Treść orzeczenia
Sygn. akt III Ca 46/15
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 3 marca 2015 r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący - Sędzia SO Leszek Dąbek
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 marca 2015 r. w Gliwicach sprawy z powództwa D. S. przeciwko S. K. o zapłatę na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 5 lutego 2014 r., sygn. akt I C 1947/13
1. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że oddala powództwo;
2. zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 30 zł (trzydzieści złotych) z tytułu zwrotu kosztów postępowania odwoławczego.
SSO Leszek Dąbek
Uzasadnienie
Powód D. S. żądał zasądzenia na jego rzecz od pozwanego S. K. kwoty 600zł z ustawowymi odsetkami od dnia 16 11 2012r. oraz zwrotu kosztów procesu.
Uzasadniając żądanie twierdził, że pozwany nie wywiązał się z łączącej strony umowy sprzedaży płyt granitowych oraz żwirku i pomimo wyznaczenia mu przez powoda terminu nie zwrócił mu uiszczonej ceny 600zł.
Sąd Rejonowy w Zabrzu sporządził w dniu 28 06 2013r. nakaz zapłaty,
w którym polecił pozwanemu zapłacić powodowi dochodzone należności.
Pozwany S. K. wniósł sprzeciw od nakazu zapłaty w którym wnosił o oddalenie powództwa oraz zasądzenie na jego rzecz od powoda zwrotu kosztów procesu.
Zarzucił, że nie ciąży na nim obowiązek zapłaty powodowi dochodzonych należności, gdyż umowa została zawarta przez powoda z P.H.U. (...), której właścicielem jest T. K..
Sąd Rejonowy w Zabrzu w wyroku z dnia 5 02 2014r. uwzględnił powództwo i orzekł o kosztach procesu.
W ustalonym stanie faktycznym w motywach rozstrzygnięcia stwierdził, że w materiale sprawy brak jest podstaw do przyjęcia, że przedmiotowa umowa łączyła powoda z firmą Kajman, Ocenił, że pozwany nie wywiązał się z łączącej strony umowy sprzedaży (zdefiniowanej w art. 535 § 1 k.c.) i powód w oparciu o regulację art. 491 § 1 k.c. skutecznie od niej odstąpił, co rodzi po jego stronie skuteczne względem pozwanego roszczenie o zwrot uiszczonej ceny w kwocie 600zł i uznał powództwo za uzasadnione. O należnych powodowi odsetkach za opóźnienie się pozwanego w zapłacie należności głównej orzekał stosując regulację art. 481 § 1 k.c. a kosztach procesu orzekał na podstawie art. 98 § 1 k.p.c.
Orzeczenie zaskarżył pozwany S. K. , który wnosił „o jego uchylenie i wyrokowanie na nowo”.
W apelacji między innymi podnosił, że umowa „nie dotyczyła S. K.”.
Sąd Okręgowy ustalił i zważył, co następuje
Pozwany wnosząc sprzeciw od nakazu zapłaty zaprzeczył, iż łączyła go
z powodem przedmiotowa umowa sprzedaży (zgodnie z jego twierdzeniami ma ona łączyć powoda z T. K. właściciela przedsiębiorstwa działającego pod firmą P.H.U. (...))
Okoliczność ta była zatem sporna pomiędzy stronami, co stosownie
do regulacji art. 6 k.c. nakładało na powoda obowiązek jej wykazania.
Na tę okoliczność zaoferował on Sądowi pierwszej instancji dowody
z wydruków korespondencji elektronicznej oraz przesłuchania stron.
Wydruki z korespondencji elektronicznej nie są opatrzone podpisami stron i jako takie nie są dokumentami w rozumieniu art. 244 i nast. k.c.
Nie korzystają one zatem z żadnych domniemań prawnych zastrzeżonych dla dokumentów.
Przeprowadzenie z nich dowodów stanowi przewidziany w art. 309 k.p.c. dowód z innych środków dowodowych.
Wiarygodność uzyskanych wyniku przeprowadzenia tego dowodu informacji jest nikła i w celu ich uwiarygodnienia konieczne było przeprowadzenie innych dowodów.
Zaoferowany Sądowi przez powoda dowód z przesłuchania stron został oddalony na rozprawie w dniu 5 02 2014r. w obecności reprezentującego powoda fachowego pełnomocnika.
Pomimo tego od tej decyzji sądowej nie wniesiono - przewidzianych
w art. 162 k.p.c. – zastrzeżeń, stąd też decyzja ta nie podlega kontroli Sądu odwoławczego.
W następstwie tego w materiale sprawy brak jest wiarygodnych informacji pozwalających poczynić pozytywne ustalenia dotyczące omawianej okoliczności.
Z tej przyczyny okoliczność tę należy uznać za niewykazaną i tym samym poczynione w tej kwestii ustalenia faktyczne są wadliwe, wobec czego należało je wyrugować z podstawy faktycznej orzeczenia.
Z tych też względów Sąd odwoławczy - z powyższą modyfikacją - przyjął za własne ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji.
W ich świetle dokonana przez Sąd Rejonowy ocena prawna jest wadliwa.
Powód wnosząc powództwo twierdził bowiem, że łączyła go z pozwanym umowa sprzedaży w rozumieniu art. 535 k.c. co stosownie do regulacji art. 231 k.p.c. wyznacza zakres kognicji Sądu w niniejszej sprawie.
Wbrew dyrektywie zawartej w art. 6 k.c. w toku postępowania nie wykazano jednak, iż taka umowa została przez strony zawarta (powyżej).
Dlatego powództwo powoda jako niewykazane jest bezzasadne i jako takie należało je oddalić, co czyni apelacje uzasadnioną i prowadziło do zmiany zaskarżonego orzeczenia.
Niezależnie od tego, gdyby nawet przyjąć, iż strony łączyła umowa sprzedaży, to w toku postępowania nie wykazano, że powód skutecznie od niej odstąpił.
Z tej przyczyny w dalszym ciągu umowa ta by istniał oraz łączyła strony
i tym samym powodowi co do zasady nie mogłoby przysługiwać dochodzone
od pozwanego roszczenie o zwrot uiszczonej ceny, a jedynie mogłoby mu przysługiwać roszczenie o spełnienie przez pozwanego świadczenia w postaci wydania powodowi zakupionych płyt granitowych oraz żwirku.
Reasumując zaskarżony wyrok jest wadliwy i dlatego apelację pozwanego jako uzasadnioną uwzględniono zmieniając zaskarżony wyrok w oparciu o regulację art. 386 § 1 k.p.c.
O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono stosując regulację art. 98 § 1 k.p.c., biorąc pod uwagę, iż powód uległ w całości w postępowaniu odwoławczym, wobec czego powinien zwrócić pozwanemu poniesione przez niego w tym postępowaniu koszty procesu
SSO Leszek Dąbek