descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt II K 1367/16

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 17 października 2017 roku

Sąd Rejonowy Gdańsk – Południe w Gdańsku II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący: SSR Tomasz Jabłoński

Protokolant: Artur Pokojski

tj. o czyn z art. 286 §1 k.k.,

2. w dniu 21.12.2012 r. w G. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wykonując czynności pośrednictwa finansowego doprowadziła D. B. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci zaliczki w kwocie 500 zł na uzyskanie kredytu wprowadzając go w błąd co do zamiaru udzielenia pomocy i pośrednictwa w uzyskaniu kredytu, dokonując ich wypłaty w drodze przekazu pieniężnego w Urzędzie Pocztowym 6 w G., przy ul. (...),

tj. o czyn z art. 286 §1 k.k.,

3. w dniu 02.01.2013 r. w G. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wykonując czynności pośrednictwa finansowego doprowadziła D. B. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci zaliczki w kwocie 500 zł na uzyskanie kredytu wprowadzając go w błąd co do zamiaru udzielenia pomocy i pośrednictwa w uzyskaniu kredytu, dokonując ich wypłaty w drodze przekazu pieniężnego w Urzędzie Pocztowym 2 w G., przy ul. (...),

tj. o czyn z art. 286 §1 k.k.,

4. w dniu 10.01.2013 r. w G. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wykonując czynności pośrednictwa finansowego doprowadziła D. B. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci zaliczki w kwocie 2000 zł na uzyskanie kredytu wprowadzając go w błąd co do zamiaru udzielenia pomocy i pośrednictwa w uzyskaniu kredytu, dokonując ich wypłaty w drodze przekazu pieniężnego w Urzędzie Pocztowym 1 w G., przy ul. (...),

tj. o czyn z art. 286 §1 k.k.,

5. w dniu 23.01.2013 r. w G. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wykonując czynności pośrednictwa finansowego doprowadziła H. P. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci zaliczki w kwocie 1000 zł na uzyskanie kredytu wprowadzając go w błąd co do zamiaru udzielenia pomocy i pośrednictwa w uzyskaniu kredytu, dokonując ich wypłaty w drodze przekazu pieniężnego w Urzędzie Pocztowym 16 w G., przy ul. (...),

tj. o czyn z art. 286 §1 k.k.,

6. w dniu 01.02.2013 r. w G. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wykonując czynności pośrednictwa finansowego doprowadziła H. P. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci zaliczki w kwocie 1000 zł na uzyskanie kredytu wprowadzając go w błąd co do zamiaru udzielenia pomocy i pośrednictwa w uzyskaniu kredytu, dokonując ich wypłaty w drodze przekazu pieniężnego w Urzędzie Pocztowym 2 w G., przy ul. (...),

tj. o czyn z art. 286 §1 k.k.,

7. w dniu 01.10.2012 r. w G. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wykonując czynności pośrednictwa finansowego doprowadziła A. B. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci zaliczki w kwocie 2000 zł na uzyskanie kredytu wprowadzając go w błąd co do zamiaru udzielenia pomocy i pośrednictwa w uzyskaniu kredytu, dokonując ich wypłaty w drodze przekazu pieniężnego w Urzędzie Pocztowym 2 w G., przy ul. (...),

tj. o czyn z art. 286 §1 k.k.,

8. w dniu 23.10.2012 r. w G. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wykonując czynności pośrednictwa finansowego doprowadziła A. B. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci zaliczki w kwocie 500 zł na uzyskanie kredytu wprowadzając go w błąd co do zamiaru udzielenia pomocy i pośrednictwa w uzyskaniu kredytu, dokonując ich wypłaty w drodze przekazu pieniężnego w Urzędzie Pocztowym 16 w G., przy ul. (...),

tj. o czyn z art. 286 §1 k.k.,

I. oskarżoną uznaje za winną popełnienia zarzucanych jej w punktach od 1. do 8. aktu oskarżenia czynów i ustalając, że czynów tych dopuściła się w warunkach ciągu przestępstw przy zastosowaniu art. 91 §1 k.k. na podstawie art. 286 §1 k.k. wymierza oskarżonej karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności;

II. na podstawie art. 46 §1 k.k. orzeka wobec oskarżonej obowiązek naprawienia w całości szkody wyrządzonej czynami zarzucanymi:

-.

-

w punktach od 1. do 4. aktu oskarżenia poprzez zapłatę na rzecz D. B. kwoty 3.500 zł (trzy tysiące pięćset złotych),

-

w punktach 5. i 6. aktu oskarżenia poprzez zapłatę na rzecz H. P. kwoty 2.000 zł (dwóch tysięcy złotych),

-

w punktach 7. i 8. aktu oskarżenia poprzez zapłatę na rzecz A. B. kwoty 2.500 zł (dwa tysiące pięćset złotych);

III. na podstawie art. 624 §1 k.p.k. zwalnia oskarżoną od ponoszenia kosztów sądowych w całości, w tym od opłaty, przejmując poniesione w sprawie wydatki na rachunek Skarbu Państwa.

Uzasadnienie

wobec złożenia przez obrońcę oskarżonej K. M. wniosku o uzasadnienie wyroku jedynie co do rozstrzygnięcia o karze i innych konsekwencjach prawnych czynu, zgodnie z treścią art. 424 § 3 k.p.k., Sąd ograniczył uzasadnienie do wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku oraz wskazanych rozstrzygnięć

Sąd zważył, co następuje

Ustalony stan faktyczny pozwalał na przypisanie oskarżonej K. M. wszystkich czynów zarzucanych jej aktem oskarżenia. Jak ustalono w toku postępowania, w okresie obejmującym zarzuty K. M. nie wykonywała działalności gospodarczej polegającym na pośrednictwie kredytowym i nie wykonywała takich czynności na cudzy rachunek. Oskarżona nie miała więc zarówno możliwości, jak i zamiaru wywiązania się z umów zawartych na odległość z D. B., A. B. i H. P.. Zawierając wymienione umowy wywołała ona u pokrzywdzonych mylne przeświadczenie co do tego, że zamierza złożyć w ich imieniu wnioski o udzielenie pożyczek i pozyskać dla nich finansowanie. Każdy z pokrzywdzonych został w ten sposób wprowadzony w błąd kilkakrotnie. Oskarżona zwodziła D. B., A. B. i H. P., przekonując, że pożyczki/kredytu nie udało się uzyskać i, w związku z tym, konieczne jest dokonanie wpłaty kolejnej kwoty tytułem „ zaliczki” bądź „ kosztów weryfikacji”. W rezultacie D. B. dokonał łącznie 4 wpłat, natomiast A. B. i H. P. po 2 wpłaty. Oczywiste jest to, że każda z tych wpłat stanowiła niekorzystne rozporządzenie mieniem pokrzywdzonych, którzy wyzbyli się środków pieniężnych na rzecz K. M.. Oskarżona zatrzymała otrzymane środki dla siebie. Nie miała zamiaru wykorzystać ich dla celów związanych z realizacją zawartych umów. W ten sposób, w każdym przypadku wypełniła swoim zachowaniem znamiona czynu z art. 286 § 1 k.k.

Każdy z wymienionych czynów został popełniony z wykorzystaniem takiej samej sposobności w krótkich odstępach czasu, tj. w okresie id od 1 października 2012 do 1 lutego 2013 roku, a żaden z nich nie został poprzedzony wyrokiem za czyn wcześniejszy. Nadto, każdy z nich wypełnia znamiona tego samego przepisu ustawy karnej. Sąd uznał zatem, że stanowią one ciąg przestępstw w rozumieniu art. 91 k.k.

W czasie popełnienia przez oskarżoną przypisanego jej czynu, nie zachodziła żadna okoliczność wyłączająca jego kryminalną bezprawność. Nie zachodziły również żadne okoliczności wyłączające winę oskarżonej. Nie była on w szczególności w znacznym ograniczona w możliwości rozpoznania znaczenia i konsekwencji swoich czynów przez chorobę psychiczną, niedorozwój umysłowy lub czasowe zaburzenie czynności psychicznych. K. M. jest i już w trakcie popełnienia czynów była osobą dorosłą. W inkryminowanym czasie nie zaszła także czasowa niepoczytalność oskarżonej.

Stopień szkodliwości społecznej czynów K. M. oceniana z uwzględnieniem dyrektyw z art. 115 §2 k.k. była znaczna. Oskarżona działała podstępnie, pozorując prowadzenie działalności gospodarczej. Zwodziła pokrzywdzonych, informując o niepowodzeniach w trakcie procedury mającej na celu uzyskanie pożyczki/kredytu, a przez to wyłudzała od nich kolejne wpłaty tytułem „ zaliczek”, „ opłat za weryfikację”. Nie ulega wątpliwości, że oskarżona działała z premedytacją. Motywacją dla jej działania było pragnienie łatwego zysku. Kwoty, których dotyczyło niekorzystne rozporządzenie mieniem były niemałe.

W punkcie I. sentencji wyroku, za ciąg przestępstw z art. 286 § 1 k.k., Sąd wymierzył oskarżonej K. M. karę 10 miesięcy pozbawienia wolności.

Na niekorzyść K. M. przemawiają okoliczności wpływające na ocenę szkodliwości społecznej jej czynów (opisane powyżej), tj. postać zamiaru, okoliczności i sposób popełnienia czynów oraz fakt, że była ona w przeszłości dwukrotnie karana za przestępstwo podobne. Przy czym podkreślenia wymaga, że jeden z wyroków skazujących zapadł wobec niej przed popełnieniem badanych czynów.

Sąd nie dopatrzył się okoliczności łagodzących.

Zdaniem Sądu, właściwości i warunki osobiste przemawiały za orzeczeniem wobec K. M. bezwzględnej kary pozbawienia wolności (art. 69 §1 i 2 k.k.). Jak już wcześniej akcentowano, oskarżona dopuściła się czynów o wysokim stopniu szkodliwości społecznej, a nadto była wielokrotnie karana. Wobec oskarżonej zapadły w przeszłości dwa wyroki skazujące za przestępstwa podobne, przy czym jeden przed popełnieniem badanych czynów, co oznacza, że działała ona w ramach recydywy w znaczeniu ogólnym. Sposób i okoliczności popełnienia czynów, przyświecająca oskarżonej motywacja, a także sposób życia przed popełnieniem czynów nie pozostawiają wątpliwości co do tego, że jest ona sprawcą do zdemoralizowanym. W wyroku z 7 grudnia 2007 r. (VII K 587/07) Sąd Rejonowy w Kaliszu zastosował wobec niej karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Oskarżona złamała warunki okresu próby, a następnie ponownie wkroczyła na drogę przestępstwa, co każe sądzić, że jest ona osobą odporną na resocjalizację. Zdaniem Sądu, można powziąć daleko idące wątpliwości co do tego, czy oskarżona będzie w przyszłości przestrzegała obowiązującego prawa, w tym, nie popełni kolejnego przestępstwa. W związku z tym, Sąd uznał, że zasadne jest co najmniej krótkotrwałe odizolowanie K. M. od reszty społeczeństwa. Przy czym, w ocenie Sądu, przy uwzględnieniu wagi popełnionych czynów oraz górnej granicy zagrożenia karnego, wynikającego z obostrzenia przewidzianego w art. 91 § 1 k.k. (12 lat pozbawienia wolności), orzeczoną karę łączną można wręcz uznać za łagodną. Zdaniem Sądu, wymierzenie jeszcze łagodniejszej kary pozbawienia wolności, np. w „ramach tzw. „kary mieszanej” orzeczonej przy zastosowaniu art. 37b k.k. bądź zastosowanie warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary sprzeciwiałoby się celom kary.

W konsekwencji powyższego nie było także podstaw do zastosowania na podstawie art. 4 §1 k.k. przepisów obowiązujących w dacie czynu jako względniejszych dla oskarżonej.

W punkcie II. sentencji wyroku, Sąd nałożył na oskarżoną obowiązek naprawienia w całości szkód wyrządzonych pokrzywdzonym. W ocenie Sądu, rozstrzygnięcie to wzmocni wychowawcze oddziaływanie orzeczonej kary, wyeksponuje w świadomości oskarżonej naganny charakter popełnionych czynów i przyczyni się do zadośćuczynienia społecznemu poczuciu sprawiedliwości.

Z uwagi na trudną sytuację materialną i nałożenie obowiązku naprawienia szkody, Sąd na podstawie art. 624 §1 k.p.k. zwolnił oskarżoną z obowiązku uiszczenia kosztów postępowania.