, jak również zapewniając organy skarbowe i egzekucyjne, że jest inaczej (por. też np. k.1589v: samozatrudnienie w firmie (...) umożliwiające świadczenia z ubezpieczenia zdrowotnego, z wynagrodzeniem nie podlegającym egzekucji; k.1611v, 1735: 9.08.2004 r. i 17.05.2005 r. podała nieprawdziwe dane). Ustalenia pokontrolne z czerwca 2004 r. oparte zostały przede wszystkim na nieprawdziwych zapewnieniach członków rodziny G., którzy mieli interes w tym, aby ukryć rzeczywisty stan rzeczy (k.1740). Rację miał poborca skarbowy, który 17.05.2005 r. spotkał się z dłużniczką w lokalu przy ul. (...), po czym napisał w raporcie: „matka R. G. (1) twierdzi, że syn z synową mieszkają, jednak brak jakichkolwiek oznak, aby tu mieszkali, należy ich poszukiwać w W. lub B., może mają jakieś mieszkanie, należy zażądać wyjawienia majątku, bo wszyscy coś kręcą” (k.1735v).

Generowane „na rachunek” U. S. (1) długi nie stanowiły dla niej większego problemu – od początku XXI wieku była bowiem zadłużona, umiejętnie starała się, aby nie posiadać „na siebie” majątku (mieszkanie przy ul. (...) przekazała synowi B., który z mocy testamentu został także spadkobiercą majątku w m. B., należącego do zmarłego 21.01.2012 r. (k.4908) męża matki k.4880), a prowadzone przeciwko niej egzekucje mogły dotyczyć tylko niewielkiej części świadczenia emerytalnego (z uwagi na kwotę wolną od zajęcia). W porównaniu z osiągniętymi „zyskami” z tytułu lekceważenia obowiązków publicznoprawnych, jak i prowadzonej działalności pod firmą (...) (chodzi również o brak zapłaty należności na rzecz części kontrahentów), ściągnięte w latach 2006 (k.4875)-2015 należności stanowiły ich niewielki procent. Ponadto jej syn „kompensował” U. S. (1) efekty egzekucji (zob. np. przelewy środków na jej rzecz k.2736, 3541: 611.2009 r. – 9000 zł; 22.03.2010 – 6590 zł; 20.04.2010 r. – 997 zł; w tytułach przelewów „opłata za przekroczenie limitu rozmów”).

Czyn przypisany oskarżonym E. G. (1) i R. G. (1) w punkcie A . 1 . :

W trakcie wszczętych 22.10.2001 r. i 14.01.2002 r. egzekucji należności z tytułu wykonawczego o numerze:

- (...) , do 13.09.2002 r. ściągnięto jej część, zaś m.in. w pierwszej połowie 2006 r. windykacji podlegało nadal 467,23 złotych wraz z odsetkami;

- (...) , w listopadzie 2001 r. i sierpniu 2002 r. ściągnięto jedynie 156,92 zł kosztów upomnienia i egzekucyjnych, zaś m.in. w pierwszej połowie 2006 r. windykacji podlegało nadal 1756,90 złotych wraz z odsetkami;

- (...) , w listopadzie 2001 r. i sierpniu 2002 r. ściągnięto jedynie 183,63 zł kosztów upomnienia i egzekucyjnych, zaś m.in. w pierwszej połowie 2006 r. windykacji podlegało nadal 2126,70 złotych wraz z odsetkami;

- (...) , w listopadzie 2001 r. i sierpniu 2002 r. ściągnięto jedynie 197,70 zł kosztów upomnienia i egzekucyjnych, zaś m.in. w pierwszej połowie 2006 r. windykacji podlegało nadal 2307 złotych wraz z odsetkami;

- (...) , w lutym i sierpniu 2002 r. ściągnięto jedynie 169 zł kosztów upomnienia i egzekucyjnych, zaś m.in. w pierwszej połowie 2006 r. windykacji podlegało nadal 1988,10 złotych wraz z odsetkami;

- (...) , w lutym i sierpniu 2002 r. ściągnięto 66,39 zł, zaś m.in. w pierwszej połowie 2006 r. windykacji podlegało nadal 469,36 złotych wraz z odsetkami;

- (...) , w lutym i sierpniu 2002 r. ściągnięto 1008,90 zł, zaś m.in. w pierwszej połowie 2006 r. windykacji podlegało nadal 697,70 złotych wraz z odsetkami;

- (...) , w lutym i sierpniu 2002 r. ściągnięto jedynie 40,37 zł kosztów upomnienia i egzekucyjnych, zaś m.in. w pierwszej połowie 2006 r. windykacji podlegało nadal 412 złotych wraz z odsetkami;

- (...) , do połowy 2006 r. nie ściągnięto żadnej sumy i m.in. w tym okresie windykacji podlegało 2268,60 zł wraz z odsetkami i kosztami upomnienia;

- (...) , do połowy 2006 r. nie ściągnięto żadnej sumy i m.in. w tym okresie windykacji podlegało 1150 zł wraz z odsetkami.

W 2006 r. w toku było także skarbowe postępowanie egzekucyjne dotyczące wystawionych R. G. (1) dwóch mandatów oraz komornicze przeciwko małżonkom G. z kolejnego wniosku J. K. (1).

Po rozwiązaniu w 2002 r. umowy o pracę z (...) sp. z o.o. R. G. (1) kontynuował współpracę z tę firmą wykorzystując działalność gospodarczą zarejestrowaną na swoją matkę. Gdy na początku marca 2006 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. zajął „prawa majątkowe U. S. (1)” przysługujące jej od ww. spółki, 27 marca 2006 r. otrzymał zwrotną informację, że w dniu 24.02.2006 r. „z dniem 1 marca 2006 r. rozwiązana została na mocy zgodnego porozumienia stron łącząca strony umowa o usługi handlowe”. R. G. (1) tego rodzaju oświadczenie w imieniu firmy (...) złożył celowo, aby uniknąć windykacji długów. Zdecydował się dalej kooperować z (...) sp. z o.o. i ponownie zatrudnić się tam na umowę o pracę. Z dniem 1 marca 2006 r. został jej pracownikiem.

Zarówno on, jak i jego żona wiedzieli jednak, że „oficjalne ujawnienie” dochodów spowoduje zajęcie świadczeń z tytułu zatrudnienia przez komorników windykujących długi. Postanowili więc tego uniknąć. Dziesiątego marca 2006 r. E. G. (1) złożyła w Sądzie Rodzinnym w Suwałkach pozew o alimenty przeciwko mężowi, domagając się ich zasądzenia w kwocie 6100 zł na jej rzecz i trójki dzieci. Dwudziestego szóstego kwietnia 2006 r. małżonkowie G. stawili się w sądzie zawierając ugodę zgodnie z żądaniem pozwu. Ósmego maja 2006 r. powódka otrzymała na wskazany adres wysłany z sądu tytuł wykonawczy.

Czwartego lipca 2006 r. komornik skarbowy, na podstawie m.in. tytułów wykonawczych nr: (...), (...), (...), (...), (...) (...), (...), (...), (...), (...), (...) i (...), zajął wynagrodzenie R. G. (1) w (...) sp. z o.o. do kwoty 14 005,50 zł należności głównej wraz z odsetkami w kwocie 10 199,74 zł. W tej dacie zostało ono doręczone spółce, która pismem z dnia 20.07.2006 r. uznała zajecie, ale wskazała, że dysponuje tytułem wykonawczym w postaci ugody sądowej i kwoty na rzecz urzędu skarbowego będzie przekazywała po zaspokojeniu świadczeń alimentacyjnych. Ten zaś E. G. (1) przedstawiła pracodawcy męża 6.07.2006 r. zaznaczając, że „świadczenia alimentacyjne mają pierwszeństwo przed wszystkimi innymi formami egzekucji”. W lipcu 2006 r. przekazano E. G. (1) 710,61 zł tytułem alimentów, zaś organowi skarbowemu jedynie 40 zł. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. pismem z dnia 4.08.2006 r., powołując się na art. 88§1 pkt 2) k.p. wskazał, że jeśli pracodawca potrącał kwoty z wynagrodzenia na poczet świadczeń alimentacyjnych bez postępowania egzekucyjnego, to w momencie jego zajęcia przez organ skarbowy należy wstrzymać potrącenia alimentacyjne i realizować zajęcie egzekucyjne. W związku z tym wezwał do przekazania komornikowi skarbowemu całej należnej kwoty potrącenia w terminie 14 dni. W sierpniu 2006 r. spółka przelała więc na rachunek ww. urzędu skarbowego 1230,68 zł, zaś we wrześniu 222,19 zł.

Dwudziestego piątego sierpnia 2006 r. komornik przy Sądzie Rejonowym w Suwałkach, w sprawie o sygn. (...) wszczął postępowanie egzekucyjne z wniosku wierzycielki alimentacyjnej E. G. (1), po czym pismem z dnia 6.09.2006 r. zajął m.in. wynagrodzenie dłużnika w (...) sp. z o.o. i wezwał ją do dokonywania potrąceń. Pracodawca R. G. (1) o zbiegu egzekucji zawiadomił 14.09.2006 r. Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. Postanowieniem z 19.04.2007 r. sąd zlecił dalszą egzekucję z wynagrodzenia dłużnika organowi administracyjnemu.

W okresie od września 2006 r. do września 2007 r. - z wyjątkiem sierpnia 2006 r. - (...) sp. z o.o., realizując zajęcia, przekazała organom egzekucyjnym na poczet „alimentów bieżących” łącznie 17 271,72 złotych. Organy te – administracyjny i sądowy - po odliczeniu z tej sumy kilkunastoprocentowych kosztów egzekucyjnych, resztę przekazały E. G. (1).

W sierpniu 2006 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. zajął też rachunek bankowy R. G. (1) w (...) Banku SA. Mężczyzna 21.08.2006 r. złożył w urzędzie skarbowym pismo wzywające do uchylenia tej decyzji. Wskazał, że na przedmiotowy rachunek „wpływa część jego wynagrodzenia pozostała po zajęciu środków na poczet ciążących na nim świadczeń alimentacyjnych oraz zasiłek rodzinny, który przekazuje żonie (…) środki te pozostają jego jedynymi dochodami, ma prawo do kwoty wolnej od zajęcia, a decyzja pozbawi go możliwości wykonywania pracy i realizacji świadczeń alimentacyjnych”. Postanowieniem z 06.09.2006 r. jego zarzuty nie zostały uwzględnione.

W związku z tym w dniach 31.07 i 14.08.2006 r. udało się wyegzekwować łącznie 535,23 złotych. Ponadto 30.08.2006 r. z rachunku bankowego dłużnika w ww. banku zwindykowano dodatkowo 347,60 zł. Sumy te zostały zaliczone na poczet należności głównej i odsetek z tytułu wykonawczego numer (...). Zajecie rachunku skutkowało także zaspokojeniem w dniu 30.08.2006 r. części należności z tytułu wykonawczego nr (...), tj. w kwocie 387,85 zł, zaś dnia 09.06.2010 r. przymusowo ściągnięto 200 zł zaliczone na poczet należności głównej, odsetek i kosztów egzekucyjnych. Dnia 14.09.2006 r. i 29.06.2007 r. poborcy podatkowego udało się wyegzekwować ponadto 222,19 zł (z wynagrodzenia w (...) sp. z o.o.) tytułem kosztów egzekucyjnych związanych z tytułem wykonawczym nr(...)oraz 99 zł tych kosztów z tytułu nr (...).

Dnia 15 września 2007 r. R. G. (1) rozwiązał umowę o pracę z (...) sp. z o.o.

Także po 2007 r. R. G. (1) skutecznie uchylał się od płacenia długów. Poborcom skarbowym i komornikom składał fikcyjne zapewnienia, m.in. 9 czerwca 2010 r. oświadczając, że: żyje w separacji z żoną, sprawa rozwodowa jest w toku, od 3 lat przebywa w Irlandii, nie posiada stałego miejsca pracy i rachunku bankowego, zadłużenie łączne to ok. 800 000 zł, ma zasądzone alimenty w kwocie 8000 zł miesięcznie, a w utrzymaniu pomaga mu rodzina. W tym czasie oboje żyli zgodnie i wraz dziećmi mieszkali w F. - on prowadził firmę (...) zarejestrowaną na D. K. (1), a żona pomagała mu.

Postanowieniami z dnia 16.10.2008 r. i 21.11.2011 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. umorzył postępowania egzekucyjne dotyczące kwot wskazanych w tytułach wykonawczych nr: (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...),(...), (...) z uwagi na „utratę bytu prawnego zobowiązań z tytułu zaliczek” oraz przedawnienia. Należności z ww. dwóch mandatów także nie zostały opłacone. Postanowieniem z dnia 6.02.2007 r. umorzono jako bezskuteczne drugie postępowanie egzekucyjne z wniosku J. K. (1).

Po zakończeniu pracy w (...) sp. z o.o. przez R. G. (1) jego żona nie współpracowała z komornikiem w sprawie egzekucyjnej wszczętej na jej wniosek. Próby skontaktowania się z nią przez ww. organ egzekucyjny były przeważnie bezskuteczne. Nie przebywała pod podanym adresem przy ul. (...) w S., ale nadal, w rozmowie telefonicznej w dniu 26.10.2009 r., podawała ten adres do korespondencji utrzymując, że jej mąż przebywa za granicą. Siedemnastego lutego 2012 r. komornik wysłał do niej, odebrane przez jej teścia, pismo czy nadal podtrzymuje wniosek o egzekucję alimentów, które pozostało bez odpowiedzi. Postanowieniem z dnia 18.09.2012 r. komornik zawiesił postępowanie egzekucyjne, zaś 19.09.2013 r. postanowił zwrócić wierzycielowi tytuł wykonawczy i zakończyć ww. postępowanie w sprawie, gdyż „uprawniony wierzyciel w ciągu roku nie dokonał czynności potrzebnych do dalszego jego prowadzenia i nie złożył wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania”.

Dowody: dokumenty nadesłane z Urzędu Skarbowego w S., dotyczące zadłużenia R. G. (1), jego źródeł oraz podejmowanych czynności windykacyjnych (k.1557-1583, 1615-1616, 1685v-1688, 1719v, 1722-1763, 1773-1826; mają one status dowodów rzeczowych (k.1827-1828) i są przechowywane wraz z aktami), pismo dotyczące sposobu windykacji należności VAT za wrzesień 2001 (k.1716-1717), dokumenty z akt sprawy o alimenty o sygn. III Rc 117/06 (k.1892-1911), dokumenty z kontroli podatkowej wraz z załącznikami, w tym umowy między firmami (...) i (...) sp. z o.o. (k.1975-2034), pismo z (...) sp. z o.o. z dnia 17.03.2006 r. oraz porozumienie o rozwiązaniu umowy (k.2205 i 2205v), dokumenty nadesłane przez (...) sp. z o.o. (k.3061-3107), pismo komornika z dnia 18.02.2015 r. (k.3794v), historia operacji na rachunku bankowym firmy (...) w latach 2002-2009 (k.6985), pismo z US w S. z dnia 25.05.2015 r. dotyczące przebiegu egzekucji oraz wydruki „stanu sprawy” (k.7023-7050), pismo z US w S. z dnia 22.03.2016 r. dotyczące sposobu windykacji należności (k.7913), dokumenty z akt komorniczych (...) (załączonych do akt sprawy niniejszej).

Już chociażby opis czynności windykacyjnych poborców skarbowych z lat 2001-2006 (k.1679-1681) i analiza związanej z nimi dokumentacji, nie pozostawia wątpliwości, że R. G. (1) co najmniej od 2002 r. starał się uniknąć spłaty zobowiązań finansowych (jego deklaracja z czerwca 2002 r.: „oddaję do dyspozycji ¾ swoich miesięcznych zarobków” (k.1667-1666v), nie koreluje z późniejszym zachowaniem; k.1674: 1.02.2002 r. wynajął mieszkanie przy ul. (...) i zamieszkał na ul. (...) k.1649v). Dlatego w październiku 2002 r. rozwiązał umowę z (...) sp. z o.o., a dalszą współpracę z tą spółką, jak i innymi podmiotami (m.in. „(...)”), kontynuował pod zarejestrowaną na matkę firmą (...). Osiągane dochody zatajał przed wierzycielami, jak i działającymi na ich zlecenie komornikami. Zmienił miejsce zamieszkania (od 2003 r. ul. (...) w F.), nie ujawnił go także w sądzie (k.1729: twierdził, że nadal mieszka na ul. (...)), a z jego nierzetelnych deklaracji z dnia 26.08.2005 r., w sprawie o wyjawienie majątku, wynika ewidentna niechęć do spłaty zobowiązań (m.in. zataił miejsce zamieszkania i posiadanie rachunków bankowych, fakt prowadzenia działalności w B. i związanych z nią dochodów, twierdził, że utrzymuje go matka, oraz: „staramy się nie mieć sprzętów, ponieważ wszystko co byśmy kupili, zostałoby zajęte (…) poczuliśmy się zastraszeni postępowaniem US, stąd wszystkie dobra, które mieliśmy spieniężyliśmy i przeznaczyliśmy na spłatę wierzytelności”; k.1729). Pomimo postanowienia sądu zobowiązującego do złożenia wykazu majątku, w tym przypadających mu wierzytelności i innych praw majątkowych (k.1728), nie uczynił tego.

Małżonkowie G. zdawali sobie sprawę, że w przypadku ponownego zalegalizowania współpracy z (...) sp. z o.o. (chodzi o zawarcie umowy o pracę) pewnym jest, że wierzytelności przysługujące od pracodawcy znowu zostaną zajęte. Postanowili więc się przed tym „zabezpieczyć”. Wiedząc, że należności alimentacyjne należą do kategorii drugiej (art. 1025§1 pkt 2) k.p.c. – por. k.3098), a tym samym w przypadku egzekucji podlegają zaspokojeniu przed roszczeniami ich wierzycieli, postanowili uzyskać tytuł wykonawczy umożliwiający „blokowanie” ich spłacania, z jednoczesnym pozyskiwaniem możliwej do zajęcia części wynagrodzenia R. G. (1) na ich własne potrzeby.

Zwrócić należy uwagę na chronologię wydarzeń:

- 8.03.2006 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. (k.2206v: „Nawiązując do pisma z dnia 8.03.2006 r.…”) zajął w (...) sp. z o.o. wierzytelności dłużniczki U. S. (1);

- dopiero 27.03.2006 r. (wpływ pisma do kancelarii) otrzymał odpowiedź datowaną na 17.03.2006 r. (k.2205) wraz z dołączonym do niej porozumieniem z dnia 24.02.2006 r., z którego wynikało, że umowa o usługi handlowe między ww. spółką, a (...) została rozwiązana w dniu 1.03.2006 r. (nie można wykluczyć, że porozumienie zostało antydatowane, tak jak i umowa o zatrudnienie R. G. (1) z dniem 1.03.2006 r. – por. k.3103 „z tytułu umowy o pracę z dnia 8.02.2006 r.”);

- 10.03.2006 r. E. G. (1) wniosła do sądu pozew o alimenty (k.1892), a 26.04.2006 r. została zawarta ugoda opiewająca na miesięczne świadczenia alimentacyjne w łącznej kwocie 6100 zł (k.1907-1908);

- pismem z dnia 2.05.2006 r. komornik, egzekwując należności Banku (...) SA, dokonał zajęcia wierzytelności E. G. (1) w (...) sp. z o.o., o czym poinformował też jej męża (k.3068);

- pismem z dnia 30.06.2006 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego zajął wierzytelności R. G. (1) przysługujące mu od pracodawcy (k.3104-3105, (...) sp. z o.o. otrzymała je 4.07.2006 r.);

- wraz z pismem datowanym na 06.07.2006 r. odpis ugody jego żona przedstawiła pracodawcy wnioskując o „przekazywanie zasądzonych w wyroku kwot pochodzących z wynagrodzenia za pracę, bezpośrednio na jej konto” oraz „przypominając, że świadczenia alimentacyjne mają pierwszeństwo przed wszystkimi innymi formami egzekucji” (k.3098); 28.07.2006 r. (...) sp. z o.o. przekazała na wskazany przez wierzycielkę rachunek pierwsze potrącenie alimentów w kwocie 710,61 zł (k.3099, 3101);

- (...) sp. z o.o. pismem z dnia 20.07.2006 r. poinformowała poborcę skarbowego, że w pierwszej kolejności będzie realizowała uprawnienia E. G. (1) w trybie przepisów Kodeksu pracy (k.3103);

- gdy pismem z 4.08.2006 r. organ skarbowy zażądał realizacji zajęcia z uwagi na brak wszczętej egzekucji z wniosku wierzycielki alimentacyjnej (k.3097) i spółka zaprzestała potrąceń na rzecz żony ww. pracownika (dokonując wpłat na rzecz urzędu skarbowego – k.3073v: w sierpniu 1230,68 zł), E. G. (1) 25.08.2006 r. złożyła u komornika sądowego wniosek egzekucyjny wskazując miejsce zatrudnienia dłużnika, zaś ten pismem z dnia 6.09.2006 r. dokonał zajęcia m.in. jego wynagrodzenia (por. akta (...); k.3092), co od września skutkowało realizacją potrąceń na poczet alimentów (zob. k.3073v oraz karta rozliczeniowa w aktach (...); od czerwca 2007 r., zgodnie z postanowieniem sądu, dalszą egzekucję z wynagrodzenia prowadził organ administracyjny – zob. kwoty potrąceń k.3072), a jednocześnie uniemożliwiło zaspokojenie faktycznych wierzycieli.

Charakter opisanych wyżej zdarzeń, zestawienie ich dat, jak i treści dokumentów, nie pozostawia wątpliwości jaki był cel wszczęcia sądowego postępowania o alimenty. W tej sprawie (w ramach tego zarzutu) nie chodzi o to, czy R. G. (1) miał potencjalne możliwości płacenia alimentów we wskazanej w ugodzie kwocie. Możliwe, że współpracując w 2006 r., w ramach firmy (...) m.in. z (...) sp. z o.o., czy też z (...) (por. tytuły transakcji z historii rachunku firmowego konta), uzyskiwał znaczne zyski (na co też wpływ miał m.in. brak regulowania należności publicznoprawnych, czy też na rzecz niektórych kontrahentów). Natomiast zebrane dowody jednoznacznie wskazują na to, że od czasu zawarcia małżeństwa, w 2006 r., jak i wiele lat później, małżonkowie G. tworzyli zgodny związek (mieszkali razem w F.: por. m.in. zeznania G. K., czy P. R.), współpracowali w ramach prowadzonej działalności gospodarczej (jak i przestępczej) i na pewno w tym czasie nie było podstaw faktycznych i prawnych do tego, aby zobowiązanie alimentacyjne R. G. (1) wobec dzieci (a tym bardziej żony) regulować sądownie. Uzyskanie tytułu wykonawczego miało służyć tylko jednemu celowi, tj. uniemożliwieniu realizacji potrąceń na rzecz wierzycieli, co też nastąpiło. Efektem pozornej ugody sądowej i następczych działań jej stron było to, że kwoty egzekwowane na poczet alimentów trafiały de facto z powrotem do dłużnika.

W treści pozwu o alimenty zawarto wiele nieprawdziwych danych, w tym m.in. co do miejsca zamieszkania stron (S., ul. (...)), choroby syna, która miała uzasadniać naukę „poza miejscem zamieszkania” i związane z tym wydatki matki, która „w dni powszednie musiała przebywać w pobliżu dziecka” (k.1892, w rzeczywistości A. G. uczył się w społecznej szkole na ul. (...) w B. (zob. wpłaty czesnego z historii rachunku na płycie k.6985) i wraz z rodzicami mieszkał w F.), czy wynagrodzenia pozwanego w (...) sp. z o.o. (k.1894: podano 8500 zł miesięcznie – w marcu 2006 r. wynosiło ono 1800 zł brutto k.3073v; zatajono, że prowadzi firmę (...), w czym pomaga mu powódka). O nastawieniu R. G. (1) wobec wierzycieli i windykatorów dążących do realizacji ich słusznych roszczeń świadczy też treść korespondencji mailowej z grudnia 2006 r. (k.3070-3071). Wynika z niej jednoznacznie zamiar zatajenia faktycznego miejsca zamieszkania, a tłumaczenia oskarżonego z rozprawy ocenić należy jako pokrętne, nie mające żadnego przełożenia na rzeczywistość (k.7423v). Jedyny prawdziwy zwrot w tej części jego wypowiedzi to: „postanowiłem intensywnie zacząć zarabiać pieniądze” (k.7424). To się oskarżonemu faktycznie przez wiele lat, głównie nielegalnymi metodami (przestępstwa przeciwko mieniu oraz działania ze szkodą dla wierzycieli, w związku z prowadzonymi postępowaniami egzekucyjnymi), udawało.

Dwudziestego dziewiątego czerwca 2007 r. (...)Spółdzielnia Mieszkaniowa zawarła z B. G. (1) – synem U. S. (1)– umowę nr (...) o ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego nr (...) przy ul. (...) w S.. Pięć miesięcy później ww. podmioty podpisały umowę ustanowienia i przeniesienia prawa własności ww. lokalu na rzecz B. G. (1). Następnie aktem notarialnym z dnia 26.02.2008 r. właściciel sprzedał tę nieruchomość lokalową W. K.. W rozliczeniu tej transakcji nabywca w dniach 26 i 28 lutego 2008 r. przelał na rachunek B. G. (1) łącznie 199 500 złotych. Ten zaś podzielił pieniądze między członków rodziny, przelewając 28 lutego i 25 marca 2008 r. łącznie 50 000 zł na rachunek R. G. (1) o nr (...) w (...) SA, dnia 29 lutego 2008 r. 50 000 zł na rachunek ojca, T. G., a także na rzecz matki: w okresie od 29 lutego do 19 marca 2008 r. łącznie 13 850 zł na rachunek U. S. (1)oraz 30 marca 2008 r. kwotę 45 820 zł na rachunek „Z. N. (1), (...) B. (...)” pod tytułem „dla U.”.

W związku ze sprzedażą mieszkania R. G. (1)wymeldował się z pobytu stałego pod adresem przy ul. (...) w dniu 29.02.2008 r. wskazując jednocześnie, że rzekomo przebywa na stałe w Irlandii – oświadczenie to figuruje nadal w systemie PESEL. Pomimo zbycia ww. lokalu, ww. adres przy ul. (...) R. G. (1), jak i jego żona, wskazywali niejednokrotnie różnym podmiotom i przedstawicielom instytucji (ona z tego adresu wymeldowała się dopiero 28.08.2012 r.). Tam też kierowana była do nich korespondencja, której nie przebywając tam nie odbierali, jak i podejmowane były bezskuteczne czynności egzekucyjne.

Dowody: pismo spółdzielni z dnia 17.04.2015 r. (k.6280), notatka urzędowa (k.7053), wykaz operacji (Załącznik nr 2 k.160v), pismo z (...) SA dotyczące rachunku B. G. (1) wraz z załącznikami (k.3543-3545), potwierdzenie wymeldowania (k.3982), dokumenty dotyczące sprawdzenia, czy R. G. (1) przebywa w Irlandii (k.1689-1693, 1777, 1780, 1783-1786, 1786).

O tym, że R. G. (1), jak i jego żona, mimo możliwości finansowych nie zamierzali spłacać ciążących na nich zobowiązań cywilno i publicznoprawnych i zarówno w 2006 r., wcześniej oraz w kolejnych latach uchylali się od zaspokojenia wierzycieli, świadczy też brak takiego działania po rozdysponowaniu przez B. G. (1) środków finansowych uzyskanych ze sprzedaży nieruchomości lokalowej przy ul. (...). Marginalnie tylko należy zaznaczyć, że „przejście” praw do lokatorskiego spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego z U. S. (1) właśnie na B. G. (1) nie było przypadkowe. Zgodnie z art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 15.12.2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz.U.2013.1222 j.t.) prawo to jest niezbywalne, nie przechodzi na spadkobierców i nie podlega egzekucji. B. G. (1) skorzystał z uprawnienia przewidzianego w art. 15 ust. 2 ww. ustawy, zawarł ze spółdzielnią umowę ustanowienia i przeniesienia prawa własności lokalu mieszkalnego nr (...), a następnie, na mocy umowy sporządzonej w formie aktu notarialnego doszło do ustanowienia odrębnej własności tego lokalu, którego stał się właścicielem. Wobec niego – inaczej niż w przypadku jego matki i brata - nie toczyły się postępowania egzekucyjne „zagrażające” zajęciem ceny sprzedaży (k.3123: jako osoba fizyczna w latach 2001 – 2013 wszczęto przeciwko niemu 21 takich postępowań, ale dotyczyły one niewielkich sum, o łącznej wartości 3 900 zł). Dlatego to on wstąpił w prawa matki, sprzedał ww. lokal, a uzyskanymi środkami podzielił się – zgodnie z ustaleniami (na co wskazuje doświadczenie życiowe) – z pozostałymi członkami najbliższej rodziny.

Wskazane miejsce pobytu w Irlandii było fikcyjne. Oskarżony faktycznie przebywał tam korzystając m.in. z pieniędzy zagarniętych z (...) Banku SA (por. operacje kartą (...) – rezerwacja biletów lotniczych i korzystanie z niej w tym kraju), ale był to pobyt turystyczne, a nie stały. Cały czas mieszkał w F., zarządzał firmą (...), potem (...), a następnie Stowarzyszeniem oraz (...) sp. z o.o. Jak utrzymywał w toku procesu, od kilku lat jest „osobą publiczną”. Nie przeszkadzało to mu jednak w mataczeniu w trakcie czynności komorniczych. Pomimo tego, że udzielał się w życiu publicznym miasta, w mediach i ewidentnie jego centrum życiowe znajdowało się w B., organ egzekucyjny zapewniał, iż w kraju jest „sporadycznie” (np. k.1615-1616, 1632v, 1773, 1786, 5382, 6037, 6055, 6615). Także ta okoliczność wskazuje na cechy osobiste sprawcy takie jak brak jakichkolwiek hamulców etyczno-moralnych w dążeniu do uniknięcia spłaty długów, poczucie bezkarności, postawa arogancka, impertynencka.

Oprócz zeznań świadków (k.5656, M. R., G. K., P. R.), z których żaden nie wskazał na rozpad pożycia oskarżonych od dnia ślubu do 2015 r. (przeniesienie się E. G. (1) do W. wraz z dziećmi, składanie w toku procesu przez jej męża „w jej imieniu” oświadczeń i pism, także pośrednio dowodzi, że nadal najprawdopodobniej żyją razem), także treść dokumentów wskazuje na brak podstaw do przyjęcia takiego stanu rzeczy (m.in. k.6022-6025, 6027, 6028, 6034-35: w sierpniu 2010 r. odbierają pisma na ul. (...), a więc mieszkają tam; k.6031 ustalenia komornika z dnia 13.08.10 r.; k.2424, 2428 mieszkają razem na ul. (...) i zeznanie PIT składają łączne za 2013 i 2012 rok; k.2642 23.10.2014 policjant operacyjnie ustalił że R. G. (1) mieszka na ul. (...); k.3858-59: sierpień, listopad 2013 r. E. G. (1) podaje adres na ul (...); k.5363v 8.01.2013 r. R. G. (1) korespondencję na (...) odebrał; k.5381 w październiku 2013 mieszkał tam z rodziną (wywiad komornika – rozmowa z synem dłużników); k.3687 w lutym 2015 E. G. (1) podała, że wspólnego gospodarstwa z mężem nie prowadzi od marca 2014 r. i mieszka na (...)).

Zapewnienia składane w toku procesu o „nieformalnej separacji” (m.in. k.3550, 3597, 3551) wynikały tylko i wyłącznie z przyjętej linii obrony, zmierzającej do wykazania rozpadu pożycia i będącej jego efektem „konieczności” wystąpienia z pozwem o alimenty. Zwrócić jeszcze należy uwagę na wewnętrzna sprzeczność stanowiska podsądnych. Z jednej strony twierdzili bowiem, że dochody R. G. (1) w 2006 r. oscylowały w granicach między 10 000 (k.7884), a 20 000 – 30 000 zł (k.7424v) - aby uzasadnić realność płatności w kwocie 6100 zł miesięcznie - zaś z drugiej utrzymywali, że nie mieli środków na spłatę wierzycieli.

Dokumenty z MOPS w S. wskazują, że małżonkowie G., mimo znacznych dochodów, nie mieli żadnych oporów przed tym, aby nie ujawniając ich wystąpić dodatkowo o przyznanie nienależnych świadczeń socjalnych w okresie 09.2004 – 08.2008 r. (por. k.3614-3665, w tym: k.3617 we wniosku o zasiłki podano pełny skład rodziny - gdyby R. G. (1) nie mieszkał z dziećmi i płacił alimenty, to nie miałby prawa składać wniosków o zasiłki; k.3617v inne są dodatki do zasiłków z tytułu samotnego wychowania dziecka; k.3619 pouczenie o zasadach przyznania zasiłku i warunkach; k.3620 wskazano dochód rodziny w 2006 r. 18 745,37 zł R. G. (1) i „0” zł jego żony, a więc m-czny 1 562,11 zł, a na osobę 312,42 zł; k.3631 w 2005 r. wskazano dochód 314,94 zł; k.3642 w 2004 r. 671,85 zł).

Oskarżony tłumaczył, że początek jego problemów finansowych datuje się na koniec lat dziewięćdziesiątych, kiedy to skradziono mu wartościowy samochód, a organy ścigania, jego zdaniem, współpracowały z przestępcami (k.7425v, 7846v, k.59 Załącznik nr 3). Faktycznie 4.01.1998 r. R. G. (1) skradziono A. (...) na niemieckich tablicach rejestracyjnych (k.1664v, k.91 Załącznika nr 1). Był to jednak pojazd siedmioletni (wyprodukowany w 1991 r.), zaś „okup”, jaki podsądny zapłacił (o ile to nastąpiło) chcąc go odzyskać, to nie było wcale „kilka tysięcy marek” (k.7425v), lecz 600 DM (wtedy około 1200 zł) i 1300 zł (k.91v Załącznika Nr 1; w artykule jego kolegi K. D. (1) pada z kolei kwota 2500 zł k.62-63 Załącznik nr 3). Ani wartość tego pojazdu, ani suma „okupu” nie dają podstaw do uznania, że kumulowały zadłużenie ww. mężczyzny na kolejne lata. Zresztą próba usprawiedliwienia zachowań opisanych w zarzutach (k.7423: „przestępstwa, które się mi zarzuca opierają się na faktach. Natomiast zinterpretowane zostały w taki sposób, który przypisuje mi intencje, jakich nie miałem”) zaszłościami sprzed wielu lat jest zupełnie niezrozumiała. Tym bardziej, że kolejne długi (chodzi o zachowania z zarzutów) generowane były w ramach firmanctwa, a zarabiane środki nawet w części nie były przeznaczane na spłatę wcześniejszych zobowiązań – prywatnych, czy też związanych z działalnością PHU (...). Z materiału dowodowego nie wynika ponadto (por. np. zeznania B. K.), aby oskarżony w związku z utratą pojazdu był winny komukolwiek pieniądze – nabył go za środki pozyskane podczas pracy w Niemczech. Treść deklaracji podatkowych z lat 1999-2000 wskazuje, że w okresie zadłużania się w Banku (...) SA sytuacja materialna oskarżonego była dobra, a w 2000 r. wręcz bardzo dobra (ujawnione organom skarbowym dochody rzędu 5000 zł brutto miesięcznie, co w tamtym okresie było znaczną kwotą).

Nie wiadomo o spalenie jakiego domu chodzi we wniosku z 7.07.2016 r. (k.59 Załącznik nr 3). Oskarżony nie mówił o tym w swoich wyjaśnieniach. W aktach sprawy znajdują się jedynie dokumenty z 1999 r. dotyczące prowadzonego w tym czasie dochodzenia związanego z pożarem pomieszczenia gospodarczego i „niezamieszkałego drewnianego domu” (k.92 i 93 Załącznik nr 1). Tak jak wyżej wskazano – także te okoliczności nie mają żadnego przełożenia na bezprawne działania podejmowane przez R. G. (1) kilka lat później.

Zatajenie adresu zamieszkania w F. przy ul. (...) – o czym świadczy brak zameldowania pod tym adresem, wymeldowania z ul. (...) (zrobił to dopiero w 2008 r. gdy lokal został sprzedany), jak i chociażby treść korespondencji e-mailowej z (...) sp. z o.o. z grudnia 2006 r. (k.3070-3071) – nie wynikało wcale z obawy o własne bezpieczeństwo (k.7423v; takowe nie wynika nawet z artykułu autorstwa K. D. (1)– por. k.65 Załącznik nr 3), lecz wiązało się chęcią uniemożliwienia dostępu do ww. danych organom egzekucyjnym, czy też firmom windykacyjnym działającym na zlecenie wierzycieli. Tym samym potwierdza słuszność zarzutu dotyczącego utrudniania egzekucji i uzewnętrznia zamiar udaremnienia zaspokojenia wierzycieli. Po wydarzeniach z końca lat 90-tych, których dotyczy znajdująca się w aktach, jak i złożona przez oskarżonego dokumentacja policyjno-prokuratorska (zob. Załącznik nr 1), mieszkał on przecież przez kilka lat w S. (do 2003 r.), prowadził działalność gospodarczą i nie zgłaszał żadnego zagrożenia organom ścigania. W toku spraw sądowych i czynności bankowych dotyczących zadłużenia z różnych tytułów, będącego następnie przedmiotem czynności komorniczych związanych z licytacją i sprzedażą m.in. mieszkania przy ul. (...) (wynajął je w lutym 2002 r. (k.1674) i zamieszkał na ul. (...), czynsz zataił (k.1667) - został on zajęty w lipcu 2002 r. (k.1697v)), nie powoływał się na tego rodzaju okoliczności, co w 2015 roku przed sądem.

J. K. (1) zmarł (...) r. (k.6874). Oskarżony starał się nawet ten fakt wykorzystać zmierzając do wykazania, że zasądzona na rzecz tego wierzyciela należność została wcześniej uregulowana (k.7429). Przedstawienie ww. mężczyzny jako nieuczciwego alkoholika, który wbrew faktom dążył do uzyskania nienależnej, przekazanej mu już przez nabywców nieruchomości kwoty, ocenić należy jako cyniczne (w znaczeniu lekceważącego odnoszenia się do ogólnie uznanych zasad etycznych). Z punktu wiedzenia znamion czynu z art. 300§2 k.k. dowodzeniu, jak i ocenie sądu, nie podlega kwestia etiologii łączącego strony umowy zobowiązania. Liczy się bowiem tylko to, czy w dacie/okresie realizacji działań sprawczych prowadzona była egzekucja w oparciu o legalny tytuł wykonawczy, a tak było w tej sprawie. J. K. (1) aktywnie uczestniczył w procesie sądowym, jak i postępowaniu egzekucyjnym (k.2825 i nast.). Jego dłużnicy wręcz przeciwnie – nie wnieśli nawet zarzutów od nakazu zapłaty. Racjonalna ocena zachowań stron jednoznacznie wskazuje na to, że powód był zdeterminowany, aby odzyskać należne mu pieniądze (por. też zeznania B. K. k.7451v-7452) i o oszustwie sądowym z jego strony nie może być mowy. O tego rodzaju przestępstwie R. G. (1) nie zawiadomił np. prokuratury i nigdy, ani w toku cywilnej sprawy sądowej, ani egzekucji komorniczych, nie kwestionował, że jest winny J. K. (1) pieniądze. Dopiero 8 grudnia 2015 r. ujawnił tego rodzaju informacje zakładając zapewne, że trudno będzie je zweryfikowane z racji zgonu wierzyciela. Nie było wcale tak, że w toku procesu, jak i pierwszych czynności egzekucyjnych, przebywał wraz z rodziną poza S. (k.7452v: „wyjechałem z miasta, żeby chronić rodzinę” – por. k.7107v, 7108v, 7109v, 7110v, 7111).

Z treści pism procesowych J. K. (1) wynika, że miał on bardzo trudną sytuację materialną, a ewentualnie odzyskane pieniądze zamierzał przeznaczyć m.in. na kształcenie dzieci (m.in. k.7106, 2830). Małżonkowie G. zdawali sobie sprawę z jaką osobą mają do czynienia. Nie był to człowiek majętny. Tym bardziej jako rażąco naganne ocenić należy zachowanie oskarżonych, którzy po sprzedaży nieruchomości ze znacznym zyskiem (k.7452v), także nie uznali za stosowne, aby w końcu zwrócić pieniądze wierzycielowi. Mając na uwadze sposób funkcjonowania R. G. (1) w obrocie gospodarczym, jego umiejętność wprowadzania w błąd, wręcz manipulowania ludźmi, którzy obdarzyli go zaufaniem (chodzi także o reprezentantów firm i instytucji), dbania o własne interesy, nie sposób uwierzyć, że gdyby faktycznie zapłacił J. K. (1) 3000 zł, a wpisana w akcie notarialnym reszta ceny, tj. 11 000 zł, była „fikcyjna” (k.7104), to nie uzyskałby od sprzedającego żadnego pisemnego potwierdzenia jej spłaty na wypadek ewentualnego, „bezprawnego” jej dochodzenia. Bliskich zbywcy nieruchomości interesowały środki z jej sprzedaży, a nie zapisy w umowie. Reakcja rodziny J. K. (1), której wg sprawcy ten miał się obawiać (k.7429), byłaby identyczna niezależnie od treści aktu notarialnego, gdyby mężczyzna nie dysponował pieniędzmi z transakcji. Wyjaśnienia R. G. (1) co do wierzytelności J. K. (1) nie były też jednolite – z tych złożonych na rozprawie w dniu 17.03.2016 r. zdaje się wynikać, że nie kwestionuje on jej zasadności (k.7846v: wskazuje na „niezależne” od niego okoliczności braku spłaty).

E. G. (1), wbrew prezentowanemu na rozprawie stanowisku, nigdy nie złożyła komornikowi oświadczenia o cofnięciu wniosku egzekucyjnego inicjującego postępowanie w sprawie (...). Takiego dokumentu nie ma w aktach tej sprawy, a trudno zakładać, że komornik miałby jakikolwiek interes w tym, aby go do niej nie dołączyć (zawiesił przecież, po czym umorzył postępowanie z urzędu). Oskarżona nie była zresztą w stanie opisać okoliczności sporządzenia pisma, jak i osoby, której rzekomo przekazała je w kancelarii Tomasza Zakrzewskiego (k.7884v). Według niej miało to nastąpić „dwa lub trzy miesiące od wszczęcia egzekucji”, a więc w okresie październik-grudzień 2006 r. Tymczasem: we wrześniu 2008 r. pracownik MOPR w S. przeprowadził rozmowę telefoniczną z R. G. (1) na temat przyczyn braku spłaty alimentów, a dłużnik oświadczył, że przebywa w Irlandii (k.43 akt (...)). Dnia 26.10.2009 r. T. Zakrzewski rozmawiał z E. G. (1), która zataiła adres zamieszkania dłużnika zapewniając, że przebywa on za granicą – nie zabiegała też o umorzenie egzekucji (k.45 akt (...)). Dziewiątego czerwca 2010 r. poborca skarbowy uzyskał od R. G. (1) następujące informacje:

- „zobowiązany żyje w separacji, trwa sprawa rozwodowa, przebywa od 3 lat w Irlandii, stałego miejsca pracy nie posiada, mieszka sam, u znajomych i rodziny” (k.1615v; w tym czasie małżonkowie G. razem prowadzą firmę (...));

- zadłużenie: „wobec firmy greckiej ok. 300 000 zł (k.3787: firma (...) sp. z o.o. była jednym z wierzycieli w sprawie egzekucyjnej, w toku której zlicytowano mieszkanie przy ul. (...); z jej pisma z 13.02.2015 r. wynika, że wtedy prezesem spółki był Grek,E. M., a w spisie wierzytelności jej należność to 35 890,48 zł (k.3794)), łączne zadłużenie u innych wierzycieli ok. 500 000 zł i zasądzone alimenty 8000 zł/m-c” (k.1616; zob. też k.5584, 1632v, 1666v, 1681v, 1780v, 1786, 6037, 6055, 6615).

Trzeciego września 2009 r. R. G. (1) także powołał się na dług alimentacyjny w kwocie 240 000 zł (k.6055v). Gdy 11.10.2013 r. komornik realizował czynności związane z windykacją długu M. K. (1), to E. G. (1) wskazała na zasądzone na jej rzecz alimenty „w wysokości 8000 zł” i zaległość z tego tytułu w kwocie 288 000 zł (k.5383-5384; z protokołu wynika, że oboje mieszkają w F. i o ew. separacji nie ma mowy).

Chociażby już w świetle tych danych wyjaśnienia sprawcy z rozprawy: „ja nic nie wiem o zadłużeniu alimentacyjnym. Płaciłem pieniądze żonie do ręki. Jesteśmy rozliczeni z żoną…” (k.7425), nie wymagają komentarza.

Przedstawione przez oskarżoną dowody „wpłat gotówkowych w kasie” na jej prywatny rachunek bankowy potwierdzają jedynie to, że takie operacje finansowe miały miejsce (k.58-90 załącznika nr 1). Wpłaty te pochodzą z okresu czerwiec 2013 - listopad 2014 r., a na żadnym z tytułów transakcji nie wskazano, że dotyczą one świadczeń alimentacyjnych. Wbrew intencji wnioskodawcy wskazują na negowane przez podsądnych wspólne pożycie stron także w okresie ich realizacji. Ponadto część z nich nierozerwalnie „pokrywa się” z datami wypłaty środków uzyskanych z Fundacji (...) ( o czym przy omawianiu tego zarzutu).

Opisane okoliczności jednoznacznie wskazują, że małżonkowie G. doskonale zdawali sobie sprawę z tego, że postępowanie egzekucyjne odnośnie alimentów jest w toku, generowane w dokumentacji komorniczej zadłużenie leżało w ich interesie, gdyż argumentów z nim związanych używali w toku innych spraw egzekucyjnych (k.2663: dług alimentacyjny na wrzesień 2012 r. wynosił 444 689 zł alimenty zaległe, 16 744,57 zł odsetki i 87 903,32 zł koszty egzekucyjne).

Wobec powyższego, jak się wydaje (przesądzenie tej okoliczności nie jest konieczne) prokurator słusznie założył, że część danych zawartych w artykule K. D. (1) z listopada 2009 r., co do zasady (szczegóły różnią się od ustaleń procesowych) dotyczy jego szwagra i pochodzi m.in. od oskarżonego (k.6078-6079).

Pomimo tego, że co do czterech tytułów wykonawczych E. G. (1) nie była dłużnikiem (nie nadano im klauzuli także przeciwko niej), to miała pełną świadomość zadłużenia zarówno osobistego, jak i męża (co wynika chociażby z protokołów organów egzekucyjnych z czynności z jej udziałem, zob. też k.1679-1682), a więc w świetle treści art. 20§1 k.k. ponosi odpowiedzialność jak współsprawca, a nie pomocnik.

Oświadczenie woli jest złożone dla pozoru (art. 83§1 k.c.), jeżeli jest symulowane. Symulacja ta musi składać się z dwóch elementów. Po pierwsze, strony, które dokonują symulowanej czynności prawnej, próbują wywołać wobec osób trzecich przeświadczenie (niezgodne z rzeczywistością), że ich zamiarem jest wywołanie skutków prawnych, objętych treścią ich oświadczeń woli. Po drugie, musi miedzy stronami istnieć tajne, niedostępne osobom trzecim porozumienie, że te oświadczenia woli nie mają wywołać zwykłych skutków prawnych (akt konfidencji); jest to porozumienie co do tego, że zamiar wyrażony w treści symulowanych oświadczeń woli nie istnieje lub że zamiar ten jest inny niż ujawniony w symulowanych oświadczeniach. Niezgodność rzeczywistego zamiaru stron z treścią czynności prawnej musi odnosić się do jej skuteczności prawnej, woli powołania do życia określonego stosunku prawnego. W tej sprawie mieliśmy do czynienia z tzw. pozornością bezwzględną (symulacja absolutna). Małżonkowie G. złożyli przed sądem zgodne oświadczenia woli będące treścią ugody, która w ich zamierzeniu nie miała wcale spowodować regulowania co miesiąc określonej kwoty tytułem alimentów przez pozwanego na rzecz powodów (nie służyła też ukryciu innej czynności prawnej), lecz służyła uzyskaniu tytułu wykonawczego celem uniemożliwienia zaspokojenia słusznych roszczeń wierzycieli.

Zachowanie dotyczące czynu z art. 300§2 k.k. oceniać należy przez pryzmat czasu, w którym sprawca działa, jego zamiaru, a nie skuteczności przymusowej windykacji należności w kolejnych miesiącach czy latach (por. tezy 100, 101 komentarza J. Majewskiego do art. 300 k.k., system Lex i powołane tam orzecznictwo). „Udaremnienie zaspokojenia swojego wierzyciela” jest zrealizowane w momencie (także pewnym odcinku czasowym), gdy ten nie może odzyskać swojej wierzytelności w efekcie celowego działania dłużnika, polegającego np. na pozornym obciążeniu „składników swojego majątku”. Jeśli nawet jakąś część długu uda się zwindykować z ww. „składnika” – pomimo wyraźnego sprzeciwu i dążenia do uniknięcia tego przez dłużnika – to nie można mówić o bezkarności w tym zakresie, lecz co najwyżej o formie stadialnej usiłowania (w kwalifikacji prawnej czynu zostaje on, w wyniku pochodu przestępstwa, „pochłonięta” przez formę wyższą, tj. dokonanie). Przyjęcie innej interpretacji znamion tego występku powodowałoby, że dobrowolna, czy przymusowa (w toku egzekucji) spłata zaległości np. także w 2015 r. traktowana byłaby nie jako naprawienie szkody, lecz okoliczność rzutująca na wypełniające znamiona czynu zabronionego zachowania podjęte kilka lat wstecz.

Pomiędzy 13.09.2002 r., a 31.07.2006 r. egzekucja windykowanych później, częściowych kwot należności głównych, tj. 467,23 zł (z odsetkami 882,83 zł – k.7033 i 7913) i 295,75 zł (z odsetkami 578,35 zł – k.7035 i 7913), była bezskuteczna. Zamiarem zawierających ugodę sądową oskarżonych było unikniecie zaspokojenia także tych sum wierzytelności. Nie został on zrealizowany tylko dlatego, że komornik skarbowy zajął:

- wynagrodzenie R. G. (1) w (...) sp. z o.o., zanim E. G. (1) wszczęła egzekucję komorniczą na podstawie tytułu wykonawczego (k.3073: wpłaty poborcy skarbowemu w okresie lipiec-wrzesień kwot 40 zł, 1230,68 zł i 222,19 zł);

- środki z tego wynagrodzenia na rachunku bankowym, do którego zajęcie skierował wbrew woli dłużników (k.7913, 1722).

Decyzje te oskarżeni kwestionowali, dążyli do ich uchylenia (por. pismo z dnia 1722 co do zajęcia rachunku oraz podjecie czynności zmierzających do windykacji alimentów przez komornika na podstawie tytułu wykonawczego), co ostatecznie im się udało. Tylko więc brak w tamtym czasie znajomości pewnych regulacji prawnych przez małżonków G., umożliwił skuteczną windykację części zadłużenia podatkowego. Gdy oskarżeni zorientowali się co trzeba zrobić, aby uniemożliwić dalszą egzekucję, natychmiast to uczynili (wskazanie, że na rachunku bankowym jest tylko kwota wolna od zajęcia – co nie odpowiadało prawdzie (por. obroty na k.6985) oraz wszczęcie egzekucji alimentów).

Usiłowanie realizacji czynu zabronionego polega na dążeniu do wypełnienia wszystkich jego znamion, co jednak nie następuje z przyczyn niezależnych od sprawcy. Zawarcie ugody zobowiązującej do świadczenia alimentów w kwocie 6100 zł miesięcznie, skutecznie tamowało windykację innych należności (por. kolejność z art. 1025§1 k.p.c.) w przypadku przedstawienia związanego z nią tytułu wykonawczego komornikowi (tj. wszczęcia egzekucji). Do tego sprawcy dążyli, tego właśnie chcieli. Ponadto ich zamiar nie ograniczał się wyłącznie do należności aktualnie windykowanych w pierwszej połowie 2006 r. (choć tylko te zostały ujęte w zarzucie i czynie przypisanym). Celowo E. G. (1) nie wycofała wniosku z kancelarii komorniczej – na generowane w ten sposób de facto fikcyjne zadłużenie R. G. (1), oboje powoływali się w kolejnych latach w toku egzekucji wszczętych przez kolejnych wierzycieli (zob. np. k.5383, 6037v i 6055v). Doskonale wiedzieli w jakiej kategorii w przypadku podziału windykowanej kwoty podlegają zaspokojeniu alimenty - tym samym „uświadamiali” komornikom, że ich działania są bezcelowe i zajecie czegokolwiek i tak nie doprowadzi do pożądanego skutku.

E. i R. G. (1), w celu udaremnienia skutecznego zaspokojenia wierzycieli, realizacji rozstrzygnięcia sądu w sprawie z powództwa J. K. (1) oraz tytułów wykonawczych wystawionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. i Wojewodę (...), zawierając fikcyjną ugodę i wykorzystując dotyczący jej tytuł wykonawczy, pozornie obciążyli „składniki swego majątku” (wierzytelność z tytułu umowy o pracę przed jej wypłatą stanowi majątek odrębny, zaś wynagrodzenie jednego z małżonków wchodzi w skład majątku dorobkowego – art. 31§2 pkt 1) i art. 33 pkt 7) k.r.o.), doprowadzając do udaremnienia zaspokojenia ww. wierzycieli. W przypadku należności z trzech orzeczeń administracyjnych zamiaru tego - w okresie popełnienia występku, tj. od 26.04.2006 r. do września 2007 r. - nie udało się im osiągnąć z przyczyn od nich niezależnych, a więc w tej części działania sprawcze skutkowały realizacją formy stadialnej usiłowania.

Artykuł 12 k.k. zawiera ustawowe określenia kryteriów tzw. czynu ciągłego. Zastosowanie tegoż przepisu uzależnione jest z jednej strony od przesłanki podmiotowej w postaci „z góry powziętego zamiaru”, z drugiej od przesłanek przedmiotowych, takich jak „krótkie odstępy czasu” oraz tożsamość pokrzywdzonego, gdy przedmiotem zamachu jest dobro osobiste. Czyn ciągły charakteryzuje się więc jednym zamiarem obejmującym wszystkie elementy składowe. Przesłanki te z pewnością, w ramach tego czynu, zostały spełnione. Złożył się na niego ciąg planowanych zachowań, w tym cykliczne uzyskiwanie (formalnie wypłacano je E. G. (1)) od organów egzekucyjnych potrącanych przez pracodawcę kwot tytułem świadczeń alimentacyjnych, które nie powinny trafić do nich, lecz pokrzywdzonych wierzycieli. Stanowiły one ponadto dla podsądnych stałe źródło dochodu uzyskiwanego z przestępstwa ( o czym niżej).

Współsprawstwo jako jedna z postaci sprawstwa oznacza wykonanie czynu zabronionego wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, a to z kolei oznacza zachowanie zgodne z podziałem ról, co sprawia, że nie każdy ze współsprawców musi osobiście realizować wszystkie znamiona przestępstwa, każdy musi jednak podejmować takie działania, które łącznie z działaniem innego uczestnika porozumienia zmierzają do dokonania przestępstwa. Dla przyjęcia współsprawstwa nie jest więc konieczne, aby każda z osób działających w porozumieniu realizowała własnym działaniem znamię czynu zabronionego, lecz wystarczy, iż osoba taka – dążąc do realizacji zaplanowanego wspólnie czynu – działa w ramach uzgodnionego podziału ról, co najmniej ułatwia bezpośredniemu sprawcy wykonanie wspólnego celu (por. postan. SN z dnia 05.05.2003 r., V KK 346/02, LEX nr 78912 oraz wyrok S.A. w Lublinie z dnia 15.06.2000 r., II AKa 70/00, publ. w Prok. i Pr. 2001/5/24). Tak więc cechą współsprawstwa jest to, że umożliwia ono przypisanie jednemu ze współsprawców tego, co uczynił jego wspólnik w wykonaniu łączącego ich porozumienia.

Działania podsądnych (m.in. zawarcie ugody, przedstawienie jej pracodawcy, wszczęcie egzekucji komorniczej, przyjmowanie środków pochodzących z potrąceń alimentów itd.) wzajemnie się dopełniły, w istotny sposób współdecydowały o popełnieniu tego przestępstwa, stanowiły realizacje wspólnego planu. Współsprawstwo umożliwia przepisanie jednemu współsprawcy tego, co uczynił jego wspólnik w wykonaniu łączącego ich porozumienia. Wówczas każdy z nich odpowiada tak, jakby sam wykonał całość bezprawnego zachowania.

Nie ulega wątpliwości, że pochodzące z wynagrodzenia środki finansowe R. G. (1) (także te, które trafiły na jego rachunek bankowy) były zagrożone zajęciem, a szersze omawianie tego znamienia przedmiotowego nie jest konieczne. Do okoliczności rozpoczynających stan „zagrożenia zajęciem” należy zaliczyć już m.in. samo wszczęcie postępowania cywilnego, powstanie długu podatkowego lub z tytułu mandatu karnego (zob. szerzej np. wyrok SA w Łodzi z dnia 18.12.2012 r., II AKa 269/12 i wyrok SN z dnia 17.11.2011 r., V KK 226/11). Bezsprzecznie postępowanie wspólników doprowadziło do udaremnienia zaspokojenia wierzycieli (co im się udało we wskazanej w opisie czynu części) – co objęte było ich świadomością i wolą, czego wymownym odzwierciedleniem było umorzenie postępowań egzekucyjnych.

Zgodnie z art. 4§1 k.k. jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy. Przy czym wymóg stosowania w całości prawa obowiązującego w czasie popełnienia czynu lub w czasie orzekania odnosi się do poszczególnych czynów, a nie do całości wyroku obejmującego różne przestępstwa. Ustawa obowiązująca w czasie popełnienia czynu (lub np. w pewnym odcinku czasowym pomiędzy tym czasem, a datą orzekania) może okazać się względniejsza odnośnie jednego z czynów objętych oskarżeniem, a surowsza (lub identyczna, z konsekwencjami dotyczącymi prymatu stanu prawnego z daty orzekania) odnośnie innego czynu (por. też np. wyrok SA w Krakowie z dnia 10.06.2014 r., II AKa 94/14; wyrok SN z dnia 2.02.2006 r., V KK 199/05; postanowienie SN z dnia 21.08.2013 r., III KK 74/13).

Stosując ww. regułę interporalną analizuje się odpowiedzialność karną za dany czyn nie tylko w kontekście ustawy obowiązującej w czasie popełnienia przestępstwa i w czasie wyrokowania, ale również przez pryzmat wszystkich zmieniających się stanów prawnych w przedziale czasowym wyznaczonym przez datę czynu i datę orzekania. Przy czym o tym, która ustawa jest względniejsza dla sprawcy, nie decydują wyłącznie kryteria rodzaju i wysokości sankcji. Uwzględniać trzeba też takie kwestie jak np. warunki zaostrzenia i łagodzenia kary, nakładania obowiązków, orzekania środków karnych, czy też skutki skazania (np. w zakresie ujętym w art. 78§1 i 2 k.k.).

Tak więc ustawą względniejszą dla sprawcy jest ta, której wybór opiera się na ocenie całokształtu konsekwencji wynikających dla niego z kolejnego zastosowania obydwu wchodzących w grę ustaw (także unormowań np. kilku z nich obowiązujących w danej dacie i mających wpływ na odpowiedzialność podsądnego). Warunkiem dokonania wyboru spełniającego te wymogi jest przeprowadzenie przez sąd orzekający swoistego testu polegającego na podjęciu rozstrzygnięcia w sprawie, odrębnie na podstawie jednej i drugiej ustawy, a następnie na porównaniu obu rezultatów według kryterium korzystności dla oskarżonego (zob. wyrok SN z dnia 13.05.2008 r., V KK 15/08, LEX nr 398529; uchwała SN z dnia 12.03.1996 r., I KZP 2/96, publ. w OSNKW 1996/3-4/16). Przy czym sąd musi dokonać wyboru między konkurującymi ze sobą ustawami (tj. konsekwencjami dla danego sprawcy - w ramach konkretnego, przypisanego mu czynu - wynikającymi z uregulowanych w nich stanów prawnych) przyjmując określoną datę (w przypadku „ustawy poprzedniej” będzie to zwykle data, do której określony stan prawny, wynikający z nowelizowanego aktu prawnego obowiązywał) stanowiącą punkt czasowy będący odnośnikiem do oceny prawnej danego bezprawnego zachowania i jego następstw prawno-karnych (por. wyrok SN z dnia 4.01.2002 r., II KKN 303/99). Jeśli więc w ramach ocen prawnych danego czynu sąd stosuje przepisy „względniejsze” dla sprawcy w brzmieniu obowiązującym w jednym z aktów prawnych w określonej dacie, to zobowiązany jest ponadto uwzględniać (w razie takiej konieczności) tylko te, które w tym czasie były aktualne w systemie innych aktów prawnych.

Ujęte w punkcie A. 1. części rozstrzygającej wyroku zachowania oskarżonych nastąpiły przed wejściem w życie ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny, ustawy – kodeks postępowania karnego, ustawy – Kodeks karny wykonawczy, ustawy – Kodeks karny skarbowy oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.09.206.1589), co nastąpiło w dniu 8 czerwca 2010 r., a więc przed datą orzekania. Nowelizacja zwiększyła m.in. górny próg liczby stawek dziennych, jakie można wymierzyć za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej (z 360 do 540 stawek), jak i dotyczący kary łącznej grzywny (z 540 na 810 stawek). Dlatego sąd stosował art. 4§1 k.k., tj. ustawę Kodeks karny w brzmieniu obowiązującym do dnia 7 czerwca 2010 r.

Użyta w art. 65 k.k. przesłanka „czynienia sobie z popełnienia przestępstwa „stałego źródła dochodu” jest spełniona zarówno wtedy, gdy działalność przestępcza stanowi dla sprawcy główne, jak i uboczne źródło dochodu. Przepis ten nie uzależnia stosowania nadzwyczajnego obostrzenia kary wobec sprawcy, który z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu, od czasu jego trwania, jak i jego wysokości. Decydujące znaczenie ma w tym względzie sposób jego działania, który zgodnie z zamierzeniem podsądnego przysparza mu stałego dochodu. Modus operandi bezprawnych działań małżonków G. zapewniał stałość i powtarzalność osiągania bezprawnych dochodów, które powinny trafić do pokrzywdzonych wierzycieli (por. orzeczenia SN z dnia: 28.02.2008 r., V KK 238/07 i 8.01.2015 r., V KK 165/14).

Reasumując powyższe rozważania: R. i E. G. (1) swoim zachowaniem wypełnili znamiona czynu z art. 300§2 ustawy z dnia 06.06.1997 r. Kodeks karny w brzmieniu obowiązującym do dnia 07.06.2010 r. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k. w zw. z art. 4§1 k.k.

Wyeliminowanie w opisu czynu z pkt A. 1. należności z tytułu podatku od nieruchomości nie było związane z ich skuteczną windykacją (k.7913), lecz statusem wierzyciela, będącego jednocześnie organem wystawiającym tytuł wykonawczy. Było nim Miasto S. i reprezentujący je Prezydent. Mamy więc do czynienia z jednostką samorządu terytorialnego (jednostką władzy publicznej, ale nie państwowej) i jej organem wykonawczym. W przepisie art. 300§2 k.k. mowa jest o „organie państwowym”. Analiza chociażby art. 115§13 pkt 4) k.k. wskazuje, że ustawodawca rozgranicza pojecie „organu państwowego” i „organu samorządu terytorialnego”. W ramach tego samego aktu prawnego tożsamych pojęć nie powinno się zaś interpretować inaczej, tym bardziej na niekorzyść oskarżonego. Skoro w taki sposób zakreślono pole penalizacji normy z art. 300§2 k.k., to w drodze wykładni nie można go rozszerzać także na orzeczenia organów innych niż państwowe (zob. też J. Majewski op. cit. teza 98).

Czyn przypisany oskarżonemu R. G. (1) w punkcie B . 6 . (na szkodę M. K. (1)) :

Pierwszego marca 2007 r. R. G. (1) - prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą (...) - podpisał z firmą PHU (...) z siedzibą w S. umowę o współpracy w zakresie świadczenia przez zleceniobiorcę na rzecz M. K. (1) jako zleceniodawcy opisanych w kontrakcie usług przedstawicielskich i logistycznych. Zleceniobiorca zobowiązał się m.in. do prowadzenia i rozwijania sprzedaży towarów zleceniodawcy na terenie województwa (...), (...) i (...), rozwijania rynku lokalnego, zbierania zamówień od odbiorców, przekazywania ich zleceniodawcy i ich obsługi; dowozu towarów do wskazanego przez zleceniodawcę odbiorcy, wg dokumentu sprzedaży; terminowego dostarczenia towarów do odbiorcy; potwierdzenia jego odbioru wraz z dokumentem księgowym od zleceniodawcy; poboru należności w imieniu i na rzecz zleceniodawcy od odbiorców, na podstawie kwitów kasowych KP; sporządzania dziennych raportów kasowo-księgowych, uwzględniających całodniowy pobór należności od odbiorców przy uwzględnieniu wystawionych kwitów kasowych KP; przekazywania zleceniodawcy dziennych raportów najpóźniej dnia następnego licząc od dnia, którego dotyczą; przekazywania wszystkich pobranych należności od odbiorcy na rzecz zleceniodawcy niezwłocznie, najpóźniej dnia następnego w kasie zleceniodawcy albo na jego rachunek bankowy. Sygnujący umowę R. G. (1) w jej §4 zobowiązał się też do: wykonywania czynności będących jej przedmiotem w ramach prowadzonej działalności na własny rachunek i własne ryzyko, z należytą starannością, czuwania nad prawidłowością jej realizacji oraz ochrony interesów zleceniodawcy w zakresie powierzonych firmie (...) czynności. Tytułem realizacji czynności będących przedmiotem ww. kontraktu zleceniobiorca miał otrzymać miesięczne wynagrodzenie prowizyjne w wysokości 6% od wartości netto dostarczonych do odbiorcy towarów, płatne po uregulowaniu należności przez odbiorców. Jego płatność miała każdorazowo nastąpić w ciągu 21 dni na podstawie faktury VAT wystawionej przez zleceniobiorcę na podstawie wyliczeń zleceniodawcy.

Zabezpieczeniem należności zleceniodawcy pobranych od odbiorców przez zleceniobiorcę był przekazany M. K. (1) przez R. G. (1) weksel in blanco. Dokument ten nie został jednak podpisany przez osobę, na którą została zarejestrowana działalność gospodarcza. Podpis o treści U. S. (1) - pod postawioną na nim pieczęcią (...) U. S. (1) (...) S., ul. (...) NIP (...) REGON (...)” – złożyła E. G. (1). Ona, jak i jej mąż, na drugiej stronie weksla złożyli podpisy jako poręczyciele.

Powyższa umowa była początkowo realizowana przez zarządzającego firmą (...) R. G. (1) zgodnie z jej treścią. Mieszkał on w F. wraz z pomagającą mu w prowadzeniu ww. przedsiębiorstwa żoną, a na potrzeby firmy wynajmował biuro na ul. (...) oraz pomieszczenie magazynowe na ul. (...) w B.. Zatrudniał też kilka osób w charakterze kierowców i przedstawicieli handlowych, którzy m.in. sporządzali zbiorcze raporty kasowe, odbierali należności od kontrahentów (...), po czym oddawali mu pieniądze.

Nieustalonego dnia w trzecim kwartale 2008 r. R. G. (1) postanowił, że nie będzie przekazywał zleceniodawcy wszystkich środków finansowych otrzymywanych od odbiorców towarów. W okresie nie wcześniej niż od 23 sierpnia 2008 r. do 22 sierpnia 2009 r., działając sukcesywnie, zatrzymał bezprawnie dla siebie powierzone mu, stanowiące własność M. K. (1) pieniądze w łącznej kwocie 175 198,13 złotych. Przeznaczył je na własne, nieustalone bliżej cele.

W listopadzie 2008 r. M. K. (1) zorientował się, że kontrahent zalega z przekazywaniem należności pobieranych od odbiorców sprzedawanych przez niego towarów. W rozmowie z nim R. G. (1) „przyznał się do nieprawidłowości” i zobowiązał się zwrócić „zatrzymane” pieniądze w kwocie ponad 40 000 zł do końca lutego 2009 r. Przedsiębiorca – mając na uwadze kilkuletnią współpracę z nim, kontynuowaną na podstawie umowy z 1.03.2007 r. – zaufał kontrahentowi i wyraził na to zgodę. R. G. (1) jednak nie zamierzał wywiązać się z ww. ustaleń. Wręcz przeciwnie, nadal nie przekazywał zleceniodawcy kolejnych, pobieranych od odbiorców środków finansowych. Do 22 sierpnia 2009 r. dług przedsiębiorstwa (...), wynikający z braku realizacji przez niego postanowień §3 ust. 8 umowy, zwiększył się do kwoty 175 198,13 zł. W związku z tym M. K. (1) przyjechał do B. i nie widząc możliwości dalszej współpracy zdecydował o rozwiązaniu umowy „za porozumieniem stron” z dniem 2.09.2009 r.

Swoich należności dochodził zaś później przed sądem cywilnym, który zasądził na jego rzecz od poręczycieli wekslowych żądaną pozwem kwotę (wynikającą z potrąceń i kompensat wzajemnych należności). Jej egzekucja okazała się bezskuteczna, w związku z czym M. K. (1) 16.12.2013 r. sprzedał swoją wierzytelność R. S. za 16 404,39 zł.

Dowody: zeznania świadków (wskazanie nr karty protokołu rozprawy oznacza, że chodzi także o poprzednie zeznania ujawnione w toku przewodu sądowego): M. K. (1) (k.7723v-7727v), J. J. (2) (k.7475v-7476v), J. B. (k.7476v-7477), G. K. (2) (k.7478v-7479), K. B. (1) (k.7498v-7499), A. O. (2) (k.7499v-7500), A. K. (1) (k.7499), L. J. (k.7486v-7487), D. Ś. (k.7727v-7728), K. B. (1) (k.7728), umowa o wykonanie usług akwizycyjnych z dnia 30.08.2002 r. (k.2002-2004), dokumenty z akt sprawy cywilnej o sygn. I Nc 41/10 SO w Poznaniu, w tym raporty kasowe (k.5445-5614 oraz ich oryginały w tych aktach dołączonych do sprawy niniejszej), dokumenty z akt umorzonego, a następnie podjętego na nowo śledztwa: zaświadczenie z ewidencji (k.5683), oświadczenie o kompensacie (k.5684-5685), zobowiązanie spłaty (k.5686), wypowiedzenie umowy (k.5687), oświadczenie z 2.09.2009 r. (k.5688), zestawienia rozrachunków (k.5689-5691), raporty kasowe (k.5697, 5719-5764), zażalenie wraz z załącznikami (k.5783-5968), historia operacji na rachunku bankowym (k.5949-5953), umowa o współpracy z dnia 1.03.2007 r. (k.4493-4497, 5692-5696), opinia biegłej z zakresu badań pisma ręcznego A. K. (k.7927-7987).

Twierdzenia oskarżonego o „wrogim przejęciu” jego firmy przez M. K. (1) (k.7424) nie mają żadnego pokrycia w faktach, jak i treści dokumentów z okresu sierpień-wrzesień 2009 r. Stanowiły jedynie element taktyki obronnej zmierzającej do przedstawienia własnej osoby jako poszkodowanego, wykorzystanego przedsiębiorcy (wg podsądnego tylko zarządzał on firmą matki). Oskarżony wskazywał, że podobne działania M. K. (1) miał już „opracowane” i realizował je wobec dwóch innych „oddziałów”. Zapomniał jednak najwyraźniej o tym, że w korespondencji elektronicznej z 21.08.2009 r. wspierał stanowisko pokrzywdzonego, który wg niego nie miał „pozytywnych doświadczeń, związanych z prowadzeniem tego typu lub podobnej działalności ((...))” (k.5550). Jeśli oskarżony nie zgadzał się na „przejęcie oddziału”, to dlaczego 31.08.2009 r. oświadczył, że nie sprzeciwia się zatrudnieniu w firmie PHU (...) wskazanych osób, zaś 8.09.2009 r. pisał do M. K. (1) o „jego pracownikach” (k.5552)? Żaden dokument z 2009 r. nie potwierdza jego obecnego stanowiska procesowego. Ponadto niekwestionowanym jest, że (...) „oddział (...)” od września 2009 r. przestał praktycznie funkcjonować. Zatrudniony przez M. K. (1) jeden z jego pracowników miał za zadanie „zamknąć” wszystkie sprawy związane z jego działalnością (k.5707). O jakim więc „wrogim przejęciu” mówi oskarżony? Jego likwidacja wiązała się ze stratą finansową (brak dochodów z tego źródła) firmy z S., ale jej właściciel nie miał po prostu osoby, której w zaufaniu powierzyłby na tym terenie zadania przedsiębiorstwa (...).

Naturalnym jest, że M. K. (1) chciał nadal prowadzić swoje interesy na terenie trzech województw „obsługiwanych” przez firmę R. G. (1) (zgodnie z zapisami ustawy z dnia 2.07.2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U.2015.584 t.j.), z prowadzeniem jej mamy do czynienia niezależnie od istnienia (wymóg formalny), czy treści wpisu w ewidencji przedsiębiorców – por. np. wyrok SA w Gdańsku z dnia 16.07.2015 r., III AUa 193/15; por. też zeznania G. K. k.3837: „to była jego działalność gospodarcza…”; k.5774v: „prowadzeniem firmy (...) zajmował się tylko R. G. (1)” – dlatego pokrzywdzony pozwał poręczycieli, a nie U. S. (1), z którą nigdy nie miał kontaktu). Dlatego też m.in. w listopadzie 2008 r., pomimo bezprawnego działania kontrahenta, nie zdecydował się zakończyć współpracy. Gdy jednak dług narastał, nie mógł tego dalej tolerować. Początkowo zamierzał zachować strukturę „ (...) oddziału”, z pozbawieniem prawa zarządzania nim R. G. (1), defraudującego przecież jego pieniądze. Dlatego spotkał się z pracownikami i osobami działającymi na zlecenie firmy (...). Część z nich, niewtajemniczonych w rozliczenia współpracujących firm, ufała zapewnieniom oskarżonego. Stąd też w swoich zeznaniach częściowo wspierali jego stanowisko uważając go za dobrego i sumiennego pracodawcę (k.5714, 7478: „słyszałem o tym w firmie od R. G. (1)”). R. G. (1) rozliczył się z nimi za wykonaną pracę, nie ma między nimi animozji, a jeśli w rozmowach nierzetelnie przedstawił im powody „upadku oddziału” przerzucając odpowiedzialność na M. K. (1), to podlegli mu pracownicy po prostu mu wierzyli. Czerpali wiedzę w tej kwestii głównie z tego źródła i konkretnie nie byli w stanie nic na ten temat powiedzieć (k.5706v: „nie wiem o co dokładnie chodziło, my nie chcieliśmy tego słuchać nawet”; k.5708v: „ja się tym nie interesowałem”; k.5714v „G. i K. się o coś kłócili”). Ich tak naprawdę nie interesowały wzajemne rozliczenia przedsiębiorców, a terminowa wypłata należności. Ta była zagrożona „w miesiącach letnich 2009” (k.5706v; o takiej sytuacji mówił np. J. J. nie pamiętając okresu k.7476v; k.7478: „pod koniec współpracy z K., że…”), co wynikało z ujawnienia stanu zaległości i wstrzymania płatności z faktur wystawionych w lipcu i sierpniu 2009 r. (w tym czasie R. G. (1) przywłaszczył prawie 130 000 zł). Tylko dobra wola pomawianego przez R. G. (1) przedsiębiorcy skutkowała tym, że pracownicy otrzymali należne im wynagrodzenia (k.5552).

Po opisanym wyżej spotkaniu właściciel (...) nie widział jednak możliwości kontynuacji interesów gospodarczych – zatrudnił więc J. B. (k.5706-5707, 7478) jako osobę, która miała „zamknąć” działalność (...) na ww. terenie i porozumiał się z konkurencją, tj. firmą (...) s.j. (od 2013 r. SA), co do zebrania przez jej przedstawicieli wymagalnych należności od kontrahentów (to o nich mowa na k.5554 – kwota 147 243,14 zł)

Oskarżony zarzucał M. K. (1), że ten wyznaczył nierealny, 7-dniowy termin do odebrania należności od odbiorców (k.7424). Zauważyć jednak należy, że po pierwsze wynikało to z zapisów umowy (§8 ust. 5.), po drugie nie ma żadnego wpływu na wartość mienia z czynu przypisanego, a po trzecie ostatecznie zebraniem tych zaległości zajęli się przedstawiciele (...) s.j. (k.5554, 5972). Gdyby M. K. (1) faktycznie zależało na „pogrążeniu” finansowym kontrahenta, to przecież mógł wykorzystać zapisy §8 ust. 1 umowy, dające mu prawo do naliczania odsetek umownych w wysokości 1% za każdy dzień zwłoki od nieprzekazanych w terminie należności pobranych od odbiorców. Nie zrobił tego jednak – pokrzywdzony chciał jedynie odzyskać swoje pieniądze. Jego zeznania logicznie i racjonalnie opisują bieg poszczególnych zdarzeń oraz korespondują z dowodową dokumentacją. Także w toku bezpośredniego przesłuchania nic - zarówno jeśli chodzi o treść depozycji świadka, jak i jego zachowanie w trakcie czynności - nie dało podstaw do jakichkolwiek wątpliwości co do rzetelności jego relacji. Świadek rzeczowo i przekonująco tłumaczył wynikające z upływu czasu rozbieżności między kolejno składanymi depozycjami. W taki sam sposób odpowiadał na pytania, jak i ustosunkowywał się do wersji oskarżonego (k.7723v-7727v).

Z wyjaśnień sprawcy, jak i treści jego korespondencji mailowej, można odkodować prawdopodobny motyw (swoiste „usprawiedliwienie”) jego przestępczego działania. Zdawał on sobie z wartości towarów, jakie za pośrednictwem prowadzonej przez niego firmy sprzedaje odbiorcom (...). Funkcjonując od lat w obrocie gospodarczym wiedział też mniej więcej jakiego rodzaju zysk jest w związku z tym generowany. Nie narażając się na błąd w tym zakresie tok myślowy oskarżonego można sprowadzić do konkluzji: „skoro on tyle dzięki mnie zarabia, to „usprawiedliwionym” jest, że część z tych zysków, wbrew umowie, zatrzymam dla siebie” (por. k.7424: „przysporzyłem M. K. (1) zysków, których kwota przekracza 3 mln zł”; k.5550: opis obrotów i własnego nakładu pracy, własnego wynagrodzenia oraz osób „na identycznych stanowiskach”).

Także w ramach tego czynu postawa procesowa sprawcy nie była konsekwentna. Z jednej strony starał się wykazać, że nic nie jest winny M. K. (1) (zob. wniosek dowodowy z 7.04.2016 r. wraz dokumentami w czerwonym segregatorze), a z drugiej wskazywał, że prowadzi rozmowy z R. S. - któremu ww. pokrzywdzony zbył wierzytelność – na temat spłaty zadłużenia (k.7424v). Obronę prowadził więc alternatywnie, a brak jednolitego stanowiska także potwierdza prawidłowość przyjętych ustaleń.

Sposób wyliczenia wynagrodzenia prowizyjnego należnego firmie (...) wynika z umowy (§7) i był znany R. G. (1). Ten ponadto nigdy wcześniej, przed procesem sądowym, nie kwestionował go. Brak jakichkolwiek dowodów na to, że „M. K. (1) z premedytacją w 2009 r. przekazywał środki na prowadzenie oddziału w wysokości, która nie pozwalała na pokrycie rzeczywistych kosztów prowadzenia oddziału”. Wynagrodzenie R. G. (1) nie było przecież ograniczone i zależało od wysokości obrotu towarowego. M. K. (1) co miesiąc wywiązywał się z postanowień kontraktowych (w tym potrącając płatności z dwóch ostatnich faktur i częściowo z października 2008 r. k.5449v). Powyższe twierdzenie sprawcy jest kolejną próbą nieudolnego usprawiedliwienia przywłaszczenia powierzonego mienia. Według stanowiska z 28.08.2009 r. pieniądze w kwocie 140 000 zł miały zostać wydane na „zakup gratisów, przedmiotów i usług związanych ze wsparciem sprzedaży” (k.5551, inaczej k.5550 oraz wniosek dowodowy z 7.04.2016 r., z 21.06.2016 r. i z 6.07.2016 r. na okoliczność kompensat). Jeśli R. G. (1) nie satysfakcjonowała wysokość należności, to po pierwsze powinien był o tym od razu (a nie 21.08.2009 r. k.5550 - wskazane w nim treści to też nie fakty, a usprawiedliwianie długu – por. k.6382: „Nie tłumaczył się dlaczego to zrobił, ale mówił, że nie jest w stanie teraz spłacić mi moich pieniędzy”, k.7726v: „uważam to za linię obrony i tłumaczenie”) poinformować kontrahenta (ten miał możliwość np. zwiększenia wynagrodzenia - §7 ust. 1 umowy), renegocjować warunki umowy (k.5550 pisze, że tego nie zrobił, zaś 7 dni później utrzymuje, że takie próby podejmował k.5551), a gdyby to się nie udało, to skorzystać z klauzuli wypowiedzenia, a nie zagarniać cudze mienie (por. też np. wyrok SA w Lublinie z 3.03.2004 r., II AKa 125/04). Ponadto, jeśli zestawi się wysokość miesięcznych faktur wystawianych na rzecz (...) przez (...) (za „usługi akwizycyjne zgodnie z umową”), z wydatkami związanymi z zatrudnieniem pracowników (za których ponadto nie płacił wszystkich składek ubezpieczeniowych – zob. zadłużenie do ZUS figurujące naU. S. (1); k.5552 i przelew k.5544: wynagrodzenie za sierpień oraz ekwiwalent za urlop, łącznie w kwocie ok. 10 000 zł zapłacił M. K. (1) (k.6985: z sierpniowego przelewu od M. K. (1) w kwocie 10 000 zł, przeznaczonego na płace pracowników, R. G. (1) zapłacił m.in. 1000 zł na rzecz (...)sp. j. 2000 zł tytułem czynszu na rzecz D. R., a tylko 1345 zł wydatkował na pracowników, tj. wypłacił je K. K. ); k.5571-5573: rozliczenia pracowników i kierowców, opłata za biuro 416,50 zł – k.5980 regulować miało ją (...)), wynajęciem małego pomieszczenia na ul. (...), jak i magazynu (zob. k.5550 i 4324-4325 – ten funkcjonował przede wszystkim w F.: zob. zeznania pracowników z 2009 i początku 2015 r.), to R. G. (1) pozostawała kwota co najmniej kilku tysięcy złotych (por. np. k.5571v, 5573v). Skoro od marca 2007 r. do sierpnia 2008 r. oraz od grudnia 2008 r. do czerwca 2009 r. (z tych miesięcy brak nierozliczonych raportów) nie generował długów, to co takiego stało się w pozostałych miesiącach współpracy, że nagle wynagrodzenie prowizyjne przestało oskarżonemu wystarczać na pokrycie kosztów „funkcjonowania oddziału” (k.2002-2004, k.5949-5953: od 2002 r. współpracował z (...), doskonale więc orientował się w jej kosztach i poprzednio, w umowie z 2002 r., prowizję miał o połowę niższą, tj. 3%), już przecież wtedy zbudowanego i wg niego prężnie funkcjonującego (por. k.5550)? Tego sprawca nie wyjaśnił. Ponadto w korespondencji mailowej z 21.08.2009 r., przedstawiając „obraz sytuacji” wskazał, że zadłużenie wynikało m.in. z „rozliczania gratisów r. (...) (…) i finansowania własnej rodziny” (ww. napojem handlował także niezależnie od współpracy z przedsiębiorstwem (...)), w związku z czym zatrzymał część pieniędzy „wpłacanych na raportach”, a „wstrzymane raporty prześle dziś do księgowości”. Treść tej wiadomości, jak i innych dokumentów (np. zobowiązania spłaty 140 000 zł - k.5551) nie pozostawia wątpliwości kto zarządzał firmą, dysponował finansami oraz decydował o tym, że pieniądze od kontrahentów nie trafiły do M. K. (1) (jak się wydaje obrona oskarżonego polegała też na wykazaniu, że pieniądze odbierała jego żona i to ona obowiązana była je wpłacić – k.7476, k.42 załącznika nr 1). Wypełnienie znamion przestępstwa z art. 284§2 k.k. jest wręcz oczywiste.

Odnosząc się do dokumentów znajdujących się w czerwonym skoroszycie: w żadnym razie nie można przyjąć koncepcji oskarżonego (wg którego wydatkował on 149 591,47 zł, która to kwota „jest zbieżna z roszczeniami M. K. (1)”), którą zamierzał przeforsować posługując się dokumentacją firmy (...), wręcz manipulując wskazanymi w niej okolicznościami, które dopasował do z góry przyjętej tezy. Nie wiadomo na co liczył autor wniosku dowodowego – jak się wydaje zakładał, że sąd nie podda dokumentacji analizie lub też przy jej ocenie nie skojarzy innych, wynikających z materiału aktowego faktów.

Po pierwsze: wartość wynagrodzenia prowizyjnego w rozliczeniach miesięcznych R. G. (1) podaje, jako kwotę netto, zaś kompensuje ją z wydatkami w kwocie brutto (m.in. księgowość, magazyn, nagrody, dzierżawa samochodów).

Po drugie: wskazuje on kwoty z dokumentów księgowych (faktury, rachunki, listy płac, deklaracje ZUS itd.), zaś realia tej sprawy nakazują daleko idącą ostrożność przy ocenie czy zostały one: 1) poniesione (opłacone), 2) wydatkowane w związku ze współpracą z (...). Bezspornym przy tym jest, że podsądny, jako pracodawca (formalnie jako płatnik składek figurowała U. S. (1)), nie opłacał większości należności publicznoprawnych związanych z działalnością firmy (por. dokumenty z kontroli podatkowej za 2009 r., tytuły wykonawcze wystawione przez ZUS i okresy dotyczące windykowanych zaległości – tomy od XXI do XXVI, np. k.4313: brak wpłat składek i zaliczek na podatek dochodowy). Stąd obecne zadłużenie jego matki. Skwapliwie zaś pozycję „ZUS” zalicza do wydatków, na które rzekomo przeznaczył „pieniądze z raportów”. „Nagrody za wyniki” (nie ma żadnych dokumentów, z których wynikałaby nie tylko ich wypłata, ale i jej podstawa faktyczna i prawna; co miesiąc jest to kwota 10 000 zł, choć ilość pracowników, jak i wynagrodzenie prowizyjne, są zmienne) oraz „Nagrody za wyniki dla klientów TV, tel kom” nie były uzgodnione z M. K. (1) i zależały od decyzji oskarżonego. Ponadto ta druga pozycja jest fikcyjna, o czym świadczy treść czynności kontrolnych za 2009 r. i uzyskane w ich toku oświadczenie R. G. (1). I tak: monitor (...) marki S. nabyty 20.02.2009 r. wpisany był w ewidencji środków trwałych (taki też zapis figuruje na fakturze) przedsiębiorstwa, zaś dwa telewizory S. kupione 11.02 i 8.07.2009 r. wg oświadczenia podsądnego służyły jako podłączone do laptopów monitory „podczas degustacji r. (...) (towar ten oskarżony nabywał m.in. w 2009 r. z różnych źródeł; k.4054-4055: faktury sprzedaży m.in. z 2008 i 2009 r.; k.5550 dół: „…gdy zabrakło go w (...)” ) lub prezentacji innych towarów handlowych (…) pokazywano na nich materiały reklamowe (k.4313v; k.4315: wg oświadczenia U. S. (1) z 30.09.2010 r. wszystkie trzy „monitory” to środki trwałe). O tego rodzaju promocji sprzedaży nie wspominał żaden z pracowników (...), opisujących formę realizacji czynności zawodowych. Faktur związanych z nabyciem ww. sprzętu R. G. (1) nie przedstawił do rozliczenia M. K. (1).

Zgodnie z umowami dzierżawy pojazdu (k.5805-5846, §7) koszty utrzymania przedmiotu umowy, w tym paliwa, przeglądów technicznych, napraw, eksploatacji, ubezpieczeń ponosić miał Wydzierżawiający (zob. też zeznania K. B. (1) k.5980). Faktury dotyczące opłat za te towary i usługi powinny więc być wystawione na (...). Skoro R. G. (1) przedstawił paragony i faktury , w których nabywcą jest firma (...), to uzasadniony jest wiosek, że nie dotyczą one realizacji umowy z 1.03.2007 r., lecz innej działalności jego firmy.

Pozycja „magazyn w terenie” to wynajęty w okresie luty-sierpień 2009 r. pokój na biuro przy ul. (...) (k.4326 i 6294; tytuł faktur: „za wynajęte pomieszczenie biurowe”). Dlaczego R. G. (1) przebywając w B. i tu prowadząc działalność, po sprzedaży mieszkania przy ul. (...) zdecydował się „utrzymać” siedzibę firmy w S.? Jedynie logiczne wytłumaczenie takiego stanu rzeczy, to chęć zatajenia siedziby przy ul. (...), co zapewniało mu „względny spokój” jeśli chodzi o czynności windykacyjne (dotyczące zarówno jego długów, jak i generowanych „na rachunek” matki) w latach 2003-2009. Żaden z pracowników oskarżonego nie wskazywał, aby jakikolwiek towar pobierał z „magazynu” w S..

Po trzecie: firma (...) m.in. w latach 2008-2009 nie ograniczała się tylko do współpracy handlowej z (...)” w ramach umowy z 1.03.2007 r. (zob. dokumenty z ww. kontroli, m.in. umowy i faktury, księga podatkowa k.4498 i nast.; operacje na rachunku bankowym k.6985, itd.; faktury zakupu i sprzedaży towarów między (...), a (...) nie mają związku z ww. kontraktem). Tymczasem dokumenty przekazane przez oskarżonego w czerwonym skoroszycie, mają jego zdaniem w całości obrazować wydatek związany tylko i wyłącznie z tą współpracą (w tym także „usługi transportowe” A. O. (1) – nie wiadomo dlaczego za sierpień 2009 r. wystawił on dwie faktury na taką samą kwotę, tj. pierwszego i ostatniego dnia tego miesiąca). Nie ma na to żadnego potwierdzenia dowodowego, a chociażby wskazane wyżej przykłady przekonują, że nie sposób ufać wnioskodawcy i przyjmować jego wersję za prawdziwą.

Oskarżony zmierzał do wykazania, że wzajemne rozliczenia odbywały się na zasadzie kompensat należności. Jego linia obrony sprowadzała się do twierdzeń, że nieprzekazane środki wydatkował za zgodą pokrzywdzonego (?, k.7424-jasno tego nie określił) na „działalność oddziału”, a więc de facto jego zdaniem w interesie M. K. (1), który czerpał zyski ze współpracy. Pokrzywdzony, ani jego księgowe, nie potwierdzili, aby tak było. Niewątpliwie wzajemne potrącenia są forma rozliczeń w ramach współpracy gospodarczej – możliwe, że takowe między firmą reprezentowana przez R. G. (1), a przedsiębiorstwem pokrzywdzonego miały miejsce (k.7725; kwoty z „kosztowych” faktur z tytułu dzierżawy pojazdów stanowiły składnik wynagrodzenia prowizyjnego; np. w marcu i maju 2009 r. podlegały uzgodnionej kompensacie np. k.5573v, 5575 i 5577). Oprócz słów podsądnego, brak jest jakiegokolwiek dowodu na to, że w ramach wskazanego w czynie przypisanym zadłużenia (kwota przywłaszczona) przed wrześniem 2009 r. doszło do potrącenia należności, a nie bezprawnego zawłaszczenia cudzych pieniędzy. Gdyby tak było, to M. K. (1) powiedziałby o tym lub też istniałaby potwierdzająca tę okoliczność chociażby korespondencja mailowa (por. np. k.5552, 5574-5578).

Wiadomość tekstowa znajdująca się na k.5576v akt sprawy ma wg oskarżonego potwierdzać praktykę płatności należności pracowniczych ze środków pochodzących od odbiorców towarów (k.8231). Datowana jest ona na 15.06.2007 r., a więc pochodzi sprzed ponad roku od rozpoczęcia realizacji znamion czynu ciągłego. Mowa jest w niej o „tzw. Funduszu Właściciela”, a nie kwotach odbieranych od klientów. Z dokumentu wynika, że M. K. (1) dążył do precyzyjnego udokumentowania i rozliczenia także tych, „nieformalnych” wydatków (mail przekazany także do wiadomości księgowej; to właściciel, a nie np. wnioskowany do przesłuchania G. O. (jego dane nie pojawiają się w żadnej korespondencji), zajmował się rozliczeniami z R. G. (1)). Oskarżony nie przedstawił zaś żadnych dokumentów, z których wynikałoby ponoszenie wydatków na świadczenia pracownicze („funkcjonowanie oddziału”) z pieniędzy należnych właścicielowi (...), za jego zgodą (np. maile informujące go o tym).

O rzekomym, nierozliczonym zobowiązaniu finansowym z tytułu „przeterminowania leków” (k.8233) nie ma mowy w dokumentach sprawy cywilnej, związanych z wszczętym i następnie umorzonym 26.02.2010 r. śledztwem, jak i korespondencji stron z okresu zakończenia współpracy. Nie sposób więc przyjąć, że jest ono aktualne (o ile w ogóle zaistniało) – abstrahując już od tego, jaki mogłoby mieć związek z przywłaszczeniem pieniędzy, skoro na tego typu przyczynę braku przekazania środków finansowych, a okresie ich zagarnięcia, sprawca się nie powoływał. Nieprawdopodobnym jest, że R. G. (1) nie odwołał by się do niego np. w zarzutach do nakazu zapłaty z weksla (k.5570v: wskazał tylko dwie faktury, jako nierozliczone roszczenia). Ponadto nie wskazał nawet, jakiego rzędu (kwota) miałoby to być wierzytelność.

Potrącenie polega na złożeniu drugiej stronie oświadczenia woli w tym przedmiocie (art. 499 k.c.) – przeważnie w formie pisemnej, tym bardziej, jeśli dotyczy znacznych sum. Takie ze strony oskarżonego nie były komunikowane M. K. (1), nie powoływał się on na kompensaty (potrącenia) przed rozwiązaniem umowy we wrześniu 2009 r. (por. k.5550-5556). W zarzutach z maja 2010 r. wskazywał tylko na nierozliczone przez (...) należności z dwóch faktur z lipca i sierpnia 2009 r. (k.5570v). Kwoty w nich ujęte stanowiły przedmiot potrącenia ze strony M. K. (1) (k.5549), którą to czynność prawną oskarżony w październiku 2009 r. kwestionował domagając się ich wypłaty (k.5557-5558). Ostatecznie więc – porównując jego stanowisko na przestrzeni lat – można stwierdzić, że sposób „obrony” dłużnika przed dochodzeniem słusznych roszczeń przez M. K. (1), był zmienny, niespójny, stojący w sprzeczności z treścią dokumentów, jak i życiową oceną zapisów umowy, pism związanych z jej wykonaniem (raporty, uznanie długu itp.), współpracy stron i ich zachowania przede wszystkim w latach 2009-2010. Tym samym został zweryfikowany negatywnie i nie mógł stanowić podstawy ustaleń faktycznych.

Przywłaszczenie wymaga działania w zamiarze bezpośrednim kierunkowym postąpienia z cudzą rzeczą (por. art. 115§9 k.k.), tak jakby się było jej właścicielem. Sprawca przywłaszczenia musi więc zmierzać do zatrzymania będącego w jego posiadaniu cudzego mienia dla siebie lub innej osoby bez żadnego do tego tytułu (por. wyrok SN z dnia 6.01.1978 r. V KR 137/77, publ. w OSNPG 1978/6/64). O zamiarze przywłaszczenia może świadczyć odmowa zwrotu cudzej rzeczy, zaprzeczenie jej posiadania, sprzedaż, darowanie innej osobie, czy też inne zamanifestowanie zamiaru wkomponowania (przejęcia) jej do własnego majątku, np. poprzez niewywiązanie się przez „pośrednika” (zleceniobiorcę) z czynności przekazania otrzymanych od odbiorcy towaru pieniędzy, na rzecz jego sprzedawcy. W ten sposób sprawca niejako uzewnętrznia swój stan psychiczny, swoje nastawienie odnośnie cudzej własności, którą traktuje jak własną.

Istota przywłaszczenia jest zamiar nie bezprawnego władania cudzą rzeczą, nie bezprawne nią dysponowanie, czy nawet bezprawne zatrzymanie, lecz trwałe włączenie przez sprawcę przedmiotu przestępstwa do własnego majątku. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. R. G. (1) nie zabiegał o stanowisko M. K. (1) co do dysponowania jego własnością, tłumaczył się z zadłużenia dopiero wtedy, gdy jego bezprawne działania zostały ujawnione, a pokrzywdzony został postawiony przed faktem dokonanym. Zatajał dług nie przekazując części raportów kasowych (k.5550v), jak i odpowiedzialnością obarczał odbiorców towaru (k.6382: „tłumaczył, że klienci płacą z opóźnieniem albo wcale”). To, że deklarował jego spłatę nie znosi bezprawności. Ewentualna zapłata należności mogłaby być traktowana w kategoriach naprawienia szkody. Deklaracje te były gołosłowne, o czym przekonuje nie tylko bieg sprawy cywilnej, związanych z nią czynności egzekucyjnych (k.5356-5393, 6006-6064), ale też ostateczne stanowisko sprawcy w procesie karnym (zob. treść wniosku dowodowego z 7.04.2016 r. – uważa, że nic nie jest winny pokrzywdzonemu).

R. G. (1) nie liczył na to, że M. K. (1) zgodzi się na jego propozycję z 21.08.2009 r. (k.5550v: „jestem w stanie w dalszym ciągu prowadzić oddział, z pełną przejrzystością i pod pełna kontrolą”). Wiedział, że zagarniając tak dużą kwotę nie otrzyma kolejnej szansy i kontrahent nie zaryzykuje utraty kolejnych środków finansowych. Podjęte przez niego działania w pierwszej połowie sierpnia 2009 r. przekonują, że tak naprawdę prowadził z M. K. (1) swoista „grę”, gdyż w rzeczywistości, łamiąc ustalony w umowie z 1.03.2007 r. zakaz działalności konkurencyjnej (zob. k.4496: §10), już w połowie sierpnia 2009 r. zarejestrował działalność o tym samym profilu naD. K. (k.154 pełnomocnictwo z 6.08.2009 r., k.149 rozpoczęcie działalności z dniem 13.08.2009 r.).

Gdy „oferta” oskarżonego (ta z k.5550) została odrzucona, już w październiku 2009 r., podjął on starania o odzyskanie potrąconych, wzajemnych wierzytelności (k.5557, 5558). Wtedy też dopiero uaktywniała się jego podpisująca dokumenty matka, jako rzekomy właściciel firmy. Gdy Sąd Okręgowy w Poznaniu wydał nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym z weksla przeciwko jego poręczycielom (k.5565; odebrany 14.05.2010 r. przez E. G. (1) k.5567v), ci wnieśli zarzuty (k.5570). Będąc świadomi, że podpis na wekslu in blanco został sfałszowany przez E. G. (1), bezwzględnie zamierzali to wykorzystać, aby uniknąć odpowiedzialności cywilnoprawnej. Tym samym niejako sami „przyznali się” do przestępstwa (R. G. (1) posłużył się tym dokumentem przekazując go M. K. (1), zaś jego żona podrobiła weksel), gdyż to właśnie chęć weryfikacji zarzutów skłoniła sąd w tej sprawie do badania podpisu U. S. (1) (zob. też k.6037v). Argumentacja z uzasadnienia zarzutów stoi w jaskrawej sprzeczności z dokumentacją dotyczącą współpracy firm z okresu marzec 2007 – sierpień 2009 r. (k.5570). Nie ma w niej słowa o tym, że R. G. (1) „zatrzymał” jakiekolwiek pieniądze należne (...)”, jak i o przyczynach takiego stanu rzeczy (co wcześniej opisywał np. w mailach). „Podszywający się” pod działalność zarejestrowaną na matkę oskarżony, reprezentujący „jej” firmę, zależnie od okoliczności, aby osiągnąć korzystny dla siebie efekt, nie wahał się przeinaczać fakty bazując na formalnej rejestracji firmy (...). Tak też i było podczas składania wyjaśnień w sprawie karnej.

Marginalnie tylko zwrócić należy uwagę na treść złożonego przez pozwanych w maju 2010 r. wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych (k.5582-5595). Wskazywali na brak pracy, dochodów (R. G. (1)), niespłacone kredyty bankowe w kwocie 40 000 zł (w rzeczywistości zadłużenie o wiele większe), korzystanie z darowizn od rodziców – nie ma w nim mowy o zadłużeniu alimentacyjnym. Tymczasem w tym okresie R. G. (1) zarządzał firmą (...), uzyskiwał dochody, a dwa miesiące później oboje przed przedstawicielami (...) Banku SA będą starali się wykazać wręcz bardzo dobrą kondycję tego przedsiębiorstwa, aby uzyskać jak największy limit karty obciążeniowej.

I jeszcze jedno: umowa z 2002 r. (k.2002-2004) została najprawdopodobniej rozwiązana z uwagi na zajęcie przez Naczelnika US w S. w marcu 2006 r. wierzytelności U. S. (1) należnej jej od (...) (k.2210-2212). Sytuacja była analogiczna jak w przypadku (...) sp. z o.o., kiedy to przy tożsamym zajęciu nastąpiło rozwiązanie umowy (k.2205v: 24.02.2006 r. rozwiązano umowę z 10.05.2005 r. o usługi handlowe ( firmę reprezentował R. G. (1) ), gdy 17.01.2006 r. skierowano egzekucję do wierzytelności U. S. (1)), jak i dwukrotnie rozwiązanie umów o pracę R. G. (1), przy dalszej, nieprzerwanej kooperacji (co wynika z operacji na rachunkach bankowych, wzajemnych rozliczeń (...) oraz (...) sp. z o.o. i (...) M. K. (1)). Gdy zajęcie skarbowe stało się „nieaktualne”, wznowiono formalnie współpracę na mocy umowy z 1.03.2007 r.

Dotyczące 2009 r. ustalenia kontroli podatkowej w firmie (...) wskazują (k.4282-4291), że - tak jak i w przypadku innych podmiotów gospodarczych zarządzanych przez R. G. (1) - nie tylko kumulowane było zadłużenie w związku z brakiem opłacania należności publicznoprawnych, ale też stan ksiąg rachunkowych i dokumentów źródłowych nie pozwalał na transparentne prześledzenie obrotu towarowego, faktycznych dochodów i kosztów uzyskania przychodu (zob. k.4308 i nast.). Sprzedaż części towaru po cenach niższych od ceny nabycia (k.4312, por. k.4367v: ceny nabycia i zbycia), czy przychód ze sprzedaży towaru niższy od kosztów własnych jego pozyskania, mimo stosowanych marż (k.4350, 4312v), świadczy nie tylko o tym, że niecały obrót był ewidencjonowany (mniej towaru sprzedano niż nabyto, a stan magazynu na koniec 2009 r. wynosił „0”), a księgi prowadzono nierzetelnie, lecz także o braku dbania o zrównoważony bilans przedsiębiorstwa oraz traktowaniu zarządzanego podmiotu jako tylko i wyłącznie źródła docelowego zysku, a nie stabilnego dochodu w dłuższej perspektywie czasowej. Gdy formuła (...) - z uwagi na zerwanie współpracy z(...), zadłużenie (U. S. (1), jej syna i synowej) i związaną z nim możliwość windykacji należności – wyczerpała się, R. G. (1) bardzo szybko znalazł sposób na kontynuowanie działalności gospodarczej i niestety w jego przypadku także, nierozerwalnie z nią związanej, przestępczej ( zob. omówienie czynów związanych z firmą (...) ).

Rachunkiem D. K.w (...) SA (wcześniej (...) SA) o numerze (...) dysponował faktycznie R. G. (1) (por. historię obrotów załącznik nr 2; k.3510-3541 (adres korespondencyjny ul. (...), nr tel. R. G. (1) podano: (...); adres e-mail (...) to inicjały oskarżonego, a (...), to nazwa firmy, z którą zawarł jedną z umów o współpracy) oraz m.in. k.7052). Na ten rachunek od grudnia 2006 r. do lutego 2009 r. od podmiotu (...) (nr rachunku (...) - por. k.6974-6984 i wcześniejsze uwagi na temat tego, kto z niego korzystał), z tytułem przelewów „wynagrodzenie, premia” (np. z zysku), wpłynęło łącznie prawie 120 000 złotych (między marcem, a wrześniem 2009 r. jeszcze ok. 3500 zł). Jak widać więc nie była to deficytowa firma, „oddział (...)”, do którego oskarżony musiał „dokładać”, lecz uzyskiwał on z prowadzonej działalności niemałe dochody. W czasie realizacji w 2010 r. czynności egzekucyjnych z wniosku M. K. (1) podsądny i jego żona dysponowali np. co miesiąc kwotą około 20 000 zł zagarnianą z (...) Banku SA, jak i dochodami związanymi z funkcjonowaniem firmy (...). Komornikowi zaś deklarowali brak przychodów i możliwości spłaty zobowiązań (k.6006-6064, w tym 6037v: R. G. (1) twierdził, że nie ma żadnych rachunków bankowych).

Reasumując: R. G. (1) wypełnił wszystkie znamiona czynu z art. 284§2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Ze z góry powziętym zamiarem zatrzymywał i przeznaczał na własne potrzeby cudze pieniądze. Traktował je jak własne. Były mu one powierzone przez kontrahentów (...), miał je w legalnym posiadaniu, z obowiązkiem niezwłocznego przekazania właścicielowi (por. postanowienia §3 ust. 6. i 8. umowy z dnia 1.03.2007 r.). Różnice w okresie realizacji przestępstwa oraz sumy przedmiotu występku między czynem zarzucanym, a przypisanym wynikają z następujących ustaleń. Podstawą określenia kwot pobranych i nie przekazanych firmie M. K. (1)są raporty kasowe (k.5450-5454, 5496-5542). Zgodnie z umową kwoty pozyskane od odbiorów towarów miały być przez oskarżonego niezwłocznie przekazane do firmy (...), najpóźniej następnego dnia. Niewywiązanie się z tego obowiązku z chęcią zatrzymania należności ujętej w danym raporcie kasowym dla siebie (rozporządzenia nią jak własną), w chwili realizacji tego zamiaru (także w ramach zachowania stanowiącego element czynu ciągłego) wypełnia znamiona przywłaszczenia powierzonego mienia. Niezależnie od tego, czy zachodzi sytuacja uprawniająca do skorzystania z instytucji potrącenia, to sprawca nie powoływał się na nią w okresie realizacji działań sprawczych, ani bezpośrednio po ich ujawnieniu (zawsze przywłaszczenie pieniędzy poprzedzało powstanie danego zobowiązania po stronie M. K. (1), tj. z tytułu dzierżawy samochodów, zakupu towarów (por. k.7725), czy też wykonania usług z lipcowej i sierpniowej faktury; nigdy nie było tak, że na datę wymagalności sumy danego zobowiązania, przewyższała ona kwotę, którą przywłaszczył R. G. (1) i z której w tej dacie się nie rozliczył – por. daty raportów kasowych). Tym samym nie stanowiła ona podstawy zatrzymania (zagarnięcia) przez niego cudzych pieniędzy. To przecież dopiero M. K. (1), minimalizując straty (postawa oskarżonego wskazuje, że gdyby M. K. (1) wypłacił mu potrącone świadczenia, to na dzień dzisiejszy dług wynosiłby 175 198,13 zł), skompensował wzajemne należności pismem z dnia 24.09.2009 r. (k.5549, k.5786-5790; por. §8 ust. 2 umowy).

W trakcie pierwszego przesłuchania M. K. (1) wskazał, że „nie jest w stanie podać dokładnej daty, od kiedy Pan R. przestał wpłacać pieniądze na nasze konto” i nie może wykluczyć, że „cały proceder trwał na przestrzeni dwóch lat” (k.5680). W oparciu o daty ujęte w raportach kasowych można jednak ustalić, kiedy wskazane w nich sumy dany przedstawiciel (...) odebrał od nabywcy towaru, kiedy przekazał je do dyspozycji R. G. (1) (oddanie ich np. jego żonie jest z tym równoznaczne – na części raportów podpis R. G. (1) w rubryce „Sprawdził” niejednokrotnie z literą „(...)” kreśloną w charakterystyczny sposób dla E. G. (1)), a w związku z tym w jakiej dacie oskarżony zobowiązany był zwrócić je pokrzywdzonemu, a tego nie uczynił. „23 sierpnia 2008 r.”, jako początkowa data realizacji przestępczego zamiaru wynika z dat raportu kasowego nr (...) (k.5534), z którego należność nie została przekazana zgodnie z treścią §3 ust. 8 umowy z dnia 1.03.2007 r. (tj. „najpóźniej następnego dnia po pobraniu od odbiorcy”). Końcowa data czynu ciągłego ma związek z dniem pobrania pieniędzy z raportu nr (...) (k.5516v), które powinny zostać przekazane do (...) najpóźniej 22.08.2009 r.

Raporty kasowe, z których pieniądze nie zostały przez oskarżonego przekazane ich właścicielowi, ujęto w tzw. raportach zbiorczych o numerach: (...) z kwotą 46 317,66 zł (k.5526 – dotyczy środków przywłaszczonych w okresie od sierpnia do listopada 2008 r.) oraz (...) z kwotą 128 880,47 zł (k.5497 – dotyczy środków przywłaszczonych w okresie od sierpnia do listopada 2008 r.). Łącznie daje to sumę 175 198,13 zł, która została przywłaszczona. Potrącenie wzajemnych wierzytelności przez M. K. (1) zmniejszyło kwotę zadłużenia (k.5549), ale w realiach tej sprawy może być potraktowane jedynie jako naprawienie szkody i to wbrew woli oskarżonego (k.5557-5558). Nie wpływa natomiast na wartość przedmiotu przestępstwa, którą niewłaściwie ujęto w zarzucie. Wartości potrąceń wierzytelności wzajemnych (w tym wskazanych w raportach) wynikają z dokumentów, w tym księgowych (k.5689-5691), zeznań K. B. (1) i D. Ś. - opisano je w środku odwoławczym (k.5790) oraz dokładnie w pozwie (k.5448-5451).

R. G. (1) w 2009 r. przyznał, że nie przekazał pieniędzy z raportów i nie kwestionował sumy zadłużenia. Wartość wskazana w:

- mailu z 21.08.2009 r. (k.5550v – 128 880,47 zł) dotyczy tylko kwot przywłaszczonych w okresie lipiec-sierpień 2009 r. (nie obejmuje sum z pierwszego raportu zbiorczego, tj. z 2008 r.);

- Oświadczeniu” z dnia 2.09.2009 r. (k.5556) i „Zobowiązaniu spłaty” z 28.08.2009 r. (k.5551 – 140 000 zł) wynika z kwoty wskazanej w „Wypowiedzeniu umowy o współpracy” z dnia 2.09.2009 r. (gdy jeszcze M. K. (1) oceniał wartość zaległości i nie dokonał potrącenia k.5549, zob. jego stanowisko z 8.09.2009 r. k.5552), które sygnował też oskarżony.

Z popełnienia przestępstwa podsądny uczynił sobie w odcinku kilkunastomiesięcznym stałe źródło dochodu (por. też k.5551: „na przestrzeni kilkunastu miesięcy nie przekazywaliśmy na konto…”). Kwalifikacja prawna zawiera więc też art. 65§1 k.k. (zob. rozważania na ten temat przy omawianiu jego znamion w ramach czynu z pkt A. 1.). Te same uwarunkowania jak w przypadku czynu z pkt A. 1. decydowały o zastosowaniu art. 4§1 ustawy z dnia 06.06.1997 r. Kodeks karny w brzmieniu obowiązującym do dnia 07.06.2010 r. Wyższa górna granica stawek dziennych grzywny skutkowałaby jej ukształtowaniem za przywłaszczenie powierzonych pieniędzy na innym, niekorzystnym dla sprawcy pułapie. Przed nowelizacją Kodeksu karnego, która weszła w życie z dniem 8.06.2010 r., zakaz zajmowania określonego stanowiska, jak i prowadzenia określonej działalności gospodarczej, można było orzec na czas od roku do 10 lat. Od 1.07.2015 r. wydłużono go do lat 15 (art. 1, Dz.U.2015.396). Przyjęcie do oceny prawnej konsekwencji czynu ustawy w brzmieniu wskazanym w pkt B. 6. było więc jak najbardziej wskazane.

Czyny przypisane oskarżonym R. G. (1) i E. G. (1) w punkcie A . 2 . (na szkodę (...) Banku SA) :

R. G. (1), po przywłaszczeniu pieniędzy M. K. (1), wiedział, że jego dalsza współpraca z tym przedsiębiorcą niedługo się zakończy. Jeszcze więc przed formalnym rozwiązaniem umowy z (...) z dnia 1.03.2007 r., podjął działania zmierzające do dalszego funkcjonowania w obrocie gospodarczym. Zadłużenie firmy (...) (a tym samym formalnie jego matki), jego oraz żony (wcześniejsze oraz wynikające z poręczenia weksla in blanco, który M. K. (1) potem wypełnił) powodowało, że szukał sprawdzonego już rozwiązania. Chciał „utworzyć” nowy podmiot gospodarczy, z „czystą” historią finansową, którego nie będą niepokoić wierzyciele. Jednocześnie nie zamierzał zerwać z dotychczasową, nielegalną działalnością i w całości uczciwie prowadzić biznes.

Spotkał się ze swoją koleżanką D. S. i zaproponował założenie na nią firmy. Obiecał, że będzie jej za to wypłacał 400 zł miesięcznie. Kobieta, choć przewidywała i godziła się na to, że w ramach „jej” przedsiębiorstwa może dojść do popełnienia przestępstw o charakterze finansowym, zachęcona korzyścią materialną, wyraziła na to zgodę.

Szóstego sierpnia 2009 r. D. S. oraz małżonkowie G. stawili się w kancelarii notarialnej w S., gdzie ta pierwsza podpisała pełnomocnictwo upoważniające bezterminowo E. G. (1) do: „reprezentowania mnie we wszystkich sprawach oraz przed wszelkimi osobami fizycznymi oraz prawnymi i wszystkimi urzędami oraz organami państwowymi, także we wszystkich sprawach związanych z założeniem, zgłoszeniem i rejestracją przeze mnie działalności gospodarczej i jej późniejszym prowadzeniem, w tym do reprezentowania mnie i występowania w moim imieniu przed Urzędem Miasta, Urzędami Skarbowymi, ZUS, Bankami, Urzędem Statystycznym, Policją oraz wszystkimi innymi nie wymienionymi tutaj instytucjami oraz osobami”.

Czternastego sierpnia 2009 r. podpisany przez D. S. wniosek o wpis do ewidencji działalności gospodarczej wpłynął do Wydziału (...) Urzędu Miejskiego w S.. Wskazano w nim, że firma ww. kobiety będzie wykonywała działalność w B. przy ul. (...), dzień wcześniej ją rozpoczęła, a jej adres korespondencyjny to F., ul. (...). Wraz z żoną i dziećmi mieszkał tam R. G. (1). Na podstawie tego wniosku Prezydent S., jako organ ewidencyjny, 14.08.2009 r. wpisał do rejestru przedsiębiorców firmę o nazwie (...). W Urzędzie Skarbowym w S. dopełniono też wymogów związanych z jej rejestracją do celów podatkowych. Organowi skarbowemu podano numer rachunku bankowego przedsiębiorcy, tj. (...), otwarty na podstawie umowy zawartej 4.12.2006 r. między (...) SA (...) (obecnie (...) SA), a D. S.. Faktycznie od początku jego założenia korzystał z niego R. G. (1).

Dwudziestego trzeciego listopada 2009 r. E. G. (1) reprezentująca (...) zawarła z firmą (...)sp. j. umowę wynajmu pomieszczeń biurowych o powierzchni 53 m ( 2), znajdujących się w budynku przy ul. (...) w B., za 795 złotych netto miesięcznie. Lokal został wydany najemcy 7.01.2010 r. Umowa ta została wypowiedziana przez spółkę jawną pismem z dnia 11.05.2012 r., z uwagi na występujące od grudnia 2011 r. zaległości w opłatach w łącznej kwocie przekraczającej pięć tysięcy złotych. Pierwszego czerwca 2012 r. lokal został odebrany od R. G. (1) przez wynajmującego.

W 2009 roku D. S. wyszła za mąż i zmieniła nazwisko na K. ( dalej jako D. K. (1) ). W lutym 2010 r. złożony został przez nią wniosek, w efekcie którego organ ewidencyjny dokonał zmiany oznaczenia i nazwy przedsiębiorcy na „(...)”. W maju 2010 r. ponownie zmieniono nazwę działalności na (...) ( dalej jako (...) ), a we wniosku został podany kontaktowy numer telefonu należącego do R. G. (1), tj. (...).

Dwudziestego szóstego maja 2010 r. D. K. (1), jako przedsiębiorca, zawarła z (...) Bankiem SA z siedzibą w W., Oddziałem (...) w Ł., określanym jako (...), umowę rachunku bankowego (...) o numerze (...). Jako adres korespondencyjny wskazała siedzibę firmy przy ul. (...) w B. oraz kontaktowy numer telefonu R. G. (1), tj. (...), który został faktycznym jego dysponentem.

W lipcu 2010 r. pracownik (...) Banku SA, P. G. (2), poszukując nowych klientów nawiązał kontakt z przedstawicielem firmy (...). Był nim R. G. (1), któremu zaproponował założenie firmowego rachunku oraz wydanie powiązanej z nim karty obciążeniowej ((...)). Mężczyzna przystał na tę ofertę. Wspólnie z podpisującą wnioski i umowę żoną uczestniczył w gromadzeniu i przedstawianiu doradcy bankowemu dokumentów (...) oraz wypełnianiu niezbędnych formularzy. Oboje nie mieli zamiaru wywiązać się z przyjętych w ramach ww. firmy zobowiązań wobec banku, a ich celem było wyłudzenie pieniędzy. Dlatego zależało im na przyznaniu jak największego limitu środków na karcie (...).

Małżonkowie G. przedstawili P. G. (2) m.in.:

- podpisane 9.06.2010 r. u notariusza przez D. K. (1): „Pełnomocnictwo szczególne”, na mocy którego upoważniła ona E. G. (1) do „zawierania, podpisywania umów i wystawiania weksli in blanco, w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą w jej imieniu i na jej rzecz” oraz „Pełnomocnictwo” dla ww. kobiety, o praktycznie tożsamej treści jak te z 6.08.2009 r.;

- wydane w dniu 14.06.2010 r. z upoważnienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. zaświadczenie o niezaleganiu przez D. K. (1) w podatkach;

- zeznanie podatkowe (...) D. S.za 2009 r., dotyczące dochodu/straty z pozarolniczej działalności gospodarczej;

- dowód osobisty D. K. (1) oraz własne;

- deklarację (...) za czerwiec 2010 r.;

- wyciąg z ksiąg rachunkowych (...), z którego wynikało, że od stycznia do czerwca 2010 r. firma uzyskała przychody ze sprzedaży wyrobów i usług w kwocie 330 393,55 zł, zakupiła towary handlowe i materiały za 135 805,52 zł, jak również miała wydatki na poziomie 181 584,25 zł.

Dwudziestego ósmego lipca 2010 r. doszło do sporządzenia podpisanych m.in. przez reprezentującą (...) E. G. (1):

- „Wniosku/Umowy ramowej o otwarcie i prowadzenie rachunków bankowych oraz świadczenie wybranych usług bankowych” – tj. umowy rachunku bankowego numer (...) o nazwie (...) - w której niezgodnie z prawdą wpisano, że przychody netto (...) w ostatnim roku wynosiły 2 000 000 PLN;

- „Wniosku o przyznanie limitu na kartę V. (...)”, zawierającego nieprawdziwe oświadczenie odnośnie tego, że wartość sprzedaży ww. firmy z okresu ostatnich 12 miesięcy wynosiła 2 000 000 złotych;

- „Dyspozycji udostępnienia bankowości elektronicznej (...)” umożliwiającej posiadaczom rachunku (...) jego obsługę za pośrednictwem bankowości elektronicznej, tj. poprzez internetowy kanał dostępu.

Wszystkie dotyczące (...) dane zawarte w dokumentacji bankowej zostały podane P. G. (2) przez działających wspólnie i w porozumieniu ze sobą małżonków G.. W „Karcie wzorów podpisów” wskazano, że do dysponowania rachunkiem i znajdującymi się na nim środkami uprawnieni są D. K. (1), E. G. (1) i R. G. (1).

Dwudziestego sierpnia 2010 r. E. G. (1) sygnowała ponadto „Wniosek o wydanie karty (...) do rachunków dla Klientów Korporacyjnych, Klientów Instytucjonalnych i w ramach Pakietu Ekstrabiznes”, postulując przyznanie limitu w kwocie 20 000 zł.

Na podstawie ww. dokumentów, wprowadzona w błąd dyrektor makroregionu (...) (...) SA, K. Ł., 20.08.2010 r. podjęła decyzję o przyznaniu karty (...) z limitem 20 000 zł. Na dane pełnomocnika firmy, tj. E. G. (1), została wydana karta V. (...) o numerze (...). Kobieta korzystała z niej wspólnie z mężem dokonując różnego rodzaju transakcji w kraju i za granicą. W sierpniu 2010 r. ich wartość wyniosła 20 367,58 zł. Dwudziestego pierwszego września 2010 r. nastąpiło obciążenie rachunku tą sumą – rozpoczęło się naliczanie odsetek, gdyż na koncie było jedynie 139 zł. Na skutek błędu w systemie rozliczeniowym banku, pomimo niespłacenia zadłużenia limit karty odnowił się automatycznie, co umożliwiło dalsze korzystanie z niej, co też R. i E. – w pełni świadomi bezprawności takiego działania - od 2 października 2010 r. nadal czynili.

Dwudziestego pierwszego października 2010 r. rachunek został obciążony kwotą 19 963,84 zł, będącą efektem kolejnych transakcji kartą (...) realizowanych przez małżonków G.. Piętnaście dni później zasilono go przelewając z konta (...) w (...) 31 000 zł, zmniejszając zadłużenie do -9 192,40 zł. Szesnastego listopada 2010 r. z rachunku R. G. (1) przelano jeszcze 10 000 zł, w efekcie czego stan środków wynosił +423 zł. Od tej daty na rachunku ewidencjonowane były wyłącznie obciążenia związane z korzystaniem z karty (...) oraz naliczaniem zaległych odsetek od zadłużenia. Ostatnia transakcja kartą miała miejsce 5.10.2011 r., a do tej daty saldo kapitałowego zadłużenia na rachunku wyniosło 240 076,66 zł.

W październiku 2011 r. pracownicy (...) oddziału banku, po otrzymaniu informacji z departamentu w W., zorientowali się, że limit karty obciążeniowej został znacznie przekroczony. Ze względu na to, jak i brak kontaktu z D. K. (1), 14 dnia ww. miesiąca bank zablokował korzystanie z tego instrumentu płatniczego.

Siedemnastego października 2011 r. I. G. i K. Ł. udały się na ul. (...) celem „wizytacji” firmy dłużnika. Nie zastały jednak osób ją reprezentujących i telefonicznie umówiły się na spotkanie z R. G. (1) – który przedstawiał się jako „dyrektor zarządzający” - i jego żoną. Doszło do niego dzień później w siedzibie banku. Oboje generalnie uznali zadłużenie, jednak nie chcieli potwierdzić odbioru wezwania do zapłaty podnosząc, że wina leży też po stronie banku, który nie informował o stanie salda. Zapewniali m.in., że D. K. (1) w wyniku ciąży, a potem choroby umocowała inną osobę do prowadzenia interesów firmy - w czym sama nie uczestniczy - drugim rachunkiem firmowym w (...) zarządzała wyłącznie D. K. (1), która zobowiązała się złożyć stałe zlecenie przelewu co miesiąc na konto w (...) Banku SA kwoty 20 000 zł, z czego się nie wywiązała. W związku z tym nie byli świadomi narastającego zadłużenia. Wskazywali, że kwota sprzedaży B. przez (...) w październiku to wartość około 200 000 zł, co zostanie rozliczone w grudniu 2011 r. oraz zobowiązali się złożyć harmonogram spłaty zadłużenia w ratach i aktualne dokumenty finansowe firmy, z czego się nie wywiązali. Mimo sugestii banku nie poręczyli zadłużenia i nie przystąpili do długu.

W związku z tym bank złożył przeciwko D. K. (1) pozew o zapłatę, a po uzyskaniu tytułu wykonawczego wszczął egzekucję komorniczą. Okazała się ona bezskuteczna.

Czwartego stycznia 2013 r., w wyniku fuzji z Bankiem (...) SA, (...) Bank SA przestał istnieć jako osobny byt prawny, stając się de facto marką handlową Banku (...) SA. We wrześniu 2013 marka (...) Bank została wycofana z rynku i zastąpiona marką Bank (...) .

Dowody: zeznania świadków (wskazanie nr karty protokołu rozprawy oznacza, że chodzi także o poprzednie zeznania ujawnione w toku przewodu sądowego): T. Ł. (k.7453, 7531-7537), P. G. (2) (k.7453v-7455v, 7458), I. G. (k.7455v-7458), K. Ł.(k.7680v-7682), częściowe wyjaśnienia oskarżonych D. K. (1) (k.7422), R. G. (1) (k.7423, 7429v-7430, 7887) i E. G. (1) (k.7883v-7884), dokumenty dotyczące wynajmu lokalu przy ul. (...) (k.797-803, 7447-), dokumentacja z urzędu skarbowego dotycząca firmy (...) (k.146-179, 2336), dokumenty z (...) SA (k.2673-2674, 2691-2693, 2697, 3510-3512, 3531-3541), dokumenty z (...) SA, w tym związane z zawarciem umowy, wnioskowaniem o wydanie karty i historia korzystania z niej (k.1328, 1857-1883, 1554), dokumenty z akt sądowych i egzekucyjnych (k.739-794, 571-621), historie operacji bankowych, logowań i transakcji kartą (k.2-14, 44-90, 95-127 Załącznik nr 2).

Dokumentacja związana z rejestracją działalności gospodarczej na dane D. S. (po zmianie nazwiska K.), treść i daty udzielonych przez tę kobietę pełnomocnictw, w powiązaniu z zeznaniami świadków mających kontakt z przedstawicielami firmy (...), nie pozostawiają wątpliwości co do tego, że faktycznie miała być ona i była prowadzona przez małżonków G. (nie jest to jednak równoznaczne z tym, że każde z nim odpowiada za każde przestępstwo popełnione w związku z tą działalnością). Zarówno miejsce zamieszkania D. K. (1) (S.) oraz prowadzenia firmy (B.), jak i podejmowanie przez nią pracy w różnych firmach na terenie S. w okresie funkcjonowania (...), przekonuje, że kobieta nie brała czynnego udziału w funkcjonowaniu przedsiębiorstwa. Gdy w początkowej fazie działalności był potrzebny jej podpis, sygnowała przedstawione jej dokumenty (np. pełnomocnictwa, dokumenty związane z założeniem w maju 2010 r. konta w (...); większość z podpisów „D. K. (1)” na różnych dokumentach związanych z (...), nie została nakreślona przez nią – por. jej oryginalny podpis k.800, 1346, 1355, 1554, 1921, 1922, 2349, 3423, 2747v, 2888, 2890, 3938). Nie było też tak, że to ona zdecydowała o zamknięciu firmy (por. k.7426: skoro m.in. w drugiej połowie 2012 r. pracowała w Polsce, to nie jest prawdą, że „postanowiła zatrudnić się na terenie Niemiec”; o czym szerzej przy omawianiu czynu z pkt A. 3.). Tak jak i we wcześniejszych przypadkach (PHU (...), (...) – de facto ta druga wyrejestrowana w 2013 r., ale od chwili funkcjonowania (...) działalność handlowa prowadzona w szczątkowym zakresie), była to decyzja R. G. (1) wynikająca ze stanu zadłużenia (...), jak i jego zaangażowania się w kolejną sferę działalności (w tym gospodarczej), z którą sprawca także wiązał plany m.in. nielegalnego pozyskiwania dochodów ( (...) sp. z o.o. oraz Stowarzyszenie). Zapewne podjął ją wspólnie z żoną, która sygnowała dokumenty likwidujące działalność i została ustanowiona prezesem nowopowstałej spółki z o.o.

Przechodząc do czynów na szkodę (...) Banku SA. Treść dokumentów związanych z wnioskowaniem i zawarciem umowy firmowego rachunku bankowego, wydaniem karty (...) i ustaleniem przyznanego w jej ramach limitu (k.1328, 1554, 1859-1871), jest jednoznaczna i nie była podważana w sensie autentyczności wpisów. Dwa wnioski o wydanie karty, z 20 i 23.08.2010 r., różnią się miedzy sobą tym, że pierwszy dotyczy wydania karty V. (...) i V. (...), a drugi tylko tej pierwszej (por. też k.2641v zeznania P. G.). Tylko z drugą zaś związana była możliwość uzyskania wysokiego limitu (k.1861), o który wnioskowano 28.07 i 20.08.2010 r. (jego akceptacja nastąpiła w tej drugiej dacie k.1554 i 1860v). Oskarżeni starali się natomiast wykazać, że zawarto w nich prawdziwe dane - niektóre w związku z sugestiami P. G. - a ich intencją nie było działanie na szkodę banku (k.7429v-7430, 7883v-7884). Ocena materiału dowodowego nie pozwala na podzielenie tego stanowiska.

Na wstępie należy zaznaczyć, że rachunek ten, wbrew prawnemu obowiązkowi (por. zapisy art. 5 ust. 4 oraz 9 ust. 1 ustawy z dnia 13.10.1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji płatników i podatników oraz art. 81 k.k.s.), nie został zgłoszony do urzędu skarbowego (zob. k.2336 i k.163-166). Prześledzenie jego historii przekonuje, że praktycznie nie był wykorzystywany do transakcji gospodarczych (zob. historię operacji k.1328, w tym punkty płatności kartą). Poza wpłatami z dnia 19 sierpnia, 5 i 16 listopada 2010 r., jedyne obroty na nim, to transakcje obciążeniowe, związane z korzystaniem z karty (...) i kumulowaniem zadłużenia. Powyższe trzy transakcje uznaniowe w łącznej kwocie 56 000 zł nie potwierdzają wcale zamiaru wykonania zawartej z bankiem umowy zgodnie z jej treścią.

Pierwsza z nich, w kwocie 15 000 zł nastąpiła w dniu poprzedzającym decyzję co do akceptacji wniosku o wydanie karty (...) i przyznanie limitu w kwocie 20 000 zł. Zgodnie z §3 „Zasad oceny wniosków kredytowych dotyczących ustalenia limitu na kartę płatniczą V. typu(...)” (k.1872), do oceny zdolności kredytowej posiadacza rachunku potrzebna była m.in. jego analiza obejmująca np. średnie miesięczne obroty na rachunku i jego salda. Skoro skorzystano z niestandardowej opcji (k.7681, §4 ust. 2 k.1878v), nie zweryfikowano klienta w BIK, to zapewne przynajmniej stan środków na koncie miał przekonać bankierów do zaakceptowania limitu. Gdy tak się stało, od razu prawie całość z ww. 15 000 zł została wypłacona gotówką (23.08.2010 r.).

Druga i trzecia w kwotach 31 000 i 10 000 zł „likwidowały” wprawdzie zadłużenie z dwóch miesięcy korzystania z karty, ale zdaniem sądu tylko po to, aby zabezpieczyć się przed ewentualnością zarzutu zagarnięcia pieniędzy (o spłatach zadłużenia karty oskarżeni mówili na rozprawie). Oskarżeni to sprytne i inteligentne osoby. Dlatego m.in. tak długo udawało im się unikać odpowiedzialności karnej. Funkcjonując od wielu lat w realiach gospodarki rynkowego posiedli wiedzę (szczególnie R. G. (1)) dotycząca nie tylko odnośnie działalności podmiotów gospodarczych, ale też o tematyce związanej z mechanizmami m.in. umożliwiającymi unikanie płatności zobowiązań, generowanie zadłużenia w taki sposób, aby oprócz odpowiedzialności finansowej nie ponieść prawnokarnej. W przypadku oszustwa organy śledcze muszą ustalić istnienie po stronie sprawcy zamiaru bezpośredniego wprowadzenia w błąd kontrahenta i doprowadzenia go do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, już w chwili negocjacji, w tym zawarcia umowy, z której takie rozporządzenie wynika. Ważny jest zamiar sprawy w momencie „rozporządzenia mieniem” przez drugą stronę transakcji i jego zachowanie poprzedzające przekazanie mu cudzej własności (przekazanie mu jej do jego dyspozycji). Późniejszy brak płatności to skutek istotny z punktu widzenia reżimu cywilnoprawnego m.in. z art. 471 k.c., co nie jest równoznaczne z popełnieniem przestępstwa. Wiedza ta jest można powiedzieć powszechna, szczególnie wśród przedsiębiorców, tym bardziej osób, które miały już do czynienia z długami, sądami, komornikami, czy też kierowanym przeciwko nim zawiadomieniami o popełnieniu przestępstw (takie sporządził M. K. (1)). Takimi zaś są oskarżeni. Dlatego też w większości z przypisanych im czynów pojawiły się okoliczności, na które wskazywali broniąc się i negując bezprawność podejmowanych działań. Nie były to „typowe” oszustwa, kiedy to sprawca podaje ewidentnie nieprawdziwe dane, czy też posługuje się nierzetelnymi dokumentami (w tym fałszywymi), a po wyłudzeniu mienia (np. pieniędzy) nie spłaca żadnej kwoty i unika wierzyciela (ten nie ma z nim zupełnie kontaktu).

Takimi okolicznościami w przypadku działań na szkodę banku miały być właśnie te wpłaty (k.7429v: „ja, albo żona, po wykorzystaniu pieniędzy z karty na cele związane z prowadzeniem działalności, żeby uniknąć naliczenia odsetek, spłaciliśmy taką kartę w pierwszym miesiącu”; k.7883v: „przez pierwsze kilka miesięcy karta była na bieżąco spłacana”; innych tłumaczeń, np. co do braku orientacji w skali zadłużenia, winy po stronie banku, który nie informował o braku spłaty karty itp., nie sposób traktować poważnie, o czym niżej).

Podobny „schemat” realizowany był przez R. i E. G. (1) wcześniej, jak i później (np. spłata pierwszej pożyczki z (...), następnie brak spłaty kolejnych (w tym w znacznej części), w o wiele większej wysokości; wykorzystanie pierwszej dotacji z Fundacji; współpraca z kontrahentami – chodzi o wzbudzenie zaufania, a następnie wygenerowanie zadłużenia i brak możliwości jego windykacji). Wcześniejsze tego typu zachowania obrazują np. działania wobec Banku (...) SA z 1999 r. (k.5219-5256). Piętnastego marca 1999 r. R. G. (1) zawarł z tą instytucją finansową umowę pożyczki w (...) nr (...) z przyznanym limitem 7000 zł. Przez 3 miesiące nie przekraczał go (k.5228). Ósmego czerwca 1999 r. E. G. (1) stała się stroną umowy rachunku bankowego zawartej przez męża, po czym oboje zawnioskowali o „zmianę limitu na maksymalnie możliwy”. Następnego dnia przyznano go w wysokości 34 900 zł, w efekcie czego wyżej wymienieni w krótkim czasie spowodowali zadłużenie kapitałowe w kwocie 37 353,76 zł (k.5244), którego do dzisiaj nie spłacili.

Zgodnie z treścią §2 ust. 14-16 Części 6 umowy ramowej na podany adres poczty elektronicznej ( (...) – korzystali z niego małżonkowie G., co wynika z treści wysyłanych do kontrahentów maili) wysyłano co miesiąc wyciągi z informacją o zmianach stanu rachunku i ustaleniu salda. W Części 3 umowy ramowej z 28.07.2010 r. „Produkty Banku wnioskowane przez Klienta” zaznaczono pole „Bankowość elektroniczna (...)” wnioskując jednocześnie o jej udostępnienie (k.1554). „Historia rachunku za okres od 29.07.2010 do 13.05.2014” (k.1328), to właśnie wydruk elektronicznych danych dostępnych w ramach ww. aktywowanych usług. Był on widoczny dla klienta – to jest przecież jedno z założeń jego funkcjonowania (chodzi o możliwość bieżącego sprawdzania stanu środków, wykonanych operacji itp.; zob. też k.7456v-7457). Do systemu bankowości elektronicznej rachunku logowano się wielokrotnie (k.1328 „zestawienie logowań”), z tych samych adresów IP, jakie wykorzystywano do logowań m.in. do kont D. K. (1) (w rzeczywistości, jak wyżej wskazano, dysponował nimi R. G. (1)) w (...) założonego w grudniu 2006 r. oraz (...) aktywowanego w maju 2010 r. (zob. adresy IP w wydrukach Załącznik nr 2 i k.1328; por. też miejsca transakcji kartami powiązanymi z ww. rachunkami: B. i inne miasta, a nie S., gdzie mieszkała D. K. (1) – Załącznik nr 2 k.115-127). Szesnastego listopada 2010 r. miała miejsce ostatnia wpłata na rachunek (uznanie), zaś kolejne operacje to obciążenia związane z comiesięcznym rozliczeniem karty oraz odsetkami zwiększającymi saldo. Co więc, jeśli nie stan zadłużenia, sprawdzali R. i E. G. (1) (oni dysponowali kodami dostępu) logując się do systemu bankowości elektronicznej rachunku m.in. każdego miesiąca w okresie listopad 2010 r. – listopad 2011 r.? Twierdzenia oskarżonych, że „nie mieli dostępu do konta” i o ustanowienie zlecenia stałego prosili D. K. (1) (k.7883v; R. G. (1) mówił o żonie k.7429v) – czego ta nie zrobiła - są oparte j

Wyrok Sądu Okręgowego w Białymstoku

Wyrok Sądu Okręgowego w Białymstoku

Treść orzeczenia

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

1. Zwalnia oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych i obciąża nimi Skarb Państwa.

Uzasadnienie

Wyrok Sądu Okręgowego w Białymstoku

descriptionTreść orzeczenia

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

1. Zwalnia oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych i obciąża nimi Skarb Państwa.

Uzasadnienie

Treść orzeczenia