Treść orzeczenia
Sygn. akt II W 320/19
Wyrok zaoczny
W imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
27 czerwca 2019 r.
Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze Wydział II Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Anna Skibińska
Protokolant: Katarzyna Jagiełło
po rozpoznaniu na rozprawie sprawy : P. B. córki A. i J. zd. K. ur. (...) obwinionej o to, że: W dniu 10 stycznia 2019 roku około godziny 14:00 w K. przy ulicy (...), woj. (...), nie zachowała nakazanych środków ostrożności przy trzymaniu psa w wyniku czego doszło do pogryzienia A. M., które spowodowało zagrożenie dla jej zdrowia, tj. o czyn z art. 77 par. 2 kw.
I. uznaje obwinioną P. B. za winną popełnienia zarzucanego jej czynu opisanego w części wstępnej wyroku tj. wykroczenia z art. 77 § 2 k.w. i za to na podstawie art. art. 77 § 2 k.w. wymierza jej karę grzywny w wysokości 300 (trzystu) złotych;
II. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 121 § 1 k.p.o w. zwalnia obwinioną P. B. od ponoszenia kosztów sądowych w całości,
III. na podstawie art. 119 § 1 k.p.o w. zasądza od obwinionej P. B. na rzecz I. M. - przedstawicielki ustawowej małoletniej oskarżycielki posiłkowej A. M. kwotę 360 (trzystu sześćdziesięciu) złotych tytułem ustanowienia pełnomocnika z wyboru
Uzasadnienie
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
10 stycznia 2019 roku około godziny 14:00 w K. przy ulicy (...) P. B. nie zachowała środków ostrożności przy trzymaniu psa, na skutek czego doszło do pogryzienia dłoni A. M., które spowodowało zagrożenie dla jej zdrowia.
Dowód: wyjaśnienia obwinionej P. B. – k. 23, zeznania świadka P. M. – k. 11, zeznania świadka I. M. – k. 19, dokumentacja medyczna – k. 14,, notatka urzędowa – k. 5, 9,10.
P. B. nie była uprzednio karana.
Dowód – dane o niekaralności k. 25.
P. B. nie posiada majątku. W. pracę zarobkową w oparciu o umowę o pracę uzyskując miesięczny dochód w kwocie 1.300 złotych. Ma na utrzymaniu dwóch synów.
Dowód: dane o osobie – k. 22.
W toku czynności wyjaśniających P. B. przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu.
Sąd zważył, co następuje
Sąd uznał za wiarygodne wyjaśnienia obwinionej wobec braku podstaw do ich kwestionowania.
Sąd dał wiarę zeznaniom świadków przesłuchanych w sprawie, albowiem wzajemnie ze sobą korespondowały. Relacje świadków i obwinionej różnią się w detalach, zgodnie potwierdzają zaistnienie czynu zarzucanego obwinionej.
Treść dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy nie budzi w ocenie Sądu wątpliwości, gdyż zostały on sporządzone w prawidłowy sposób, przez osoby posiadające ku temu stosowne uprawnienia, a ich treść nie była w toku postępowania kwestionowana.
P. B. jest zdolna do zawinienia. Nie była niepoczytalna, osiągnęła odpowiedni wiek i stopień rozwoju intelektualnego, a więc miała możliwość rozpoznania bezprawności popełnionego czynu.
Sprawstwo obwinionej w zakresie stawianego zarzutu nie budzi wątpliwości. Materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza popełnienie zarzucanego obwinionej czynu, stanowiącego wykroczenie z art. 77 § 2 k.w.
Art. 33 k w. stanowi, że organ orzekający wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę za dane wykroczenie, oceniając stopień społecznej szkodliwości czynu i biorąc pod uwagę cele kary w zakresie społecznego oddziaływania oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do ukaranego (§1). Wymierzając karę, organ orzekający bierze pod uwagę w szczególności rodzaj i rozmiar szkody wyrządzonej wykroczeniem, stopień winy, pobudki, sposób działania, stosunek do pokrzywdzonego, jak również właściwości, warunki osobiste i majątkowe sprawcy, jego stosunki rodzinne, sposób życia przed popełnieniem i zachowanie się po popełnieniu wykroczenia (§ 2). Jako okoliczności łagodzące uwzględnia się w szczególności działanie sprawcy wykroczenia pod wpływem ciężkich warunków rodzinnych lub osobistych; działanie sprawcy wykroczenia pod wpływem silnego wzburzenia wywołanego krzywdzącym stosunkiem do niego lub do innych osób; działanie z pobudek zasługujących na uwzględnienie; prowadzenie przez sprawcę nienagannego życia przed popełnieniem wykroczenia i wyróżnianie się spełnianiem obowiązków, zwłaszcza w zakresie pracy; przyczynienie się lub staranie się sprawcy o przyczynienie się do usunięcia szkodliwych następstw swego czynu (§ 3). Jako okoliczności obciążające uwzględnia się w szczególności działanie sprawcy w celu osiągnięcia bezprawnej korzyści majątkowej; działanie w sposób zasługujący na szczególne potępienie; uprzednie ukaranie sprawcy za podobne przestępstwo lub wykroczenie; chuligański charakter wykroczenia; działanie pod wpływem alkoholu, środka odurzającego lub innej podobnie działającej substancji lub środka; popełnienie wykroczenia na szkodę osoby bezradnej lub osoby, której sprawca powinien okazać szczególne względy; popełnienie wykroczenia we współdziałaniu z małoletnim (§ 4). Przepisy § 1-4 stosuje się odpowiednio do środków karnych (§ 5).
Dokonując wymiaru kary i środka karnego Sąd miał na uwadze dyrektywy określone w art. 33 k.w. Za okoliczność łagodzącą Sąd przyjął przyznanie się do popełnienia zarzucanego obwinionej czynu. Sąd nie dopatrzył się okoliczności obciążających. W ocenie Sądu grzywna w wysokości trzystu złotych będzie kwotą odpowiednią, a jednocześnie wypełni cele kary w zakresie prewencji ogólnej i indywidualnej, uświadamiając sprawcy nieopłacalność niepoprawnego zachowania, zwłaszcza, że czyny takie należą do powszechnie bezzasadnie lekceważonych.
Sąd nie dopatruje się żądnych podstaw prawnych do uwzględnienia w postępowaniu w sprawie o wykroczenie wniosku pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej o zasądzenie zadośćuczynienia.
Z uwagi na sytuację życiową obwinionej Sąd zwolnił ją od kosztów sądowych w całości.
Sąd zasądził od obwinionej na rzecz oskarżycielki posiłkowej kwotę 360 złotych tytułem kosztów ustanowienia pełnomocnika z wyboru. Sąd nie zasądził tej należności w wysokości żądanej przez pełnomocnika, albowiem brak jakichkolwiek dowodów, ze należność z tytułu ustanowienia pełnomocnika wynosiła więcej niż kwota wskazana w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 w sprawie opłat za czynności adwokackie. Sprawa ma charakter prosty, nieskomplikowany, dlatego też Sąd nie dopatrzył się z urzędu przesłanek do zasądzenia tej należności w wysokości wyższej niż stawka minimalna.