descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt II K 39/25

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 30 października 2025 roku

Sąd Rejonowy w Nowym Sączu, II Wydział Karny, w składzie:

Przewodniczący: Sędzia Dominik Mąka

Protokolant: Anna Duda

Uzasadnienie

Formularz UK 1

Sygnatura akt

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW

1.Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

S. B.

w dniu 22 maja 2024 roku w N. przy ulicy (...) na terenie sklepu (...) w celu utrzymania się w posiadaniu zabranych rzeczy w postaci jednej butelki alkoholu (...) o wartości 238,99 złotych bezpośrednio po dokonaniu kradzieży użył przemocy wobec ochroniarza sklepu (...), poprzez odepchnięcie go rękoma oraz szarpanie czym działał na szkodę pokrzywdzonego ochroniarza

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

22 maja 2024 roku około godziny 19:30 S. B. wszedł na hale sprzedażową sklepu (...) położonego w N. przy ulicy (...). S. B. towarzyszył nieustalony mężczyzna. Zachowanie tych osób wzbudziło uwagę pracownika ochrony J. K. (1), który obserwował ich zachowanie na terenie sklepu za pomocą kamer monitoringu.

Notatka urzędowa k. 1

Zeznania J. K. (1) k. 3-5, k.122-123

Protokół oględzin monitoringu sklepu k. 36- 41, 43-57

Nagranie z monitoringu k. 42

Wyjaśnienia oskarżonego S. B. k. 77 – 78, k. 122

Protokół oględzin S. B. k. 156-164

Opinia biegłego antropologa k. 168-196

Mężczyźni po krótkiej chwili udali się na stoisko z alkoholami. W tym miejscu S. B. wziął z półki butelkę alkoholu (...) o wartości 238,99 złotych. Natomiast drugi mężczyzna wziął dwie butelki (...) o łącznej wartości 378 złotych.

Notatka urzędowa k. 1

Zeznania J. K. (1) k. 3-5, k.122-123

Protokół oględzin monitoringu sklepu k. 36- 41, 43-57

Nagranie z monitoringu k. 42

Wyjaśnienia oskarżonego S. B. k. 77 – 78, k. 122

Opinia biegłego antropologa k. 168-196

Następnie S. B. wraz z nieustaloną w toku procesu osobą chodzili po sklepie zmierzając w kierunku wejścia głównego. W momencie gdy przypadkowa osoba weszła na teren hali sprzedażowe przez bramki sklepowe, otwierając je S. B. i nieustalona osoba wykorzystali otwarte bramki i wyszli z hali sprzedażowej zmierzając w kierunku wyjścia ze sklepu. Oskarżony S. B. i jego towarzysz wykonali tę czynność pomimo braku zapłaty za trzymany w rękach alkohol.

Zeznania J. K. (1) k. 3-5, k.122-123

Wyjaśnienia oskarżonego S. B. k. 77 – 78, k. 122

Nagranie z monitoringu sklepu

Widząc poczynania obserwowanych osób J. K. (1) wybiegł z pomieszczenie ochrony i dobiegł do sprawców kradzieży, krzycząc do nich, aby ci cofnęli się i oddali towar. Następnie J. K. (1) zdołał złapać S. B., który w reakcji na to działanie z całej siły odepchnął ochroniarza w celu utrzymania się w posiadaniu zabranego alkoholu. S. B. w tym czasie groził również J. K. (1).

Zeznania J. K. (1) k. 3-5, k.122-123

Protokół oględzin monitoringu sklepu k. 36- 41, 43-57

Nagranie z monitoringu k. 42

Wyjaśnienia oskarżonego S. B. k. 77 – 78, k. 122

Kolejno między pokrzywdzonym, a S. B. doszło do szarpaniny, w trakcie której J. K. (1) wytrącił oskarżonemu butelkę z rąk. W skutek tego działania ochroniarza skradziony przez S. B. alkohol upadł na podłogę, a oskarżony dostrzegając ten fakt zaniechał dalszego stosowania przemocy i uciekł ze sklepu.

Zeznania J. K. (1) k. 3-5, k.122-123

Ewidencja zwrotu towarów pochodzących z kradzieży k. 10-11, 14-16

Wyjaśnienia oskarżonego S. B. k. 77 – 78, k. 122

Butelka alkoholu skradzionego przez S. B. nie uległa uszkodzeniu i wróciła do dalszej sprzedaży.

Notatka urzędowa k. 1

Zeznania J. K. (1) k. 3-5, k.122-123

Ewidencja zwrotu towarów pochodzących z kradzieży k. 10-11, 14-16

W czasie J. K. (1) kiedy złapał S. B., drugi ze sprawców kradzieży pobiegł w kierunku wyjścia awaryjnego, gdzie znajdowała się K. R.. Pokrzywdzona wskazała sprawcy, iż tymi drzwiami nie wyjdzie. Rzeczone stwierdzenie spotkało się z reakcję tego mężczyzny, który chcąc utrzymać się w posiadaniu skradzionego mienia, krzyknął wulgarnie do K. R., aby ta się odsunęła, gdyż w przeciwnym razie ją uderzy.

Zeznania J. K. (1) k. 3-5, k.122-123

Zeznania K. R. k. 17 -21, k. 123

Protokół oględzin monitoringu sklepu k. 36- 41, 43-57

Nagranie z monitoringu k. 42

Słowa te wywołały oczekiwany przez sprawcę efekt, gdyż K. R. zaniechała dalszej obrony mienia sklepu, umożliwiając sprawcy kradzieży ucieczkę z tej placówki handlowej.

Zeznania K. R. k. 17 -21, k. 123

Zarówno K. R. jak i J. K. (1) na skutek aktywności sprawców tych działań nie doznali żadnego uszkodzenia ciała, ani innego rodzaju krzywdy.

Zeznania J. K. (1) k. 3-5, k.122-123

Zeznania K. R. k. 17 -21, k. 123

S. B. ma 25 lat. Oskarżony jest kawalerem, posiadającym jednakowoż na swoim utrzymaniu pięcioro dzieci. Oskarżony S. B. posiada wyłącznie polskie obywatelstwo. Oskarżony ma wykształcenie podstawowe. S. B. wykonuje karę pozbawienia wolności. Przed osadzeniem oskarżony był osobą bezrobotną. S. B. jest osobą wielokrotnie karaną za przestępstwa przeciwko mieniu. W chwili czynu S. B. był skazany 6 wyrokami sądów powszechnych. Oskarżony w przeszłości wykonywał kary wolnościowe. Oskarżony nie leczył się psychiatrycznie, neurologicznie ani odwykowo. S. B. nie jest właścicielem nieruchomości ani wartościowych rzeczy ruchomych.

Wyjaśnienia oskarżonego S. B. k. 77 – 78, k. 122

(...) oskarżonego S. B. k. 105-109

D. P. ma 27 lat. Oskarżony jest kawalerem, ojca dziecka, na utrzymanie którego jest zobowiązany łożyć świadczenia alimentacyjne. D. P. jest obywatelem (...). Oskarżony posiada wykształcenie zawodowe. D. P. nie leczył się psychiatrycznie, neurologicznie ani odwykowo. D. P. aktualnie wykonuje karę pozbawienia wolności. Przed osadzeniem D. P. nie pracował zawodowo. D. P. jest osobą wielokrotnie karaną za przestępstwa przeciwko mieniu. Oskarżony D. P. nie jest właścicielem nieruchomości ani wartościowych rzeczy ruchomych.

Zaświadczenie o stanie majątkowym D. P. k. 73

Wyjaśnienia oskarżonego D. P. k. 85

Notatka o oskarżonym D. P. k. 89

Karta K. oskarżonego D. P. k. 102-104

1.Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

D. P.

D. P. został oskarżony, o to że w dniu 22 maja 2024 roku w N. przy ulicy (...) na terenie sklepu (...) w celu utrzymania się w posiadaniu zabranych rzeczy w postaci dwóch butelek alkoholu (...) o łącznej wartości 378 złotych bezpośrednio po dokonaniu kradzieży, użył groźby natychmiastowego użycia przemocy wobec pracownicy sklepu (...) przy czym działał na szkodę pokrzywdzonej oraz spowodował straty w wysokości 378 złotych na rzecz dyskontu K., przy czym czyn ten stanowił wypadek mniejszej wagi tj. o przestępstwo z art. 281 k.k. w zw. z art. 283 k.k.

CZYNU NIE WYKAZANO

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

W toku przewodu sądowego nie wykazano, aby sprawcą oddziałującym na dobro prawne K. R. był D. P..

Częściowo zeznania K. R. z rozprawy k. 123

Nagranie z monitoringu k. 42

Wyjaśnienia oskarżonego D. P. k. 85

Protokół oględzin D. P. k. 148-154

Opinia biegłego antropologa k. 168-196

OCena DOWOdów

1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

Wyjaśnienia oskarżonego S. B.

Oskarżony S. B. zarówno w postępowaniu przygotowawczym jak i podczas rozprawy przyznał się do zarzucanego mu przestępstwa, korzystając zarazem z prawa do odmowy składania wyjaśnień. Oskarżony zdecydował się jedynie podać swoje dane osobo poznawcze, a także odpowiedzieć na odpowiadając na pytanie przewodniczącego zanegować swoją znajomość z D. P.. W realiach tej sprawy żaden z dowodów przeprowadzonych w toku przewodu sądowego nie pozwolił podważyć owego stwierdzenia. Zarazem podkreślić należy, iż przyznanie się S. B. nie było jedynym dowodem jego winy. W tym zakresie należy wskazać, iż oświadczenie oskarżonego potwierdzające sprawstwo tego przestępstwa w pełni korelowało z zeznaniami J. K. (1), który rozpoznał oskarżonego jako osobą, która odepchnęła go po dokonanej kradzieży. Do tego fakt ten został wykazany również za pomocą dowodu z opinii biegłego antropologa. Pomocniczo w tym zakresie należy odwołać się także do protokołu oględzin ciała podejrzanego, a także zapisu nagrania z monitoringu sklepu (...). Tym samym rzeczone wyjaśnienia odnoszące się zaledwie do przyznania się S. B. należy uznać za wiarygodne w kontekście całości materiału dowodowego zgromadzonego w tej sprawie. Zarazem ich znikoma zawartość osłabiała przydatność tego dowodu do szczegółowego odtworzenia stanu faktycznego tej sprawy.

Wyjaśnienia oskarżonego D. P.

Natomiast D. P. z podobną jak w przypadku S. B. konsekwencją wskazał, iż nie jest on sprawcą tej kradzieży. D. P. w tych wyjaśnieniach przyznał, iż często kradł on na terenie N., jednakże zaprzeczył, aby kiedykolwiek miał używać przemocy bądź groźby jej użycia. D. P. konfrontowany z nagraniem z kamer monitoringu zaprzeczył przy tym, aby to jego wizerunek został ujęty przez kamery sklepowe. Oskarżony wskazał, iż do tej pory zawsze przyznawał się do zarzucanych przestępstw, lecz w tym przypadku nie może tego uczynić, gdyż to nie on był sprawcą tej kradzieży. D. P. na rozprawie wskazał również, iż tego dnia pilnował dziecka swojej aktualnej partnerki, która pracowała w sklepie. Sąd Rejonowy ocenił, iż zebrany w tej sprawie materiał dowodowy nie pozwolił na skuteczne wykazanie sprawstwa D. P., a tym samym zenegowanie prawdziwości jego wyjaśnień. Głównym dowodem obciążającym oskarżonego były zeznania K. R., która w toku dochodzenia rozpoznała wizerunek D. P. jako sprawcy tego przestępstwa. Należy jednak zwrócić uwagę, iż w toku postępowania jurysdykcyjnego w warunkach bezpośredniości pokrzywdzona podała, iż nie jest w stanie rozpoznać w oskarżonym sprawcę tego przestępstwa. Wskazać przy tym trzeba, iż owe oświadczenia zostały złożone w warunkach pełnej swobody wypowiedzi. Co prawda na sali rozpraw byli oskarżeni, jednakże K. R. zdawała sobie sprawę, iż są oni osobami pozbawionymi wolności. Do tego rozpoznanie K. R. osłabia zrelacjonowany przez świadka opis przebiegu tej czynności procesowej. Tutaj należy przypomnieć, iż według zeznań K. R. prowadzący to przesłuchanie miał wskazać w pierwszej kolejności wizerunek osoby, którą podejrzewa o popełnienie przestępstwa, a dopiero później okazać całą plansze poglądową. Tego rodzaju uchybienie w sposób bardzo poważny osłabia walor tego rozpoznania. Brak jest przy tym realnych powodów, dla których K. R. miałaby kłamać w tym zakresie, zwłaszcza biorąc pod uwagę brak wiedzy prawniczej pokrzywdzonej. W następnej kolejności należy wskazać, iż w końcowej części tej wypowiedzi pokrzywdzona oświadczyła, że gdyby nie sugestia przesłuchującego nikogo by nie rozpoznała, gdyż nie posiada ona pamięci do twarzy. Tego rodzaju ocena ma zarazem pełne oparcie w wyniku dowodu z opinii biegłego antropologa. J. B. nie tylko w swojej opinii nie potwierdził faktu, aby D. P. był ujęty na nagraniu z monitoringu, lecz także wskazał że z uwagi na szereg różnych różnic w wyglądzie sprawcy, a zwłaszcza zmian barwnikowy skóry, cech antropologicznych jego szczęki z dużym prawdopodobieństwem to nie D. P. był sprawcą tego zdarzenia. Równocześnie wskazać trzeba, iż biegły w sposób przykładny opisał sposób dojścia do wniosków końcowych, dokładnie ilustrując wskazane różnice. Dodatkowo także J. K. (1) nie był w stanie rozpoznać w D. P. sprawcy tego przestępstwa. Dodatkowo Sąd z urzędu posiadał informacje potwierdzające wyjaśnienia oskarżonego, iż ten na ogół przyznaje się do zarzucanych mu przestępstw, a także nie było prowadzonych przeciwko niemu spraw o przestępstwa popełnione z użyciem przemocy. Biorąc to wszystko pod uwagę Sąd Rejonowy ocenił, iż brak jest relewantnych podstaw do podważenia wyjaśnień D. P., zwłaszcza biorąc pod uwagę konieczność bezalternatywnego wykazania sprawstwa w polskim porządku prawnym. Tym samym również wyjaśnienia D. P. przysłużyły się w procesie rekonstrukcji stanu faktycznego tej sprawy.

Zeznania J. K. (1)

Sąd Rejonowy uznał za wiarygodne depozycje złożone przez świadka J. K. (1). Świadek ten jest osobą obcą dla oskarżonych. Do tego z racji, iż na skutek tego zdarzenia nie ucierpiał on, a zdarzenie to miało ścisły związek z jego obowiązkami zawodowymi, nie można stwierdzić, aby J. K. (1) był emocjonalnie zaangażowany w to postępowanie. Sąd Rejonowy zwrócił przy tym uwagę, iż świadek zeznawał w sposób rzeczowy, wolny od różnego rodzaju domniemań czy przypuszczeń. Zeznania J. K. (1) były przy tym wyważone, świadek nie wyolbrzymiał przebiegu zajścia. O szczerości tych depozycji świadczy wprost stwierdzenie, iż nie pamięta dokładnie gróźb oskarżonego czy też, iż bał się starcia z nim z uwagi na przewagę jego warunków fizycznych. Zeznania J. K. (1) są jasne, spójne i logiczne. Analiza tych oświadczeń wiedzy nie ujawniła w nich jakichkolwiek sprzeczności. Przeciwnie owe zeznania w całości korelują z zapisem nagrania z kamer monitoringu sklepu. Rozpoznania dokonane przez J. K. (1) zostało także przyznane przez S. B.. Jego prawdziwość została także potwierdzona poprzez dowód z opinii J. B.. Zeznania J. K. (1) korelowały także z opisem zajścia przedstawionym przez K. R.. Zarazem zrozumiałym jest fakt, iż pokrzywdzony mógł nie słyszeć dokładnych słów wypowiedzianych przez drugiego ze sprawców w kierunku pokrzywdzonej. Odnotować przy tym należy, iż J. K. (1) nie był w stanie rozpoznać w D. P. sprawcy zarzucanej mu kradzieży rozbójniczej, a przecież i drugiego ze sprawców J. K. (1) widział podczas inkryminowanego zdarzenia. Tym samym zeznania J. K. (1) Sąd Rejonowy ocenił jako wiarygodne i przydatne do odtworzenia na ich podstawie przebiegu inkryminowanego zdarzenia. Zarazem owe zeznania w żaden sposób nie mogły prowadzić do wykazania sprawstwa D. P..

zeznania K. R..

Sąd Rejonowy ocenił jedynie za częściowo wiarygodne zeznania K. R.. Brak było podstaw do negacji przedstawionego przez świadka przebiegu wydarzeń odnośnie jego chronologii, miejsca czy słów i zachowania sprawcy tego przestępstwa. Fakty te umieszczone w relacji pokrzywdzonej są w całości zgodne z zapisem nagrania z monitoringu sklepu (...). Niemniej jednak Sąd Rejonowy ocenił, iż nie wystarczające dla wykazania sprawstwa D. P. było rozpoznanie dokonane przez K. R. w toku dochodzenia. W tym zakresie należy wskazać, iż świadek słuchana w warunkach bezpośredniości nie potwierdziła tego faktu. Przeciwnie wskazała ona na mankamenty tje czynności procesowej. Mianowicie podała ona, iż dokonujący tej czynności wskazał jej najpierw osobę, którą podejrzewa o udział w tym zdarzeniu, a dopiero później okazał plansze poglądową. Tego rodzaju uchybienie jednoznacznie osłabia wymowę tego rozpoznania, gdyż była to nieuprawniona sugestia wpływająca na późniejsze oświadczenie świadka. Jest to tym bardziej istotne, iż K. R. oświadczyła na rozprawie, iż gdyby nie tego rodzaju sugestia nie rozpoznałaby nikogo, gdyż nie ma ona pamięci do twarzy. Podkreślić trzeba, iż K. R. nie miała żadnego interesu w ochronie oskarżonego, który jest dla niej osobą obcą. Brak jest także relewantnego powodu, dla którego K. R. miałaby pomawiać o niewłaściwe przeprowadzenie tej czynności funkcjonariusza policji. Już te wyżej nakreślone wątpliwości powodowałby trudność w oparciu się na tym okazaniu. Niemniej jednak nie był to jedyny argument przemawiający za negacją tego rozpoznania K. R. z postępowania przygotowawczego. W tej sprawie bowiem Sąd Rejonowy mając na uwadze podniesione wyżej wątpliwości dopuścił z urzędu dowód z opinii J. B. biegłego z zakresu antropologii, który to wskazał, iż z dużym prawdopodobieństwem to nie D. P. był sprawcą tego przestępstwa na szkodę K. R.. Należy przy tym podkreślić szczegółowość i precyzje owej opinii, gdzie biegły jednoznacznie wskazał różnice w fizjonomii sprawcy i oskarżonego, zwracając szczególną uwagę na zmiany barwnikowi skóry oraz różnice w antropologicznym wyglądzie czaszki oskarżonego i sprawcy przestępstwa. Tym samym Sąd Rejonowy ocenił, iż przedmiotowe okazanie dokonane przez K. R. w trakcie dochodzenia jest niewiarygodne i nie mogło służyć ono ustaleniu głównej okoliczności tego procesu. Natomiast brak było relewantnych podstaw do odmowy obdarzenia walorem wiarygodności pozostałych depozycji złożonych na przestrzeni tego postępowania przez pokrzywdzoną.

Zeznania K. B.

Nikłą wartość dowodową miały zeznania świadek obrony K. B.. Świadek podała w swoich zeznaniach, iż zostawiała pod opieką D. P. swoje dziecko, wówczas gdy pracowała jako ekspedientka w sklepie (...). Niemniej po pierwsze K. B. jest osobą bliską dla oskarżonego, która miała wydatny interes w ochronie D. P.. Do tego jej zeznania nie były precyzyjne, gdyż świadek (co zresztą całkowicie zrozumiałe) nie potrafiła odnieść się do daty przestępstwa. Tym samym rzeczone zeznania jedynie w sposób subsydiarny uwiarygodniły wersje przedstawioną w toku tego procesu przez D. P., nie będąc w żadnym stopniu koronnym dowodem świadczącym o jego niewinności. Zarazem Sąd Rejonowy wskazał, iż brak jest okoliczności wskazujących jednoznacznie na fałszywość zeznań K. B..

biegłego ds. antropologii J. B..

Nie ulega wątpliwości, iż koronnym dowodem w tym postepowaniu była opinia biegłego ds. antropologii J. B.. Biegły ten jest osobą o uznanych powszechnie umiejętność z zakresu tej dziedziny nauki. W realiach niniejszej sprawy rzeczone umiejętności specjalne nie były w żaden sposób kwestionowane przez strony tego postępowania. Warto zaznaczyć przy tym, iż J. B. jest osobą całkowicie obcą dla stron tego procesu, nie powiązaną także w jakikolwiek sposób z organami ścigania z terenu okręgu (...). Rzeczona opinia spełnia wszystkie stawiane przed tego rodzaju dokumentami wymogi procesowe. J. B. w sposób wyczerpujący odpowiedział na wszystkie pytania zadane w tezie dowodowej. Do tego rzeczona opinia posiada atrybut jasności. Biegły w sposób klarowny przedstawił dlaczego doszedł do takich, a nie innych wniosków. J. B. w sposób metodyczny przedstawił na cechy charakterystyczne ciała, postawy, ubioru czy sposobu poruszania się oskarżonych, które doprowadziły do stwierdzenia, iż sprawcą kradzieży rozbójniczej był S. B., a nie możności powzięcia takiej konstatacji względem D. P., co do którego biegły podał, iż z dużym prawdopodobieństwem oskarżony nie był sprawcą tego czynu. J. B. wszystkie owe cechy odpowiednio zilustrował odnosząc się do danych z wizerunków oskarżonych uzyskanych w toku oględzin ich ciała, które to wykonano w postępowaniu sądowym. Zarazem wskazać należy, iż biegły posiadał bardzo bogaty materiał źródłowy. Przedmiotowa opinia jest przy tym w pełni konkluzywna. Analiza jej treści nie dała podstaw do ujawnienia uchybień, nieścisłości, niezgodności z metodologią przedmiotu. Biegły w sposób bardzo dokładny przedstawił różnice odnoszące się do wyglądu oskarżonego, a sprawcy przestępstwa odnoszące się do cech antropomentrycznych twarzy tych osób, innych zmian skórnych (istotny jest zwłaszcza duży pieprzyk na szyi/karku oskarżonego, którego nie miał sprawca przestępstwa), czy kwestii odnoszących się do tatuażów a także pieprzyka pod okiem D. P.. Również strony tego procesu w trakcie przewodu sądowego w żadnennie kwestionowały faktów ujawnionych za pomocą tego dowodu. Tym samym wymowa tego dowodu w połączeniu z zasadą konieczności bezalternatywnego wykazania sprawstwa danego czynu, a także w połączeniu z wątpliwościami odnoszącymi się do przebiegu okazania K. R. plansz poglądowych uniemożliwiła uznanie D. P. za sprawcę przedmiotowej kradzieży rozbójniczej.

nagrania z kamer monitoringu sklepu (...) w N.

Cennym dowodem w tym postępowaniu były także nagrania z kamer monitoringu sklepu (...) w N.. Zarazem jakość tego nagrania pozwoliła biegłemu B. w wydaniu opinii o niemal pełnym stopniu konkluzywnosci. Sąd Rejonowy zwrócił przy tym uwagę, iż nagrania te mają charakter dowodu rzeczowego. Strony tego procesu, a także Sąd z urzędu nie zwróciły uwagi na jakiekolwiek manipulacje w tych nagraniach ze strony osób trzecich.

notatki urzędowe, protokoły oględzin monitoringu i oskarżonych, (...) oskarżonego, potwierdzenie naprawienia powrotu do sprzedaży alkoholu skradzionego przez S. B. odpisy wyroków oskarżonych czy ich (...)

Sąd Rejonowy uznał za przydatny także pozostały materiał dowodowy zgromadzony w toku czynności postępowania przygotowawczego tj., notatki urzędowe, protokoły oględzin monitoringu i oskarżonych, (...) oskarżonego, potwierdzenie naprawienia powrotu do sprzedaży alkoholu skradzionego przez S. B. odpisy wyroków oskarżonych czy ich (...) Należało zważyć, iż przedmiotowe dokumenty zostały sporządzone przez właściwe ku temu osoby, w przepisanej przez prawo formie. Co więcej ich treść nie była w żaden sposób kwestionowana przez którąkolwiek ze stron tego postępowania. Tym samym również te dowody posłużyły w odtworzeniu przebiegu inkryminowanego zdarzenia oraz pozyskaniu informacji o oskarżonym.

1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

Zeznania J. J.

Sąd Rejonowy nie uznał także za przydatnych zeznań świadka J. J. tj. funkcjonariusza policji, który dokonał czynności okazania K. R. tablic poglądowych, wśród których znajdował się wizerunek D. P.. Po pierwsze należy wskazać, iż konfrontując opis przebiegu tej czynności zawarty w zeznaniach K. R. i J. J. należy zwrócić uwagę, iż K. R. nie miała żadnego interesu w pomawianiu J. J.. Co więcej z uwagi na brak wiedzy prawniczej po jej stronie, nie musiała ona nawet wiedzieć, iż opisuje ona nieprawidłowości w przebiegu tej czynności. Pokrzywdzona nie miała także żadnego interesu w ochronie oskarżonego, który to jest dla niej osobą całkowicie obcą. Do tego istotnym dowodem, który w konfrontacji pomiędzy wersją K. R., a wersją J. J. przemawia na korzyść zeznań pokrzywdzonej jest wynik opinii biegłego z zakresu antropologii, który wskazał, iż z dużym prawdopodobieństwem to nie D. P. był sprawcą owej kradzieży rozbójniczej. Nie ulega również wątpliwości, iż J. J. miał interes w opisaniu prawidłowego przebiegu tej czynności. Stąd też Sąd Rejonowy dokonując oceny przydatności owego okazania dokonanego w toku dochodzenia oparł się na zeznaniach złożonych na rozprawie przez pokrzywdzoną K. R..

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I

S. B.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

S. B. został oskarżony o to, że w dniu 22 maja 2024 roku w N. przy ulicy (...) na terenie sklepu (...) w celu utrzymania się w posiadaniu zabranych rzeczy w postaci jednej butelki alkoholu (...) o wartości 238,99 złotych bezpośrednio po dokonaniu kradzieży użył przemocy wobec ochroniarza sklepu (...), poprzez odepchnięcie go rękoma oraz szarpanie czym działał na szkodę pokrzywdzonego ochroniarza, przy czym czyn ten stanowi wypadek mniejszej wagi tj. o przestępstwo z art. 281 k.k. w zw. z art. 283 k.k.

Zgodnie z treścią art. 281 k.k. występku kradzieży rozbójniczej dopuszcza się ten to, w celu utrzymania się w posiadaniu zabranej rzeczy, bezpośrednio po dokonaniu kradzieży, używa przemocy wobec osoby lub grozi natychmiastowym jej użyciem albo doprowadza człowieka do stanu nieprzytomności lub bezbronności. Zarazem pamiętać należy, iż typ ten posiada swój wypadek mniejszej wagi określony w art. 283 k.k. Nie ulega żadnych wątpliwości, iż omawiany występek jest typem powszechnym tj. typem zdatnym do popełnienia przez ogół osób ponoszących odpowiedzialność na zasadach ujętych w kodeksie karnym. Zarazem trzeba stwierdzić, iż przedmiotowy występek jest typem kwalifikowanym przestępstwa kradzieży. Owo stwierdzenie implikuje nie tylko jego materialny charakter, lecz także konieczność wypełnienia wszystkich znamion przewidzianych dla typu podstawowego oraz okoliczności obostrzającej odpowiedzialność karną, jaką w tym wypadku jest spełnienie szczególnych znamion modalnych w okresie bezpośrednio po kradzieży. Warto też wspomnieć, iż przestępstwo kradzieży rozbójniczej nie jest typem kontrawencjonalizowym, przez to odpowiedzialność karna za jego popełnienie jest niezależna od wartości skradzionej rzeczy, a nikła wartość może stanowić jeden z elementów skłaniających organ procesowy do przyjęcia, iż poszczególne zdarzenie stanowiło wypadek mniejszej wagi. Z uwagi na wyżej podkreśloną łączność tego występku z przestępstwem kradzieży należy wskazać pokrótce, iż przez kradzież w polskim porządku prawa karnego rozumiemy aktywność sprawcy polegającą na wyjęciu spod władztwa posiadaczy, danej cudzej rzeczy ruchomej, a następnie objęcie władztwa nad tym przedmiotem. Co więcej owa aktywność musi być podjęta w celu przywłaszczenia danej cudzej rzeczy ruchomej. Natomiast z kradzieżą rozbójniczą mamy do czynienia wówczas gdy sprawca w celu utrzymania się zabranej rzeczy wykonuje jeden z określonych zachowań tożsamych zresztą ze znamionami czasownikowymi przestępstwa rozboju (różnicę tutaj stanowi moment i cel owych aktywności sprawczych). W aspekcie tej sprawy Sąd Rejonowy ograniczy się do zdefiniowania pojęcia przemoc wobec osoby. Jako przemoc wobec osoby rozumie się każde oddziaływanie fizyczne na osobę w celu przełamania jej woli władania rzeczą/powrotu do władania rzeczą. Co ważne inaczej niż w dawnym porządku prawnym ustawodawca nie ograniczył przemocy relewantnej na gruncie tego przepisu do gwałtu, a więc szczególnie intensywnej przemocy. Tym samym każde oddziaływanie fizyczne na pokrzywdzonego podejmowane w celu utrzymania się w posiadaniu zabranej rzeczy będzie relewantne dla przestępstwa kradzieży rozbójniczej. Do tego należy zwrócić uwagę, iż dla bytu tego przestępstwa niezbędne jest aby sprawca stosował ową przemoc bezpośrednio po dokonaniu kradzieży – a więc w świetle teorii zaboru – objęciu władztwa nad kradzionym przedmiotem. W doktrynie podkreśla się, iż ową bezpośredniość należy utożsamiać z kwestią jednego zdarzenia historycznego. W szczególności za kradzież rozbójniczą nie może uchodzić sytuacja, kiedy to sprawca po kilku dniach w innym miejscu używa przemocy aby utrzymać się w posiadaniu zabranej rzeczy. Jednocześnie podkreśla się w orzecznictwie, iż spełniony jest wymóg bezpośredniości gdy owa przemoc jest stosowana w trakcie pościgu podjętym za sprawcą niezwłocznie po dokonaniu przez niego kradzieży, chociażby osoby te oddaliły się z miejsca wyjęcia owej rzeczy spod władztwa. Należy także pamiętać o tym, że owa przemoc ma zostać użyta po to aby utrzymać się w posiadaniu skradzionej rzeczy – zamiar szczególny kierunkowy. Równocześnie trywialnym jest stwierdzenie, iż mieści się w zakresie desygnatów tego pojęcia sytuacja kiedy sprawca, chce stosując przemoc fizyczną uniemożliwić ujęcie własnej osoby, umożliwiając kontynuacje ucieczki wraz ze skradzionym mieniem. Natomiast odnosząc się do wykładnie pojęcia wypadku mniejszej wagi należy podkreślić, iż zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądów powszechnych wskazuje się, że przyjęcie wypadku mniejszej wagi jest usprawiedliwione w sytuacji, kiedy to stopień społecznej szkodliwości zachowania formalnie wypełniającego znamiona typu podstawowego w sposób znaczący odbiega od typowego stopnia społecznej szkodliwości związanej z danym rodzajem przestępstwa. Tym samym nie ulega wątpliwości, iż dla rozważenia możliwości przyjęcia wypadku mniejszej wagi konieczna była analiza inkryminowanego zdarzenia poprzez kwantyfikatory stopnia społecznej szkodliwości opisane w art. 115 § 2 k.k., wedle których przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu sąd bierze pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszego procesu Sąd Rejonowy zważył, iż zachowanie S. B. niewątpliwie wypełniło znamiona zarzucanego mu występku. Mianowicie bezsporne w tej sprawie jest fakt, iż dokonał on wyjęcia spod władztwa sklepu butelki alkoholu (...) o wartości 238,99 złotych, w ten sposób że wziął ją z półki (nie mając w żadnym czasie zamiaru uiszczenia za nią opłaty) a następnie wyszedł z nią poza teren hali sprzedażowej – przez co objął nad przedmiotem kradzieży nieskrępowane władztwo. Następnie należy wskazać, iż w ocenie Sądu Rejonowego S. B. uzył wobec J. K. (1) przemocy fizycznej w postaci silnego odepchnięcia ochroniarza, a także następującej po tym chwilowej szarpaniny. Co więcej należy zwrócić uwagę na kontekst tego działania tj. fakt podjęcia przez J. K. (1) działań obliczonych na odzyskanie mienia ochranianego przez niego sklepu, gdzie oskarżony uciekł ze sklepu dopiero po utracie władztwa nad przedmiotem kradzieży. Natomiast wyżej wymienione działania S. B. miały jednoznacznie na celu uwolnienie się od ochroniarza i kontynuacje ucieczki ze skradzionym mieniem. Warto tutaj zaznaczyć, iż zachowania oskarżonego nie można potraktować jako odruch bezwarunkowy wywołany chwytem pokrzywdzonego. Tutaj należy odnieść się raz jeszcze do zeznań J. K. (1) odnoszących się także do bliżej niesprecyzowanych gróźb wypowiadanych w tym czasie przez oskarżonego. Stąd też Sąd Rejonowy uznał, iż owa przemoc była stosowana właśnie w zamiarze utrzymania się w posiadaniu skradzionej cudzej rzeczy ruchomej. Finalnie nie ulega wątpliwości, iż owo działanie miało miejsce bezpośrednio po kradzieży, co kompletowało znamiona zarzucanego S. B. występku. W związku z powyższym należało stwierdzić, iż S. B. swoim zachowaniem zrealizował znamiona występku z art. 281 k.k.Racje miał też oskarżyciel publiczny wskazując, iż zachowanie to stanowiło wypadek mniejszej wagi. W tym miejscu trzeba odwołać się przede wszystkim do niewielkiej intensywności przemocy fizycznej stosowanej przez oskarżonego i braku powstania na skutek tego oddziaływania jakichkolwiek obrażeń u pokrzywdzonego czy swego rodzaju traumy wywołanych tym przestępstwem W ocenie Sądu Rejonowego za przyjęciem typu podstawowego nie przemawia także wartość skradzionej rzeczy, który to przedmiot nie przenosi swoja wartością progu różnicującego przestępstwo od wykroczenia w przypadku kradzieży zwykłej. Nadto należy wskazać, iż przemoc była stosowana wobec ochroniarza, który podjął czynności zmierzające do ujęcia S. B.. Tym samym ogół okoliczności przedmiotowych i podmiotowych tego typu czynu zabronionego pod groźbą kary uprawniał Sąd Rejonowy do zakwalifikowania go jako przypadku mniejszej wagi określonego w art. 283 k.k.

Stwierdzenie to implikowało ocenę stopnia karygodności tego zachowania, będącej przecież jednym z elementów konstrukcyjnych pojęcia przestępstwa. Kwantyfikatory stopnia społecznej szkodliwości zostały przez ustawodawcę wymienione w art. 115 § 2 k.k. Zgodnie z tym przepisem przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu sąd bierze pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. W przedmiotowej sprawie Sąd Rejonowy stwierdził, iż zachowanie oskarżonego było społecznie szkodliwe w stopniu średnim. Na powyższe stwierdzenie składały się następujące okoliczności przedmiotowe czynu tj. stosunkowo niewielkie natężenie przemocy stosowanej przez S. B., brak wystąpienia obrażeń po stronie pokrzywdzonego J. K. (1). Z drugiej strony należało mieć na względzie, iż czyn ten miał miejsce w miejscu publicznym dostępnym dla nieograniczonego kręgu osób, gdzie o tej godzinie przebywało niewątpliwie wiele przypadkowych, co z kolei wskazywało karygodność tego zachowania. Za przyjęciem średniego stopnia społecznej szkodliwości tego czynu przemawiała także stosunkowa niewielka wartość skradzionego mienia. Nie można też było pominąć faktu, że finalnie K. Polska nie poniosła żadnej straty w wyniku oddziaływania oskarżonego. Zarazem nie sposób mówić o znikomym stopniu społecznej szkodliwości w sytuacji gdy sprawca ukradł rzecz o wartości przenoszącej 230 złotych, a do tego szarpał, popychał oraz groził, interweniującemu ochroniarzowi. To wszystko prowadziło do stwierdzenia, iż czyn oskarżonego był karygodny w rozumieniu art. 1 § 2 k.k., aczkolwiek okoliczności przedmiotowe tego przestępstwa w połączeniu z niewielkim stopniem winy uprawniały do przyjęcia, iż czyn ten stanowił wypadek mniejszej wagi.

Czyn oskarżonego był także zawiniony w świetle normatywnej teorii winny statuowanej w art. 1 § 3 k.k. W tym zakresie niezbędne jest stwierdzenie, iż oskarżony jest osobą dorosłą, zdającą sobie sprawę z konstytucyjnej ochrony mienia. Co więcej zakaz naruszania prawa własności powinien być u oskarżonego szczególnie dobrze zinternalizowany biorąc pod uwagę fakt, iż wcześniej był 6 krotnie był skazywany za przestępstwa przeciwko temu dobru prawnemu. Do tego w realiach tej sprawy brak było wątpliwości odnośnie poczytalności oskarżonego w chwili czynu. S. B. z uwagi na stopień swojego rozwoju emocjonalnego z pewnością zdawał sobie również sprawę z bezwzględnego zakazu stosowania przemocy wobec innych osób. Oskarżony nie działał przy tym w warunkach stanu wyższej konieczności czy innej anormalnej sytuacji motywacyjnej. Przeciwnie w realiach tej sprawy brak jest jakichkolwiek okoliczności limitujących poziom zawinienia oskarżonego. W związku z powyższym poziom winy S. B. należało ocenić jako wysoki.

Mając na względzie przytoczony powyżej tok rozumowania Sąd Rejonowy w punkcie I wyroku uznał S. B. za winnego czynu zarzucanego aktem oskarżenia stanowiącego występek z art. 281 k.k. w zw. z art. 283 k.k.

☐

3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☒

3.5. Uniewinnienie

III

D. P.

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

D. P. został oskarżony, o to że w dniu 22 maja 2024 roku w N. przy ulicy (...) na terenie sklepu (...) w celu utrzymania się w posiadaniu zabranych rzeczy w postaci dwóch butelek alkoholu (...) o łącznej wartości 378 złotych bezpośrednio po dokonaniu kradzieży, użył groźby natychmiastowego użycia przemocy wobec pracownicy sklepu (...) przy czym działał na szkodę pokrzywdzonej oraz spowodował straty w wysokości 378 złotych na rzecz dyskontu K., przy czym czyn ten stanowił wypadek mniejszej wagi tj. o przestępstwo z art. 281 k.k. w zw. z art. 283 k.k.

W polskim procesie karnym wymagane jest bezalternatywne wykazanie sprawstwa oskarżonego dla możliwości wydania wyroku skazującego. Tym samym wydanie wyroku skazującego nie jest możliwe w oparciu o kryterium prawdopodobieństwa. Jednocześnie stwierdzić należy, iż to rolą oskarżyciela publicznego jest przedstawienie dowodów pozwalających na stwierdzenie z całą pewnością, iż to dany oskarżony jest sprawcą czynu zabronionego. W żadnym wypadku nie można oczekiwać sytuacji odwrotnej, kiedy to wydanie wyroku uniewinniającego musiałoby być poprzedzone wykazaniem przez obronę braku popełnienia zarzucanego czynu przez oskarżonego, względnie braku realizacji przez owo zachowanie znamion czynu zabronionego.

W realiach przedmiotowej sprawy oskarżenie D. P. zostało oparte na okazaniu dokonanym przez K. R. w toku dochodzenia. Rzeczone okazanie okazało się być jednakowoż wadliwe. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, iż jego walor dowodowy został w sposób bardzo osłabiony przez zeznania K. R. na rozprawie. Świadek ta wskazała na rozprawie, iż nie jest ona wstanie powiedzieć czy D. P., którego widziała na rozprawie głównej to sprawca tego czynu. Tym samym świadek w warunkach bezpośredniości nie potwierdziła tego faktu, co ma istotne znaczenie zwłaszcza w kontekście faktu, iż widziała sprawcę przestępstwa zaledwie przez kilkanaście sekund, a także wyników opinii antropologicznej. Następnie podnieść należy, iż K. R. zwróciła uwagę Sądu, iż policjant w pierwszej kolejności pokazał wizerunek osoby, którą podejrzewa, a dopiero potem całość planszy poglądowej. Fakt ten miał niewątpliwy wpływ na swobodę świadka w toku tej czynności procesowej i stanowić mógł nieuprawnioną sugestie. Do tego K. R. podała, iż gdyby nie ta sugestia nie rozpoznałaby nikogo, gdyż nie ma ona pamięci do twarzy.

Fakt ten obligował Sąd Rejonowy do dopuszczenia dowodu z opinii biegłego antropologa J. B.. Natomiast biegły ten w sporządzonej przez siebie opinii, która spełnia wszystkie wymogi wymagane od tego rodzaju dokumentów stwierdził, iż na podstawie oględzin ciała oskarżonego, a także zapisu nagrań z kamer monitoringu, nie tylko nie można potwierdzić, aby to D. P. był sprawcą owej kradzieży, lecz z dużym prawdopodobieństwem ów fakt można wykluczyć. Biegły podał i zilustrował w tej opinii szereg różnic pomiędzy wizerunkiem oskarżonego uzyskanego w toku protokołu jego oględzin z wizerunkiem osoby zarejestrowanej na nagraniu sklepu (...). Zestawienie tego dowodu z wątpliwościami co do przebiegu okazania świadkowi K. R. wizerunku oskarżonego, a także odwołaniem tego rozpoznania na rozprawie, musiało doprowadzić do niemożności bezalternatywnego stwierdzenia, iż to D. P. brał udział w tym przestępstwie, a co z kolei implikowało wydanie w tej sprawie wyroku uniewinniającego. Sąd Rejonowy wydając ten wyrok jedynie na marginesie zwrócił uwagę na takie okoliczności jak brak rozpoznania oskarżonego przez J. K. (1), którego przecież też obserwował na hali sprzedażowej, konsekwencja w wyjaśnieniach oskarżonego połączona z wiedzą odnośnie jego linii obrony w innych postepowaniach, zeznania K. B., w świetle których D. P. miał w tym czasie wieczorami zajmować się jej dzieckiem. Tym samym Sąd Rejonowy wskazał przeprowadzony przewód sądowy nie pozwolił na wykazanie sprawstwa oskarżonego, co aktualizowało ujemną przesłankę procesową określoną w art. 17 § 1 pkt 1 k.p.k., a co z kolei prowadziło do wydania wyroku uniewinniającego D. P., co Sąd Rejonowy wyrzekł w punkcie III uzasadnianego wyroku.

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i

środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia

z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się

do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

S. B.

I

I

Sąd Rejonowy w punkcie I uzasadnianego wyroku przypisał oskarżonemu S. B. występek z art. 281 k.k. w zw. z art. 283 k.k. Zgodnie z treścią art. 283 k.k. rzeczony czyn zagrożony jest karą pozbawienia wolności w wymiarze od 3 miesięcy do 5 lat. Zarazem istnieje możliwość orzeczenia wobec sprawcy tego rodzaju przestępstwa kary o charakterze wolnościowym przy zastosowaniu art. 37a § 1 k.k. Co więcej z uwagi na wysokość górnej granicy ustawowego zagrożenia wymierzenie kary pozbawienia wolności winno być zgodnie z treścią art. 58 § 1 k.k. ostatecznością. Niemniej jednak w przypadku tej konkretnej sprawy brak jest realnej możliwości wymierzenia innego rodzaju kary. W tym względzie należy odnieść się do osoby oskarżonego S. B., którego to należy uznać za sprawcę niepoprawnego. Przypisany tym wyrokiem czyn oskarżony S. B. popełnił pomimo wcześniejszych 6 skazań, gdzie 5 z nich dotyczyło przestępstw podobnych. Do tego dokonując wyboru kary należało uwzględnić, iż wcześniej wobec S. B. stosowano wielokrotnie kary nieizolacyjne, które jednakże nie przyniosły oczekiwanego efektu resocjalizacyjnego. Przeciwnie pomimo wykonywania tych kar na przestrzeni kilku lat poprzedzających owo przestępstwo S. B. nadał notorycznie łamał porządek prawny, czego najlepszym dowodem są dalsze wpisy znajdujące się w karcie karnej oskarżonego. Tym samym wymierzenie oskarżonemu kary ograniczenia wolności, która to kara mogłaby być adekwatna do samych tylko okoliczności przedmiotowych tego przestępstwa, nie uwzględniłoby w sposób należyty właściwości i warunków osobistych oskarżonego, wyrażających się w jego niepoprawności i nieskuteczności tejże kary w procesie społecznej readaptacji S. B.. Natomiast poprzestanie na karze najłagodniejszego rodzaju tj. karze grzywny nie tylko nie uwzględniałoby wcześniejszej wielokrotnej karalności oskarżonego, lecz także nie oddawałoby powagi przypisanego oskarżonemu czynu, który atak na dobro prawne w postaci mienia łączył z zastosowaniem przemocy wobec osoby. Tym samym jedyną karą, której wymierzenie mogłoby czynić zadość dyrektywom prewencji indywidualnej i generalnej była kara pozbawienia wolności. W ocenie Sądu Rejonowego jej wymiar na poziomie 6 miesięcy jest adekwatny do poziomu karygodności przypisanego S. B. występku. Kara ta jest dwukrotnie wyższa od dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Owszem jest ona przy tym wyraźnie niższa od górnej granicy przewidzianej dla tego przestępstwa. Niemniej nie można pomijać, iż przemoc stosowana przez oskarżonego była na stosunkowo niskim poziomie intensywności, S. B. dokonał przy tym zaboru alkoholu o przeciętnej wartości majątkowej, oskarżony swoim zachowaniem nie wyrządził trwałych szkód u J. K. (1), a mienie przez niego ukradzione zostało finalnie odzyskane. Tym samym 6 miesięcy pozbawienia wolności odpowiada społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu. Nie można przy tym pomijać, iż oskarżony w chwili czynu nie był karany za przestępstwa przeciwko mieniu popełnione z użyciem przemocy. Podobnie w chwili czynu nie wykonywał on jeszcze kary pozbawienia wolności, a jego dotychczasowy pobyt w zakładzie karnym stanowi pierwszą izolacje penitencjarną S. B.. W ocenie Sądu Rejonowego nawet wysoki poziom zawinienia ze strony oskarżonego nie uprawnia do wymierzenia oskarżonemu kary surowszej. W związku z powyższym Sąd Rejonowy w punkcie I wyroku wymierzył S. B. kare 6 miesięcy pozbawienia wolności, która to kara odpowiada poziomowi karygodności przypisanego oskarżonemu występku, a przy tym nie przekracza stopnia jego winy.

Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia

z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,

a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

Brak było podstaw do orzeczenia wobec oskarżonego S. B. środka kompensacyjnego w postaci obowiązku naprawienia szkody. W tym zakresie należy odnotować, iż na skutek interwencji J. K. (2) Polska odzyskał rzeczony alkohol w stanie nieuszkodzonym, który wrócił do dalszej sprzedaży. Zarazem niecelowym było orzekania w tej sprawie zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Po pierwsze pokrzywdzony na skutek przypisanego S. B. działania nie doznał żadnych obrażeń, czy też traumy, co zadeklarował na rozprawie, oświadczając iż nie wnosi o orzeczenie wobec S. B. środka kompensacyjnego. Tak samo nie celowym byłoby orzekania w tej sprawie sądowego zakazu zbliżania się do pokrzywdzonego, gdyż brak jest danych wskazujących na obawę pokrzywdzonego przed oskarżonym. Nie sposób jest też stwierdzić, aby między mężczyznami istniał jakikolwiek konflikt. Tu odnotować należy wielość kradzieży dokonanych przez oskarżonego, a także wiele podobnych interwencji poczynionych w toku pracy J. K. (1). Zarazem nie sposób było orzec w tej sprawie o obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przez drugiego nieustalonego sprawcę. Po pierwsze oskarżonemu nie przypisano działania wspólnie i w porozumieniu z nim, co usprawiedliwiałoby tego rodzaju orzeczenie. Wypada przy tym zaznaczyć, iż wniosek prokuratora o uzasadnienie wyroku w stosunku do S. B. odnosił się jedynie do orzeczenia co do reakcji penalnej. Fakt ten wynika także z redakcji aktu oskarżenia, gdzie oskarżonym zarzucono dwa odrębne czyny, a nie popełnienie jednego wspólnie i w porozumieniu. Do tego brak jest dowodów, które pozwoliłyby w sposób pewny przyjąć istnienie porozumienia między sprawcami. Równie dobrze można ocenić, iż działali oni wspólnie, ale każdy z nich na własny rachunek. Tym samym brak było podstaw do orzeczenia wobec S. B. środka kompensacyjnego czy też środka karnego w postaci zakazu zbliżania się do pokrzywdzonego.

7. KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II

Oskarżony S. B. jest osobą o bardzo słabych możliwościach zarobkowych. Fakt ten wynika z izolacji penitencjarnej oskarżonego, a także posiadaniu przez niego obowiązku alimentacyjnego wobec 5tki dzieci. Tym samym Sąd Rejonowy rozliczając koszty procesu, uwzględniając umyślność zachowania oskarżonego obciążył go jedynie symbolicznymi kosztami w wysokości 100 złotych, które to pozostają w zasięgu możliwości finansowych oskarżonego. Brak było przy tym możliwości obciążenia oskarżonego kosztami opinii biegłego antropologa potrzeba dopuszczenia tego dowodu w żadnej mierze nie wynikała z postawy procesowej S. B., który od samego początku procesu konsekwentnie w całości przyznawał się do zarzucanego mu czynu. Stąd tez w punkcie II uzasadnianego wyroku Sąd Rejonowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 złotych tytułem częściowych kosztów sądowych, zwalniając oskarżonego od obowiązku ponoszenia tych kosztów w pozostałym zakresie.

IV

Sąd Rejonowy dostrzegł, iż D. P. był w stadium jurysdykcyjnym procesu karnego reprezentowany przez obrońcę z urzędu. Powyższy stan rzeczy oraz oświadczenie obrońcy złożone w trakcie mowy końcowej implikowało konieczność przyznania adwokatowi S. L. kwoty 1446,48 złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu. Wysokość przyznanego wynagrodzenia wynika wprost z rozporządzenia ministra sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, a konkretnie § 17 ust 2 pkt 3 tego aktu prawnego (840 za obronę w postępowaniu jurysdykcyjnym przed sądem rejonowym razy 0,4 w związku z zakończeniem postępowania przed Sądem I Instancji po 3 terminach rozprawy głównej) powiększone o należny podatek VAT w stawce 23 %

V

Z uwagi na uniewinnienie D. P. od czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia, treść art. 632 pkt 2 k.p.k. obligowała Sąd do obciążenia Skarbu Państwa kosztami procesu wygenerowanymi poprzez skierowanie aktu oskarżenia przeciwko oskarżonemu D. P., która to powinność została wysłowiona w punkcie V uzasadnianego wyroku.

Podpis