Treść orzeczenia
Sygn. akt III AUz 168/17
Postanowienie
Dnia 27 czerwca 2017 r.
Sąd Apelacyjny – Wydział III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku
w składzie następującym:
Przewodniczący: SSA Iwona Krzeczowska- Lasoń (spr.)
Sędziowie: SA Lucyna Ramlo
SA Małgorzata Gerszewska po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2017 r. w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym w sprawie P. S. z udziałem K. G. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w W. o ustalenie zażalenia P. S. na postanowienie Sądu Okręgowego we Włocławku IV Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 27 czerwca 2016 r., sygn. akt IV U 697/14 postanawia: oddalić zażalenie.
SSA Lucyna Ramlo SSA Iwona Krzeczowska- Lasoń SSA Małgorzata Gerszewska
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 27 czerwca 2016 r. Sąd Okręgowy odrzucił zażalenie P. S. na zarządzenie przewodniczącego z dnia 25 maja 2016 r. o zwrocie wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, na mocy art. 370 k.p.c w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. Sąd wskazał, że katalog orzeczeń, od których przysługuje środek zaskarżenia w sposób wyczerpujący określony został w art. 394 k.p.c. i nie obejmuje zarządzenia o zwrocie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych oraz wniosku o ustanowienie adwokata z urzędu. Co prawda doręczając ubezpieczonemu odpis zarządzenia z dnia 25.05.2016r. o zwrocie wniosku o ustanowienie pełnomocnika za urzędu Sąd pouczył go o prawie do wniesienia zażalenia na to zarządzenie, to jednak pouczenie to uznać należy za błędne.
Zażalenie na to postanowienie złożył wnioskodawca podnosząc, że skoro został błędnie o prawie do złożenia zażalenia za zarządzenie o zwrocie wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, to okoliczność ta przemawia za uchyleniem zaskarżonego postanowienia.
Sąd Apelacyjny zważył co następuje
Zażalenie wnioskodawcy okazało się bezzasadne.
Przede wszystkim wskazać należy, że zupełnie chybiony jest zarzut uwypuklający fakt, że doręczając skarżącemu zarządzenie przewodniczącego z dnia 25 maja 2016 r. o zwrocie wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, pouczono go o przysługującym mu prawie do wniesienia zażalenia na przedmiotowe zarządzenie. Podkreślenia bowiem wymaga, że ewentualne błędne pouczenie strony o przysługującym tej stronie środku odwoławczym nie spowoduje wykreowania prawa do wniesienia takiego środka odwoławczego w sytuacji, gdy ustawa procesowa nie przewiduje możliwości wnoszenia środka odwoławczego i kontroli instancyjnej danego orzeczenia.
Sąd Odwoławczy popiera ocenę dokonaną w zaskarżonym postanowieniu z dnia 27 czerwca 2016 r., że zażalenie na zarządzenie o zwrocie wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu jest niedopuszczalne z mocy ustawy.
Zażalenie, w odróżnieniu od apelacji, jako zwykły środek odwoławczy, przysługuje na te postanowienia sądu pierwszej instancji, które kończą postępowanie w sprawie lub też dotyczą rozstrzygnięć incydentalnych. O ile te pierwsze zawsze są zaskarżalne zażaleniem, o tyle te drugie tylko w przypadkach enumeratywnie wyliczonych w powołanym przepisie. Samo to wyliczenie, w nawiązaniu do redakcji przepisu, a w szczególności wyrażenia „a ponadto”, nadaje powołanemu uregulowaniu charakter normy szczególnej, wyłączając tym samym możliwość jej rozszerzającego interpretowania. Stosownie zatem do regulacji prawnej określonej w art. 394 § 1 k.p.c., zażalenie przysługuje tylko na postanowienie Sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie oraz w sprawach określonych w katalogu art. 394 § 1 pkt 1 –11 k.p.c. W katalogu tym nie wskazano zarządzenia o zwrocie wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Zażalenie w tym zakresie jest dopuszczalne jedynie na postanowienie odmawiające ustanowienia adwokata lub radcy prawnego lub ich odwołania (art. 394 § 1 pkt 2 k.p.c.), jak również postępowanie to nie kończyło postępowania w niniejszej sprawie, dlatego nie przysługiwało na nie zażalenie również na podstawie ogólnej wynikającej z art. 394 § 1 k.p.c.
W związku z powyższym uznać należy, że rację miał Sąd orzekający zaskarżonym postanowieniem z dnia 27 czerwca 2016 r., że wobec faktu, iż ustawa procesowa nie przewiduje możliwości kontroli instancyjnej postanowień o zwrocie wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, zażalenie wniesione na taką decyzję procesową należy uznać za niedopuszczalne z mocy ustawy. To zaś powoduje, że w pełni prawidłowe i uzasadnione jest zaskarżone postanowienie o odrzucenie zażalenia.
Sąd Apelacyjny uznał, że zażalenie nie dostarczyło żadnych argumentów pozwalających na wzruszenie zaskarżonego postanowienia i z przytoczonych wyżej względów, na podstawie art.385 k.p.c. w zw. z art.397 § 2 k.p.c. orzekł jak w sentencji.
SSA Lucyna Ramlo SSA Iwona Krzeczowska- Lasoń SSA Małgorzata Gerszewska