descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt III Ca 203/20

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 29 stycznia 2021 r.

Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący – Sędzia Sądu Okręgowego Leszek Dąbek

SSO Leszek Dąbek

Uzasadnienie

Powódka (...) Bank (...) Spółka Akcyjna w K. żądała zasądzenia na jej rzecz od pozwanej N. W. (2) kwoty 1023,18 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 25 01 2019r. oraz o zwrot kosztów postępowania.

W uzasadnieniu powództwa twierdziła, że pozwana nie wywiązała się z zawartej przez strony umowy pożyczki gotówkowej.

Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie 29 01 2019r. wydał nakaz zapłaty w elektronicznym postępowaniu upominawczym, uwzględniając żądanie pozwu.

Pozwana N. W. (1) wniosła sprzeciw, w którym wniosła o oddalenie powództwa oraz o zwrot kosztów procesu.

Zarzucała, między innymi, że powód nie wykazał zasadności i wysokości dochodzonego roszczenia.

Sąd Rejonowy w Raciborzu w wyroku z dnia 15 11 2019r. oddalił powództwo (pkt 1) oraz zasądził od powódki na rzecz pozwanej kwotę 287 zł tytułem zwrotu kosztów procesu (pkt 2).

W ustalonym stanie faktycznym w motywach orzeczenia jako źródło dochodzonych roszczeń wskazał regulację art. 720 § 1 k.c. Stwierdził, że powódka „wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 6 k.c. nie dołączył żadnych dokumentów, z których wynikałoby, że zawarła skutecznie umowę z zwaną oraz by doszło do wypowiedzenia umowy, gdyż złożona do alt umowa stanowi komputerowy wydruk nie podpisany przez strony” i już tylko z tego powodu oddalił powództwo. Ponadto ocenił, że sobaczony do akt „tzw. cracking” nie stanowi dowodu skutecznego doręczenia N. W. (2) oświadczenia banku o wypowiedzeniu umowy. Z umowy wynika, że została ona zawarta do 22 07 2021r. o przy braku jej skutecznego wypowiedzenia roszczenie należy uznać za przedwczesne i niewymagalne, co dodatkowo przemawia za oddaleniem powództwa.

O kosztach orzekł w oparciu o regulację art. 98 k.p.c.

Orzeczenie zaskarżyła (...) Bank (...) Spółka Akcyjna w K. , która wniosła o jego zmianę poprzez „ zasądzenie od pozwanej na jej rzecz kwoty 1023,18 zł wraz odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 25 01 2019r. do dnia zapłaty i kosztów postępowania za pierwszą instancję” oraz zasądzenie od pozwanej na jej rzecz kosztów postępowania apelacyjnego.

Zarzuciła, że przy ferowaniu wyroku naruszono przepisy prawa materialnego i procesowego tj.:

a) art. 232 k.p.c. w zw. z art. 230 k.p.c. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, co wyraża się w nieuzasadnionym przyjęciu, że powódka nie udowodniła zawarcia umowy pożyczki w sytuacji, gdy pozwana ograniczyła się do podniesienia gołosłownych zaprzeczeń oraz zarzutów proceduralnych, nie wdając się jednocześnie w spór merytoryczny dotyczący faktów;

b) art. 232 k.p.c. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, co wyraża się w nieuzasadnionym przyjęciu, że powódka nie udowodniła zawarcia umowy pożyczki, podczas gdy powódka przedstawiła kompleksowy materiał dowodowy pozostający w relacji spójności z zakwestionowanym przez sąd I instancji wydrukiem umowy. Tytułem przykładu podała, że Sąd Rejonowy nie odniósł się do elektronicznego potwierdzenia zawarcia umowy oraz potwierdzenia uruchomienia kredytu;

c) art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 309 k.p.c. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów z umowy pożyczki oraz elektronicznego potwierdzenia zawarcia umowy pożyczki, co wyraża się w nieuzasadnionej deprecjacji ich wartości dowodowej, pomimo że przedmiotowe wydruki mieszczą się w zakresie definicyjnym „innych środków dowodowych niż wymienione w artykułach poprzedzających" w rozumieniu art. 309 k.p.c., a ich treść pozostawała w relacji wzajemnej spójności;

d) art. 233 § 1 k.p.c. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów z wydruk z e-monitoringu Poczty Polskiej, co wyraża się w nieuzasadnionym przyjęciu jakoby „tracking nie stanowił dowodu skutecznego doręczenia [pozwanej] oświadczenia banku o wypowiedzeniu umowy", podczas gdy ww. e-monitoring Poczty Polskiej jest powszechnie stosowanym źródłem monitorowania przesyłek rejestrowanych, a pozwana nie podniosła żadnych okoliczności ani dowodów, które pozwoliłyby na zanegowanie treści wynikających z wydruku wygenerowany dla przesyłki (...), tj. faktu skutecznego dostarczenia pozwanej oświadczenia o wypowiedzeniu z dnia 20 10 2018 r.;

e) art. 7 ust. 1 oraz 3 w zw. z art. 69 ust. 2 ustawy z dnia 29 08 1997 r. - Prawo bankowe, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że powódka nie wykazała skutecznego zawarcia przez strony umowy pożyczki, pomimo iż pozwana nie żądała od powódki przedłożenia nośnika informacji w celu podjęcia dalszej aktywności dowodowej zmierzającej do wykazania, że nie jest autorem podpisów złożonych drogą elektroniczną.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje

Sąd pierwszej instancji trafnie zakwalifikował dochodzone roszczenia

oraz słusznie uznał, że na powódce - zgodnie z regulacją art. 6 k.c. - ciąży obowiązek ich wykazania,

Jednak przedwcześnie i co za tym idzie błędnie ocenił, że skarżący „przedstawiając” jedynie nieuwierzytelnione kserokopie dokumentów nie sprostał temu obowiązkowi. (Sąd Rejony dopuścił przedłożone przez powódkę dowody z kserokopii dokumentów i wydruków komputerowych, jednak odmówił przyznania im mocy dowodowej).

Umknęło bowiem jego uwadze, że stosownie do regulacji art. 126 § pkt 3 k.p.c. w związku z art. 187 § 1 k.p.c. pozew powinien jedynie zawierać „dowody na poparcie przytoczonych okoliczności”, co jednak nie jest równoznaczne z obowiązkiem dołączenia do niego oryginałów dokumentów stanowiących źródła dowodowe, bądź ich odpowiedników w postaci prawidłowo poświadczonych ich odpisów przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub radcą Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej (art. 129 § 2 k.p.c.).

Konieczność ich przedłożenia jest bowiem uzależniona od tego, czy zachodzi potrzeba przeprowadzenia z nich dowodu (nie zachodzi ona w przypadkach przewidzianych w art. 227 - 230 k.p.c.), czy ich przedłożenia zażądał przeciwnik strony

(art. 129 § 1 k.p.c.), czy też kiedy sąd w okolicznościach sprawy uzna za konieczne przejrzenie oryginału dokumentu, np. poweźmie wątpliwości co do jego sporządzenia lub treści (art. 250 § 2 k.p.c.)

W każdym z tych przypadków przyjąć jednak należy, że przed przystąpieniem do przeprowadzania postępowania dowodowego sąd rozpoznający sprawy (faktycznie przewodniczący składu orzekającego) zażąda ich przedstawienia (art. 208 § 1 pkt 5 k.p.c.).

Sąd Rejonowy rozpoznając niniejszą sprawę nie wywiązał się z tego obowiązku.

Tym samym naruszył wskazaną powyżej regulację prawną, co w świetle motywów zaskarżonego orzeczenia skutkowało nierozpoznaniem przez niego sąd istoty sprawy.

Czyni to apelację uzasadnioną i prowadziło do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania przy zastosowaniu regulacji art. 386 § 4 k.p.c.

Reasumując zaskarżony wyrok jest wadliwy i dlatego apelację powódki jako uzasadnioną uwzględniono orzekając jak w sentencji na mocy regulacji art. 386 § 4 k.p.c.

Sąd Rejonowy rozpoznając ponownie sprawę uwzględni zawartą powyżej ocenę prawną i jeżeli powtórnie uzna za konieczne przeprowadzenie w sprawie postępowania dowodowego z oryginałów dokumentów (oceni, że twierdzenia pozwu „ budzą uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa”), to w oparciu

o regulację art. 208 § 1 pkt 5 k.p.c. zobowiąże powódkę - w zakreślonym jej terminie - do przedłożenia oryginałów dokumentów lub ich prawidłowo uwierzytelnionych odpisów (dotyczy to również wydruków komputerowych będących innymi środkami dowodowymi w rozumieniu art. 309 k.p.c.).

Następnie w zależności od tego czy zostaną one przedłożone, przeprowadzi z nich dowody albo dowody ten pominie.

Orzekając w sprawie dokona oceny zebranego w sprawie materiału i poczyni ustalenia faktyczne dotyczące wypowie się, czy uznał je za nieudowodnione, a jeżeli tak to w jakim wszystkich istotnych okoliczności sprawy okoliczności, bądź też jednoznaczne w uzasadnieniu orzeczenia zakresie.

SSO Leszek Dąbek