Treść orzeczenia
Uzasadnienie
Formularz UK 1
Sygnatura akt
Sygn. akt II K 939/25
Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.
1.1. USTALENIE FAKTÓW
1.1. Fakty uznane za udowodnione
Lp.
Oskarżony
Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)
L. P.
W dniu 15 listopada 2025 r. w L. woj. (...) wbrew przepisom ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii posiadał przy sobie substancję psychotropowe w postaci amfetaminy o wadze 2.54 grama netto i mefedronu o wadze 0.63 grama netto, tj. przestępstwo z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii.
Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione
Dowód
Numer karty
1. W dniu 15 listopada 2025 r. mł. asp. K. C. oraz st. sierż. Ł. C. pełnili służbę patrolową w patroli zmotoryzowanym pojazdem oznakowanym (...) na terenie miasta L.. Około godziny 22:35 na ulicy (...) ww. funkcjonariusze Policji zauważyli osobę poruszającą się na hulajnodze elektronicznej, która przejechała przez przejazd kolejowy nie stosując się do znaku (...) . W związku z ujawnieniem wykroczenia dokonano zatrzymania osoby do kontroli. Nie stosującym się do sygnalizacji świetlnej okazał się być L. P.. Funkcjonariusze Policji rozpoznali mężczyznę jako osobę poszukiwaną przez Komendę Powiatową Policji w (...) celem doprowadzenia do Aresztu Śledczego (...) celem odbycia kary 8 miesięcy pozbawienia wolności za przestępstwo z art. 209 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.
2. L. P. został poinformowany o przyczynie zatrzymania, swoich prawach i obowiązkach. Następnie dokonano sprawdzenia odzieży wierzchniej zatrzymywanego mężczyzny oraz przenoszonego bagażu pod katem niebezpiecznych narzędzi oraz rzeczy prawnie zabronionych. W kieszeni wewnętrznej kurtki ujawniono srebrne zawiniątko, w którym znajdował się biały proszek. Mężczyzna oświadczył, że jest to amfetamina. W tej samej kieszeni odzieży mężczyzny ujawniono drugie srebrne zawiniątko ze skrystalizowaną substancją, na co L. P. oznajmił, iż nie wie co to jest, wiezie to swojemu znajomemu, których danych nie podał. Wykonane za pomocą testerów narkotycznych testy ww. substancji wskazały, że są to środku psychotropowe, których posiadanie jest prawem zabronione.
3. Z uwagi na taki obrót sytuacji hulajnogę elektryczną przekazano partnerce L. P., którą zgodnie z prośbą zatrzymanego - poinformowano o jego zatrzymaniu. Mężczyznę przewieziono do Komendy Powiatowej w (...), gdzie sprawdzono zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu L. P. oraz jego przeszukania. Wynik pomiaru 0,00 mg/l. Po wykonaniu czynności procesowych z udziałem ww. do sprawy osadzono go w PDOZ.
4. Z uwagi na uzasadnione podejrzenie, iż L. P. w miejscu swojego zamieszkania może posiadać większą ilość substancji, których posiadanie jest niezgodne z prawem, niezwłocznie przystąpiono do przeszukania pomieszczeń zajmowanych przez L. P.. W toku tego przeszukania nie znaleziono żadnych substancji odurzających ani psychotropowych.
5. Po przeprowadzeniu badań ambulatoryjnych zabezpieczonych substancji potwierdzono, że znalezione przy L. P. przedmioty to substancję psychotropowe w postaci amfetaminy o wadze 2.54 grama netto i mefedron o wadze 0.63 grama netto, na co zresztą wskazały uprzednio testery narkotyczne.
6. L. P. miał świadomość, że znalezione przy nim substancję są narkotykami, których posiadanie jest zabronione.
7. L. P. ma 50 lat.. Nigdy nie leczył się psychiatrycznie, neurologicznie ani odwykowo. Wielokrotnie karany sądownie, w tym za przestępstwa z art. 62 ust.1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Oskarżony jest rozwiedziony, ma piątkę dzieci (dwoje niepełnoletnich), które nie są na jego utrzymaniu. W dacie wyrokowania przebywał w Areszcie Śledczym (...) w W., gdzie odbywał karę za niealimentację. Koniec kary przypada na dzień: 16.08.2026 roku. L. P. posiada wykształcenie podstawowej z zawodu jest mechanikiem pojazdów samochodowych. Przed osadzeniem nie pozostawał w stosunku zatrudnienia, utrzymując się z prac dorywczych jako pracownik fizyczny, osiągając z tego dochód około 150 złotych netto. Nie jest właścicielem nieruchomości i nie posiada także wartościowych ruchomości.
Zeznania świadka Ł. C., k. 10-13;
Wyjaśnienia L. P., k. 43-44;
Notatka urzędowa, k. 1;
Protokół zatrzymania, k. 2;
Protokół przeszukania osoby, jej odzieży i podręcznych przedmiotów, k. 4-6;
Protokół przeszukania pomieszczeń, k. 36-38;
Protokół badania trzeźwości, k. 7;
Protokół użycia testera narkotykowego, k. 8-9;
Protokół oględzin rzeczy, k. 14-15;
Notatka - notowania, k. 16-17;
Informacja z Krajowego Rejestru Karnego o osobie L. P., k. 18-33;
Wykaz dowodów rzeczowych, k. 41;
Odpisy prawomocnych wyroków, k. 49, 50-52, 55-57;
Informacja o wykonaniu kary, k. 53-54.
1.2. Fakty uznane za nieudowodnione
Lp.
Oskarżony
Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)
Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione
Dowód
Numer karty
1.2. OCena DOWOdów
2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów
Lp. faktu z pkt 1.1
Dowód
Zwięźle o powodach uznania dowodu
1-7.
wyjaśnienia oskarżonego L. P.
W toku postępowania przygotowawczego L. P. w sposób jednoznaczny przyznał się do zarzucanych mu czynów wskazując, iż znalezione u niego substancję to amfetamina i mefedronu, których posiadanie jest zabronione. Natomiast w czasie postępowania sądowego oskarżony nie stawił się na rozprawę główną, pomimo prawidłowego zawiadomienia z pouczeniem. Sąd Rejonowy uznał przedmiotowe wyjaśnienia z etapu postępowania przygotowawczego za w pełni wiarygodne, a wynika z nich że oskarżony miał zupełną świadomość, iż substancję w posiadaniu, których był w dniu 15 listopada 2025 roku są narkotykami, których posiadanie jest zabronione przez ustawę. Okoliczność ta była bezsporna w realiach przedmiotowego procesu zważywszy fakt, iż oskarżony został złapany na gorącym uczynku tj. w toku przeszukania jego osoby znaleziono powyższe przedmioty oraz zeznania świadka Ł. C., który w tym zatrzymaniu uczestniczył. Nadto wypada zauważyć, iż wyjaśnienia oskarżonego w zakresie danych osobo poznawczych pozostają spójne z uzyskaną w tej kwestii notatką urzędową oraz karty karnej. W związku z powyższym złożone depozycje oskarżonego stanowiły podstawę ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie jako spójne i koherentne z pozostałym materiałem procesowym.
zeznania świadka Ł. C.
Zeznania świadka Ł. C. sąd uznał za wiarygodne w pełnym zakresie, gdyż korespondowały z dokumentami włączonymi w poczet materiału dowodowego sprawy oraz wyjaśnieniami oskarżonego, uzupełniając je. Sąd dokonując oceny tego dowodu miał na uwadze, iż w/w świadek, funkcjonariusz Policji – formacji zaufania publicznego, jest osobą zupełnie obcą dla obwinionego, bez interesu (majątkowego, osobistego, procesowego) w określonym rozstrzygnięciu sprawy. Świadek opisał przebieg kontroli w sposób szczegółowy, co w powiązaniu z analizą dokumentów i wyjaśnieniami oskarżonego, pozwoliło Sądowi ustalić rzeczywisty przebieg podjętej interwencji.
dokumenty urzędowe w postaci: notatek urzędowych, protokołu zatrzymania, protokołu przeszukań, protokołu badania trzeźwości, protokołu użycia testera narkotykowego, protokołu oględzin rzeczy, karty karnej, wykazu dowodów rzeczowych, odpisów prawomocnych wyroków oraz informacji o wykonaniu kary.
Za przydatne dla sprawy Sąd uznał dokumenty urzędowe zgromadzone w sprawie, albowiem zostały sporządzone przez uprawnione do tego podmioty, rzetelnie (w odpowiedniej formie), a ich treść tworzy logiczną całość, gdyż dowody te są między sobą niesprzeczne a uzupełniają się wzajemnie, korespondując przy tym z zeznaniami świadka Ł. C. i wyjaśnieniami L. P.. Jednocześnie wskazać trzeba, że żadna ze stron tego postępowania nie kwestionowała ich autentyczności ani prawdziwości zawartych w nich treści, podstaw ku temu nie znalazł także Sąd. Z uwagi na powyższe Sąd przyjął merytoryczną treść tych dowodów jako podstawę swoich ustaleń.
2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)
Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2
Dowód
Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu
1.3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Oskarżony
☒3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem
I
L. P.
Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
Zgodnie z treścią art. 62 ust 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii kto, wbrew przepisom ustawy, posiada środki odurzające lub substancje psychotropowe podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. Przedmiotowy typ czynu zabronionego jest przestępstwem powszechnym, formalnym i umyślnym. Dla zrealizowania przedmiotowych znamion niezbędne jest aby substancja posiadana przez sprawcę znajdowała się w wykazie substancji psychotropowych, środków odurzających albo nowych substancji psychoaktywnych stanowiących załącznik do Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 sierpnia 2018 roku, będącego wyrazem spełnienia delegacji ustawowej określonej w art. 44 f ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Do tego należy wykazać, iż owo posiadanie odbywało się wbrew przepisom omawianego aktu prawnego. Oczywiście z uwagi na fakt, iż owe przestępstwo jest typem umyślnym niezbędne jest aby jego sprawca posiadał co najmniej świadomość możliwości złamania powyższej normy sankcjonowanej i na to się godził.
Przenosząc te uwagi na grunt niniejszej sprawy nie budziło żadnych wątpliwości Sądu Rejonowego, iż zachowanie L. P. z daty 15 listopada 2025 roku wL. wypełniło znamiona zarzucanego mu przestępstwa. W szczególności należy wskazać, iż znalezione u oskarżonego substancję tj. amfetamina oraz mefedronu zostały wymienione w wykazie środków psychotropowych - stanowiących załącznik nr 1 do przedmiotowego rozporządzenia Ministra Zdrowia. Nadto w świetle wyjaśnień oskarżonego wskazującego, iż zabezpieczone przy nim substancję to amfetamina i mefedron, co do których miał wiedzę iż stanowią substancję, których posiadanie jest zabronione należy przyjąć, iż postąpił on w sposób świadomy przeciwko ustawie. Nie ma dowodów na to, aby ww. substancję L. P. miał zamiar wykorzystać w inny sposób niż na własny użytek do własnego odurzenia, o czym należy wnioskować na podstawie jego ilości i braku ujawnienia podobnych substancji w miejscu jego zamieszkania. Owo posiadanie odbywało się wbrew restrykcjom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, a władztwo oskarżonego nad zabezpieczonymi substancjami należy określić mianem posiadania. Nie może być tez wątpliwości co do tego, że zachowanie oskarżonego należy ocenić jako działanie umyślne. Sam wyjaśnił bowiem, że doskonale zdawał sobie sprawę z charakteru i specyfiki posiadanych przez siebie substancji i wskazał, iż ma wiedzę co do tego, iż są to substancję zabronione prawem (narkotyki).
Nie ma wątpliwości co do tego, że społeczna szkodliwość przypisanego czynu jest wyższa niż znikoma. W ocenie Sądu Rejonowego zachowanie oskarżonego należy uznać za społecznie szkodliwe w sposób średni. Za powyższą konstatacją przemawia przede wszystkim ilość i rodzaj zabezpieczonych przy oskarżonym substancji psychotropowych. Są to substancję silnie uzależniające. Nadto Sąd Rejonowy dostrzegł, iż L. P. działał w zamiarze bezpośrednim, co także intensyfikuje stopień społecznej szkodliwości danego zachowania. W związku z powyższym należało uznać, iż zachowanie oskarżonego było karygodne w myśl art. 1 § 2 k.k.
Sąd Rejonowy uznał także, iż czyn przypisany oskarżonemu był zawiniony poprzez pryzmat normatywnej teorii winy recypowanej przez polski system prawa karnego w art. 1 § 3 k.k. W tej materii należy zważyć, iż oskarżony jest osobą dorosłą, która doskonale zdaje sobie sprawę z funkcjonującego na terenie Rzeczpospolitej zakazu posiadania narkotyków, również w celach konsumpcyjnych i pomimo tego faktu zdecydował się na działanie sprzeczne z normą sankcjonowaną. Nadto brak jest jakichkolwiek danych pozwalających na stwierdzenie, iż oskarżony w chwili czynu posiadał zniesioną lub choćby ograniczoną zdolność rozpoznania znaczenia czy pokierowania swoim postępowaniem. Oskarżony nie działał także w żadnej anormalnej sytuacji motywacyjnej czy innej okoliczności limitującej stopień zawinienia. Tym samym zachowanie oskarżonego było zawinione w myśl art. 1 § 3 k.k.
W świetle powyższego, przy nieujawnieniu się okoliczności wyłączających winę lub bezprawność czynu, Sąd uznał, że oskarżony L. P. zrealizował ustawowe znamiona przestępstwa z art. 62 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, działając w zamiarze bezpośrednim. Jednocześnie należy odnotować, że z uwagi na ilość oraz rodzaj posiadanych narkotyków (substancję psychotropowe) nie sposób uznać, iż powyższy czyn mógł mieć charakter wypadku mniejszej wagi, dlatego przyjęto kwalifikację prawną czynu zaproponowaną w skardze oskarżycielskiej.
☐3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem
Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
☐3.3. Warunkowe umorzenie postępowania
Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania
☐3.4. Umorzenie postępowania
Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania
3.5. ☐Uniewinnienie
Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia
4. KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie
Oskarżony
Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku
Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu
Przytoczyć okoliczności
L. P.
I
I
Zgodnie z treścią art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, owe przestępstwo zagrożone jest karą do 3 lat pozbawienia wolności.
Natomiast dyrektywy sądowego wymiaru kary zostały wysłowione przez ustawodawcę w art. 53 k.k. Według tego przepisu sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych w ustawie, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu, okoliczności obciążające i okoliczności łagodzące, cele kary w zakresie społecznego oddziaływania, a także cele zapobiegawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do skazanego. Dolegliwość kary nie może przekraczać stopnia winy. Wymierzając karę, sąd uwzględnia w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, zwłaszcza w razie popełnienia przestępstwa na szkodę osoby nieporadnej ze względu na wiek lub stan zdrowia, popełnienie przestępstwa wspólnie z nieletnim, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także zachowanie się pokrzywdzonego. Wymierzając karę sąd bierze także pod uwagę pozytywne wyniki przeprowadzonej mediacji pomiędzy pokrzywdzonym a sprawcą albo ugodę pomiędzy nimi osiągniętą w postępowaniu przed sądem lub prokuratorem.
W ocenie Sądu Rejonowego w okolicznościach niniejszej sprawy zważywszy na ilość posiadanych przez L. P. substancji psychotropowych oraz jego uprzednią wielokrotną karalność, w tym również dwukrotnie za czyn z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii brak było uzasadnienia dla zastosowania dobrodziejstwa określonego w art. 37a § 1 k.k. Stopień winy został oceniony jako wysoki (zamiar bezpośredni), a społeczna szkodliwość czynu jako umiarkowana (charakter dobra zagrożonego przestępstwem i postać zamiaru). Okolicznością obciążającą był uprzednie skazanie za czyn o podobnych charakterze, oraz uprzednia wielokrotna karalność L. P., wskazujaca na lekceważący stosunek do obowiązujących reguł i norm postępowania, a jednocześnie dowodzi braku poprawy jego postępowania. Dodatkowo w przedmiotowej sprawie z uwagi na złapanie oskarżonego na gorącym uczynku nie wolno przeceniać faktu jego przyznania się. Okoliczności łagodzących nie stwierdzono. W związku z powyższym Sąd Rejonowy uznał, iż wymierzenie oskarżonemu kary o nieizolacyjnym charakterze nie spełniłoby w sposób należyty prewencyjnego celu oddziaływania na sprawcę przestępstwa. Ograniczenie się do kary ograniczenia wolności byłoby także sprzeczne ze społecznym poczuciem sprawiedliwości, zwłaszcza zważywszy na fakt, iż spożywanie środków odurzających jest w naszym kraju poważnym problem społecznym, z którego wynika szereg negatywnych konsekwencji. Z uwagi na uprzednią karalność oskarżonego i brak możliwości postawienia pozytywnej prognozy kryminologicznej nie było podstaw do zastosowania dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności. Stąd też w punkcie I wyroku Sąd Rejonowy wymierzył L. P. karę 5 miesięcy pozbawienia wolności, uznając ją za adekwatną do stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz stopnia winy. W ocenie Sądu tylko tak ukształtowana represja karna ma szansę uczynić zadość prewencji indywidualnej i zmotywować L. P. do niepopełniania podobnych czynów w przeszłości. Jednocześnie kara tego rodzaju i tej wysokości unaoczni ogółowi społeczeństwa poważne konsekwencję takich występków, odstraszając obywateli od wchodzenia w posiadanie substancji prawem zabronionych z uwagi na nieopłacalność takiego przedsięwzięcia, a wynikającą właśnie z rodzaju sankcji karnej wymierzonej w tym postępowaniu oskarżonemu. W przekonaniu Sądu powyższe okoliczności pozwalają przyjąć, iż kara wymierzona przez sąd ma realne szansę wpełni spełnić cele stawiane jej przez ustawę.
L. P.
II
I
Sąd Rejonowy działając na podstawie art. 70 ust 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł przepadek dowodów rzeczowych wyszczególnionych i opisanych w wykazie dowodów rzeczowych i śladów kryminalistycznych nr (...) pod poz. 1-2, uznanych za dowody rzeczowe na mocy postanowienia Prokuratora Prokuratury Rejonowej w (...) z 16.11.2025 r., stanowiących substancję psychotyczne, zarządzając ich zniszczenie.
L. P.
III
I
W oparciu o art. 70 ust. 4a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii Sąd orzekł wobec oskarżonego L. P. świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości 1000 złotych. Minimalna wysokość świadczenia wynika z aktualnej sytuacji życiowej oskarżonego, w tym braku źródła dochodu i odbywaniu kary pozbawienia wolności.
5. 1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU
Oskarżony
Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku
Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu
Przytoczyć okoliczności
1.6. inne zagadnienia
W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę
Sąd nie zaliczył okresu zatrzymania oskarżonemu na poczet wymierzonej kary (k. 2), albowiem okres ten został zaliczony L. P. do czasu odbywania kary pozbawienia wolności ze sprawy Sądu Rejonowego w (...) o sygn. akt II K 290/25 (WP 194/2025), do której odbycia był poszukiwany celem doprowadzenia do jednostki penitencjarnej – AŚ (...) i w zwiżku z jego zatrzymaniem został tam doprowadzony.
7. KOszty procesu
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
IV
Rozliczając koszty niniejszego procesu Sąd Rejonowy odstąpił od zasady odpowiedzialności za wynik procesu określonej w art. 627 k.p.k., uznając, że w niniejszej sprawie zaistniały podstawy do odstąpienia od powyższej reguły z uwagi na fakt odbywania kary pozbawienia wolności przez oskarżonego w dacie wyrokowania, brak stałego źródła dochodu oraz orzeczenia kary izolacyjnej, która wydłuży pobyt oskarżonego w jednostce penitencjarnej. Nadto, zdaniem Sądu, uzasadnione jest to obciążeniem oskarżonego świadczeniem pieniężnym na rzecz FPPiPP, którego wysokość będzie dla oskarżonego realną dolegliwością ekonomiczną z tego postępowania., dlatego postanowiono jak w pkt IV uzasadnianego wyroku.