descriptionTreść orzeczenia

Uzasadnienie

Formularz UK 1

Sygnatura akt

Sygn. akt II K 259/23

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może

ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343,

art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie

o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji

zawartych w częściach 3–8 formularza.

1. USTALENIE FAKTÓW

1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie

przypisano)

1.

M. D.

w nocy z 21 na 22 czerwca 2023 roku w miejscowości R. działając wspólnie i w porozumieniu z trzema innymi osobami, co do których materiały wyłączono do odrębnego rozpoznania, dokonał rozboju w ten sposób, że wdarli się do salonu gier logicznych przy ulicy (...), a jeden ze współsprawców użył groźby natychmiastowego użycia przemocy wobec pracownika lokalu i użył wobec niego tejże przemocy poprzez uderzenie ręką w twarz, a następnie zabrali w celu przywłaszczenia cztery automaty do gier o łącznej wartości co najmniej 14.800 złotych, rejestrator o wartości 589 złotych, cztery kamery monitoringu o łącznej wartości 508 złotych oraz kasetę z pieniędzmi w kwocie 9.260 złotych, to jest przedmioty o łącznej wartości co najmniej 25.157 złotych na szkodę A. H. i spółki (...) Sp. z o.o. w W.,

- tj. o czyn z art. 280 § 1 kk

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

1. M. D. w nocy z 21 na 22 czerwca 2023 roku wraz z trzema innymi mężczyznami pojechał do R.. Mężczyźni poruszali się dwoma samochodami – R. (...) o numerze rejestracyjnym (...) oraz H. I. o numerze rejestracyjnym (...). Pierwszy z pojazdów został użyczony M. D. przez J. S.. Będąc na ulicy (...) w R., zaparkowali niedaleko salonu gier logicznych, należącego do Spółki (...) z ograniczoną z siedzibą w W..

Salon gier logicznych mieścił się w wolno stojącym kontenerze, składającym się z dwóch pomieszczeń – pierwszego z automatami do gry i drugiego pomieszczenia socjalnego. Do pierwszego pomieszczenia wchodziło się bezpośrednio z ulicy, a z niego do znajdującego się w tylnej części kontenera pomieszczenia socjalnego. Oba miejsca były monitorowane. W tym momencie w pomieszczeniu socjalnym przebywała A. H., do jej obowiązków należało miedzy innym otwieranie zdalnie drzwi klientom salonu po sprawdzeniu ich wizerunku na monitorze.

M. D. podszedł do drzwi wejściowych salonu i zadzwonił dzwonkiem. A. H. po weryfikacji jego wizerunku na monitorze, otworzyła mu drzwi. Wówczas M. D. zablokował je za pomocą hokera, który wyjął z pomieszczenia. W tym samym czasie pod drzwi salonu podjechał tyłem samochód marki R. (...) o numerze rejestracyjnym (...), zaś do środka pomieszczenia z automatami do gier wbiegł mężczyzna w kominiarce. Następnie M. D. także zasłonił twarz za pomocą szalika oraz uszkodził zewnętrzną kamerę. W tym czasie mężczyzna w kominiarce udał się do pomieszczenia socjalnego. A. H. próbowała zamknąć prowadzące do pomieszczenia drzwi, jednak zamaskowany mężczyzn otworzył je siłowo i powiedział jej, żeby położyła się na łóżku twarzą do ściany, wówczas się jej nic nie stanie. A. H. tak postąpiła. W tym samym czasie do tego pomieszczenia wbiegł także drugi ze współsprawców i przeciął kable zasilające monitoring, a trzeci współsprawca przesuwał automaty do gry i wyrwał kamerę rejestrującą pomieszczenie z automatami. Po czym mężczyźni wynieśli automaty z lokalu do samochodu. Po chwili drugi z zamaskowanych mężczyzn wrócił do pomieszczenia biurowego i zażądał od A. H., aby wydała kasetkę z pieniędzmi, a gdy odmówiła, uderzył ją ręką w twarz, wówczas wskazała miejsce, w którym była przechowywana kasetka z pieniędzmi. Po czym mężczyźni odjechali w kierunku B..

M. D. wraz z trzema innymi mężczyznami, co do których materiały wyłączono do odrębnego rozpoznania, dokonał zaboru celem przywłaszczenia 4 automatów do gier o wartości co najmniej 14.800 złotych, rejestratora o wartości 589 złotych, czterech kamer monitoringu o łącznej wartości 508 złotych (4 x 127 złotych) i kasety z zawartością pieniędzy 9260 złotych, powodując stratę o łącznej wartości co najmniej 25.157 złotych na szkodę Spółki (...) Spółka z ograniczona odpowiedzialnością w W..

wyjaśnienia oskarżonego M. D. w części

zeznania świadka A. H.

zeznania świadka D. H.

zeznania świadka E. S.

zeznania świadka J. S.

zeznania świadka C. M.

tablica poglądowa

protokół oględzin miejsca

protokół odtworzenia utrwalonego z zapisu wraz z pendrive

protokół oględzin rzeczy

protokoły przeszukania nieruchomości

protokół zatrzymania osoby

protokół oględzin rzeczy wraz z wydrukiem

protokół zatrzymania rzeczy

tablica poglądowa

opinia kryminalistyczna z zakresu antroposkopii i profilowania kryminalistycznego 20.06.2023 r.

dokumentacja

dokumentacja fotograficzna wraz z płytą

dokumentacja fotograficzna wraz z płytą CD-R

faktura

protokół odtworzenia utrwalonego zapisu wraz z płytą z monitoringu

płyta ze zdjęciami M. D.

zdjęcie

faktura Vat

pismo z 19 września 2024 roku wraz z załącznikami

k. 75-75v, 88v-89v, 105v, 230-230v, 845v, 00:07:34-00:34:01 na k. 898v-899v

k. 6v-7, 352v, 821v-822, 00:03:00-01:06:01 na k. 964v-968

k. 361v

k. 467, 487v

k. 575v, 00:39:35-00:55:25 na k. 899v-900

k. 807, 00:02:34-00:23:30 na k. 910v-911v

k. 354-355, 375-380,

k. 8v-9

k. 19-28

k. 34-36

k. 32-33v, 37-41v

k. 45-46

k. 49-65

k. 67- 69k.

k. 81

k. 91-104, k. 305-319, k. 333-344

k.123-131

k. 232-242

k. 375-385

k. 448

k. 477-484, k. 465

k. 571

k. 823

k. 829

k. 954-957

2. M. D. nie był uprzednio karany. Ma wykształcenie zawodowe, z zawodu jest mechanikiem pojazdów samochodowych, prowadzi własną działalność gospodarczą i osiąga miesięczny dochód w wysokości 10.000 złotych, je właścicielem domu jednorodzinnego o powierzchni 150m2 i dwóch samochodów. Jest kawalerem, ma jedno dziecko w wieku 7 lat. Nie leczył się i nie leczy psychiatrycznie

Informacja z (...)

dane osobowe podane przez oskarżonego na rozprawie

dokumentacja medyczna M. D.

dokumentacja finansowa

list referencyjny

k. 598, 959, 963

00:03:17-00:06:42 na k. 898v

k. 896-897

k. 894

k. 895

1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie

przypisano)

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

2. OCENA DOWODÓW

2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.1

wyjaśnienia oskarżonego M. D. w części

Sąd jedynie częściowo dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego.

Nie budzą wątpliwości wyjaśnienia oskarżonego, w których potwierdził, że w nocy z 21 na 22 czerwca 2023 roku wraz z trzema mężczyznami, przemieszczając się dwoma pojazdami (użytkowanym przez niego samochodem marki R. (...) oraz drugim samochodem marki H.) przyjechali do R. na ul. (...) do lokalu z grami logicznymi, że podszedł do drzwi lokalu i doprowadził do ich otwarcia, po czym z lokalu zostały zabrane 4 maszyny logiczne. Fakty te nie były w toku całego postępowania kwestionowane. Sąd dał także wiarę oskarżonemu co do tego, że po otworzeniu drzwi lokalu podstawił pod nie hoker, aby uniemożliwić ich zamknięcie się.

W tej części wyjaśnienia oskarżonego znajdują potwierdzenie w pozostałym zgromadzonym i uznanym za wiarygodny materiale dowodowym w szczególności w zeznaniach pokrzywdzonej A. H., świadka C. M., opinii kryminalistycznej z zakresu antroposkopii i profilowania kryminalistycznego oraz w szczególności w nagraniach z kamer monitoringu lokalu przy ul. (...) w R..

1.1.1

zeznania świadka A. H.

Sąd uznał za wiarygodne zeznania pokrzywdzonej A. H., gdyż są one kategoryczne i stanowcze w zasadniczych kwestiach (otworzenia drzwi niezamaskowanej osobie, wtargnięcia jednego z zamaskowanych mężczyzn do pomieszczenia socjalnego, użycia groźby natychmiastowego użycia przemocy, użycia wobec niej przemocy, zabrania w celu przywłaszczenia przedmiotów w postaci czterech automatów do gry i rejestratora) oraz spójne z zebranym materiałem dowodowym, w szczególności z zapisem z kamer monitoringu lokalu i wyjaśnieniami oskarżonego w części uznanej za wiarygodne oraz opinią kryminalistyczną z zakresu antroposkopii i profilowania kryminalnego. Zeznania pokrzywdzonej w dużej mierze cechuje konsekwencja. Wprawdzie nie ustrzegła się ona pewnych nieścisłości składając zeznania na rozprawie, jednakże dotyczyły one kwestii mniej istotnych, a przy tym zostały przez nią w racjonalny sposób wytłumaczone po odczytaniu złożonych przez nią zeznań w postępowaniu przygotowawczym. Wpływ na nie z pewnością miał również czas jaki upłynął od zdarzenia do dnia rozprawy, jak również dynamika zdarzenia, emocje jemu towarzyszące, trauma przebyta na skutek zdarzenia. Wskazać należy, że pokrzywdzona na skutek stresu i lęku wywołanych przedmiotowym zdarzeniem podjęła leczenie psychiatryczne, którego kontynuuje, składając zeznania przed Sądem podkreślała, że starła się zapomnieć o zdarzeniu.

1.1.1

zeznania świadka D. H.

Sąd dał wiarę zeznaniom D. H.. Świadek jest synem pokrzywdzonej A. H.. Sąd nie dopatrzył się żadnych okoliczności, które mogłyby poddać w wątpliwość prawdziwość jego zeznań.

Podkreślić należy, że świadek wiedzę na temat zdarzenia ma jedynie od matki, która powiedziała mu, że do lokalu, w którym pracuje, weszło czterech mężczyzn, w tym jeden bez maski. Potwierdził, że A. H. nie chciała rozmawiać na ten temat, że było to dla niej szokujące przeżycie.

Jego zeznania korelują z zeznaniami A. H., wyjaśnieniami oskarżonego w części uznanej za wiarygodną oraz dowodami z dokumentów.

1.1.1

1.1.1

zeznania świadka E. S.

zeznania świadka J. S.

Sąd dał wiarę zeznaniom E. S. właścicielki pojazdu marki R. (...), który był w dyspozycji oskarżonego w dniu 21 i 22 czerwca 2023 roku oraz jej ojca J. S.. Świadkowie potwierdzili, że E. S. jest właścicielką pojazdu marki R. (...), który był za wiedzą J. S. w dyspozycji oskarżonego w dniu 21 i 22 czerwca 2023 roku. Zeznania te są zgodne z wyjaśnieniami oskarżonego w wiarygodnej części oraz w szczególności z nagraniem monitoringu z lokalu przy ul. (...), monitoringu miejskiego z B. oraz dokumentacja fotograficzną.

1.1.1

zeznania świadka C. M.

Sąd dał też wiarę zeznaniom świadka C. M. – ówczesnego prezesa pokrzywdzonej spółki (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W..

Świadek przedstawił jakie przedmioty zostały zabrane w celu przywłaszczenia i dokonał ich wyceny.

Jego zeznania korelowały z zeznaniami A. H. oraz wyjaśnieniami oskarżonego w części uznanej za wiarygodne, jak również w znacznej części znalazły potwierdzenie w przedłożonych przez pokrzywdzoną spółkę dokumentach potwierdzających wartość utraconych rzeczy.

1.1.1

1.1.1

1.1.1

1.1.1

1.1.1

1.1.1

1.1.1

1.1.1

1.1.1

1.1.1

1.1.1

1.1.1

1.1.1.

1.1.1.

1.1.1

1.1.1.

1.1.1

1.1.1.

1.1.2

1.1.2

1.1.2

1.1.2

1.1.2

tablica poglądowa

protokół oględzin miejsca

protokół odtworzenia utrwalonego z zapisu wraz z pendrive

protokół oględzin rzeczy

protokoły przeszukania nieruchomości

protokół zatrzymania osoby

protokół oględzin rzeczy wraz z wydrukiem

protokół zatrzymania rzeczy

tablica poglądowa

dokumentacja

dokumentacja fotograficzna wraz z płytą

dokumentacja fotograficzna wraz z płytą CD-R

faktura

protokół odtworzenia utrwalonego zapisu wraz z płytą z monitoringu

płyta ze zdjęciami M. D.

zdjęcie

faktura Vat

pismo z 19 września 2024 roku wraz z załącznikami

Informacja z (...)

dane osobowe podane przez oskarżonego na rozprawie

dokumentacja medyczna M. D.

dokumentacja finansowa

list referencyjny

Przeprowadzone dowody z dokumentów Sąd uznał za w pełni przekonujące nie znajdując żadnych podstaw do zakwestionowania ich wiarygodności czy rzetelności.

1.1.1

opinia kryminalistyczna z zakresu antroposkopii i profilowania kryminalnego z 20.06.2023 r.

W toku postępowania przygotowawczego została wydana opinia kryminalistyczna z zakresu antroposkopii i profilowania kryminalnego, która również potwierdza, że osobą utrwaloną w zapisie kamery monitoringu przed salonem gier logicznych przy ul. (...) w R. w nocy z 21 na 22 czerwca 2023 roku był M. D.. Opinia ta jest w ocenie Sądu jasna i rzetelna. Płynące z w/w opinii konkluzje były należycie uzasadnione, a Sąd przyjął je za prawdziwe w całej rozciągłości.

2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia

dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt

1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

wyjaśnienia oskarżonego M. D. w części

Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom M. D. złożonym zarówno przed Sądem, jak i w postępowaniu przygotowawczym, w których twierdził, że jego rola w przedmiotowym zdarzeniu ograniczała się jedynie do otwarcia drzwi lokalu, przytrzymania ich i udostępnienia pojazdu marki R. (...) pozostałym sprawcom, a on sam nie wchodził do środka lokalu przy ul. (...) w R., będąc jedynie pomocnikiem głównych współsprawców przy przestępstwie kradzieży. W ocenie Sądu, nieprawdziwa jest też wersja prezentowana przez oskarżonego, że miał być zastraszany i nachodzony przez nieznanych mu mężczyzn, którzy zaproponowali mu pomocnictwo w zaplanowanym przez nich czynie jako warunek odstąpienia przez nich od wymuszania na oskarżonym haraczu. Wszystkie powyższe tłumaczenia oskarżonego w ocenie Sądu nie zasługują na uwzględnienie i stanowią wyraz przyjętej przez niego linii obrony, mające na celu uniknięcie bądź umniejszenie odpowiedzialności.

Wyjaśnienia oskarżonego, że był nachodzony i zastraszany nie zostały przez oskarżonego poparte żadnymi dowodami. Skoro oskarżony miał być nachodzony kilkukrotnie przez wskazane prze niego osoby w celu zapłaty haraczu i to w sklepie objętym monitoringiem, zupełnie nielogiczne i niezgodne z zasadami doświadczenia życiowego jest to, że nie zabezpieczył on nagrań monitoringu choćby z jednego takiego najścia.

Ponadto znamienne jest to, że oskarżony przyznał się jedynie do spowodowania otworzenia drzwi. Zauważyć należy, że już w momencie składania pierwszych wyjaśnień oskarżony wiedział, że został zarejestrowany jego wizerunek w trakcie zdarzenia, zdjęcie z monitoringu lokalu zostało bowiem przesłane na numer telefonu użytkowanego przez niego. Wówczas już zdawał sobie sprawę, że w jakimś zakresie, pomimo zniszczenia kamer i zabrania rejestratora, zdarzenie zostało zarejestrowane przez kamery monitoringu.

Ponadto, z zapisu kamer monitoringu lokalu wynika, że oskarżony zasłonił tzw. kominem twarz po tym, jak A. H. zdalnie otworzyła mu drzwi, zaś następnie zniszczył zewnętrzną kamerę, co jednoznacznie wskazuje, iż jego rola nie ograniczała się tylko do otwarcia drzwi, lecz oskarżony był pełnoprawnym członkiem grupy dokonującej rozboju i został wyznaczony do tej konkretnej roli. Do zdarzenia doszło latem, wobec czego niezgodne z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego myślenia byłoby twierdzenie, że ów tzw. komin miał na sobie przypadkowo.

Z zapisu monitoringu wynika również, iż oskarżony w żadnym stopniu nie był poruszony tym co działo się po otworzeniu drzwi, wbiegnięciu pozostałych współsprawców do lokalu, przy czym pierwszy z nich od razu udał się do pomieszczenia socjalnego, znajdującego się na wprost wejścia. To wskazuje, że wszyscy współsprawcy napadu doskonale znali nie tylko rozkład tego lokalu, ale również to, że jest on całodobowo nadzorowany przez osobę znajdująca się w drugim pomieszczeniu (co notabene jest powszechną praktyką w takiego typu działalności).

Analizując wyjaśnienia oskarżonego, należy podkreślić, iż dopiero w drugich wyjaśnieniach (składanych już w obecności obrońcy), podniósł że „nie wiedział, że ktoś ma zamiar kogoś bić lub w ogóle używać przemocy” jednocześnie zakładał jednak, że w tym lokalu znajduje się osoba z obsługi, wyjaśnił bowiem, że „dalej były kolejne drzwi … gdzie chyba była ta kobieta. Tak mi się wydaje, bo ktoś mi te drzwi do lokalu otworzył.” Ta część wyjaśnień oskarżonego pozostaje w sprzeczności z wyjaśnieniami złożonymi na rozprawie głównej, w których twierdził, że nie wiedział, że w lokalu może być ktokolwiek, bo był przekonany, że drzwi lokalu są otwierane zdalnie. W ocenie Sądu oskarżony co najmniej przewidywał możliwość stosowania przemocy i na to się godził. Ani z zapisu monitoringu, ani z zeznań pokrzywdzonej A. H. nie wynika również, żeby ktokolwiek stanął w jej obronie, a podkreślić należy, że oskarżony przyznał, że jeden z mężczyzn pobiegł do kobiety będącej w drugim pomieszczeniu i zażądał wydania od niej pieniędzy.

Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić że wyjaśnienia złożone przez oskarżonego we wskazanym powyżej zakresie nie są spójne i konsekwentne, a przedstawiona przez niego wersja zdarzenia nie odzwierciedla rzeczywistości.

Wyjaśnienia oskarżonego stoją w sprzeczności z wiarygodnym materiałem dowodowym w postaci zeznań A. H., zapisem z kamer monitoringu lokalu, jak również z zasadami doświadczenia życiowego.

zeznania świadka A. K. (1)

zeznania świadka A. K. (2)

Za nieprzydatne dla ustalenia stanu faktycznego w sprawie Sąd uznał zeznania świadków A. K. (1) i A. K. (2) - nie posiadały one zasadniczej wiedzy o zdarzeniu stanowiącym przedmiot niniejszego postępowania, miały jedynie wiedzę na temat pojazdu marki H. (...), którym poruszali się współsprawcy. A. K. (1) jest byłą właścicielką tego pojazdu, a A. K. (2) jest prezesem firmy, do której aktualnie należy ten pojazd.

opinia biegłego z dziedziny informatyki

Za nieprzydatną dla ustalenia stanu faktycznego w sprawie Sąd uznał opinię biegłego z dziedziny informatyki, albowiem zabezpieczone dane, na wskazanych w opinii urządzeniach, nie zawierały żadnych istotnych treści zmierzających do jej rozwikłania.

opinia kryminalistyczna z zakresu antroposkopii i profilowania kryminalistycznego

k. 333-344

Za nieprzydatną dla ustalenia stanu faktycznego w sprawie Sąd uznał opinię biegłego z zakresu antroposkopii i profilowania kryminalistycznego (k. 333-334), albowiem nie dotyczyła oskarżonego M. D..

opinia daktyloskopijna LK KWP w B.

Za nieprzydatną dla ustalenia stanu faktycznego w sprawie Sąd uznał opinię daktyloskopijna LK KWP w B., albowiem zabezpieczone ślady linii papilarnych na nadają się do identyfikacji.

protokoły zatrzymania rzeczy

protokół przeszukania pojazdu V. (...)

protokoły przeszukania k. 141-147

protokoły zatrzymania rzeczy k. 148-150

protokoły oględzin rzeczy wraz z dokumentacją fotograficzną k. 151-161, k. 165-170, k. 356-358, k. 364-366, k. 386-414

protokół zatrzymania rzeczy k. 162-164

tablica poglądowa k. 172-176

faktura

płyty CD z danymi telekomunikacyjnymi k. 469-472, k. 547-550, k. 600-602

dane telekomunikacyjne

protokoły pobrania materiału

ślady linii papilarnych

raport z analizy połączeń telefonicznych wraz z płytami

dokumentacja operatora (...) (...)

Za nieprzydatny dla ustalenia stanu faktycznego w sprawie Sąd uznał wymienione dowody z dokumentów, albowiem nie zawierały one żadnych istotnych treści, na podstawie których możliwe byłoby dokonanie ustaleń faktyczne w niniejszej sprawie.

opinia osmologiczna na k. 812-819

Sąd uznał za niemający znaczenia dla ustalenia stanu faktycznego dowód ze sporządzonej w toku postępowania przygotowawczego opinii osmologicznej, ze względu na brak zgodności materiału porównawczego z zabezpieczonymi śladami zapachowymi.

W ocenie Sądu, wynik opinii z badań osmologicznych nie może dyskredytować oceny zgromadzonego, omówionego powyżej, materiału dowodowego.

Dowód osmologiczny nie daje jak dotąd takiego przekonania, jakie może wynikać np. z badań daktyloskopijnych czy badań DNA, stąd w orzecznictwie trafnie wskazuje się na potrzebę zachowania daleko idącej ostrożności w opieraniu orzeczeń wyłącznie na tym dowodzie. Nie dyskredytując go, należy zatem dowód ów in concreto poddawać wnikliwej i wszechstronnej analizie, z uwzględnieniem pozostałego materiału dowodowego (zob. wyrok SA w Warszawie z dnia 19 stycznia 2000 r., II AKa 436/99, Wokanda 2001, nr 3, s. 49, OSN Prok. i Prawo 2001, Nr 2, poz. 25).

Dowód z opinii osmologicznej niewątpliwie jest dowodem szczególnym, opartym nie tylko na wiedzy specjalistycznej, ale też wiążącym się z posłużeniem się bardzo specyficznym instrumentem, jakim jest specjalnie do tych celów szkolony pies - narzędzie, które z jednej strony nie poddaje się obiektywizacji, z drugiej zaś weryfikowane jest identycznym sposobem, identyfikacją przeprowadzaną przez kolejnego psa. Podkreślić należy, że nawet gdyby w przedmiotowej sprawie ujawniono ślady zapachowe w samochodzie na siedzisku fotela kierowcy pojazdu, kierownicy, bądź fotela pasażera czy tylnej kanapy kabiny nie dowodziłoby to z góry sprawstwa oskarżonego, a jedynie wskazywałoby, iż oskarżony pozostawił na tych rzeczach ślad zapachowy. Byłaby to zatem tylko istotna poszlaka, która musiałaby być wsparta innymi dowodami zgromadzonymi w sprawie. Jednocześnie niestwierdzenie ich pochodzenia od oskarżonego nie prowadzi do wykluczenia jego obecność na siedzisku kierowcy czy pasażera, a jedynie wskazuje, iż na tym miejscu pozostawił ślad zapachowy w ilości niewyczuwalnej dla psów bądź też znajdowała się tam mieszanina zapachów, która uniemożliwiła psom dokonanie identyfikacji jego zapachu (por. uzas. post. SN z 18 lutego 2016 r., IV KK 321/15).

Natomiast jak wskazano w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 1999 r. (V KKN 440/00, OSNKW 1999, nr 11-12, poz. 76) dowód ten "powinien być przeprowadzony, z punktu widzenia metodologicznego, w nienaganny wręcz sposób". Z kolei w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 12 stycznia 2000 r. (IV KKN 269/99, OSN Prok. i Prawo 2000, Nr 5, poz. 7, s. 8) podniesiono, że biegły z zakresu osmologii winien być powołany nie do zaopiniowania prawidłowości badań osmologicznych przeprowadzonych przez organy ścigania, ale dla ich przeprowadzenia przy pomocy specjalistów tj. osób pobierających próby zapachowe, przedstawiających je podczas badań i przewodników psów. W uzasadnieniu tego wyroku wskazano też, że "próby zapachowe - dla wzmocnienia wartości wyników badań - należy pobierać przede wszystkim także z tych części ciała, które stykały się z dowodem, z którego pobrano ślad zapachowy".

Przypomnieć należy, że pojazd R. (...) o numerze rejestracyjnym (...) był jedynie okazjonalnie użytkowany przez M. D.. Oczywistym jest zatem, że w samochodzie znajdowały się również ślady zapachowe innych osób. Co więcej, jak wynika z akt sprawy, materiał dowodowy w postaci śladów osmologicznych pobrano z fotela kierowcy, koła kierownicy, fotelu pasażera, tylnej kanapy kabiny pojazdu (k. 812-812v), podczas gdy materiał porównawczy pobrano dopiero po ponad 2 miesiącach od dnia zdarzenia, tj. 07 września 2023 roku, tylko z dłoni oskarżonego i to w czasie gdy oskarżony przebywał w zakładzie karnym, na skutek zastosowania wobec niego w niniejszej sprawie środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania. Różnica czasowa między pobraniami śladów zapachowych z pojazdu a pobraniem śladu zapachowego z dłoni oskarżonego mogła mieć wpływ na wynik badania.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, iż opinia z zakresu badań osmologicznych nie mogła stać się podstawą ustaleń stanu faktycznego.

3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia

z wyroku

Oskarżony

3.1.Podstawa prawna

skazania albo warunkowego

umorzenia postępowania

zgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

3.2.Podstawa prawna

skazania albo warunkowego

umorzenia postępowania

niezgodna z zarzutem

1.

M. D.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Art. 280 § 1 kk stanowi, że karze podlega ten, kto kradnie, używając przemocy wobec osoby lub grożąc natychmiastowym jej użyciem albo doprowadzając człowieka do stanu nieprzytomności lub bezbronności.

Rozbój jest przestępstwem, które charakteryzuje się podwójną kierunkowością działania sprawcy. Z jednej strony sprawca działa w celu przywłaszczenia mienia, a chcąc ten cel osiągnąć, stosuje określone w art. 280 k.k. środki zmierzające przez sparaliżowanie woli ofiary do zaboru mienia znajdującego się w jej posiadaniu. Z tego też względu użycie tych środków musi bądź poprzedzać zabór mienia, bądź nastąpić jednocześnie z nim (E. Guzik-Makaruk, E. Pływaczewski, kom. do art. 280 k.k. [w:] Kodeks karny..., red. M. Filar, LEX 2014; postanowienie SN z 16.10.2014 r., II KK 262/14, LEX nr 1565760; wyrok SA w Katowicach z 27.05.1993 r., II AKr 169/93, OSA 1994/2, poz. 8; wyrok SN z 20.11.1972 r., Rw 1161/72, OSNKW 1973/2–3, poz. 40). Zamach na osobę stanowi jednak tylko środek prowadzący do realizacji celu, jakim jest zabór rzeczy w celu przywłaszczenia (postanowienie SN z 16.10.2014 r., II KK 262/14). Nie jest natomiast konieczne, aby osoba pokrzywdzona stawiała sprawcy opór (wyrok SA w Warszawie z 1.12.2004 r., II AKa 464/04, LEX nr 1642177). (Konarska-Wrzosek Violetta (red.), Kodeks karny. Komentarz, wyd. III, Opub.: WKP 2020).

W ocenie Sądu, ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że M. D. w nocy z 21 na 22 czerwca 2023 roku w R. przy ul. (...) brał czynny współudział w dokonaniu kradzieży z użyciem przemocy wobec A. H. w postaci uderzenia jej ręką w twarz, a następnie zabraniu w celu przywłaszczenia należących do Spółki (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. czterech automatów do gier logicznych o łącznej wartości co najmniej 14.800 złotych, rejestratora o wartości 589 złotych, zniszczenia czterech kamer monitoringu o wartości łącznej 508 złotych oraz zaboru kasety z pieniędzmi w kwocie łącznej 9.260 złotych, to jest mienia o łącznej wartości co najmniej 25.157 złotych na szkodę w/w spółki oraz A. H.. Fakty te wynikają zarówno z zeznań świadków w szczególności A. H., C. M., D. H., jak i częściowo z wyjaśnień samego oskarżonego oraz przede wszystkim z zapisu monitoringu lokalu oraz opinii kryminalistycznej z zakresu antroposkopii i profilowania kryminalnego z 20.06.2023 rok.

Oskarżony doskonale wiedział, w jakim celu on i pozostali współsprawcy znaleźli się w nocy z 21 na 22 czerwca 2023 roku w lokalu z grami logicznymi w R.. Swoją świadomością obejmował wszystko to, co wydarzyło się w środku lokalu. Brał udział w planowaniu tego czynu, zorganizował transport, w krytycznym momencie zasłonił twarz, aby nie objęły go pozostałe kamery monitoringu, zaś zewnętrzną kamerę niezwłocznie zniszczył. Był pełnoprawną częścią grupy, która dokonała tego czynu wspólnie. Oskarżony nie stanowił, wbrew swoim twierdzeniom, jedynie przypadkowej osoby, która miała udzielić pomocnictwa sprawcom. W ocenie Sądu był on bezpośrednim wsparciem działania grupy i wniósł niezwykle istotny wkład w dokonany przez nią występek, chociażby poprzez doprowadzenie do otwarcia drzwi i późniejsze ich przytrzymanie oraz zorganizowanie przejazdu. Jego zachowania dopełniały czynności podejmowane przez pozostałych sprawców, które oskarżony w pełni akceptował i utożsamiając się z nimi wraz z towarzyszącymi mu mężczyznami, wspólnie z nimi, dążył do osiągnięcie tego samego celu. Zgodnie z art. 18 § 1 kk za sprawstwo czynu zabronionego odpowiada także ten, kto dokonuje go działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami. Poczynione w sprawie ustalenia faktyczne, w pełni uzasadniały więc przyjęcie, że w krytycznym momencie M. D. działała wspólnie i w porozumieniu z pozostałymi współsprawcami, spośród których jeden użył groźby natychmiastowego użycia przemocy, a drugi takiej przemocy użył poprzez uderzenie ręką w twarz, a więc zachowania tego rodzaju, choć ich bezpośrednio nie podejmował, należało mu przypisać w ramach prawnokarnej konstrukcji współsprawstwa. Jego istotą jest bowiem to, że każda z osób współdziałających na tej zasadzie odpowiada za popełnienie całości przestępstwa " wspólnie i w porozumieniu", a więc także za te elementy czynu, który samodzielnie nie realizowała. Z tego względu, czyn jego należało zakwalifikować jako współsprawstwo w popełnieniu występku z art. 280 § 1 kk (por.m.in. post. SN z 19 lutego 2014 r., II KK 17/14, Prok. i Pr. - wkł. 2014/5/1, post. SN z 28 października 2010 r., V KK 147/10, OSNwSK 2010/1/2094).

W ocenie Sądu, M. D. działał umyślnie, w formie zamiaru bezpośredniego. Oskarżony chciał zabrać w celu przywłaszczenia mienie pokrzywdzonej spółki i jednocześnie, dążąc do realizacji tego celu, udostępnił samochód typu bus celem zapewnienia transportu pozostałym współsprawcom oraz przewiezienia zabranego mienia, doprowadził do otwarcia lokalu, przytrzymywała drzwi, zniszczył jedną z kamer, co najmniej godził się na użycie przez jednego ze współsprawców wobec pracownika A. H. groźby natychmiastowego użycia przemocy a przez drugiego ze współsprawców przemocy poprzez uderzenie jej, by zmusić ją do wydania kasety z pieniędzmi. Przy tym, w niniejszej sprawie nie zachodzą żadne okoliczności wyłączające bezprawność oraz winę.

Niewątpliwie zatem oskarżonemu można zasadnie przypisać współsprawstwo w odniesieniu do dokonanego przez niego występku z art. 280 § 1 kk.

Odnosząc się do zakwalifikowania zarzucanego oskarżonemu w akcie oskarżenia czynu również z art. 193 kk, Sąd uznał, iż należy wyeliminować go z kwalifikacji prawnej czynu, jako czyn współukarany uprzedni do przestępstwa rozboju (wyrok SA w Krakowie z 8.11.2001 r., II AKa 258/01, KZS 2001/12, poz. 29)

3.3.Warunkowe umorzenie

postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

3.4.Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

3.5.Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

4. KARY, ŚRODKI KARNE, PRZEPADEK, ŚRODKI KOMPENSACYJNE

I ŚRODKI ZWIĄZANE Z PODDANIEM SPRAWCY PRÓBIE

Oskarżony

Punkt

rozstrzygnięcia

z wyroku

Punkt z wyroku

odnoszący się

do przypisanego

czynu

Przytoczyć okoliczności

M. D.

1-4

- w pierwszej kolejności wskazać trzeba, że z uwagi na fakt, że w czasie orzekania obowiązują zmienione przepisy Kodeksu Karnego inne niż te, które obowiązywały w chwili popełnienia czynu objętego niniejszym postępowaniem, Sąd zastosował – na podstawie art. 4 § 1 kk – przepisy Kodeksu karnego obowiązujące do dnia 30 września 2023 roku – jako względniejsze dla oskarżonego

- art. 280 § 1 kk przewiduje zagrożenie karą od 2 lat do 12 lat pozbawienia wolności.

- wymierzając oskarżonemu karę Sąd miał na uwadze dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 kk. Sąd miał na względzie wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu, bacząc przy tym by dolegliwość nie przekraczała stopnia winy oskarżonego. Sąd miał także na względzie cele zapobiegawcze i wychowawcze kary, jak też dyrektywy w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Sąd uwzględnił w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na nim obowiązków a także rodzaj i rozmiar ujemnych następstw popełnionego przestępstwa.

- w ocenie Sądu orzeczona kara 2 lat pozbawienia wolności – a zatem w najniższym możliwym wymiarze - jest najtrafniejszym środkiem reakcji karnej, jaki można było zastosować wobec M. D.,

- kara pozbawienia wolności w orzeczonym wymiarze spełni cele dla niej przewidziane i wdroży oskarżonego do przestrzegania porządku prawnego w przyszłości. W ocenie Sądu wysokość wymierzonej kary jest zasadna i adekwatna do całokształtu okoliczności ujawnionych w sprawie i odpowiada wymogom prewencji ogólnej, spełniając potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.

- Sąd wymierzając karę miał na uwadze wysoki stopień winy oskarżonego. Oskarżony jest osobą dorosłą, nie zachodzą jakiekolwiek wątpliwości co do jego poczytalności, wobec czego w czasie czynu mógł w pełni rozpoznać jego znaczenie i pokierować swoim postępowaniem,

- oceniając stopień społecznej szkodliwości czynu, Sąd miał na uwadze dyrektywy określone w art. 115 § 2 kk. Stopień społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżonego należy uznać za wysoki. W zakresie oceny stopnia społecznej szkodliwości podstawowe znacznie miał rodzaj chronionego dobra prawnego, które oskarżony swym zachowaniem naruszył. Jego czyn godził w większą liczbę dóbr prawnie chronionych (mienie i zdrowie pokrzywdzonych). Oskarżony wszedł w posiadanie mienia należącego do jednego z pokrzywdzonych w sposób bezprawny, a sposób jego działania zasługuje na szczególną dezaprobatę. Działał z niskiej, materialnej motywacji. Sąd wziął też pod uwagę fakt, że wartość zabranego pokrzywdzonemu mienia opiewa na niemałą kwotę,

- Sąd nie dopatrzył się żadnych okoliczności obciążających

- Jako okoliczność łagodzącą Sąd potraktował uprzednią niekaralność oskarżonego

- na podstawie art. 46 § 1 kk Sąd orzekł wobec oskarżonego obowiązek naprawienia w całości szkody wyrządzonej popełnionym przestępstwem poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego spółki (...) Sp. z o.o. w W. kwoty 25.157 zł

- określając wymiar obowiązku naprawienia szkody, Sąd wziął pod uwagę ustaloną w sprawie minimalną wysokość wyrządzonej i nienaprawionej szkody

- Sąd ustalił wysokości wyrządzonej szkody w oparciu o zeznania świadka C. M. i przedłożone przez pokrzywdzoną spółkę dokumenty w postaci faktur (obudowa do automatów) i ofert sprzedaży (rejestrator, kamery), przyjmując, iż cztery automaty do gier był warte łącznie co najmniej 14.800 złotych (4x3700 wartość samych obudów, na podstawie przedłożonych przez pokrzywdzoną spółkę dokumentów, jak i zeznań świadka nie było możliwe w sposób jednoznaczny ustalenie wartości pozostałych elementów automatu do gier logicznych), rejestrator 589 złotych, cztery kamer monitoringu łącznie 508 złotych oraz kaseta z zwartością pieniędzy w kwocie 9260 złotych, a zatem łącznie, co najmniej 25. 157 złotych.

- na podstawie art. 46 § 2 kk Sąd orzekł wobec oskarżonego na rzecz A. H. nawiązkę w wysokości 5.000 zł

- Sąd uznał, iż w niniejszej sprawie nawiązka w orzeczonej kwocie, choć częściowo złagodzić ujemne przeżycia pokrzywdzonej.

5. INNE ROZSTRZYGNIĘCIA ZAWARTE W WYROKU

Oskarżony

Punkt

rozstrzygnięcia

z wyroku

Punkt z wyroku

odnoszący się

do przypisanego

czynu

Przytoczyć okoliczności

M. D.

-Sąd na podstawie art. 230 § 2 kpk nakazał zwrócić oskarżonemu dowody rzeczowe, których posiadanie nie jest zabronione, a które stały się zbędne dla prowadzonego postępowania,

- oskarżony był zatrzymany i tymczasowo aresztowany do sprawy, wobec czego na podstawie art. 63 § 1 kk, okres ten należy zaliczyć mu na poczet kary

6. INNE ZAGADNIENIA

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,

a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował

określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez

stronę

7. KOSZTY PROCESU

Punkt

rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Sąd obciążył oskarżonego opłatą oraz kosztami postępowania. Ich poniesienie nie będzie dla oskarżonego w ocenie Sądu nadmiernie uciążliwe, gdyż oskarżony prowadzi działalność gospodarczą, z której uzyskuje stały dochód.

8. PODPIS