Treść orzeczenia
Postanowienie
Dnia 28 czerwca 2016 roku
Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący - Sędzia SO Leszek Dąbek
Sędziowie SO Barbara Braziewicz (spr.)
SO Roman Troll po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 czerwca 2016 r. w Gliwicach sprawy egzekucyjnej z wniosku wierzyciela J. S. (S.) przeciwko dłużnikowi A. C. (C.) w przedmiocie skargi dłużnika na czynności Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Wodzisławiu Śląskim M. D. w sprawie o sygn. akt Km 102/14 na skutek zażalenia dłużnika na rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 1 postanowienia Sądu Rejonowego w Wodzisławiu Śląskim z dnia 24 sierpnia 2015 r., sygn. akt I Co 1675/14 postanawia: oddalić zażalenie.
SSO Roman Troll SSO Leszek Dąbek SSO Barbara Braziewicz
Uzasadnienie
Zaskarżonym rozstrzygnięciem zawartym w punkcie 1 postanowienia z dnia 24 sierpnia 2015 r. Sąd Rejonowy w Wodzisławiu Śląskim sprostował swoje postanowienie z dnia 7 listopada 2015 r. w ten sposób, że w miejsce danych osobowych Przewodniczącego „SSR Barbara Brej-Kuzar” wpisał właściwe „SSR Joanna Heda-Adamczyk”. W uzasadnieniu podniesiono, że na skutek omyłki wpisano dane Przewodniczącej jako „SSR Barbara Brej-Kuzar”, a tymczasem postanowienie zostało wydane i podpisane przez SSR Joannę Hedę-Adamczyk.
Zażalenie na to postanowienie wniósł dłużnik wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zniesienie postępowania w zakresie dotkniętym nieważnością, tj. co do postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 7 kwietnia 2015 r. W uzasadnieniu podniesiono, że postanowienie z 7 kwietnia 2015 r. stanowi orzeczenie nieistniejące, albowiem sędzia, która je wydała nie podpisała się zarówno pod jego sentencją jak i uzasadnieniem. Wskazano, że zaskarżone orzeczenie o sprostowaniu tego postanowienia stanowi rażące naruszenie prawa. Powołując się na orzeczenie Sądu Najwyższego stwierdził, że ugruntowana linia orzecznictwa zaprzecza możliwości sprostowania oznaczenia składu orzekającego.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Zażalenie dłużnika nie mogło odnieść skutku, a zaskarżone postanowienie należy uznać za trafne.
Sąd pierwszej instancji prawidłowo dokonał ustaleń faktycznych i wskazał właściwą podstawę prawną swego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, które to Sąd Okręgowy przyjmuje za własne.
Zgodnie z treścią art. 350 k.p.c. sprostowaniu podlegają niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Istotą sprostowania jest to, aby usuwało ono błędy, które nie decydują o merytorycznej treści samego uzasadnienia. Jest to pogląd utrwalony w orzecznictwie i doktrynie, poparty wieloma orzeczeniami Sądu Najwyższego (vide orzeczenie z dnia 27 kwietnia 1937 r., I C 2429/33, OSN(C) 1934/12/790; wyrok z dnia 17 czerwca 2014 r., I CSK 422/13, LEX nr 1532772, postanowienie z dnia 13 czerwca 2013 r., V CZ 28/13, LEX nr 1375536 i wiele innych). Sprostowanie nie może prowadzić, więc do tego, aby uległ zmianie charakter prostowanego orzeczenie lub jego istota. Niedokładności, błędy i omyłki muszą być więc na tyle oczywiste, iż znajdują oparcie w faktach.
W niniejszej sprawie doszło do sprostowania nazwiska sędziego będącego członkiem składu orzekającego. W ocenie Sądu Okręgowego sprostowanie w tym zakresie nie powoduje zmiany treści merytorycznej postanowienia, nie jest rażącym naruszeniem prawa, a tym bardziej nie powoduje ono nieważności postępowania. Prawdą jest, na co zresztą wskazał skarżący, że Sąd Najwyższy w przeszłości wyraził pogląd o niedopuszczalności sprostowania w tym wypadku, należy jednak podkreślić, że nie jest to utrwalona linia orzecznicza. Podkreślić bowiem należy, że w nowszych orzeczeniach, w tym Sądu Najwyższego, występuje pogląd, wedle którego sprostowanie w tym zakresie jest dopuszczalne. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 4 kwietnia 2000 r. (I PKN 476/99, OSNP 2001/16/515) wskazał, że w takim wypadku nie zachodzi nieważność postępowania. Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 25 maja 2011 r. (I OZ 369/11, LEX nr 795332) stwierdzając, że dopuszczalne jest sprostowanie nazwisk sędziów omyłkowo wymienionych w orzeczeniu i zastąpienie ich nazwiskami tych sędziów, którzy rzeczywiście brali udział w wydaniu orzeczenia, podkreślając zarazem, iż w takim wypadku nie zachodzi nieważność postępowania. Pogląd wyrażony w tych orzeczeniach Sąd Okręgowy w pełni podziela i przyjmuje na własny, mając na uwadze również to, że jest to pogląd aprobowany przez przedstawicieli doktryny (tak np. A. Jakubecki [w:] H. Dolecki (red.), T. Wiśniewski (red.), „Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz”, Warszawa 2013). Wobec powyższego, zarzuty, jakie podnosił żalący, nie mogły zostać uznane za trafne.
Z tych względów, oddalono zażalenie dłużnika na skutek nie stwierdzenia wad zaskarżonego postanowienia wskazanych w zażaleniu i podlegających uwzględnieniu z urzędu.
Reasumując, zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, dlatego zażalenie dłużnika jako bezzasadne oddalono na podstawie art. 385 k.p.c. w związku z art. 397 § 2 k.p.c w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.
SSO Roman Troll SSO Leszek Dąbek SSO Barbara Braziewicz