descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt II Ca 934/13

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia

9 lipca 2014r.

Sąd Okręgowy w Bydgoszczy II Wydział Cywilny Odwoławczy

w składzie:

SSO Tomasz Adamski

II/ zasądza od powódki na rzecz pozwanej kwotę 405 zł (czterysta pięć) tytułem

zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego.

Uzasadnienie

Powód (...) sp. z o.o. w W. wniósł o zasądzenie od pozwanej M. L. kwoty 2096,45 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Roszczenie powoda miało wynikać z nieuiszczenia przez pozwaną opłaty czesnego za kształcenie w (...) w W. w oparciu o wiążącą ją z tą uczelnią umową. Uczelnia przeniosła wierzytelność z tej umowy na rzecz powoda.

Pozwana wniósł o oddalenie powództwa w całości wskazując, że roszczenie uległo przedawnieniu.

Wyrokiem z dnia 12 lipca 2013 roku Sąd Rejonowy w Szubinie, IX Zamiejscowy Wydział Cywilny w Żninie w sprawie IX C 104/13 uwzględnił powództwo w całości.

Powyższy wyrok został zaskarżony apelacją wniesioną przez pozwaną co do całości wyroku, która domagała się jego zmiany poprzez oddalenie powództwa w całości.

Powód wniósł o oddalenie apelacji.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje

Apelacja pozwanej okazała się zasadna.

Na wstępie czynionych tu rozważań wskazać należy, że w przypadku rozpoznania apelacji w sprawie prowadzonej w postępowaniu uproszczonym, gdy sąd drugiej instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego, uzasadnienie wyroku powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa (art. 505 13§ 2 kpc).

W niniejszej sprawie istota zarzutów skarżącej sprowadzała się do zakwestionowania wywodu poczynionego przez sąd rejonowy, że do umowy łączącej pozwaną z poprzednikiem prawnym powoda mają zastosowanie przepisy o ustawy z dnia

I

27 lipca 2005 roku Prawo o szkolnictwie wyższym, a nie odpowiednio przepisy o zleceniu (art. 750 k.c.) W przypadku przyjęcia za prawidłowe stanowiska sądu rejonowego roszczenia powoda ulegałyby przedawnieniu w oparciu o zasady ogólne - zatem 10-letniemu (art. 118 kc), w przypadku zaś przyjęcia, że do umowy takiej mają odpowiednie zastosowanie przepisy o zleceniu - roszczenie ulegałoby przedawnieniu po upływie dwóch lat (art. 751 kc).

W ocenie Sądu Okręgowego w pierwszej kolejności należy wskazać, że w niniejszej sprawie powód dochodzi nieuiszczonych przez pozwaną należności za II semestr studiów na wydziale (...) (a nie jak błędnie wskazuje powód, w odpowiedzi na sprzeciw, na wydziale (...)), płatnej w styczniu 2004 r.t czyli za rok akademicki 2003/2004, podczas gdy, zgodnie z art. 269 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 roku Prawo o szkolnictwie wyższym, umowy, o których mowa w art. 160 ust. 3 (regulujące umowy o odpłatności za studia), obowiązują od roku akademickiego 2006/2007. Obowiązująca w dniu zawarcia umowy łączącej pozwaną z poprzednikiem prawnym powoda ustawa o szkolnictwie wyższym z dnia 12 września 1990 r. (Dz. U. z 1990 r., Nr 65, póz. 385 ze zm.), w odniesieniu do uczelni niepaństwowych (obecnie niepublicznych), w ogóle nie regulowała warunków odpłatności za studia (choć pozwalała na pobieranie opłat). Z powyższego należy wywnioskować, że przedmiotowej umowy będącej źródłem dochodzonych przez powoda roszczeń -zawartej w 2003 roku - nie można potraktować inaczej niż jako umowy nienazwanej, do której stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu.

Treść przedmiotowej umowy zbliżona jest najbardziej do umowy o świadczenie usług i powinny mieć do niej zastosowanie przepisy o zleceniu (art. 750 k.c). Jest to umowa o świadczenie usług edukacyjnych, mająca zapewnić studentowi zabezpieczenie procesu nauczania.

Konsekwencją powyższego jest zastosowanie, na podstawie art. 751 pkt 2 k.c, dwuletniego terminu przedawnienia dla roszczeń dochodzonych przez powoda. Odnośnie zawodowego charakteru świadczenia usług zauważyć należy, że sformułowanie to nie oznacza, iż musi odbywać się ono w zakresie działalności gospodarczej danej osoby, czy podmiotu. Zawodowy charakter oznacza bowiem w istocie profesjonalny sposób świadczenia usług. Niewątpliwie zaś do takich podmiotów należy uczelnia, od której powód nabył wierzytelność.

Zupełnie błędnym jest wywód powoda sprowadzający się do twierdzenia, że

zadanie uczelni polegające na kształceniu studentów nie zawiera się w pojęciu „nauka" w rozumieniu art. 751 pkt 2 kc. Nauka to przyswajanie sobie wiedzy i umiejętności, zaś kształcenie to ogół czynności i procesów umożliwiających poznanie, czyli zdobycie wiedzy i umiejętności. Świadczenie usługi nauki jest więc właśnie stwarzaniem warunków do kształcenia (tak jak to wprost wskazano w umowie z dnia 29 września 2003 roku), rozróżnienie tych pojęć jest niezrozumiałe i nieuzasadnione.

W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy uwzględnił apelację na podstawie art. 386§1 k.p.c. i zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że powództwo w całości oddalił (jako przedawnione z końcem stycznia 2006 roku), a o kosztach procesu orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 kpc w zw. z § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.

O kosztach postępowania apelacyjnego sąd orzekł na postawie art. 98 § 1 i 3 kpc zasądzając od powoda na rzecz pozwanej kwotę 405 złotych (105 złotych opłata od apelacji i 300 zł wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym - § 6 pkt 3 w zw. z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu).