Treść orzeczenia
Uzasadnienie
Formularz UK 1
Sygnatura akt
Sygn. akt II K 709/25
Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.
1.USTALENIE FAKTÓW
Fakty uznane za udowodnione
Lp.
Oskarżony
Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)
1.1.1.
A. M.
Oskarżonego uznano za winnego tego, że:
W dniu 4 lipca 2025 roku, w msc. Ł., ul. (...), województwo (...), prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny marki F. o numerach rejestracyjnych (...), czym naruszył zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczony prawomocnym wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego w Legionowie z dnia 29 stycznia 2024 roku sygn. akt II K 34/24, obowiązujący od dnia 27 luty 2024 roku ,
tj. przestępstwa z art. 244 kk.
Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione
Dowód
Numer karty
1. Wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego w Legionowie z dnia 29 stycznia 2024 roku sygn. akt II K 34/24 A. M. został skazany za przestępstwo z art. 244 kk w związku z czym Sąd orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat, z zaliczeniem okresu zatrzymania prawa jazd. Wyrok ten uprawomocnił się z dniem 27 lutego 2024 roku.
odpis wyroku Sądu Rejonowego w Legionowie z 29 stycznia 2024 roku sygn. akt II K 34/24, k. 8.
2. W dniu 4 lipca 2025 roku A. M. prowadził w ruchu lądowym, w miejscowości Ł., na drodze o nazwie ulica (...), pojazd mechaniczny marki F. o numerach rejestracyjnych (...), mając wiedzę o obowiązującym go zakazie sądowym prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na mocy ww. orzeczenia sądu. Wyżej wymieniony tego dnia został zatrzymany do kontroli ruchu drogowego w związku z popełnionym wykroczeniem drogowym polegającym na przekroczeniu dopuszczalnej prędkości w obszarze zabudowanym.
notatka urzędowa, k. 1;
odpis wyroku Sądu Rejonowego w Legionowie z 29 stycznia 2024 roku sygn. akt II K 34/24, k. 8;
wyjaśnienia oskarżonego k. 20 i36-36v.
3. A. M. posiada wykształcenie podstawowe, z zawodu jest brukarzem. Aktualnie pracuje na umowę zlecenie w charakterze pracownika ochrony, uzyskując z tego tytułu dochód w wysokości 3500 złotych netto miesięcznie. Jest żonaty, ma czworo dzieci w wieku 3, 6, 10 i 14 lat. Nie posiada majątku większej wartości. Dotychczas A. M. nie był leczony psychiatrycznie, ani w poradni leczenia uzależnień. Był uprzednio karany sądownie za przestępstwa, w tym z art. 178a § 1 kk oraz art. 244 kk. W stosunku do A. M. były orzekane uprzednio kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia ich wykonania.
dane osobopoznawcze, k. 19;
karta karna, k. 12-15;
wyjaśnienia oskarżonego k. 20 i36-36v.
Fakty uznane za nieudowodnione
Lp.
Oskarżony
Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)
Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione
Dowód
Numer karty
1.OCena DOWOdów
1.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów
Lp. faktu z pkt 1.1
Dowód
Zwięźle o powodach uznania dowodu
1-3
notatka urzędowa,
odpis wyroku Sądu Rejonowego w Legionowie z dnia 29 stycznia 2024 roku sygn. akt II K 34/24,
karta karna,
Dokumenty urzędowe, sporządzone przez uprawnione organy/osoby, w przepisanej formie, których treść oraz autentyczność nie została podważona.
2-3
wyjaśnienia oskarżonego
Sąd uznał wyjaśnienia A. M. za wiarygodne, gdyż znajdywały potwierdzenia w pozostałym nieosobowym materiale dowodowym uznanym przez Sąd za w pełni miarodajny dla czynienia ustaleń w sprawie.
1.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)
Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2
Dowód
Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu
1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Oskarżony
☒
1.3. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem
1.
A. M.
Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
Zgodnie z art. 244 kk kto nie stosuje się do orzeczonego przez sąd zakazu prowadzenia pojazdów podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
Przedmiotem ochrony ww. przepisu jest wymiar sprawiedliwości. Chodzi tu o orzeczenie każdego sądu (cywilnego, administracyjnego lub karnego), de facto niezależnie od podstawy prawnej, na której zakaz lub nakaz został wydany. Przepis nie zawęża bowiem swojego stosowania wyłącznie do orzeczeń wydanych na podstawie treści art. 39 i n. k.k. Jak słusznie wskazuje się w judykaturze, redakcja art. 244 k.k. sugeruje, że chodzi o każdy obowiązek o treści określonej w hipotezie tego przepisu, o ile wynika on z orzeczenia sądu – niezależnie od tego, czy jest orzeczony jako środek karny z art. 39 i n. k.k., czy też na innej podstawie prawnej, w tym jako środek probacyjny z art. 72 § 1 k.k. (por. wyrok Sądu Najwyższego z 21 listopada 2012 roku, sygn. akt III KK 42/12, LEX nr 1252719). Zaznaczyć przy tym należy, że dla bytu przestępstwa wystarczające jest jednorazowe zachowanie sprzeczne z orzeczeniem sądu. Odnotowania wymaga stanowisko zgodnie z którym, gdy prawomocnym wyrokiem orzeczono wobec sprawcy przestępstwa jeden ze środków karnych wymienionych w treści art. 244 k.k. i w czasie stosowania tego środka sprawca się do niego nie stosował, to fakt, że w dacie orzekania za przestępstwo z art. 244 k.k. nastąpiło już zatarcie skazania, którym ów środek karny nałożono, nie oznacza, że zespół znamion przestępstwa z art. 244 k.k. się zdekompletował (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 7 kwietnia 2010 roku, sygn. akt V KK 10/10, LEX nr 583931). Jednocześnie wymaga podkreślenia, że występek z art. 244 k.k. można popełnić wyłącznie umyślnie, działając z zamiarem bezpośrednim lub ewentualnym (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 5 lutego 2009 roku, sygn. akt II KK 254/08, LEX nr 486550). Skoro znamiona komentowanego przestępstwa są spełnione, jeśli zakaz, do którego sprawca się nie stosuje, został orzeczony przez sąd prawomocnie to Sąd w postępowaniu, w którym zarzucono oskarżonemu sprawstwo co do przestępstwa z art. 244 k.k. musi ustalić, że sprawca miał świadomość co do uprawomocnienia się orzeczonego zakazu i jego obowiązywania (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 17 stycznia 2003 roku, WA 75/02, OSNKW 2003/5–6, poz. 44).
W obliczu dokonanych przez Sąd ustaleń, mając na uwadze powyższe rozważania prawne co do występku z art., 244 kk, nie ma wątpliwości, że A. M. swoim zachowaniem wypełnił ustawowe znamiona przestępstwa stypizowanego w art. 244 kk.
A. M. przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, a nadto fakt jego popełnienia potwierdzają dowody z dokumentów w postaci: odpis wyroku Sądu Rejonowego w Legionowie o sygn. II K 34/24 oraz karta karna, korelujące z treścią notatki urzędowej z dnia 4 lipca 2025 r. Z wyjaśnień oskarżonego oraz powołanych powyżej dowodów z dokumentów bezsprzecznie wynika, iż A. M. w dniu 4 lipca 2025 roku nie zastosował się do orzeczonego wobec niego wyrokiem Sądu Rejonowego w Legionowie z dnia 29 stycznia 2024 roku o sygn. akt II K 34/24, prawomocnym z dniem 27 luty 2024 roku, zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat. W dniu 4 lipca 2025 roku - a zatem w okresie obwiązywania orzeczonego zakazu - oskarżony prowadził w ruchu lądowym, w miejscowości Ł. na drodze o nazwie ulica (...), pojazd mechaniczny marki F. o numerach rejestracyjnych (...). Zachowanie oskarżonego było umyślne, a oskarżony działał z zamiarem bezpośrednim. Niewątpliwym jest bowiem w sprawie to, że A. M. miał wiedzę o obowiązującym go zakazie prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Fakt ten jest bezsprzeczny, oskarżony przyznał go wprost w swoich wyjaśnieniach. W tym stanie rzeczy nie można mieć wątpliwości, że od strony podmiotowej oskarżony swoim zachowaniem wypełnił ustawowe znamiona zarzucanego mu przestępstwa. Stwierdzić dalej trzeba, że w niniejszej sprawie nie zachodzą żadne okoliczności wyłączające bezprawność oraz winę, a zatem A. M. można zasadnie było przypisać sprawstwo w odniesieniu do dokonanego przez niego występku.
Powyższe ustalenia doprowadziły Sąd orzekający w sprawie do konkluzji, iż oskarżony A. M. swoim zachowaniem wypełnił znamiona podmiotowe i przedmiotowe czynu zabronionego określonego w art. 244 kk.
Sąd bacząc na znamiona przestępstwa z art. 244 kk, treść art. 43 § 1 i 3 kk oraz poczynione w sprawie ustalenie, iż obowiązujący w stosunku do oskarżonego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych orzekł w wyroku nakazowym Sąd Rejonowy w Legionowie z dnia 29 stycznia 2024 roku sygn. akt II K 34/24, prawomocnym z dniem 27 lutego 2024 r. uzupełnił opis czynu ze skargi zasadniczej w sposób podany w punkcie 1.1. uzasadnienia.
☐
1.4. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem
Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
☐
1.5. Warunkowe umorzenie postępowania
Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania
☐
1.6. Umorzenie postępowania
Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania
☐
1.7. Uniewinnienie
Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia
1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie
Oskarżony
Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku
Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu
Przytoczyć okoliczności
A. M.
1.
1.
- wymierzając oskarżonemu karę Sąd miał na uwadze dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 kk;
- oceniając inkryminowane zachowanie A. M. Sąd uznał, że nie ma wystarczających przesłanek do skorzystania z art. 37a kk i wymierzenia kary innego rodzaju (łagodniejszej rodzajowo) niż kara przewidziana przez ustawodawcę za przypisane oskarżonemu przestępstwo tj. kara pozbawienia wolności (art. 244 kk), albowiem oskarżony parokrotnie karany sądownie, w tym za podobny czyn, w dalszym ciągu w sposób umyślny lekceważy normy prawne. Zdaniem Sądu obecnie cele stawiane przed karą wymierzaną za przestępstwo wobec oskarżonego w sposób pełny może spełnić jedynie kara pozbawienia wolności, albowiem poprzednie skazania (w ilości : 6), w tym za kierowanie pojazdem mechanicznym w ruchu lądowym w stanie nietrzeźwości oraz wbrew zakazowi prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonemu prawomocnym wyrokiem Sądu, nie spowodowały u A. M. zmiany w zakresie respektowania norm prawnych i wyrzeczeń sądowych (orzeczonych zakazów), skoro w dniu 4 lipca 2025 roku oskarżony nonszalancko zlekceważył prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w Legionowie II Wydział Karny o sygn. akt II K 34/24 z dnia 29 stycznia 2024 r., którym orzeczono w stosunku do niego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat w związku ze skazaniem go za czyn z art. 244 kk, dowodząc, iż kary orzeczona wobec niego poprzednio za przestępstwa z art. 244 kk i art. 178a § 1 kk nie wypełniły swojego zadania w zakresie prewencji indywidualnej. Poza tym oskarżony, choć przyznał się do prowadzenia pojazdu wbrew zakazowi, w dalszym ciągu nie prezentuje postawy wskazującej na zrozumienie naganności swojego występku, a wręcz daje do zrozumienia Sądowi, iż nie dostrzega rangi popełnianego przestępstwa, która jest doniosła z racji dóbr prawnych jakie sprawca je popełniający narusza (bezpośrednio wymiar sprawiedliwości, pośrednio – bezpieczeństwo w komunikacji). Okoliczności czynu oskarżonego świadczą o tym, że zlekceważył on (ponownie) obowiązek nałożony na niego prawomocnym wyrokiem Sądu pomimo, iż mógł dać posłuch prawu bez większego wysiłku, nic nie usprawiedliwiało jego decyzji, którą w sposób świadomy, determinowany niskim celem (chęć przemieszczenia się), doprowadziła go do prowadzenia pojazdu mechanicznego wbrew zakazowi sądowemu. Powyższe zachowanie, w dobie dzisiejszego rozwoju transportu miejskiego i dostępności alternatywnych sposobów przemieszczania się (np. taksówki, pojazdy innych korporacji działających na zasadach usług taksówkarskich, rower, hulajnogi), ocenić trzeba również jako bezrefleksyjne. Oskarżony znał konsekwencję tego rodzaju zachowania (był już skazany z art. 244 kk), a mimo to zdecydował się ponownie postąpić wbrew orzeczeniu sądowemu;
- w ocenie Sądu kara 5 miesięcy pozbawienia wolności jest adekwatna do stopnia winy oskarżonego i społecznej szkodliwości czynu. W tym kontekście należy dostrzec, że dolną granicę ustawowego wymiaru kary za czyn z art. 244 k.k. jest kara 3 miesięcy pozbawienia wolności, zaś górna granica to 5 lat pozbawienia wolności, a zatem wymierzona kara oscyluje w granicach ustawowego minimum. Bacząc na fakt, iż A. M. ponownie sprzeciwił się sądowemu zakazowi prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, działał z zamiarem intencjonalnym, bezpośrednim, był parokrotnie karany sądownie, a Sąd nie dopatrzył się okoliczności łagodzących zasadnym było orzec karę pozbawienia wolności powyżej minimalnego zagrożenia ustawowego, ale nieznacznie. Sąd nie stracił z pola widzenia faktu przyznania się oskarżonego do popełnienia zarzucanego czynu, choć w tej sprawie ma ono znaczenie honorowe przez wzgląd na dostępny materiał dowodowy, który jednoznacznie potwierdza sprawstwo oskarżonego w zakresie przypisanego mu czynu. Poza tym nie przemawia za odstąpieniem od wymierzenia kary pozbawienia wolności postawa braku zrozumienia naganności popełnionego występku, którą prezentuje oskarżony. Co prawda A. M. przyznał, że popełnił błąd i nie powinien tego zrobić, ale temu oświadczeniu nie towarzyszyło poczucie żalu ani skruchy, co – przy wiedzy o obowiązującym go zakazie sądowym w realiach tej sprawy – Sąd poczytał za oświadczenie wpisujące się w jego linię obrony, zwłaszcza że swoje zachowanie tłumaczył: „ Musiałem to auto odstawić do mechanika, bo szło do sprzedania i nie miałem kogo poprosić o to, dlatego pojechałem sam”. Powód sprzeciwienia się zakazowi był więc błahy, a skoro oskarżony znał konsekwencje popełnienia przestępstwa z art. 244 kk i mimo to naruszył obowiązujący go zakaz prowadzenia pojazdów świadomie to doświadczenie życiowe podpowiada, że takie jego karygodne i bezprawne postępowanie mogło nie być jednokrotne. W ocenie Sądu wymierzona kara w pełni zrealizuje wymogi zasad prewencji ogólnej i szczególnej. Będzie stanowiła dla oskarżonego realnie odczuwalną dolegliwość, stanowiąc adekwatną prawnokarną reakcją na jego czyn, a dla ogółu społeczeństwa stanowić będzie wychowawczą przestrogę i jasną informację o realnych oraz przykrych konsekwencjach zrachowaniach tego rodzaju;
- Przy ferowaniu wyroku Sąd miał na uwadze znaczny stopień winy oskarżonego. Oskarżony jest osobą dorosłą, nie zachodzą jakiekolwiek wątpliwości co do jego poczytalności, wobec czego w czasie czynu mógł w pełni rozpoznać jego znaczenie i pokierować swoim postępowaniem, znajdując się przy tym w normalnej sytuacji decyzyjnej. Oceniając natomiast stopień społecznej szkodliwości czynu Sąd miał na uwadze dyrektywy określone w art. 115 § 2 kk. Sąd uznał, że stopień społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżonego jest znaczny, w szczególności z uwagi na charakter dóbr, przeciwko którym przypisane oskarżonemu przestępstwo było skierowane - wymiarowi sprawiedliwości (art. 244 kk), a w ramach tego zapewnienie wykonania orzeczeń sądu i przeciwko porządkowi publicznemu oraz bezpieczeństwu uczestników ruchu drogowego, skoro oskarżony został uznany za osobę, którą z tego ruchu (w pewnym zakresie) należy wyeliminować;
- Sąd nie dopatrzył się żadnych okoliczności łagodzących, zaś jako okoliczność obciążającą Sąd potraktował uprzednią karalność oskarżonego, w tym za czyny z art. 178a § 1 kk i art. 244 kk.
2.
1.
Sąd na podstawie art. 42 § 1a pkt 2 kk w zw. z art. 43 § 1 kk orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 lat,
- orzeczenie zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w przypadku skazania z art. 244 kk jest obligatoryjne
- orzeczenie go w wymiarze 4 lat będzie w przypadku oskarżonego realna dolegliwością, a zarazem wystarczającą do osiągnięcia razem z karą celów wychowawczych wobec A. M., który zlekceważył poprzednio orzeczony zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów orzeczony w niższym wymiarze;
- oskarżony został zatrzymany do kontroli drogowej w związku z popełnionym wykroczeniem polegającym na przekroczeniu prędkości dopuszczalnej w obszarze zabudowanym, a zatem jest osobą która narusza także normy ruchu drogowego, a zatem powinien być z tego ruchu w dalszym ciągu wyeliminowany jako kierowca skoro stwarza swoim zachowaniem zagrożenie dla bezpieczeństwa w tym ruchu dla siebie i innych jego uczestników;
- należy zauważyć, że poprzednio orzeczony zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów był orzeczony na okres dwuletni, który już rozpoczął swój bieg, a środki karne orzekane w różnych sprawach biegną równolegle, faktyczna dolegliwość w związku z tu ocenianym przestępstwem musi uwzględniać okoliczności wymiaru kary właśnie za to przestępstwo, ale też wykraczać poza zakres stosowania dotychczas orzeczonych środków, gdyż w przeciwnym razie odpowiedzialność realizowana także poprzez środek karny miałaby charakter pozorny, nie mając szans jakiegokolwiek oddziaływania wychowawczego na sprawcę. Konkludując, w ocenie Sądu, okres 4 lat powinien być wystarczający dla zweryfikowania postawy oskarżonego i oddziaływania na niego wymierzonej mu represji karnej, a jednocześnie w sposób istotny wpłynie na świadomość społeczeństwa co do rodzaju konsekwencji za przestępstwo z art. 244 k.k.
3.
1.
Na podstawie art. 43a § 2 kk Sąd orzekł wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w wysokości 5000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym,
- orzeczenie tego środka karnego w przypadku skazania za czyn z art. 244 kk jest obligatoryjne, zaś minimalna kwota świadczenia pieniężnego wynosi w tym przypadku 5000 złotych;
- biorąc pod uwagę sytuację majątkową oskarżonego orzeczenie tego środka w minimalnej wysokości jawi się jako wystarczająca dolegliwość, realnie uświadamiająca sprawcę (oskarżonego) o naganności i nieopłacalności swojego występku;
- minimalna wysokość orzeczonego świadczenia uzasadniona jest przez fakt wysokości osiąganego przez oskarżonego dochodu i to, że na jego utrzymaniu znajduje się czworo małoletnich dzieci, którym musi zapewnić odpowiednie warunki bytowe.
1.1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU
Oskarżony
Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku
Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu
Przytoczyć okoliczności
1.6. inne zagadnienia
W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę
1.KOszty procesu
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
4.
Na podstawie art. 624 § 1 kpk oraz art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w spawach karnych Sąd zwolnił oskarżonego A. M. od obowiązku uiszczenia na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Legionowie kosztów sądowych w całości – odstępując tym samym od zasady ponoszenia tych kosztów przez oskarżonego wynikającej z art. 627 kpk – gdyż w ocenie składu orzekającego ustalona sytuacja majątkowa (umowa zlecenie, dochód w wysokości 3500 złotych netto/miesięcznie) i osobista oskarżonego (wykształcenie podstawowe, stan zdrowia dobry, posiadający zawód wyuczony: brukarz, żonaty, 4 dzieci w wieku 3, 6, 10 i 14 lat) pozwalają mu na zapewnienie realizacji minimalnych potrzeb utrzymania swojego i swoich najbliższych, z którymi prowadzi wspólne gospodarstwo domowe, a zatem poniesienie kosztów procesu stanowiłoby nadmierną uciążliwość dla jego utrzymania, zwłaszcza, iż konsekwencją popełnionego przestępstwa jest także świadczenie pienieżne w kwocie 5000 złotych, które niewątpliwie stanowić będzie znaczną finansową dolegliwość dla oskarżonego.
1.1Podpis