descriptionTreść orzeczenia

Uzasadnienie

Formularz UK 1

Sygnatura akt

Sygn. akt II K 188/25

Uzasadnienie dotyczy całości wyroku

1.USTALENIE FAKTÓW

Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

P. Z. (1)

Czyny opisane w pkt 1a oraz 2 wyroku.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

Czyn 2

1. Oskarżony P. Z. (1) jest szwagrem pokrzywdzonego D. S. (1), jednocześnie oskarżony zatrudniał w swojej formie pokrzywdzonego. W tym czasie pomiędzy mężczyznami narastał konflikt na tle wykonywania obowiązków pracowniczych przez pokrzywdzonego, aż w grudnia 2023 r. D. S. (1) zwolnił się. To jednak nie zakończyło konfliktu, oskarżony domagał się aby D. S. (1) wrócił do pracy u niego.

2. W dniu bliżej nieustalonym w kwietniu 2023 r. P. Z. (1) przyjechał na posesję M. L. (1), gdzie był wówczas pokrzywdzony i po krótkiej wymianie zdań uderzył go dwa razy dłonią w policzek.

Czyn 1a

3. Konfliktowe sytuacje powtarzały się mimo, że D. S. (1) unikał kontaktu z oskarżonym. W dniu 11 maja 2024 r. P. Z. (1) przyjechał do K., gdzie na terenie posesji M. L. (1), przebywał pokrzywdzony i pomagał mu przy naciąganiu siatki ogrodzeniowej. Oskarżony zarzucił D. S. (1), że rozpowiada jakieś plotki na jego temat, podszedł do pokrzywdzonego i trzymaną w rękach metalową rurką uderzył go po nogach oraz w rękę. Następnie zamachnął się rurką w kierunku jego głowy i groził mu uszkodzeniem ciała oraz nękaniem w celu zmuszenia do wyprowadzki z N..

zeznania świadków:

- D. S.

- M. L.

- N. L.

kserokopie zdjęć

notatka urzędowa

dokumentacja złożona przez pokrzywdzonego

pismo oskarżonego

nagraniem z monitoringu

kserokopia akt

k.96-97, 2, 150

k.130, 17-18

k.130-131, 20-21

k.8-11

k.12

k.80-85

k.112-122

k.147

k.156-186

Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

P. Z. (1)

Czyny opisane w pkt 1a oraz 2 wyroku.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

1. Oskarżony kontaktował się z pokrzywdzonym wyłącznie w celu odzyskania telefonu wraz ze znajdująca się w nim kartą SIM. Wprawdzie nie potrafił powiedzieć co działo się 11.05.2024 r., ale na pewno nie groził D. S. (1) ani też nie uderzył go metalową rurką.

2. Oskarżony nie uderzył pokrzywdzonego w kwietniu 2023 r., ani też w maju 2024 r.

- wyjaśnienia oskarżonego

- zeznania świadków:

M. B.

Ł. P.

k.95-96

k.148-149

k.149-150

1.OCena DOWOdów

1.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1 - 3

zeznania świadków:

D. S.

M. L.

N. L.

dowody rzeczowe wymienione w tabeli 1.1

Sąd nie miał wątpliwości, że w kwietniku 2023 r. oskarżony spoliczkował pokrzywdzonego, a w dniu 11.05.2024 r. groził pokrzywdzonemu uszkodzeniem ciała, nękaniem w celu zmiany miejsca zamieszkania ora trzy razy go uderzył, co znajduje potwierdzenie nie tylko w zeznaniach samego D. S. (1), ale także w zeznaniach bezpośredniego świadka obu zdarzenia, tj. M. L. (1). Świadkowie spójnie zeznali, że to oskarżony był agresywny, że to on zaczepił pokrzywdzonego, który w obu przypadkach był zaskoczony i 11.05.2024 r. nawet się nie bronił. Dopiero reakcja M. L. (1), który krzyknął „dość tego”, spowodowała, że P. Z. (1) odszedł. Również N. L. (2) stwierdziła, że o ile nie widziała w/w zdarzeń, to po 11.05.2024 r., „po tej sytuacji widziała na ciele D. siniaki pod kolanem na nodze” (k.20).

Istotne, jest także i to, że pomimo wyżej opisanego konfliktu żaden ze świadków nie wyolbrzymiał zachowania oskarżonego, opisywali je zgodnie z tym jak zapamiętali przebieg tych zdarzeń. Przykładowo, N. L. (2) przyznała, że nie była bezpośrednim świadkiem żadnego z obu zdarzeń, że znała je tylko z relacji pokrzywdzonego. Z kolei M. L. (1) zeznał, że na początku, jeśli chodzi o zdarzenie z kwietnia 2023 r., to do niego podszedł P. Z. (1) i przekonywał, że D. S. (1) nie jest odpowiednim chłopakiem dla jego córki. Dopiero później jak oskarżony zobaczył pokrzywdzonego to do niego podszedł, ale ich rozmowy świadek już nie słyszał, zobaczył jedynie, że D. S. (1) został spoliczkowany.

Prawdziwość, autentyczność i rzetelność sporządzenia ujawnionych w sprawie pozostałych dowodów nieosobowych, w tym także nagranie z monitoringu, nie było przedmiotem zarzutów stron, ani też nie wzbudziła wątpliwości sądu. Zostały one sporządzone poprawnie, kompleksowo i w sposób zgodny ze standardami rzetelnego postępowania, z tych też względów sąd w całości uznał te dowody za w pełni wiarygodne.

1.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1 – 2

wyjaśnienia oskarżonego

- zeznania świadków:

M. B.

Ł. P.

Zdaniem sądu, P. Z. (1) poprzez wyjaśnienia w których zaprzeczył aby groził pokrzywdzonemu, czy też go uderzył, chciał umniejszyć swoją rolę w przebiegu przedmiotowych wydarzeń, przedstawiając je w co najmniej niepełnym obrazie i niejako z wyeliminowaniem swojego sprawstwa. Tym samym, wyjaśnienia te oraz zeznania M. B. (2) oraz Ł. P. miały jedynie na celu uprawdopodobnienie przedstawionej przez oskarżonego wersji zdarzeń. Należy w tym miejscu zwrócić uwagę na to, że gdyby wyjaśnieniom P. Z. (1) w całości dać wiarę, to wówczas wyłoniłby się z nich zupełnie niewiarygodny opis stanu faktycznego, z którego by wynikało, że oskarżony nie zaczepiał pokrzywdzonego, sam zachowywał się wobec niego grzecznie, kulturalnie reagował na agresywne zaczepki pokrzywdzonego. Ale jednocześnie nie potrafił wyjaśnić skąd się wzięły obrażenia ciała u D. S. (1). Przeczą temu zeznania M. L. (1), który nie miał żadnego interesu w tym, aby niejako zeznawać przeciwko P. Z. (1).

Potwierdzeniem wyjaśnień oskarżonego, w ocenie sadu, nie mogą być zeznania M. B. (2) oraz Ł. P., ponieważ nie byli oni bezpośrednimi świadkami przedmiotowych zdarzeń, jedynie opierając się na własnych przekonaniach co do charakteru pokrzywdzonego, niejako opiniowali jego zachowanie wobec P. Z. (1). Sąd nie dał wiary M. B. (2), że nie jest on źle nastawiony wobec D. S., przeczy temu dołączone do sprawy nagranie z monitoringu, gdzie widać, że świadek zatrzymuj się przed posesja i wykrzykuje obraźliwe słowa, jak również kserokopia dokumentacja ze sprawy (...)-5Ds.116.2025. W tym kontekście zupełnie nielogiczne jest, aby pokrzywdzony miał zwracać się właśnie do M. B. (2), aby ten zaświadczył, że w dniu 11.05.2024 r. został uderzony przez oskarżonego. Jak słusznie zauważył D. S. (2), że „skoro ja miałem bezpośredniego świadka pana L., to po co ja miałbym kogoś szukać, kto by zeznawał w tej sprawie” (k.150).

Z kolei Ł. P. opisywał spytacie, które znał ze słyszenia, z relacji innych osób i w jego ocenie, to oskarżony „bardzo często musiał powstrzymywać się, żeby nie wybuchnąć, ponieważ D. go prowokował słownie” (k.149). Natomiast jak wynika z zeznań pokrzywdzonego, to z jego pespektywy, to P. Z. (1) go prowokował i źle się do niego odzywał, poniżał, co skończyło się tym, że zrezygnował z pracy u oskarżonego.

Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia sąd nie dał wiary ani wyjaśnieniem oskarżonego, ani też zeznaniom M. B. (2) i Ł. P.. Z tym, że ich zeznania są o tyle istotne, że potwierdzają, że pomiędzy D. S. (1) a oskarżonym był konflikt, który stał się podstawą do jego agresywnego zachowania wobec pokrzywdzonego.

1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☐

1.3. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

1a

P. Z. (2)

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Występek z art. 190 § 1 kk polega na grożeniu innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub szkodę osoby najbliższej, jeżeli groźba ta wzbudza w zagrożonym uzasadnioną obawę, że będzie spełniona. Znamię wzbudzenia obawy należy jednak oceniać subiektywnie, nie zaś z punktu widzenia realnego niebezpieczeństwa spełnienia groźby ( tak też wyrok SN z dnia 17 kwietnia 1997 r., II KKN 171/96, Orz. Prok. i Pr. 1997, nr 10, poz. 4). Dodatkowo przy ocenie spełnienia powyższych przesłanek należy wziąć pod uwagę okoliczność czy obawa pokrzywdzonego może być uznana za uzasadnioną. W tym względzie decydują przesłanki odwołujące się do okoliczności i sposobu wyrażenia groźby, które mogą uzasadniać realność spełnienia gróźb. W przedmiotowej sprawie okolicznościami, które w przekonaniu pokrzywdzonego mogły świadczyć o realnej możliwości spełnienia tychże gróźb było to, że był on całkowicie zaskoczony ich treścią i były one połączone z agresywnym zachowaniem oskarżonego. M. L. (1) wprost zeznał, że „sytuacja była niebezpieczna i ja krzyknąłem dość tego” (k.17), co przerwał agresywne zachowanie oskarżonego. Także pokrzywdzony nie ukrywał, że bał się P. Z. (1), obawiał się o swoje bezpieczeństw, nie chał sam wychodzić z domu.

Występek określony w art. 217 § 1 kk jest przestępstwem umyślnym, a wina sprawcy może mieć formę obydwu postaci zamiaru określonych w art. 9 § 1 kk. Samo ustalenie zamiaru sprawcy jest wynikiem analizy strony podmiotowej i przedmiotowej przestępstwa. Analiza ujawnionego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że P. Z. (1) działał umyślnie, bowiem miał zamiar zadać ból pokrzywdzonemu, po tym jak zarzucił mu, że plotkuje na jego temat i zagroził mu uszkodzeniem ciała, że nie będzie miał życia, jak się nie wyprowadzi z N.. W tym też celu, poprzez uderzenia, uszkodził jego ciało, co zostało już wyżej opisane. Co więcej oskarżony, z całą pewnością obejmował swoją świadomością skutek swojego działania, jakim była możliwość naruszenia nietykalności cielesnej D. S. (1), ponieważ właśnie z takim zamiarem podjął swoje działanie i z rozmysłem uderzył pokrzywdzonego, nawet jak ten nie próbował się bronić. Nie ma też żadnych wątpliwości, że pomiędzy działaniem P. Z. (1), a obrażeniami doznanymi przez pokrzywdzonego, zachodzi związek przyczynowy, znajduje to chociażby potwierdzenie w zeznaniach M. L. (1).

Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia, nie ma również wątpliwości, że oba zachowania stanowią jeden czyn i dartego należało zastosować art. 11 § 2 kk.

☐

1.4. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

1.5. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

1.6. Umorzenie postępowania

P. Z. (2)

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

Zgodnie z treścią art. 101 § 2 kk, to karalność przestępstwa ściganego z oskarżenia prywatnego ustaje z upływem roku od czasu, gdy pokrzywdzony dowiedział się o osobie sprawcy przestępstwa, nie później jednak niż z upływem 3 lat od czasu jego popełnienia.

W niniejszej sprawie pokrzywdzony znał oskarżonego, dlatego już w czasie gdy miało dojść do czynu opisanego w zarzucie, czyli do jego spoliczkowania, to D. S. (1) znał P. Z. (1), a więc znał sprawcę. Tym samym, skoro do zdarzenia doszło w kwietniu 2023 r., a dopiero w dniu 13.03.2025 r. oskarżonemu przedstawiono w/w zarzut, to doszło do przedawnienia karalności przedmiotowego czynu. Te same ustalenia są nawet przy przyjęciu, że w/w termin liczy się od wydania postanowienia z dnia 27.12.2024 r. o objęciu ściganiem czynu prywatnoskargowego. Terminy te obowiązują również prokuratora, jeżeli obejmuje on taki czyn ściganiem (wyrok SN z 12.04.2018 r., III KK 121/18, LEX nr 2490902).

☐

1.7. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia

z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się

do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

P. Z. (1)

1a

1a

1b

Dokonując wyboru kary, spośród katalogu kar, sąd uznał za najbardziej adekwatną karę - karę grzywny. W tym względzie, sąd pośrednio kierował się treścią art. 58 kk, które zawierają zasadę preferencji kar nie-izolacyjnych.

Jako okoliczność łagodzącą należało uwzględnić:

- to, że wprawdzie oskarżony był uprzednio karany, ale wyłącznie za występki z art. 180a kk oraz raz z art. 278 § 1 kk, co dowodzi, że oskarżony prowadzi w miarę ustabilizowany tryb życia i przedmiotowe zdarzenie nie jest powtórzeniem poprzednich przestępstw, za które został już skazany.

Jako okoliczność obciążającą należało uwzględnić:

- wysoki stopień społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu, stopień ten wyraża się w tym, że nie miał on żadnego racjonalnego powodu, aby zaatakować pokrzywdzonego, grozić mu, zachowanie oskarżonego dowodzi, że ma on problem z powstrzymaniem negatywnych emocji,

- uderzając D. S. (1), oskarżony spowodował realne zagrożenie dla jego zdrowia i miał przy tym pełną świadomość podjętego przez siebie działania.

W tej sytuacji, sąd uznał, że kara grzywny w wymiarze 250 stawek dziennych, przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 25 zł, będzie karą, która spełni pokładane w niej cele.

Stosownie do dyspozycji art. 46 § 1 kk, sąd orzekł także wobec oskarżonego obowiązek zapłaty na rzecz pokrzywdzonego 8000 zł tytułem zadośćuczynienia. Kwota ta została ustalona w oparciu o obrażenia, jakie doznał D. S. (1) oraz z uwzględnieniem działania oskarżonego.

Jednocześnie należy w tym miejscu wskazać, że zadośćuczynienie uważane jest za szczególny rodzaj odszkodowania będący świadczeniem pieniężnym służącym naprawieniu szkody niemajątkowej określanej mianem krzywdy. Ustalając wysokość zadośćuczynienia sąd oparł się wyłącznie na dowodach, które zostały w sprawie ujawnione.

Dodatkowo zgodnie z wnioskiem pokrzywdzonego, sąd orzekł wobec oskarżonego zakaz zbliżania się do D. S. (1) na odległość 50 m przez okres roku. Czas ten, w ocenie sadu, pozwoli oskarżonemu na przemyślenie swojego postępowania i jednocześnie pozwoli pokrzywdzonemu poczuć się bezpieczne bez nękania ze strony P. Z. (1).

1.1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia

z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

1.6. inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,

a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

1.KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Zgodnie z treścią art. 627 kpk oskarżony został obciążany kosztami sądowymi, które po zsumowaniu wyniosły 695 zł, w tym 625 zł to opłata.

1.1Podpis