descriptionTreść orzeczenia

Sygnatura akt III K 290/24

Sygnatura Prokuratury Rejonowej w Wągrowcu 4250-0.Ds.58.2024

7.

8.WYROK

2.1.W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 4 marca 2025 r.

9.Sąd Okręgowy w Poznaniu III Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:sędzia Robert Grześ

Protokolant:p.o. stażysty Daria Płóciennik

23.tj. o przestępstwo z art. 173 § 2 i 4 k.k.

1. oskarżonego uznaje za winnego zarzucanego czynu, popełnionego w sposób i okolicznościach wyżej opisanych, tj. przestępstwa określonego w 173 § 2 i 4 k.k. i za to na podstawie art. 173 § 4 k.k. skazuje na karę pozbawienia wolności w wymiarze 4 (cztery) lat, przy czym na podstawie art. 63 § 4 k.k., na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zalicza okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie tj. zatrzymania od dnia 10 stycznia 2024r. godz. 09:25 do dnia 11 stycznia 2024r. godz. 23:30;

2. Na podstawie art. 42 § 1 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k., orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 (pięć) lat, przy czym na podstawie art. 63 § 4 k.k., na poczet orzeczonego zakazu zalicza okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 10 stycznia 2024r.;

3. na podstawie art. 626 § 1 k.p.k., art. 627 k.p.k. i art. 1, art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz.U. Nr 27, poz. 152), tj. z dnia 11 stycznia 2023 r. (Dz.U. z 2023 r. poz. 123) oraz § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (Dz.U. Nr 108, poz. 1026), tj. z dnia 22 marca 2013 r. (Dz.U. z 2013 r. poz. 663), zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania w całości, w wysokości (...),61 (osiemnaście tysięcy dwieście sześćdziesiąt jeden 61/100) złotych oraz opłatę w wysokości 400 (czterysta) złotych;

sędzia Robert Grześ

Uzasadnienie

Wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 4 marca 2025 r.

Sygnatura akt

Sygn. akt III K 290/24

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1. USTALENIE FAKTÓW

1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

B. Ż.

czyn z art. 173 § 2 i 4 k.k.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

Oskarżony B. Ż. urodził się w dniu (...) w P.. O wykształceniu zawodowym, z zawodu jest mechanikiem samochodowym. Oskarżony obecnie nie posiada zatrudnienia, a jego dochód stanowi przyznany zasiłek dla bezrobotnych w wysokości 1.662 zł brutto miesięcznie. Podsądny jest bezdzietnym kawalerem i nie ma nikogo na swoim utrzymaniu. Bez majątku większej wartości. B. Ż. nie był dotychczas karany sądownie.

Z uwagi na hospitalizację oskarżonego w Szpitalu (...) w W., podsądny został poddany jednorazowemu badaniu sądowo-psychiatrycznemu przez biegłych lekarzy psychiatrów, którzy nie stwierdzili u niego choroby psychicznej ani upośledzenia umysłowego, natomiast rozpoznali zaburzenia depresyjne reaktywne. Zdaniem biegłych podsądny nie ujawniał zaburzeń spostrzegania ani zaburzeń treści myślenia w postaci urojeń, czy też zaburzeń świadomości oraz patologicznego wzmożonego nastroju i napędu psychoruchowego. W ocenie biegłych B. Ż. jest zdolny do intelektualnej kontroli swojego zachowania, a normy społeczno-prawne są dostępne jego rozumieniu. Biegli przyjęli zatem, iż oskarżony tempore criminis miał zachowaną zdolność rozpoznania znaczenia zarzucanego mu czynu oraz pokierowania swoim postępowaniem. Stan zdrowia psychicznego oskarżonego pozwalała mu na uczestnictwo w czynnościach procesowych, a przy tym oskarżony jest zdolny do samodzielnej oraz rozsądnej obrony.

wyjaśnienia oskarżonego B. Ż.

k. 420-422 w zw. z k. 1359-1360

informacje z K.

- k. 411,

- k. 1331

opinia sądowo-psychiatryczna z dnia 17 lutego 2024 r.

k. 1048-1050

decyzja nr (...) Starosty (...) z dnia 14 października 2024 r .

k. 1403

W dniu 6 lutego 2023 r. oskarżonemu B. Ż. wydane zostało przez Starostę (...) prawo jazdy o nr (...), seria i nr blankietu (...) uprawniające go do korzystania z pojazdów kat. AM, B, C, B1, C1 oraz T.

Bezpośrednio potem podsądny założył firmę (...) pojazdowa i sprzętu rolniczego M. Ż.”, zajmującą się usługami transportowymi.

Podsądny jeszcze przed inkryminowanym zdarzeniem, jako kierowca zawodowy, w dniu 14 czerwca 2023 r. naruszył obowiązek używania pasów bezpieczeństwa, a z kolei w dniu 5 lipca 2023 r. przekroczył dopuszczalną prędkość o 21-25 km/h. Za oba wykroczenia ukarany został mandatem.

W dniu 8 stycznia 2024 r. oskarżony potwierdził załadunek i odbiór towaru – 24 ton blachy stalowej, zakupionej przez (...) Sp. z o.o. z/s w Z. od (...) Sp. z o.o. z/s w P.. Podsądny usługę transportu ww. towaru świadczył w ramach Firmy (...)-2” Ł. Ł. z/s w B., kierując pojazdem – ciągnikiem siodłowym marki I. (...)/P o nr rej. (...) wraz z naczepą (...) o nr rej. (...). Stan techniczny ciągnika siodłowego marki I. o nr rej. (...) był prawidłowy, a układy wpływające na bezpieczeństwo drogowe nie zawierały usterek bądź też wad technicznych mogących spowodować samoistną, niespodziewaną i niezależną od kierującego reakcję pojazdu. Z końcem września 2023 r. wymienione zostało również ogumienie na tzw. opony całoroczne. Tożsame wnioski obejmowały naczepę ciężarową marki B. (...) o nr rej. (...).

W dniu 10 stycznia 2024 r. oskarżony rozpoczął jazdę kilka minut po godz. 07:00, ruszając w stronę B.. Podsądny początkowo kierował się drogą krajową nr (...), po czym w pewnym momencie, dojeżdżając już do umówionego miejsca - zjechał z niej na ul. (...) w B., zbliżając się o godz. 07:57 do znajdującego się tam przejazdu kolejowego kat. (...). Wówczas oskarżony nawiązał połączenie telefoniczne z dyspozytorem Ł. Ł., który dopytywał go o jego lokalizację. Oskarżony nie sygnalizował wymienionemu jakichkolwiek trudności z przejazdem, a warunki atmosferyczne wówczas obowiązujące obejmowały zachmurzenie całkowite, przy temperaturze powietrza -4 ºC oraz przy gruncie -5 ºC. Na drodze nie występowały jednak czynniki ograniczające widoczność. Zarówno odcinek przed przejazdem kolejowym, jak i po jego drugiej stronie obejmował pasy ruchów o długości po 100 metrów, z zasadniczo występującym tam teren płaskim, z nieznacznym łagodnym wniesieniem w rejonie przejazdu. Nawierzchnia z asfaltu był ośnieżona i oblodzona, a pobocze o nawierzchni trawiastej pokryte śniegiem. Nie występowały opadu deszczu. Jednocześnie jezdnia o dwóch pasach ruchu obejmowała 5 metrów szerokości. Przejazd kolejowy wyniesiony był nieznacznie ponad poziom drogi, co również niekorzystnie wpływało na parametry trakcyjne pojazdu. W miejscu zdarzenia przejazd kolejowy oznakowany był krzyżem św. A. oraz znakiem pionowym i poziomym (...).

W czasie gdy oskarżony zbliżał się do przejazdu kolejowego, do torowiska (z prawej strony od pojazdu marki I.) zbliżał się także pociąg nr (...) S.A. relacji K. – P. Główny o nr (...)- (...), stanowiący własność Województwa (...), którym podróżowało około 70 pasażerów. Jego maszynistą był S. K., a obsługę trasy K. – P. Główny stanowili także: W. N., będący kontrolerem pociągu, kierownik pociągu w (...) Przewody (...) w S. w osobie J. Ś., a także konduktor K. W. (2). Pociąg prowadzony był bez zakłóceń, zgodnie z RJ oraz (...), zatrzymywał się na wszystkich stacjach i przystankach osobowych. O godz. 07:56:14 pociąg nr (...) przyjechał do stacji B., po czym jego odjazd ze wskazanej stacji miał miejsce o godz. 07:56:40.

O godz. 07:57:59 przy prędkości około 117 km/h został podany przez maszynistę pociągu S. K. trwający 12 sekund sygnał „baczność”. Podawany był on na drodze przez około 392 metry. Z kolei o godz. 07:58:09 przy prędkości 116 km/h maszynista wdrożył nagłe hamowanie, przez co nastąpił nagły wzrost ciśnienia powietrza w cylindrach hamulcowych. Wskutek wdrożonego hamowania nastąpił spadek prędkości jazdy do 90 km/h, po czym przy wskazanej prędkości o godz. 07:58:16 doszło do zderzenia pojazdu marki I. o nr rej. (...) z elektrycznym zespołem (...) jadącym w kierunku P.. Wskutek zderzenia drogowo-kolejowego i odcięcia zasilania, nastąpił brak przesyłu danych do rejestratora w kabinie A.

Impuls uderzenia w naczepie ciężarowej przyłożony był w rejonie drugiej i trzecie osi po stronie prawej i skierowany był pod znacznym kątem do osi wzdłużnej pojazdu. W pojeździe szynowym impuls uderzenia przyłożony był w rejonie przedniego lewego narożnika i skierowany był równolegle do osi wzdłużnej pojazdu. Z kolei płyta podłogowa pojazdu szynowego znajdowała się na zbliżonej wysokości co płyta podłogowa naczepy ciężarowej, co spowodowało, że arkusze blachy stalowej transportowane na naczepie znajdowały się powyżej płyty podłogowej pociągu. Tym samym doszło do uwolnienia i oddzielenia się arkuszy, które siłą bezwładności rozcięły konstrukcję nadwozia pociągu po stronie lewej i środkowej od płyty podłogowej powodując uszkodzenie lewej strony pojazdu na odcinku około 9 metrów.

W chwili kolidowania osie naczepy znajdowały się na przejeździe kolejowym, natomiast oś napędowa ciągnika zjeżdżała już z nieznacznego wzniesienia.

Trasa podsądnego po zjeździe z drogi krajowej nr (...) na ul. (...) obejmowała rozpędzenie pojazdu marki I. z prędkości około 7 km/h do prędkości około 27 km/h, a która to osiągnięta została około połowy odcinka pomiędzy (...), a przejazdem kolejowym. Po osiągnięciu prędkości około 27 km/h, oskarżony rozpoczął wytracać prędkość w sposób jednostajny i na około 17 sekund przed kolidowaniem, znajdował się w odległości około 38 metrów przed miejscem kolidowania i około 24 metrów przed torami kolejowymi. Z kolei na około 12-13 sekund przed kolidowaniem w odległości około 24-26 metrów przed miejscem kolidowania pojazd zwolnił do prędkości około 3 km/h. Oskarżony znajdując się kierowanym przez siebie ciągnikiem siodłowym na około 5 metrów przed linią bezwzględnego zatrzymania – poruszał się z prędkością nie mniejszą niż 3 km/h, po czym w chwili przejeżdżania przez linię bezwzględnego zatrzymania – ciągnik siodłowy poruszał się z prędkością około 7-8 km/h. Do miejsca kolidowania oskarżony rozpędził pojazd do prędkości około 12 km/h. W czasie ruchu bezpośrednio poprzedzającego kolidowanie, nie stwierdzono jednocześnie pików prędkości, które mogłyby świadczyć o nagłym skokowym zwiększeniu prędkości pojazdu, jak również działania systemu (...).

Wdrożona przez S. K. procedura hamowania miała miejsce na 7 sekund przed kolizją, w odległości około 205 metrów. Wówczas ciągnik siodłowy marki I. przekroczył linię STOP poruszając się już wtedy z prędkością około 7 km/h.

Na 5 sekund przed kolidowaniem w odległości 141 metrów przed kolidowaniem S. K. zaprzestał nadawania sygnału „baczność” przy prędkości 114 km/h. Przednia część ciągnika siodłowego znajdowała się około 2 metry przed torami kolejowym, a pojazd poruszał się z prędkością około 9 km/h.

Na około 4 sekundy przed kolidowaniem czołowa część I. wjechała na tory kolejowe z prędkością około 9 km/h. Pojazd szynowy poruszał się wtedy z prędkością około 111 km/h i znajdował się w odległości około 122 metrów przed miejscem kolidowania.

Z kolei na 2 sekundy przed kolidowaniem pojazd szynowy poruszał się z prędkością 99 km/h i znajdował się w odległości około 52 metrów przed miejscem kolizji. Pojazd marki I. praktycznie połową zespołu znajdował się na przejeździe kolejowym, poruszając się z prędkością około 10 km/h.

Do zderzenia ciągnika siodłowego z pojazdem szynowym doszło przy prędkości 90 km/h pociągu. Wówczas pojazd ten uderzył w tylną prawą część naczepy – poruszającej się z prędkością około 12 km/h.

W pojeździe kolejowym doszło do masywnego uszkodzenia przedniej konstrukcji pojazdu. Konstrukcja nadwozia została bowiem oddzielona po stronie prawej pojazdu od płyty podłogowej na długości kilkunastu metrów, w wyniku kolidowania z transportowanym ładunkiem blach stalowych przez naczepę ciągnika siodłowego. Pojazd bezpośrednio po kolidowaniu wykoleił się i w dalszym przebiegu przemieszczał się wzdłuż torów kolejowych. Przedni lewy narożnik pojazdu oraz lewa ściana boczna przemieściła się do wnętrza pojazdu. Cała wewnętrzna zabudowa pojazdu została oddzielona od płyty podłogowej.

W wyniku zderzenia ciągnika siodłowego z pociągiem, W. N. poniósł śmierć na miejscu na skutek rozległych obrażeń czaszkowo-mózgowych. Przeprowadzone badania wykazały u wymienionego obecność plam opadowych na grzbietowej powierzchni tułowia, w pełni rozwiniętego stężenia pośmiertnego, obecność ran, patologicznej ruchomości i otarć naskórka tułowia oraz kończyn górnych i dolnych. Nadto u W. N. stwierdzono krew płynną w jamach serca i świetle naczyń, złamania podstawy czaski z krwotokiem podpajęczynówkowych i krwawieniem do komór mózgu, umiarkowanie nasilony obrzęk płuc, umiarkowany przerost mięśnia sercowego, miażdżycę uogólnioną umiarkowanego stopnia, stłuszczenie wątroby, złamania kości ramiennej lewej, kości podudzia lewego oraz śródstopia prawego.

Na skutek zaistniałego wypadku śmierć w dniu 5 lutego 2024 r. poniósł również maszynista S. K., a wyjściową i bezpośrednią przyczyną takiego stanu rzeczy stał się wstrząs krwotoczny z krwawieniem do przewodu pokarmowego z opuszki dwunastnicy, jak również doznane w wyniku przedmiotowego wypadku kolejowego obrażenia pod postacią: plam opadowych na grzbietowej powierzchni tułowia, nasilonego obrzęku mózgu, złamania kości ciemieniowej, licznych złamań żeber, masywnych zrostów w jamie otrzewnowej, złamania kręgosłupa lędźwiowego, złamania miednicy oraz kości stawu skokowego prawego.

Pokrzywdzonymi na skutek wypadku drogowo-kolejowego zostali również: J. Ś., I. C. oraz K. W. (1).

I tak, pokrzywdzona J. Ś. w wyniku zdarzenia z dnia 10 stycznia 2024 r. doznała obrażeń ciała w postaci złamania żeber III, IV, V, VI, VII i VIII po stronie prawej z odmą i krwiakiem jamy opłucnej, co wymagało drenażu oraz stłuczenie prawego barku i kręgosłupa szyjnego. Wskazane obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządów ciała pokrzywdzonej na czas dłuższy niż siedem dni w rozumieniu art. 157 § 1 k.k. J. Ś. nie wymagała jednak pilnej interwencji medycznej w postaci leczenia na oddziale intensywnej terapii albo pilnego przetoczenia produktów krwiopochodnych.

Z kolei, I. C. w wyniku zderzenia drogowo-kolejowego z dnia 10 stycznia 2024 r. doznała obrażeń ciała w postaci stłuczenia okolicy nasady nosa oraz sińca okolicy łokcia lewego. Wskazane obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządów ciała pokrzywdzonej na czas nie dłuższy niż siedem dni w rozumieniu art. 157 § 2 k.k. I. C. również nie wymagała pilnej interwencji medycznej w postaci leczenia na oddziale intensywnej terapii albo pilnego przetoczenia produktów krwiopochodnych.

Obrażenia ciała doznane w wyniku inkryminowanego zdarzenia z dnia 10 stycznia 2024 r. przez K. W. (1) obejmowały z kolei otarcia naskórka okolicy lewego łuku jarzmowego oraz powierzchownych ran palców rąk i stanowią one naruszenie czynności narządów ciała na czas nie dłuższy niż siedem dni w rozumieniu art. 157 § 2 k.k. K. W. (1) podobnie jak J. Ś. i I. C. nie wymagał pilnej interwencji medycznej w postaci leczenia na oddziale intensywnej terapii albo pilnego przetoczenia produktów krwiopochodnych.

Oskarżony nie doznał jakichkolwiek obrażeń ciała.

Do zatrzymania B. Ż. doszło w dniu 10 stycznia 2024 r. o godz. 09:25. Założono mu wówczas kajdanki na ręce trzymane z tyłu, sprawdzono prewencyjnie, a następnie udano się z nim do Szpitala (...) w C. w celu pobrania próbek krwi do ekspertyzy oraz przeprowadzenia badania moczu, a także celem stwierdzenia braku przeciwskazań do umieszczenia w (...), po czym doprowadzono go do (...) w KPP w W.. Nadzór nad wskazanymi czynnościami sprawowali funkcjonariusze Policji: K. M. oraz N. S.. Tego dnia zatrzymane (elektronicznie) zostały także prawo jazdy wydane na rzecz B. Ż..

Przeprowadzone badanie stanu trzeźwości wykazało, iż B. Ż. w czasie kierowania pojazdem był trzeźwy. Oskarżony nie znajdował się także pod wpływem jakichkolwiek substancji narkotycznych.

Podobnie, kierujący pojazdem szynowym o nr (...) S. K. nie znajdował się pod wpływem substancji odurzających i psychotropowych. Wymieniony był także trzeźwy.

Do zwolnienia oskarżonego doszło w dniu 11 stycznia 2024 r. o godz. 23:30. Podsądny na skutek wydarzeń z dnia 10 stycznia 2024 r. zgłosił się w dniu 16 stycznia 2024 r. na Oddział Psychiatryczny Szpitala (...) z Przychodnią – Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w W., celem podjęcia leczenia

W sprawie zasięgnięto jednocześnie opinii biegłego sądowego w dziedzinie Pojazdy Mechaniczne, Ruchu Drogowego o specjalności: kryminalistyczno-techniczna, rekonstrukcja wypadku drogowego, ustalenie stanu technicznego pojazdów samochodowych, eksploatacja pojazdów, technika samochodowa, ruch drogowy. Kosztorysowanie i wycena pojazdów mechanicznych i urządzeń, technika oraz taktyka jazdy, który w wydanej przez siebie opinii podkreślił, iż droga jaką poruszał się B. Ż. w miejscu zdarzenia znajdowała się pod kątem około 54º w stosunku do torów kolejowych, co pozwalało, przy jednoczesnym pochyleniu głowy w kierunku koła kierownicy na widoczność prawego obszaru w odległości około 35-40 metrów.

Zalegający na całym odcinku od drogi krajowej nr (...) do przejazdu kolejowego, nie wyłączając samego przejazdu, rozjeżdżony śnieg przechodzący w oblodzenie niewątpliwe utrudniał przejazd, a z uwagi na panujące warunki oraz brak możliwości ustawienia pojazdu prostopadle do torów kolejowych, zdaniem biegłego powodowały to, iż podsądny winien zastosować niestandardową metodę polegającą na zatrzymaniu pojazdu w miejscu najlepszej widoczności jeszcze przed linią STOP oraz unieruchomienia pojazdu hamulcem postojowym, a następnie tymczasowo opuścić miejsce kierującego i przemieścić się w kierunku środka pojazdu w celu weryfikacji czy z prawej strony nie nadjeżdża pojazd szynowy. Temu działaniu mogło jednocześnie towarzyszyć uchylenie prawej szyby bocznej, celem umożliwienia usłyszenia nadjeżdżającego pojazdu szynowego. Oskarżony nie zatrzymał się przed linią STOP, co w ocenie biegłego wykluczyło możliwość tymczasowego przemieszczenia się w kierunku środkowym kabiny w celu rozpoznania sytuacji po prawej stronie pojazdu.

Biegły sądowy przyjął, iż do zderzenie ciągnika siodłowego z pociągiem wywołane zostało przez działania podsądnego, który na około 7 sekund przed kolizją przednią częścią kabiny ciągnika siodłowego marki I., poruszając się z prędkością około 7 km/h przekroczył znak P-12 (linia bezwzględnego zatrzymania – STOP). Oskarżony zbliżając się do przejazdu kolejowego oraz przejeżdżając przez przejazd nie zachował szczególnej ostrożności. Przed wjechaniem na tory nie upewnił się bowiem należycie, czy nie zbliża się pojazd szynowy oraz nie przedsięwziął odpowiednich środków ostrożności, zwłaszcza przy znanej mu infrastrukturze i panujących warunkach drogowo-atmosferycznych.

W sprawie pozyskano także raport nr (...) Państwowej Komisji Badania Wypadków Kolejowych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, w którym stwierdzono, iż czynnikiem przyczynowym zdarzenia był wjazd ciągnika siodłowego wraz z naczepą załadowaną arkuszami blachy na przejazd kolejowy bezpośrednio przed zbliżający się pociąg do tego przejazdu. W ocenie Komisji, niezachowanie przez kierującego pojazdem drogowym szczególnej ostrożności przed i podczas przejazdu przez przejazd kolejowy, niezatrzymanie się przed znakiem B-20 (...)" i „linią bezwzględnego zatrzymania P-12”, gdy zbliżał się pociąg oraz prowadzenie rozmowy przez zestaw głośnomówiący telefonu komórkowego, zostało uznane, jako czynniki przyczyniające się do zaistnienia zdarzenia, do których zespół badawczy zaliczył także pogorszenie widoczności czoła pociągu z drogi na kąt skrzyżowania linii kolejowej z drogą.

Przedmiotowe zdarzenie zaobserwował P. S., będący wówczas pasażerem pojazdu, poruszającego się na (...), przyglądając się podjeżdżającemu do torowiska ciągnika siodłowego kierowanego przez oskarżonego, a następnie zderzenia drogowo-kolejowego. P. S. obserwując trasę ciągnika siodłowego oraz zbliżającego się pociągu, zwrócił się jednocześnie do kierowcy M. R. słowami „żeby mu tylko nie wjechał” – mając na myśli ciągnik siodłowy marki I..

Po zaistniałym zdarzeniu, M. R. oraz P. S. zawrócili swój pojazd, po czym pojechali w miejsce zderzenia.

Jeszcze przed przyjazdem ww., oskarżony o własnych siłach opuścił kabinę pojazdu, po czym o zdarzeniu poinformował odpowiednie służby, prosząc o pilną interwencję.

W wyniku inkryminowanego zdarzenia doszło jednocześnie do uszkodzenia elektrycznego zespołu trakcyjnego nr (...)- (...), a także infrastruktury kolejowej. Straty wyniosły kolejno nie mniej 7.615.184,27 zł oraz 374.370,95 zł.

Przedmiotowe zdarzenie rozpatrywano jednocześnie z umowy ubezpieczenia potwierdzonej polisą nr (...), do której zastosowanie znalazły Ogólne Warunki Ubezpieczenia CASCO pojazdów szynowych zatwierdzone uchwałą zarządu (...) S.A. z dnia 15 grudnia 2020 r. W wyniku zderzenie drogowo-kolejowego uszkodzeniom uległy zatem trzy człony pociągu, tj. człon Rb nr 94 51 2 122 345-3 – bezpośrednio uczestniczący w kolizji, całkowicie dyskwalifikujący człon z użytkowania, człon Rs (silnikowy), a także człon Ra (rozrządczy). Pojazd (...)- (...), po wykonanych pomiarach geometrii ostatecznie został zakwalifikowany do kasacji wszystkich trzech członów, z rozliczeniem: odzysku złomu stalowego, odzysku złomu metali szlachetnych oraz odzysku podzespołów do dalszego wykorzystania/odsprzedaży, wynoszącą łącznie 597.650 zł. Tym samym doszło do wypłaty odszkodowania na kwotę łączną 7.083.954,72 zł, z pośród której 7.017.534,72 zł przekazano na rzecz Województwa (...), jako właściciela pojazdu trakcyjnego (...)- (...), a kwotę 66.420 zł, stanowiącą koszty opomiarowania konstrukcji – na rzecz PESA M..

Zarządca drogi, natychmiast po zakończeniu akcji ratunkowej, skierował na drogę dojazdową do przejazdu piaskarkę i droga jak i przejazd zostały posypane piaskiem wraz z solą.

Gmina B. w sierpniu 2024 r. wprowadziła nową organizację ruchu na przejeździe kolejowym w obrębie skrzyżowania drogi gminnej (...) z linią kolejową nr 354. Przy ul. (...), ustawiono znaki „D-42 – obszar zabudowany”, ograniczając w ten sposób prędkość do 50 km/h. Przed odjazdem do przejazdu z obu stron zabudowano na drodze pasy akustyczno-wibracyjne.

częściowo wyjaśnienia oskarżonego B. Ż.

k. 1359-1360 w zw. z k. 1419-1420 w zw. z k. 420-422 w zw. z k. 1240-1241

zeznania świadka P. S.

k. 1360-1361 w zw. z k. 8-9 w zw. z k. 1266

zeznania świadka J. Ś.

k. 1417-1420 w zw. z k. 223-224 w zw. z k. 260-261 w zw. z k. 398-399 w zw. z k. 1262-1263 (odpis) w zw. z k. 1264-1265 (odpis)

zeznania świadka K. M.

k. 1362 w zw. z k. 269

zeznania świadka W. L.

k. 289-290

zeznania świadka E. K.

k. 403

zeznania świadka P. N.

k. 407

zeznania świadka Ł. Ł.

k. 426

zeznania świadka K. W. (1)

k. 1361-1362 w zw. z k. 1129

zeznania świadka I. C.

k. 1362

karta medycznych czynności ratunkowych dot. W. N.

k. 5

protokół badania stanu trzeźwości analizatorem wydechu

k. 6

wynik badania laboratoryjnego z dnia 10 stycznia 2024 r.

k. 7

protokół zatrzymania B. Ż.

k. 11-12

protokół zewnętrznych oględzin zwłok na miejscu ich znalezienia

k. 13-16

protokół oględzin miejsca – wypadku drogowo-kolejowego

k. 17-18

protokół oględzin pojazdu – elektrycznego zespołu funkcyjnego (...)

k. 19-20

protokół oględzin pojazdu – marki I. (...)/P o nr rej. (...)

k. 21-22

potwierdzenie przekazania terenu, obiektu lub mienia objętego działaniem ratowniczym

k. 23

protokół oględzin pojazdu – marki B. (...) – naczepy o nr rej. (...)

k. 24-25

wydanie zewnętrznego nr 19/SZ/24/WZ z dnia 8 stycznia 2024 r do faktury VAT nr (...)

k. 26

dokumentacja fotograficzna

k. 27-55

książka pokładowa pojazdu trakcyjnego (...)

k. 56-216

protokół zatrzymania rzeczy

k. 217-219

dyspozycja usunięcia pojazdu nr (...)

k. 220

zawiadomienie o wypadku z dnia 10 stycznia 2024 r.

k. 230

protokół przeszukania urządzenia zawierającego dane informatyczne wraz z załącznikami

k. 236-257

list przewozowy nr (...)

k. 258

protokół oględzin miejsca – przejazdu kolejowego

k. 264-265

protokół zatrzymania rzeczy

k. 266-268

protokół oględzin i otwarcia zwłok

k. 275-281

- opinia wstępna biegłego sądowego rzeczoznawcy R. A. z dnia 11 stycznia 2024 r.,

- opinia nr (...) z dnia 22 maja 2024 r. biegłego sądowego w dziedzinie Pojazdy Mechaniczne, Ruchu Drogowego o specjalności: kryminalistyczno-techniczna, rekonstrukcja wypadku drogowego, ustalenie stanu technicznego pojazdów samochodowych, eksploatacja pojazdów, technika samochodowa, ruch drogowy. Kosztorysowanie i wycena pojazdów mechanicznych i urządzeń, technika oraz taktyka jazdy,

- opinia ustna biegłego R. A. z dnia 20 listopada 2024 r.

- k. 284-285,

- k. 992-1043,

- k. 1388-1391

dokumentacja dot. pojazdu (...)

k. 288

protokół zatrzymania rzeczy

k. 293-295

dokumentacja fotograficzna dot. oględzin przejazdu kolejowego w miejscowości B. przy ul. (...) wraz z płytami CD

k. 297-306

dokumentacja fotograficzna dot. sekcji zwłok W. N. wraz z płytami CD

k. 307-317

protokół zatrzymania rzeczy

k. 323-325

dokumentacja medyczna dot. S. K.

- k. 326-392,

- k. 483-525,

- k. 543-745,

- k. 747-949

protokół oględzin rzeczy wraz z załącznikami

k. 393-397

postanowienie z dnia 11 stycznia 2024 r. o zatrzymaniu prawa jazdy

k. 401

faktura VAT nr (...) z dnia 10 października 2022 r. oraz faktura VAT (...) z dnia 30 września 2023 r.

- k. 423,

- k. 424

zestawienie opon

k. 425

szkic miejsca wypadku drogowego

k. 437-438

dokumentacja medyczna dot. J. Ś.

- k. 451-481,

- k. 1166-1196

dokumentacja medyczna dot. B. Ż.

k. 530-532

zawiadomienie o wypadku przy pracy z dnia 10 stycznia 2024 r.

- k. 537,

- k. 1080

dokumentacja medyczna dot. I. C.

k. 962-965

pismo (...) S.A. z dnia 11 marca 2024 r.

k. 980

protokół oględzin i otwarcia zwłok z dnia 9 lutego 2024 r. wraz z dokumentacją fotograficzną oraz płytą CD

- k. 981-987,

- k. 1100-1106,

- k. 1111-1116a

protokół nr (...) z dnia 10 stycznia 2024 r.

k. 1056-1058

dokumentacja (...) S.A.

- k. 1059-1060,

- k. 1070-1070b

faktura VAT nr (...) z dnia 31 stycznia 2024 r.

k. 1063

kosztorys powykonawczy dot. usuwania skutków wypadku na przejeździe kolejowo-drogowym

k. 1064-1068

zaświadczenie z dnia 16 stycznia 2024 r.

k. 1090

pismo (...), Centrum (...)Meteorologicznej Sieci Pomiarowo-Obserwacyjnej, Biuro we W. z dnia 30 stycznia 2024 r.

k. 1095-1096

sprawozdanie z badania toksykologicznego z dnia 25 marca 2024 r.

k. 1117-1118

protokoły pobrania krwi

- k. 1119-1120,

- k. 1125-1127

sprawozdanie z badania toksykologicznego z dnia 27 marca 2024 r.

k. 1121-1123

sprawozdanie z dnia 27 marca 2024 r.

k. 1124

dokumentacja z (...) S.A.

k. 1140-1144

płyta CD-R z nagranym połączeniem na numer alarmowy Centrum Powiadamiania Ratunkowego wraz z protokołem oględzin rzeczy

k. 1149 w zw. z k. 1150-1151

dokumentacja (...) S.A.

k. 1152-1153

pismo Urzędu Marszałkowskiego Województwa (...) Wydział Infrastruktury i (...) z dnia 3 czerwca 2024 r.

k. 1154

opinia sądowo-lekarska z dnia 3 czerwca 2024 r.

- k. 1155-1157,

- k. 1160-1164

dokumentacja medyczna dot. J. Ś. oraz I. C.

k. 1198-1235

opinia sądowo-lekarska z dnia 12 czerwca 2024 r.

- k. 1242-1243,

- k. 1255-1256

karta kierowcy

k. 1260

wydruk mapy z miejsca wypadku z widoczną drogą (...)

k. 1358

płyta CD z zapisem z tachografu ciągnika siodłowego marki I. o nr rej. (...)

k. 1380

raport nr (...) Państwowej Komisji Badania Wypadków Kolejowych z dnia 3 stycznia 2025 r.

- k. 1427-1443,

- k. 1457-1473

1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

2. OCena DOWOdów

2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.1.

wyjaśnienia oskarżonego B. Ż.

Oskarżony B. Ż. nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu w akcie oskarżenia czynu. W złożonych wyjaśnieniach wskazał, że do inkryminowanego zdarzenia doszło na skutek zablokowania kierowanego pojazdu na przejeździe kolejowym w wyniku oblodzenia nawierzchni i poślizgu kół ciągnika siodłowego.

Na miano wiarygodnych zasługiwały jedynie wyjaśnienia oskarżonego w zakresie w jakim potwierdził okoliczności związane z prowadzeniem w dniu 10 stycznia 2024 r. ciągnika siodłowego, tj. w zakresie przewożonego towaru, pokonywanej trasy, prowadzonej z Ł. Ł. rozmowy telefonicznej, a także faktu wjechania na przejazd kolejowo-drogowy w B. i następnie mającego miejsce przejazdu przez torowisko, na którym doszło do zderzenia z pociągiem (...).

Przedmiotowe wyjaśnienia oskarżonego znalazły potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym – zarówno osobowym, jak i z dokumentów – dlatego też uznano je za wiarygodne i wykorzystano przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy.

Jako szczere uznano także wyrażenie przez B. Ż. skruchy i przeproszenie.

Sąd nie znalazł również odstaw do zanegowania wyjaśnień oskarżonego w zakresie relacjonowanych przez niego warunków na przejeździe kolejowym, co z kolei również zostało potwierdzone uznanym za wiarygodny materiale dowodowym. W tym jednak zakresie Sąd nie podzielił rozważań podsądnego w zakresie reakcji pojazdu na te warunki, o czym jednak będzie mowa poniżej.

zeznania świadka P. S.

W poczet wiarygodnego materiału dowodowego włączono zeznania P. S., który - w dniu 10 stycznia (...). jechał jako pasażer drogą krajową nr (...), obserwując przejazd kolejowy na odcinku P. - P..

Świadek opisał okoliczności zarówno poprzedzające badane w niniejszej sprawie zdarzenie, jak również okoliczności związane z jego przebiegiem.

Świadek w swojej relacji zwrócił uwagę na fakt zbliżającego się do przejazdu torowego ciągnika siodłowego, do którego zbliżał się jadący równolegle pociąg. Treść zeznań świadka wskazywała również na to, że wyrażał swoje zdziwienie dokonanym przez oskarżonego manewrem wjazdu ciężarówki na torowisko, co też przekazał kierującemu wówczas kierowcy. Zeznania tego świadka były szczególnie wartościowe. Świadek ten jest kierowcą zawodowym pojazdów ciężarowych. Posiada więc profesjonalne doświadczenie w ocenie sytuacji na drodze.

O wiarygodności świadka świadczy przede wszystkim to, iż wymieniony nie ukrywał, iż nie miał pewności czy oskarżony zatrzymał pojazd przed przejazdem kolejowym, czy tez nie. Tym samym świadek zeznawał wyłącznie na okoliczności, które osobiście zaobserwował, zaznaczając, iż widział jak ciężarówka zbliżała się bardzo wolno do przejazdu.

W ramach złożonych zeznań P. S. opisał także podjęte przez niego bezpośrednio po wypadku działania.

Relacja P. S. była szczegółowa, spójna i logiczna, a nadto znalazła potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym, dlatego też brak było podstaw, aby podważyć jej wiarygodność.

zeznania świadków:

- J. Ś.,

- K. W. (1),

- I. C.

Relację wskazanych świadków Sąd ocenił jako prawdziwą i pomocną przy rekonstrukcji stanu faktycznego.

Świadkowie w złożonych przez siebie relacjach opisywali doznane obrażenia, a także zaobserwowane przez siebie okoliczności związane z mającym miejsce wypadkiem drogowo-kolejowym.

Wymienieni nie posiadali jednak większej wiedzy odnośnie inkryminowanego zdarzenia, albowiem jak sami przyznawali, jedynie kątem oka (świadek J. Ś.) zaobserwowała stojący na torach pojazd, po czym chciała o tym poinformować pasażerów, lecz wówczas doszło już do zderzenia. Z kolei K. W. (1) oraz I. C. wskazywali, iż po tym jak usłyszeli komendę „padnij” to niemal od razu doszło do zderzenia pociągu z pojazdem, w wyniku którego zmiażdżona była cała przednia kabina.

Świadkowie spójnie wskazywali, iż od momentu wyjazdu ze stacji do momentu rozpoczęcia hamowania oraz trąbienia przez maszynistę siedzieli na swoich fotelach (poza w ostatnim czasie w zakresie świadka J. Ś.). Tym samym nie widzieli oni co się działo za oknem.

W poczet wiarygodnego materiału dowodowego włączono także te relacje świadków w zakresie powodów/okoliczności związanych z ich przebywaniem w pociągu, tj. celu dla których się tam znaleźli, bądź też sprawowanych przez nich funkcji.

zeznania świadka K. M.

Sąd generalnie podzielił jako wiarygodne zeznania funkcjonariusza policji podejmującego czynności na miejscu zdarzenia.

Świadek w gruncie rzeczy dokładnie zrelacjonował przebieg przeprowadzonych przez siebie czynności oraz sytuację, którą zastał na miejscu zdarzenia w czasie podjętej interwencji. Zeznania świadka były logiczne, rzeczowe oraz spójne i jako takie zasługiwały na podzielenie.

Świadek jest osobą obcą w stosunku do oskarżonego, a na miejsce został wezwany z racji wykonywania swoich obowiązków zawodowych i jego zeznania dotyczyły tylko podejmowanych w tych ramach działań.

Zastrzeżeń Sądu nie budziła też ogólnikowość relacji przedstawionej przez funkcjonariusza na rozprawie w zestawieniu z protokołem pierwszego przesłuchania, czy też notatkami służbowymi sporządzonymi w związku z podjętą się interwencją, albowiem z uwagi na upływ czasu od zdarzenia i powtarzalność obowiązków służbowych zacieranie się wspomnień było w tym wypadku naturalnym procesem.

zeznania świadka W. L.

Zeznania świadka W. L. - pracownika sekcji utrzymania i eksploatacji taboru (...) również zasługiwały na podzielenie. Świadek nie miał jakiejkolwiek wiedzy w zakresie inkryminowanego zdarzenia, a w składając zeznania w toku postępowania przygotowawczego odnosił się wyłącznie do okoliczności związanych z wyposażeniem pojazdu trakcyjnego w system monitoringu, wskazując, iż zderzenie kolejowo-drogowe nie zostało zarejestrowane przez kamery z uwagi na nagłą utratę zasilania monitoringu spowodowaną właśnie przedmiotowym zdarzeniem.

zeznania świadków:

- E. K.,

- P. N.

Świadkowie E. K. i P. N. nie posiadali wiedzy w przedmiocie badanego zdarzenia, dlatego też ich zeznania uwzględniono – jako wiarygodne – jedynie w zakresie, w jakim opisali sposób powzięcia informacji o śmierci swoich bliskich, tj. S. K. i W. N., w tym zajmowanych przez nich funkcji.

zeznania świadka Ł. Ł.

Wiarygodnym materiałem dowodowym okazały się być także zeznania świadka Ł. Ł..

Świadek potwierdził, iż na minutę przed zdarzeniem odbył z oskarżonym rozmowę telefoniczną, która została w pewnym momencie przerwana na skutek inkryminowanego zdarzenia.

opinie (pisemne i ustna) biegłego sądowego w dziedzinie Pojazdy Mechaniczne, Ruchu Drogowego o specjalności: kryminalistyczno-techniczna, rekonstrukcja wypadku drogowego, ustalenie stanu technicznego pojazdów samochodowych, eksploatacja pojazdów, technika samochodowa, ruch drogowy. Kosztorysowanie i wycena pojazdów mechanicznych i urządzeń, technika oraz taktyka jazdy

Sąd uznał przedmiotowe opinie za pełnowartościowy dowód, albowiem były one jasne, spójne, pozbawione wewnętrznych sprzeczności, a nadto w sposób wyczerpujący opisały poddane opiniowaniu zagadnienia.

Opierając się na posiadanej przez biegłego specjalistycznej wiedzy możliwym był ustalenie przyczyn opiniowanego wypadku, niedopełnienie przez oskarżonego zasad/reguł prawa drogowego, niezachowaniu przez niego szczególnej ostrożności, a przy tym określenie panujących na drodze warunków, czy tez widoczności z kabiny kierowcy - zbliżającego się do przejazdu pociągu.

W wydanych do sprawy opinii biegły stwierdził, iż oskarżony nie zatrzymał pojazdu przed linią bezwzględnego zatrzymania - stop, a przy tym nie zastosował się do niestandardowych metod, umożliwiających mu zauważenie, jak i usłyszenie nadjeżdżającego pojazdu szynowego, znajdującego się w odległości około 366 metrów i wysyłającego sygnał dźwiękowy „baczność”.

Znamienne okazały się również twierdzenia biegłego złożonego na rozprawie w dniu 20 listopada 2024 r., w których poza podtrzymaniem w całości wydanej uprzednio opinii pisemnej, odniósł się do forsowanego przez oskarżonego stanowiska związanego z problemami z przyczepnością pojazdu w czasie przejazdu przez torowisko. W tym zakresie biegły zaznaczył, iż z zapisu tachografu ciągnika siodłowego I. nie wynika aby system (...) był aktywny/włączony, jak również nie wynika aby system ten był zdezaktywowany. Z różnicy prędkości ciągnika siodłowego wynikało bowiem, że system (...) się nie aktywował, a zatem nie wystąpiło boksowanie kół, co też biegły sprawdził przeprowadzając badanie eksperymentalne na innym pojeździe. W toku postępowania sądowego obrona starała się jednocześnie zanegować wnioski opinii biegłego powołując się na brak wykorzystania pojazdu biorącego udział w zderzeniu z pociągiem do badań, jednak było to całkowicie niecelowe, albowiem pojazd został już wcześniej wydany oskarżonemu, z jednoczesnym zapewnieniem, iż nie będą kwestionowane okoliczności techniczne pojazdu, a przy tym podsądny mógł swobodnie od tego czasu ingerować w konstrukcję i jego wyposażenie. Nadto kwestia przeprowadzania badań układu (...) została przez biegłego poddana ocenie w całości w czasie wydania pisemnej opinii.

Biegły w wydanej przez siebie opinii wskazał jednocześnie, iż stan techniczny ciągnika siodłowego oraz naczepy ciężarowej w zakresie układów wpływających na bezpieczeństwo drogowe nie wskazywał na usterki bądź wady mogące spowodować samoistną, niespodziewaną i niezależną od kierującego reakcję pojazdu, a tym samym mogących mieć wpływ na zaistnienie wypadku.

Przeprowadzenie wskazanego dowodu pozwoliło również na ustalenie, iż maszynista pociągu szynowego nadawał sygnał „baczność” przez 12 sekund, tj. pomiędzy 17 sekund a 5 sekund przed kolizją. W tym czasie pojazd szynowy poruszał się z prędkością około 117 km/h i znajdował się w odległości około 530 metrów przed miejscem kolizji. Ciągnik siodłowy I. znajdował się w odległości około 17 metrów przed linią bezwzględnego zatrzymania - STOP, poruszając się z prędkością około 16 km/h. Oskarżony przed ww. linią zwolnił pojazd do prędkości nie mniejszej niż 3 km/h, po czym rozpoczął stopniowe rozpędzanie do prędkości kolizyjnej 12 km/h.

- sprawozdania z badań toksykologicznych,

- sprawozdania z badań na zawartość alkoholu we krwi

Zdaniem Sądu przedmiotowe sprawozdania były zupełne, ponieważ odpowiadały na wszelkie pytania, zarówno główne, jak i szczegółowe, a także zostały oparte na wszelkich dostępnych i zgromadzonych w sprawie dowodach i badaniu przede wszystkim osoby oskarżonego. W części sprawozdawczej ekspertyzy opisane zostały przy tym wszelkie przeprowadzone badania i przyjęte metody badawcze. Ekspertyzy nosiły cechy opinii jasnych, albowiem pozwalały na ustalenie i zrozumienie wyrażonych w nich ocen i poglądów zarówno w zakresie wniosków końcowych, jak i samego sposobu argumentacji prowadzącego do tych wniosków.

Sąd nie dopatrzył się też w treści ekspertyz żadnych wewnętrznych sprzeczności. Sprawozdania miały szczególne znaczenie do oceny stężenia alkoholu we krwi podsądnego w czasie, kiedy kierował pojazdem mechanicznym, przyjmując, iż oskarżony był trzeźwy, jak również obecności w jego organizmie substancji odurzających i psychotropowych, których nie wykazano.

płyta CD-R z nagranym połączeniem na numer alarmowy Centrum Powiadamiania Ratunkowego wraz z protokołem oględzin rzeczy

Sąd w całej rozciągłości uznał go za wiarygodny materiał dowodowy, tym bardziej, że żadna ze stron nie kwestionowała ani jego autentyczności, ani prawdziwości informacji w nim zawartych, a Sąd również nie znalazł powodów do tego, aby z urzędu kwestionować ich autentyczność.

opinia sądowo-psychiatryczna

Pisemna opinia sądowo – psychiatryczna na temat oskarżonego była jasna, pełna i rzeczowa. Opinia ta jest rzetelna i została sporządzona przez kompetentne osoby - specjalistów w danej dziedzinie, a jej wnioski nie budziły wątpliwości Sądu.

Wnioski ww. opinii należało uznać zdaniem Sądu za trafne, albowiem zostały one w sposób przekonujący uzasadnione, świadczący równocześnie o profesjonalizmie jej autorów. Ponadto opinia ta nie zawiera błędów formalnych, ani merytorycznych. Jest to opinia sporządzona w sposób wnikliwy, jasny i pełny w rozumieniu art. 201 k.p.k., wewnętrznie spójny oraz pozbawiona jest jakichkolwiek uchybień logicznych w swej treści.

Opierając się na posiadanej przez biegłych specjalistycznej wiedzy z zakresu psychiatrii możliwym było ustalenie stanu poczytalności oskarżonego B. Ż. w chwili czynu, jak również rozpoznanie u niego zaburzenia depresyjnie reaktywnego.

Biegli uznali, iż poczytalność B. Ż. nie była zniesiona ani ograniczona. Jednocześnie w sferze psychicznej biegli nie znaleźli jakichkolwiek dysfunkcji, które mogłyby wpływać na ograniczenie jego poczytalności.

raport nr (...) Państwowej Komisji Badania Wypadków Kolejowych z dnia 3 stycznia 2025 r.

Kluczowym dowodem okazał się także raport Państwowej Komisji Badania Wypadków Kolejowych, w której niemal w ślad za opinią biegłego sądowego zespół badawczy przyjął, iż czynnikiem przyczynowym zdarzenia na przejeździe kolejowo-drogowym w B. był wjazd samochodu ciężarowego na przejazd kolejowy bezpośrednio przed nadjeżdżający pociąg, a z kolei czynnikami przyczyniającymi się były:

- wjazd na przejazd kolejowy pojazdu drogowego bez zatrzymania do czego zobowiązuje znak B-20 „STOP,

- ostry kąt skrzyżowania drogi z linią kolejową utrudniający kierującemu pojazdem drogowym obserwację czoła zbliżającego się pociągu,

- niezachowanie szczególnej ostrożności przez kierującego pojazdem drogowym w czasie zbliżania się, wjazdu i przejazdu przez przejazd kolejowy, z równoczesnym prowadzeniem przez niego rozmowy telefonicznej.

Nie ujawniły się żadne dowody osłabiające treść wydanego przez Państwową Komisję Badania Wypadków Kolejowych raportu.

płyta CD z zapisem z tachografu ciągnika siodłowego marki I. o nr rej. (...)

Wiarygodne okazały się także dane zawarte na płycie CD obejmujące parametry ruchu ciągnika siodłowego marki I., co okazało się niezwykle kluczowe w świetle odpowiedzialności karnej oskarżonego B. Ż. wskazując na to, iż podsądny przed wjazdem na torowisko nie zatrzymał kierowanego przez siebie ciągnika siodłowego, a jedynie zwolnił on do prędkości około 3 km/h.

opinie sądowo-lekarskie

Sąd uznał przedmiotowe dowody za w całości wiarygodne i przydatne dla poczynienia kompletnych ustaleń w zakresie rodzaju doznanych przez pokrzywdzonych W. N., S. K., J. Ś., I. C. oraz K. W. (1) obrażeń ciała oraz mechanizmu ich powstania.

Podkreślenia wymaga w szczególności pełna przydatność dla poczynienia ustaleń faktycznych opinii biegłego lekarza medycyny sądowej J. O. dotyczących charakteru obrażeń ciała odniesionych przez ww. pokrzywdzonych i ich skutków oraz mechanizmu ich powstania.

pozostałe ww. dokumenty wraz z protokołami, informacji z instytucji oraz dokumentacją medyczną

Sąd uznał za wiarygodne pozostałe dokumenty załączone do akt sprawy, albowiem zostały one sporządzone przez właściwe organy, w granicach przysługujących im kompetencji oraz w formie przewidzianej przez przepisy, Sąd nie znalazł żadnych podstaw do podważenia ich autentyczności, czy też prawdziwości zawartych w nich twierdzeń. Dokumenty te nie były także kwestionowane w toku postępowania przez żadną ze stron procesowych, zaś Sąd nie znalazł żadnego powodu, aby uczynić to z urzędu.

2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

wyjaśnienia oskarżonego B. Ż.

Miana wiarygodnych odmówiono wyjaśnieniom B. Ż., w których przekonywał, iż w dniu 10 stycznia 2024 r. kierując ciągnikiem siodłowym na przejeździe kolejowo-drogowym w B. zachował się w sposób prawidłowy, a więc, iż dojeżdżając do znaku STOP miał się zatrzymać, po czym upewnił się, iż z każdej ze stron nie nadjeżdża pociąg. Oskarżony utrzymywał również, iż widoczność była w tym wypadku ograniczona z uwagi na występującą mgłę. Nadto zdaniem podsądnego w czasie wjazdu na torowisko miało dojść do „zboksowania” kół.

Rzeczone wyjaśnienia były nie tylko sprzeczne z podstawowymi zasadami ruchu drogowego, ale również z zeznaniami P. S., czy też z wydaną na potrzeby niniejszego postępowania opinią biegłego. Jakkolwiek w czasie zdarzenia występowało zachmurzenie całkowite, to jednak nie to samo w sobie przyczyniło się do zaistnienia wypadku drogowo-kolejowego, o czym wspominano zarówno w opinii biegłego sądowego, jak i w raporcie Państwowej Komisji Badania Wypadków Kolejowych.

Wskazać przy tym należy, że oskarżony sam potwierdził, iż „ jak jedzie pociąg z P. to można go zobaczyć mniej więcej z odległości 30 metrów, a z P. jest trochę lepsza widoczność”. Tym samym zdając sobie sprawę z „ograniczonej” widoczności oskarżony - będący zawodowym kierowcą nie zachował szczególnej ostrożności. Z opinii biegłego jasno bowiem wynika, iż podsądny nie zatrzymał pojazdu przed znakiem B-20. Owszem, oskarżony zredukował prędkość, lecz znak ten wprost wymaga od kierowców zatrzymania pojazdów, czego oskarżony jednak nie zrobił. Nadto nie sposób mówić o „zaboksowaniu” kół w ciągniku siodłowym marki I., skoro również przeprowadzone badania tego nie potwierdziły. Na drodze oczywiście panowały ciężkie warunki, do których oskarżony winien dostosować swoją jazdę, lecz nie spowodowały one okresowej blokady kół, uniemożliwiającej szybsze opuszczenie torowiska. Znamienne w tym zakresie okazało się również i to, że jakkolwiek oskarżony ograniczoną widoczność argumentował występującą na przejeździe i w jego okolicy mgłą, to jednak forsowane w tym zakresie przez oskarżonego stanowisko nie znalazło poparcia przede wszystkim w zeznaniach P. S., będącego pasażerem pojazdu znajdującego się wówczas na (...), który częściowo obserwował przejazd pociągu, a także samego oskarżonego - nie dostrzegając w tym zakresie jakichkolwiek anomalii pogodowych ograniczających widoczność, jak również wydanej do sprawy opinii biegłego, w której biegły wprost wskazał, iż jakkolwiek występowało zachmurzenie całkowite to brak było jednak czynników ograniczających widoczność.

3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

1.

B. Ż.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Przeprowadzone postępowanie dowodowe pozwoliło na poczynienie niebudzących wątpliwości ustaleń w przedmiocie zrealizowania przez oskarżonego B. Ż. wszystkich ustawowych znamion zarzuconego mu w akcie oskarżenia czynu z art. 173 § 2 i § 4 k.k.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zachowanie oskarżonego B. Ż. w dniu 10 stycznia 2024 r. na przejeździe kolejowo-drogowym przy ul. (...) w B. sprowadziło „katastrofę w ruchu lądowym”, a więc zdarzenie zakłócające w sposób nagły i groźny ruch lądowy, sprowadzające konkretne, rozległe i dotkliwe skutki obejmujące większą liczbę ludzi lub mienie w znacznych rozmiarach oraz niosące ze sobą zagrożenie bezpieczeństwa powszechnego (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 1975 r., V KZP 2/74, OSNKW 1975/3–4, poz. 33).

W świetle ujawnionych okoliczności bezspornym jest, iż katastrofa w ruchu lądowym sprowadzona zachowaniem oskarżonego zagrażała życiu i zdrowiu wielu osób, tj. pasażerów i członków obsługi pociągu (...) o numerze (...)- (...) relacji K.- P. (obejmującej grupę większą, aniżeli dziesięć osób – tak m.in. Sąd Apelacyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 5 lipca 2018 r., II AKa 104/18, Lex nr 2547712 i Sąd Apelacyjny we Wrocławiu z dnia 13 czerwca 2017 r., II AKa 129/17, Lex nr 2344210), jak również mieniu w wielkich rozmiarach w postaci przede wszystkim składu pociągu o numerze (...)- (...) oraz infrastrukturze na przejeździe kolejowym w B., co zresztą potwierdziła dokumentacja z przeprowadzonego postępowania likwidacyjnego oraz raport końcowy komisji kolejowej, uznając, iż na skutek inkryminowanego zdarzenia zniszczeniu uległo mienie w postaci taboru kolejowego w kwocie nie mniejszej niż 7.615.184,24 zł oraz infrastruktury kolejowej w kwocie 374.370,95 zł.

Kontynuując wskazać należy, iż za niewątpliwe uznano zrealizowanie przez B. Ż. czynności sprawczej polegającej na „sprowadzeniu” katastrofy w ruchu lądowym, albowiem przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało w sposób jednoznaczny istnienie związku przyczynowo – skutkowego pomiędzy zachowaniem oskarżonego, a wystąpieniem zjawiska katastrofy w ruchu lądowym. To bowiem oskarżony B. Ż. w dniu 10 stycznia 2024 r. wjechał kierowanym przez siebie samochodem ciężarowym marki I. o nr rej. (...) na przejazd kolejowo-drogowy, nie zachowując przy tym szczególnej ostrożności, w tym przede wszystkim nie stosując się do znaku B-20 (...) i nie zatrzymując pojazdu, przez co nie dokonał należytej obserwacji torowiska, co z kolei pozwoliłoby mu na bezpieczny przejazd przez torowisko, po którym po chwili przejechał pociąg (...) o numerze (...)- (...) relacji K.- P., w wyniku czego doszło do zderzenia ww. środków komunikacji.

Mając na uwadze powyższe bezspornym jest naruszenie przez oskarżonego podstawowych zasad ruchu drogowego, zwłaszcza tych uregulowanych w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r., Prawo o ruchu drogowym, jak również art. 5 ust. 1 p.r.d. i art. 28 ust. 1 p.r.d.

B. Ż. nie zachował bowiem szczególnej ostrożności, ani też nie upewnił się – przed wjazdem na przejazd kolejowo-drogowy – czy nie zbliża się pociąg (art. 28 ust. 1 p.r.d..). Zachowanie oskarżonego było wprost przeciwne, albowiem wjechał on bez zatrzymania – tj. przy niezastosowaniu się do znaku B-20 „STOP (art. 5 ust. 1 p.r.d.) – na przejazd kolejowo-drogowy, a przy tym nie upewnił się, czy nie nadjeżdża pociąg.

Niewątpliwym jest zatem, iż gdyby nie powyższe zachowanie oskarżonego, do zderzenia ciągnika siodłowego z pociągiem o numerze (...)- (...), a tym samym do zaistnienia katastrofy w ruchu lądowym, nigdy by nie doszło.

Powyższe wynika wprost z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zwłaszcza z pisemnej opinii biegłego sądowego w dziedzinie Pojazdy Mechaniczne, Ruchu Drogowego o specjalności: kryminalistyczno-techniczna, rekonstrukcja wypadku drogowego, ustalenie stanu technicznego pojazdów samochodowych, eksploatacja pojazdów, technika samochodowa, ruch drogowy. Kosztorysowanie i wycena pojazdów mechanicznych i urządzeń, technika oraz taktyka jazdy, uzupełnionej ustnie na rozprawie głównej przeprowadzonej w dniu 20 listopada 2024 r. Przedmiotowe opinie biegłego wsparte zostały jednocześnie raportem nr (...) Państwowej Komisji Badania Wypadków Kolejowych z dnia 3 stycznia 2025 r., w tym również relacją świadka P. S..

Za niewątpliwe uznać należy, iż oskarżony jako aktywny uczestnik ruchu drogowego – a w dodatku kierowca zawodowy – winien bezwzględnie przestrzegać zasad ruchu drogowego, a w sytuacji, gdy owe zasady zdecydował się naruszyć, wówczas powinien przedsiębrać wszelkie czynności, aby uniknąć stanu zagrożenia zarówno dla siebie, jak i innych uczestników ruchu.

W konsekwencji, jeżeli B. Ż. już zdecydował się wjechać na przejazd kolejowo-drogowy pomimo nie zatrzymania się przed nim, wówczas winien podjąć wszelkie starania, aby opuścić przejazd przed zjawieniem się na torze pociągu, co też w realiach przedmiotowej sprawy było niemożliwe z uwagi na to, iż podsądny nie przeprowadził jakichkolwiek działań, które pozwalałby mu na chociażby powzięcie informacji o zbliżającym się na przejazd pociągu.

Z uwagi na fakt, iż bezpośrednim następstwem zachowania oskarżonego polegającego na sprowadzeniu katastrofy w ruchu lądowym była śmierć załogi pociągu w osobach W. N. i S. K., co jednoznacznie wynikało z treści protokołów oględzin zewnętrznych i sekcji zwłok, koniecznym było przyjęcie kwalifikacji prawnej jego czynu z uwzględnieniem przepisu art. 173 § 4 k.k.

Kontynuując wskazać należy, że B. Ż. zarzuconego mu czynu polegającego na sprowadzeniu katastrofy w ruchu lądowym dopuścił się w sposób nieumyślny, albowiem brak jest jakichkolwiek obiektywnych i przekonujących podstaw ku temu, aby przyjąć istnienie po jego stronie woli sprowadzenia katastrofy w ruchu lądowym zagrażającej życiu i zdrowiu wielu osób oraz mieniu w wielkich rozmiarach (a więc działania w sposób umyślny z zamiarem bezpośrednim), czy też istnienie woli sprowadzenia katastrofy, ale nieobjęcia nią zakresu jej skutków, tj. do wywołania zagrożenia dla życia lub zdrowia wielu osób albo dla mienia w wielkich rozmiarach (a więc działania w sposób umyślny z zamiarem ewentualnym).

W konsekwencji, w oparciu o całokształt zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego przyjąć należało, iż w dniu 10 stycznia 2024 r. oskarżony B. Ż. działał w sposób nieumyślny, sprowadzając nieumyślnie katastrofę w ruchu lądowym zagrażającą życiu i zdrowiu wielu osób oraz mieniu w wielkich rozmiarach. Chociaż bowiem oskarżony świadomie naruszył podstawowe zasady ruchu drogowego i wjechał na przejazd kolejowo-drogowy, to jednak swoim zamiarem nie obejmował (nawet zamiarem ewentualnym poprzez godzenie się na taki przebieg zdarzenia) on ani sprowadzenia katastrofy w ruchu lądowym, ani tym bardziej wystąpienia jej skutków w postaci śmierci człowieka lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu wielu osób.

Podkreślić przy tym należy, że uczestnik ruchu, zwłaszcza kierujący pojazdem, z zasady nie jest podmiotem umyślnego spowodowania katastrofy, skoro jej skutki przede wszystkim jego mogłyby dotknąć. Regułą jest, że kierujący pojazdami powodują katastrofy nieumyślnie, na skutek niezachowania ostrożności wymaganej od prowadzącego pojazd. Przyjęcie, że sprawca sprowadzenia katastrofy działał umyślnie (w każdej z postaci zamiaru) z zasady prowadzi bowiem do uznania, że chciał lub przewidywał, godząc się na to, iż tragiczne skutki czynu dotkną również jego samego (A. Marek, Kodeks karny. Komentarz, Lex 2010, do art. 173 k.k.; T. Razowski [w:] J. Giezek [red.] Kodeks karny. Część szczególna. Komentarz, Lex 2014, do art. 173 k.k.; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 marca 1974 r., V KR 81/74, OSPiKA 1974, z. 12, poz. 264; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 maja 1974 r., III KR 407/73, OSNPG 1974, nr 10, poz. 109).

W poddanym osądowi przypadku z całą stanowczością można stwierdzić, iż nie mieliśmy do czynienia z zamachem samobójczym B. Ż., dlatego też przyjmowanie po jego stronie wystąpienia umyślności nawet w zamiarze ewentualnym jawi się jako całkowicie bezpodstawne i niczym nieudowodnione. Istnienia po stronie B. Ż. rzeczonego zamiaru nie wykazano zresztą żadnym przeprowadzonym w toku niniejszego procesu dowodem. Z uwagi na powyższe brak było jakichkolwiek podstaw ku temu, aby przyjąć, iż B. Ż. działał w sposób umyślny, a tym samym by dokonać zmiany kwalifikacji prawnej jego czynu na art. 173 § 1 k.k. i art. 173 § 3 k.k. pomimo przyjęcia, że oskarżony naruszył przepisy ruchu drogowego w sposób umyślny.

4. KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i

środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia

z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się

do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

B. Ż.

1.

1.

Uznając winę i sprawstwo oskarżonego B. Ż. za przestępstwo z art. 173 § 2 k.k. i art. 173 § 4 k.k. za udowodnione, na podstawie art. 173 § 4 k.k. wymierzono mu karę 4 lat pozbawienia wolności.

Przedmiotowa kara jest adekwatna zarówno do stopnia zawinienia oskarżonego, jak i stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu.

W konsekwencji uznać należy, iż kara w tak określonym wymiarze spełni swoje cele i wdroży oskarżonego na powrót do przestrzegania porządku prawnego. W przypadku B. Ż. za okoliczności łagodzące uznano jego uprzednią niekaralność, częściowe przyznanie się do popełnienia zarzuconego mu czynu, a także szczere wyrażenie skruchy i przeproszenie pokrzywdzonych, czy też rodzin zmarłych pokrzywdzonych.

Jako okoliczność obciążającą poczytano natomiast zachowanie oskarżonego w dniu zdarzenia cechujące się rażącym lekceważeniem podstawowych zasad ruchu drogowego, wysoki stopień jego zawinienia oraz wysoki stopień społecznej szkodliwości popełnionego przez niego przestępstwa oraz skutki zdarzenia w tym w szczególności w postaci śmierci dwóch osób

Dodatkowo wzięto pod uwagę okoliczność, iż oskarżony – jako zawodowy kierowca – winien bezwzględnie przestrzegać zasad ruchu drogowego. W sytuacji zatem, gdy zdecydował się owe zasady naruszyć, prawnokarna reakcja na jego zachowanie musiała być odpowiednio surowa.

B. Ż.

2.

1.

Orzekając o karze za przypisane oskarżonemu przestępstwo, Sąd musiał też wziąć pod uwagę, iż oskarżony swoim nieumyślnym zachowaniem sprowadził katastrofę w ruchu lądowym zagrażającą życiu i zdrowiu wielu osób. Złamanie fundamentalnych zasad dot. brak zachowania szczególnej ostrożności, czy też braku zatrzymania pojazdu, nie stosując się tym samym do znaku B-20 (...) doprowadziło do tragicznego w skutkach zderzenia kolejowo-drogowego.

Takie okoliczności przypisanego oskarżonemu występku dowodzą, iż prowadzenie przez niego wszelkich pojazdów mechanicznych zagraża bezpieczeństwu w komunikacji, co przemawia za czasowym pozbawieniem go uprawnień do kierowania pojazdami.

W tej sytuacji zarówno wzgląd na wychowawczy aspekt kary, jak i społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu, uzasadniały w pełni orzeczenie wobec niego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Nadmienić należy, iż oskarżony wskazanych zachowań dopuścił się jako zawodowy kierowca.

Tym samym na podstawie art. 42 § 1 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. orzeczono wobec oskarżonego B. Ż. zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 lat.

Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że oskarżony aktualnie nie daje żadnej rękojmi przestrzegania obowiązujących w ruchu drogowym przepisów, wskutek czego koniecznym jest wyłączenie go z grona aktywnych jego uczestników, aby zapobiec popełnieniu przez niego kolejnego przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Pomimo fakultatywności rzeczonego środka karnego, w przypadku B. Ż. niewątpliwie ma on charakter obligatoryjny, jako że w świetle wyników niniejszego procesu prowadzenie jakiegokolwiek pojazdu przez oskarżonego zagraża bezpieczeństwu w komunikacji.

Dlatego też celem zapobieżenia popełnienia przez B. Ż. kolejnego przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, jak również celem wdrożenia go na powrót do przestrzegania przepisów ruchu drogowego, zastosowano wobec niego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 lat uznając, iż będzie to odpowiedni czas wychowawczego oddziaływania na niego, w toku którego winien on krytycznie przemyśleć swoje dotychczasowe zachowanie na drodze zwłaszcza w odniesieniu do sposobu przejeżdżania przez przejazdy kolejowe.

5. Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia

z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

B. Ż.

1.

1.

Na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczono oskarżonemu na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres jego zatrzymania i w sprawie od dnia 10 stycznia 2024 r. do dnia 11 stycznia 2024 r., godz. 23:30.

Wobec faktycznego zatrzymania oskarżonego w toku postępowania przygotowawczego, okres ten sąd zaliczył mu na poczet podlegającej wykonaniu kary pozbawienia wolności.

B. Ż.

2.

1.

Na podstawie art. 63 § 4 k.k., Sąd na poczet orzeczonego środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych zaliczył oskarżonemu B. Ż. okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 10 stycznia 2024 r.

6. inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,

a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

Sąd nie przychylił się jednak do wniosków oskarżyciela publicznego w zakresie orzeczenia o zadośćuczynieniu względem pokrzywdzonych J. Ś., I. C. oraz K. W. (1).

Nadmienić jednocześnie należy, iż pełnomocnik oskarżycieli posiłkowych W. i P. N. w toku rozprawy poinformował, iż wymienionym zostało wypłacone odszkodowanie od ubezpieczyciela. A z kolei pierwotny wniosek pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej E. K. (k. 1334) o orzeczenie nawiązki w kwocie 90.000 zł został następnie cofnięty (k. 1359), gdyż w sprawie tej prowadzone było postępowanie likwidacyjne zmierzające do zawarcia ugody.

Tym samym Sąd I instancji uprawniony był do odniesienia się do wniosku o zadośćuczynienie względem pokrzywdzonych J. Ś., I. C. oraz K. W. (1).

Należy wskazać, iż zadośćuczynienie, o jakim mowa w przepisie art. 446 § 4 k.c. pełni funkcję kompensacyjną, przyznana suma pieniężna ma zatem stanowić przybliżony ekwiwalent poniesionej szkody niemajątkowej. Powinna wynagrodzić doznane cierpienia fizyczne i psychiczne oraz ułatwić przezwyciężenie ujemnych przeżyć, aby w ten sposób przynajmniej częściowo przywrócona została równowaga zachwiana na skutek popełnienia czynu niedozwolonego przez sprawcę. Ze względu na kompensacyjny charakter zadośćuczynienia jego wysokość musi przedstawiać odczuwalną wartość ekonomiczną adekwatną do warunków gospodarki rynkowej, nie może jednak być nadmierna i prowadzić do wzbogacenia uprawnionego.

Sąd nie znalazł podstaw do orzeczenia na rzecz pokrzywdzonych żadnych kwot tytułem zadośćuczynienia, albowiem jak wynika ze specyfiki instytucji z art. 46 § 1 k.k. w wyniku zdarzenia musiałby dojść do pogorszenia sytuacji życiowej tych osób, co też w realiach przedmiotowej sprawy nie miało miejsca. Biegły z zakresu medycyny sądowej każdorazowo przyjął bowiem, iż wskazywani pokrzywdzeni nie wymagali jednak pilnej interwencji medycznej w postaci leczenia na oddziale intensywnej terapii albo pilnego przetoczenia produktów krwiopochodnych.

7. KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

B. Ż.

O kosztach procesu Sąd orzekł w myśl zasady, iż to oskarżony – a nie Skarb Państwa - powinien je ponieść, bowiem to jego zachowania były przyczyną ich powstania (art. 627 k.p.k.).

Dlatego też Sąd zobowiązał oskarżonego do zwrotu na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych w kwocie 18.261,61 zł oraz wymierzył mu opłatę w wysokości 400 zł.

7. Podpis

sędzia Robert Grześ

P., dnia 24 marca 2025 r.