descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt II K 302/25

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 16 maja 2025 roku

Sąd Rejonowy w Nowym Sączu, II Wydział Karny, w składzie:

Przewodniczący: Sędzia Dominik Mąka

Protokolant: Karolina Rzeszowska - Świgut

Uzasadnienie

Formularz UK 1

Sygnatura akt

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE F

1.F. uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

S. J. (1)

2 sierpnia 2024 roku w N., groził pozbawieniem życia A. L., która to groźba wzbudziła w nim uzasadniona obawę, że będzie spełniona

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

S. J. (1) mieszka w lokalu znajdującym się w kamienicy położonej przy ulicy (...) w N.. Właścicielem tego lokalu jest A. L.. Stroną umowy najmu tego lokalu mieszkalnego jest partnerka S. J. (1) S. I..

Zeznania A. L. k. 1-2, k. 46-47, k. 101-102

Wyjaśnienia oskarżonego S. J. (1) k. 23-25, k. 100-101

Od dłuższego czasu pomiędzy A. L., a S. J. (1) istnieje spór dotyczący sposobu korzystania z tego mieszkania, gdyż właściciel tej kamienicy podnosi, iż oskarżony urządza w nim libacje alkoholowe, sprowadza podejrzane towarzystwo, co utrudnia korzystanie z pozostałych lokali.

Zeznania A. L. k. 1-2, k. 46-47, k. 101-102

Częściowo wyjaśnienia oskarżonego S. J. (1) k. 23-25, k. 100-101

2 sierpnia 2024 roku S. J. (1) wypisywał do A. L. wulgarne (...), w których wyzywał oskarżyciela posiłkowego. Do tego w tym czasie S. J. (1) natarczywie dzwonił do pokrzywdzonego grożąc mu.

Zeznania A. L. k. 1-2, k. 46-47, k. 101-102

(...) (...) wiadomości tekstowych k. 7-12,k. 48-49

Częściowo wyjaśnienia oskarżonego S. J. (1) k. 23-25, k. 100-101

Sytuacja ta eskalowała w jeszcze większym stopniu wieczorem, kiedy to A. L. o zachowaniu oskarżonego powiadomił jego matkę C. J.. Wówczas to oskarżony z jeszcze większą agresją werbalną zadzwonił do pokrzywdzonego, gdzie w trakcie tej rozmowy groził mu pozbawieniem życia. Podobnie w godzinach wieczornych S. J. (1) wysyłał do A. L. wiadomości tekstowe, w których groził pokrzywdzonemu w wulgarny sposób pozbawieniem życia.

Zeznania A. L. k. 1-2, k. 46-47, k. 101-102

(...) (...) wiadomości tekstowych k. 7-12,k. 48-49

Częściowo wyjaśnienia oskarżonego S. J. (1) k. 23-25, k. 100-101

A. L. zdając sobie sprawę z towarzystwa w jakim obraca się oskarżony, a także biorąc pod uwagę natężenie agresji werbalnej i gróźb oskarżonego w sposób realny zaczął obawiać się spełnienia przez oskarżonego tychże słów. Od tego czasu A. L. unika kontaktu z oskarżonym, jedynie incydentalnie odwiedzając swoją kamienicę.

Zeznania A. L. k. 1-2, k. 46-47, k. 101-102

Już po złożeniu zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa, a to 4 sierpnia 2024 roku S. J. (1) (...) przeprosił pokrzywdzonego.

Wyjaśnienia oskarżonego S. J. (1) k. 23-25, k. 100-101

W styczniu 2025 roku S. J. (1) ponownie zaczął wydzwaniać i wypisywać do A. L., usiłując przedstawić, iż mężczyzn tych łączą jakieś nielegalne interesy.

Zeznania A. L. k. 1-2, k. 46-47, k. 101-102

(...) (...) wiadomości tekstowych k. 7-12,k. 48-49

S. J. (1) ma 44 lata. Oskarżony jest obywatel polskim, rozwodnikiem. S. J. (1) posiada na utrzymaniu trójkę dzieci, aktualnie przebywając w związku partnerskim. Oskarżony jest osobą bezrobotną, utrzymującą się z prac dotywczych, z których osiąga dochód w wysokości około 2000-3000 złotych miesięcznie. S. J. (1) leczył się w przeszłości psychiatrycznie i odwykowo, jednakże w chwili czynu posiadał zachowaną zdolność rozpoznania jego znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem. S. J. nie jest właścicielem nieruchomości, ani wartościowych rzeczy ruchomych. Oskarżony jest osobą wielokrotnie karaną, w tym za przestępstwa z użyciem przemocy i groźby bezprawnej.

Wyjaśnienia oskarżonego S. J. (1) k. 23-25, k. 100-101 w zakresie danych osobopoznawczych

(...) k. 30-38

Zaświadczenie o stanie majątkowym k. 41

Notatka o oskarżonym k. 42

Opinia sądowo – psychiatryczna k. 53-55

Odpisy wyroków oskarżonego z tutejszego Sądu k. 90-93,

1.F. uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

OCena DOWOdów

1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

Wyjaśnienia oskarżonego S. J. (1)

S. J. (1) w toku prowadzonego dochodzenia w całości przyznał się do zarzucanego przestępstwa. Wówczas też oskarżony zdecydował się złożyć krótkie wyjaśnienia. W tychże depozycjach oskarżony oświadczył, iż jego zachowanie wynikało z działań A. L., który miał straszyć jego i bliskich wypowiedzeniem umowy najmu mieszkania. Do tego oskarżony podał, iż jego zachowanie wynikało również ze wzburzenia wywołanego mieszaniem do tej sprawy jego matki i wypitym tego dnia alkoholem. Zarazem S. J. (1) oświadczył, iż były to tylko i wyłącznie słowa i nie miał zamiaru wyrządzać A. L. żadnej krzywdy. Oskarżony nieco zmienił linie obrony w toku rozprawy głównej. Wówczas to oskarżony nie przyznał się do stawianego mu zarzutu. Oskarżony S. J. (1) oświadczył, iż co prawda wypowiedział on do pokrzywdzonego groźby śmierci, jednakże oskarżony wykluczył, aby na skutek tych gróźb miał wywołać u pokrzywdzonego stan obawy. W tym zakresie oskarżony wskazywał, iż nie kontrolował swoich wypowiedzi na skutek zbyt dużej ilości wypitego alkoholu. S. J. (1) powoływał się również na pretensje artykułowane przez pokrzywdzonego, w tym mieszanie do tych spraw jego rodziców. Oskarżony podkreślił także jednorazowość takiego zachowania. Oskarżony oświadczył również, iż motywem przedmiotowej sprawy jest chęć usunięcia jego i osób mu najbliższych z aktualnie zajmowanego mieszkania. S. J. (1) oświadczył również, iż od razu po czynie przeprosił pokrzywdzonego. Sąd Rejonowy jedynie częściowo obdarzył wyjaśnienia S. J. (1) walorem wiarygodności. Przede wszystkim należy zaznaczyć, iż nie polegają na prawdzie wyjaśnienia oskarżonego jakoby jego zachowanie względem pokrzywdzonego miały charakter jednorazowy. Przeciwnie dołączone do akt sprawy (...) (...) wiadomości jednoznacznie wskazują na dłuższą agresje werbalną ze strony oskarżonego względem oskarżyciela posiłkowego, gdzie owa agresja datowana była już przynajmniej w czerwcu 2024 roku. Nadto nadużyciem jest stwierdzenie oskarżonego, iż od razu po inkryminowanym zdarzeniu przeprosił pokrzywdzonego. Oskarżony na rozprawie przedstawił do wglądu wiadomość (...) z dnia 4 sierpnia 2024 roku z godzin wieczornych, a więc po niemal 48 godzinach od artykułowanych gróźb. Co więcej owe (...) zostały wysłane już po złożeniu przez pokrzywdzonego zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa. E. daremna jest tu argumentacja obrońcy oskarżonego, kwestionującą uczciwość procesową oskarżyciela posiłkowego, który rzekomo miał zataić fakt przeprosin przy zawiadomieniu o popełnieniu przestępstwa. Sąd Rejonowy nie podzielił również argumentacji oskarżonego jakoby swoim działaniem miał nie wywołać u pokrzywdzonego stanu obawy spełnienia tych gróźb. W tym zakresie należy dostrzec, iż oskarżony nie przebywał wówczas w obecności oskarżyciela posiłkowego, a więc nie miał wglądu w jego przeżycia psychiczne. Do tego należało zwrócić uwagę na całość oświadczeń procesowych A. L., gdzie w sposób wyraźny tłumaczy skąd wzięła się owa obawa. Co więcej oskarżyciel posiłkowy przedstawił skutki tej obawy w postaci zaniechania odwiedzin owej kamienicy do zupełnie ekstraordynaryjnych przypadków. Sąd Rejonowy zwrócił także uwagę, iż nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy artykułowany przez oskarżonego brak chęci spełnienia forowanych uprzednio gróźb. F. ten nie wpływa także bezpośrednio dla powstania konstytutywnego dla tego typu czynu zabronionego skutku. Zarazem Sąd Rejonowy podzielił wyjaśnienia oskarżonego, w których tłumaczy on, iż powodem artykulacji tych gróźb były nieporozumienia na gruncie wykonywania umowy najmu mieszkania. Do tego w świetle (...) (...) przedstawionych przez oskarżyciela posiłkowego, subsydiarne znaczenie ma przyznanie się oskarżonego do forowania gróźb pozbawienia życia. Biorąc pod uwagę wyniki opinii sądowo – psychiatrycznej, a także zeznania pokrzywdzonego, należy uznać za wykazane twierdzenia S. J. (1), iż owe inkryminowane groźby łączyły się z nadużywaniem przez oskarżonego w tym czasie alkoholu. Toteż biorąc pod uwagę wyżej przedstawiony tok rozumowania Sąd Rejonowy jedynie częściowo posłużył się wyjaśnieniami złożonymi przez oskarżonego S. J. (1) w procesie rekonstrukcji stanu faktycznego w tej sprawie.

Zeznania A. L.

Sąd Rejonowy ocenił jako w pełni wiarygodne oświadczenia wiedzy złożone przez świadka A. L.. Świadek ten w trakcie rozprawy zeznawał w sposób rzeczowy. A. L. precyzyjnie odpowiadał na zadawane mu pytania. Udzielane przez niego odpowiedzi jawią się jako rzeczowe wolne od nadmiernej emocjonalności. Co szczególnie istotne należy zauważyć, iż wszelkie zeznania świadka A. L. odnoszące się do sfery przedmiotowej inkryminowanych czynów znajdują potwierdzenie w (...) screenach wiadomości tekstowych przesyłanych przez oskarżonego. Analiza tych wiadomości w pełnie potwierdziła zasadność twierdzeń zawartych w zeznaniach świadka. Równocześnie Sąd Rejonowy biorąc pod uwagę całokształt okoliczności sprawy, w tym natężenie agresji werbalnej oskarżonego, istnienie konfliktu między mężczyznami czy wreszcie środowiska w jakim obraca się S. J. (1), ocenił iż wiarygodne są zeznania A. L. w kluczowym dla rozstrzygnięcia tej sprawy fragmencie, a to ocenie wzbudzenia w pokrzywdzonym obawy spełnienia tych gróźb. Zeznania świadka w tym fragmencie należy ocenić jako jasne, zupełne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego. Wreszcie o istnieniu tego stanu obawy świadczy deklarowana przez oskarżyciela posiłkowego redukcja wizyt w przedmiotowej kamienicy, czego oskarżony ani jego obrońca w żaden sposób nie kwestionowali. Sąd Rejonowy poddając owe zeznania ocenie nie dostrzegł w nich sprzeczności o charakterze wewnętrznym czy wobec innych przeprowadzonych w tym postępowaniu dowodów. Nie ujawniły się przy tym okoliczności wskazujące na istnienie szczególnego interesu po stronie oskarżyciela w prowadzeniu postępowania przeciwko S. J. (1). W tym zakresie warto zwrócić uwagę, iż stroną umowy najmu lokalu mieszkalnego nie był oskarżony, lecz jego partnerka. Zarazem wymowa zachowania oskarżonego już po czynie potwierdza deklarowaną przez świadka natarczywość niechcianych kontaktów ze strony S. J. (1), który niewątpliwie poprzez te wiadomości, połączenia próbował wpływać na proces wolicjonalny świadka. Biorąc pod uwagę wyżej wskazane argumenty Sąd Rejonowy w całości obdarzył zeznania A. L. walorem wiarygodności i na ich podstawie poczynił szereg istotnych ustaleń faktycznych w tej sprawie.

Opinia sądowo - psychiatryczna

W ocenie Sądu Rejonowego w pełni przydatna dla poczynienia ustaleń faktycznych w przedmiotowej sprawie była opinia biegłych psychiatrów M. B. oraz H. B.. Biegli ci w sposób kompletny odpowiedzieli na zadane im przez organ procesowy pytania dotyczące zdrowia psychicznego oskarżonego S. J. (2) w toku tego procesu nie ujawniła się żadna okoliczność podważająca kompetencje biegłych do sporządzania tego rodzaju dokumentów procesowych jak również brak było podstaw do powzięcia wątpliwości, co do ich bezstronności w tej sprawie. Sąd nie ma także zastrzeżeń odnośnie obranej przez biegłych metodologii badań oraz zgodności opracowanych przez nich wniosków końcowych z wynikami badania ambulatoryjnego. Co więcej żadna ze stron tego procesu w żaden sposób nie kwestionowała treści zawartych w powyższym dokumencie procesowym. Stąd też Sąd Rejonowy ustalając okoliczności wymagające wiedzy specjalistycznej związanej ze zdrowiem psychicznym oskarżonego oparł się w pełni na opinii sądowo – psychiatrycznej sporządzonej przez biegłych lekarzy M. B. i H. B..

(...) wiadomości tekstowych, protokół oględzin nagrania z (...), (...) oskarżonego, notatkę o oskarżonym, odpisy wyroków Sądu (...) czy zaświadczenie o jego stanie majątkowym

Sąd Rejonowy uznał za przydatny także pozostały materiał dowodowy zgromadzony w toku czynności postępowania przygotowawczego tj. (...) wiadomości tekstowych, protokół oględzin nagrania z (...), (...) oskarżonego, notatkę o oskarżonym, odpisy wyroków Sądu (...) czy zaświadczenie o jego stanie majątkowym. Należało zważyć, iż przedmiotowe dokumenty zostały sporządzone przez właściwe ku temu osoby, w przepisanej przez prawo formie. Co więcej ich treść nie była w żaden sposób kwestionowana przez którąkolwiek ze stron tego postępowania. Tym samym również te dowody posłużyły w odtworzeniu przebiegu inkryminowanego zdarzenia oraz pozyskaniu informacji o oskarżonym, także w kontekście dopuszczalności ustalenia pozytywnej prognozy kryminologicznej oskarżonego

1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I

S. J. (1)

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Aktem oskarżenia zarzucono S. J. (1) dopuszczenie się występku stypizowanego w art. 190 § 1 k.k.

Zgodnie z treścią art. 190 § 1 k.k. występku tego dopuszcza się ten kto grozi innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub szkodę osoby najbliższej, jeżeli groźba wzbudza w zagrożonym uzasadnioną obawę, że będzie spełniona. Oczywistym jest, iż przestępstwo groźby karalnej jest przestępstwem powszechnym tj. takim, które może zostać popełniony przez nieograniczony krąg osób zdatnych do odpowiedzialności karnej. Co istotne jest to przestępstwo materialne albowiem owa groźba wyartykułowana przez sprawcę musi wzbudzić w pokrzywdzonym obawę jej spełnienia – tj. realny strach przed spełnieniem wypowiadanych przez sprawcę słów. Co ważne owa obawa musi być uzasadniona, a więc ustawodawca w ten sposób wskazał na obiektywno – subiektywną postać tego skutku. Dodatkowo należy zwrócić uwagę iż na gruncie występku z art. 190 § 1 k.k. relewantna jest tylko i wyłącznie groźba popełnienia na szkodę pokrzywdzonego lub osoby dla niego najbliższej przestępstwa. Ponadto groźba może zostać wyartykułowana werbalnie lub poza werbalnie. W orzecznictwie sądów powszechnych przyjmuje się, iż groźba może zostać także wypowiedziana w sposób dorozumiany.

Przeprowadzony przewód sądowy wykazał, iż S. J. (1) swoim zachowaniem wypełnił znamiona zarzucanego mu występku. Mianowicie oskarżony 2 sierpnia 2024 roku zarówno w toku rozmowy telefonicznej jak i wiadomości tekstowej, którą to dołączono do materiału dowodowego zagroził oskarżycielowi posiłkowemu A. L. pozbawieniem życia. Użyte przez oskarżonego wulgarne słowa w tym przedmiocie zarówno w przedmiotowej wiadomości tekstowej jak i rozmowie telefonicznej tj. „rozjebie Cię”, „zajebie Cię” jednoznacznie wskazują, iż S. J. (1) użył przedmiotowych słów w celu zastraszenia pokrzywdzonego. Zarazem ich wymowa w ich powszechnym rozumieniu niemal wprost wskazuje na bezpośredni, a nie dorozumiany charakter owej groźby. Nie wchodząc w rozważania językowe dotyczących przekazu zawartego w tej wypowiedzi oczywistym jest to, iż rzeczone słowa wyrażały rychłą ekspektatywe wyrządzenia na szkodę pokrzywdzonego przestępstwa, w dosłownym ich rozumieniu przestępstwa zabójstwa. J. groźba ta była adresowana wprost do oskarżyciela posiłkowego bez korzystania z udziału jakichkolwiek pośredników. Jak wynika z przeprowadzonej powyżej oceny dowodów, skutkiem której było poczynienie w tym zakresie relewantnych dla rozstrzygnięcia sprawy ustaleń faktycznych, rzeczone groźba wywołała u A. L. obawę jej spełnienia. Wynika to wprost z wiarygodnych depozycji oskarżyciela posiłkowego. A. L. jednoznacznie wskazał, iż zdając sobie sprawę z wiedzy oskarżonego dotyczącej jego miejsca zamieszkania, natężenia przemocy werbalnej czy też rodzaju osobowości sprawcy, nadużywania przez niego alkoholu, powziął obawę, iż S. J. (1) może dopuścić się zamachu na jego osobę, tj. przystąpić do spełnienia artykułowanych w tym czasie słów. O stanie obawy pokrzywdzonego świadczy dobitnie reakcja oskarżyciela posiłkowego, który niezwłocznie o tym fakcie zawiadomił (...). Do tego warto odnieść się do słów pokrzywdzonego, który to zwrócił uwagę na znacznie mniejszą częstotliwość odwiedzin tej kamienicy wywołaną właśnie chęcią braku kontaktu z oskarżonym S. J. (1). Do tego oskarżony jak sam wyjaśnił artykułował ową groźbę przez telefon, w tym wiadomość (...). Stąd też oskarżyciel nie wiedział wówczas o tym, iż S. J. (1) znajdował się wtedy w stanie nietrzeźwości. Wypada przy tym zaznaczyć, iż deklarowany przez oskarżonego incydentalny charakter tego rodzaju działań nie zyskał potwierdzenia, wobec wymowy (...) (...) przedstawionych wraz z zawiadomieniem o popełnieniu przestępstwa. Sąd zwraca tu uwagę na daty poszczególnych wiadomości. Nadto sam rzekomy brak chęci spełnienia tej groźby nie ma żadnego znaczenia dla bytu występku określonego w art. 190 § 1 k.k., gdyż dobrem chronionym za pomocą tego typu czynu zabronionego nie jest życie czy zdrowie lecz wolność, w tym wolność osobista od wpływu innych osób na decyzje uprawnienia związane z prawem własności. Sąd Rejonowy ocenił przy tym, iż oskarżony działał w sposób umyślny, z zamiarem kierunkowy. S. J. (1) doskonale zdawał sobie sprawę z wypowiadanych słów i możliwości wywołania relewantnego dla tego przestępstwa skutku. Oskarżony miał świadomość także personaliów adresata tej wypowiedzi. Stąd też należy przyjąć, iż zachowanie to miało charakter umyślny, a więc wymagany dla bytu tego przestępstwa. Powyższe okoliczności spowodowały, iż Sąd Rejonowy w Nowym Sączu stwierdził, iż zachowanie S. J. (1) wypełniło znamiona występku z art. 190 § 1 k.k.

Czyn oskarżonego S. J. (1) był również karygodny w rozumieniu art. 1 § 2 k.k., a stopień jego społecznej szkodliwości należy ocenić jako średni typowy dla tego rodzaju występków. W tym zakresie wypada zwrócić uwagę, iż oskarżony tego dnia kilkukrotnie groził oskarżycielowi posiłkowemu, co wynika z analizy wiadomości tekstowych, a także zeznań pokrzywdzonego odnoszących się do odbytych wówczas rozmów telefonicznych. Zarazem oskarżony swoją groźbę artykułował wobec osoby, która wcześniej dała mu szanse, nie decydując się na natychmiastowe zawiadomienie (...), lecz szukającym pomocy po stronie matki oskarżonego. Nie można pominąć również powagi przestępstwa, którym S. J. (1) groził oskarżycielowi posiłkowemu. Do tego rzeczona groźba wywołała realną zmianę w zachowaniu pokrzywdzonego, który od tego czasu wyraźnie ograniczył bytność w tejże kamienicy, co stanowi przecież pewne ograniczenie jego działań w charakterze właściciela tej nieruchomości. Tym samym należało zważyć, iż czyn ten cechował się stopniem społecznej szkodliwości wyraźnie przekraczającym próg znikomości.

Oskarżonemu S. J. (1) można także postawić relewantny zarzut braku posłuchu dla normy prawnej. Oskarżony jest osobą w sile wieku, a więc przynajmniej metrykalnie dojrzały. Do tego w chwili czynu posiadał on zachowaną zdolność do rozpoznania jego znaczenia oraz pokierowania swoim postępowaniem. Brak jest okoliczności wskazujących na działanie oskarżonego w stanie wyższej konieczności czy innej anormalnej sytuacji motywacyjnej. Zarazem biorąc pod uwagę wcześniejszą karalność S. J. (1), w tym za przestępstwa z użyciem przemocy czy groźby bezprawnej oskarżony powinien mieć szczególnie dobrze zinternalizowaną treść normy sankcjonowanej. Okolicznością limitująca zawinienie S. J. (1) nie może być dopuszczenie się przez oskarżonego czynu w stanie nietrzeźwości, gdyż oskarżony dobrze zna działanie alkoholu i jego wpływu na procesy wolicjonalne. Do tego z opinii biegłych psychiatrów nie wynika, aby S. J. (1) działał w warunkach upojenia atypowego. Jedynie minimalnie stopień winy oskarżonego redukuje jego złość na mieszanie w jego sprawy matki, czego dopuścić się miał tego dnia oskarżony. Tym samym rzeczony czyn był zawiniony w rozumieniu art. 1 § 3 k.k., a stopień tejże winy Sąd ocenił jako wysoki.

Z uwagi na przeprowadzoną wyżej argumentacje Sąd Rejonowy w punkcie I wyroku uznał S. J. (1) za winnego czynu zarzucanego aktem oskarżenia, stanowiącego przestępstwo z art. 190 § 1 k.k.

☐

3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i

środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia

z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się

do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

S. J. (1)

I

I

Przestępstwo stypizowane w art. 190 § 1 k.k. zagrożone jest karą pozbawienia wolności w wymiarze do 3 lat. Zarazem z uwagi na treść art. 37a § 1 k.k. w realiach tego postępowania istniała możliwość wymierzenia oskarżonemu kary nie izolacyjnej, w wymiarze od 4 miesięcy ograniczenia wolności, a także od 150 stawek dziennych grzywny. Zarazem należało pamiętać, iż zgodnie z art. 58 § 1 k.k. kara pozbawienia wolności w przypadku tego rodzaju ustawowego zagrożenia winna być karą ultima ratio. W ocenie Sądu Rejonowego stopień społecznej szkodliwości tego czynu nie był tak wysoki, aby implikował wymierzenie S. J. (1) kary pozbawienia wolności. Zarazem należy zaznaczyć, iż z uwagi na jego wcześniejszą karalność na tego rodzaju kary, brak było możliwości warunkowego zawieszenia jej wykonania. W tej mierze wypada zwrócić uwagę, iż oskarżony pozostawał w konflikcie z pokrzywdzonym, broniąc w swoim mniemaniu uprawnień lokatorskich. Do tego w ostatnim czasie oskarżony stosunkowo rzadko wchodził w konflikt z prawem. Z drugiej strony orzeczenie wobec S. J. (1) kary grzywny jawiłoby się jako nieadekwatne do okoliczności przedmiotowej sprawy. Po pierwsze należy dostrzec, iż oskarżony po raz kolejny dopuścił się przestępstwa z użyciem przemocy bądź groźby jej użycia. W tym zakresie Sąd zwraca uwagę nie tylko za uprzednie skazanie S. J. (1) za przestępstwo z art. 224 § 2 k.k., lecz także skazania mające miejsce na terenie (...). Dalej wypada dostrzec, iż przestępstwo to było 4 z kolei popełnionym w stosunkowo krótkich odstępach czasu, a więc po powrocie z zagranicy. Świadczy to o wciąż postępującej demoralizacji oskarżonego, co wynika także z zeznań A. L., gdzie wobec niego zasadne byłoby zastosowanie bardziej długotrwałego oddziaływania resocjalizacyjnego. Następnie warto zwrócić uwagę, iż oskarżony jest osobą zobowiązaną do łożenia na utrzymanie małoletnich dzieci. Stąd też orzeczenie grzywny byłoby niecelowe w świetle konieczności wywiązywania się z tego obowiązku. Powyższy argument jest tym mocniejszy, iż oskarżony jest osobą bezrobotną, utrzymującą się jedynie z prac dorywczych. Stąd też Sąd Rejonowy ocenił, iż karą najbardziej adekwatną do okoliczności przedmiotowej sprawy, a także właściwości i warunków osobistych oskarżonego S. J. (1) będzie kara ograniczenia wolności w postaci obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społecznej. Sąd Rejonowy określił wymiar tej kary na poziom 6 miesięcy, a więc zaledwie 2 miesiące powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Do tego koniecznym było zwrócenie uwagi iż odejście od poziomu minimalnego przewidzianego przez ustawę karną wynikało z uprzedniej karalności oskarżonego za przestępstwa podobne, a także stosunkowo wysokiego stopnia winy S. J. (1). Nie można także było bagatelizować, iż przestępstwo to cechowało się typowym stopniem społecznej szkodliwości dla tak zakwalifikowanego występku. J. Sąd Rejonowy określając wymiar godzin owej pracy na cele społeczne na poziom 40 godzin w stosunku miesięcznym, miał na względzie fakt, iż S. J. (1) jest zdrowym mężczyzną w sile wieku. Do tego oskarżony jest osobą bezrobotną, a wymiar przedmiotowej pracy nie powinien stanowić przeciwwagi dla wykonywania przez oskarżonego prac dorywczych w dotychczasowym wymiarze czasu. Równocześnie uprzednia wielokrotna karalność S. J. (1) stanowi argument o celowości stosunkowo długiego okresu czasu oddziaływania resocjalizacyjnego na oskarżonego. Powyższe okoliczności skłoniły Sąd Rejonowy do wymierzenia oskarżonemu S. J. (1) w punkcie I wyroku kary 6 miesięcy ograniczenia wolności w postaci obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 40 godzin w stosunku miesięcznym.

S. J. (1)

II

I

Natomiast w punkcie II uzasadnianego wyroku Sąd Rejonowy wymierzył oskarżonemu S. J. (1) środek karny w postaci zakazu kontaktowania się z pokrzywdzonym na okres 5 lat. Podstawą prawną tego orzeczenia był art. 41a § 1 k.k., który to przepis stwarza fakultatywną możliwość orzeczenia tego rodzaju zakazu wobec sprawcy, który popełnił przestępstwo przeciwko wolności pokrzywdzonego. W realiach tej sprawy celowość orzeczenia tego środka karnego jawi się jako istotna biorąc pod uwagę obawę wyrażaną przez pokrzywdzonego, chociażby na forum rozprawy sądowej. Następnie wypadało zwrócić uwagę, iż oskarżony nie jest stroną umowy najmu, a więc brak jest konieczności utrzymywania między stronami kontaktów w tym zakresie. Natomiast samo zamieszkiwanie przez oskarżonego w budynku stanowiącym własność pokrzywdzonego, nie stoi na przeszkodzie w funkcjonowaniu tego zakazu. Sąd mając na uwadze powyższą okoliczność celowo nie orzekał wobec S. J. (1) zakazu zbliżania. Tym samym orzeczenie tego zakazu ma na celu uniknięcie powtórnej wiktymizacji oskarżyciela posiłkowego. Jest to tym bardziej celowe biorąc pod uwagę, iż S. J. (1) już w toku postępowania karnego w niniejszej sprawie w sposób natarczywy i nie pożądany kontaktował się z oskarżycielem posiłkowym, czym zwiększył jeszcze jego obawę, o czym świadczy niezwłoczny kontakt z (...) ze strony pokrzywdzonego. Zarazem okres 5 lat jest w ocenie Sądu okresem wystarczającym do zażegnania negatywnych emocji między stronami tego procesu.

Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia

z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,

a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7. KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III

W przedmiotowej sprawie należało zauważyć także, iż w tym procesie karnym oskarżony S. J. (1) na etapie postępowania przygotowawczego był reprezentowany przez obrońcę z urzędu w osobie adwokata D. F. ten w połączeniu z pisemnym oświadczeniem adwokata nakazał przyznanie ówczesnemu obrońcy odpowiedniego wynagrodzenia, zgodnie z normą wyrażoną w art. 29 ust.2 ustawy prawo o adwokaturze. Określając wysokość przyznanej adwokatowi kwoty Sąd Rejonowy miał na względzie fakt, iż adwokat S. B. reprezentował pokrzywdzonego J. K. tylko toku dochodzenia Okoliczność na wskazała na konieczność przyznania adwokatowi kwoty 442,20złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej ówczesnemu podejrzanemu S. J. (1).

IV

Biorąc pod uwagę, iż oskarżonemu S. J. (1) przypisano popełnienie występku umyślnego i to pomimo uprzedniej karalności za podobnego rodzaju przestępstwa zasada odpowiedzialności za wynik procesu obligowała Sąd Rejonowy do zastosowania normy określonej w art. 627 k.p.k. i zasądzenia od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kosztów procesu. Zarazem Sąd Rejonowy miał na względzie kiepską sytuacje materialną S. J. (1), stąd też ów obowiązek na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. został zredukowany do kwoty 500 złotych. Kwota ta niewątpliwie mieści się w granicach zdolności zarobkowych oskarżonego, który to jest osobą zdrową, zdolną do pracy fizycznej. W związku z tym w punkcie IV wyroku Sąd Rejonowy zasądził od oskarżonego S. J. (1) na rzecz Skarbu Państwa kwotę 500 złotych tytułem częściowych kosztów sądowych.

Podpis