descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt II AKa 300/23

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 26 lipca 2024 roku

Sąd Apelacyjny w Katowicach w II Wydziale Karnym w składzie:

Sędzia SA Marek Charuza (spr.)

1. B. F. s. J. i R., ur. (...) w P.

2. M. K. (1) s. G. i H., ur. (...) w B.

3. K. S. s. A. i S., ur. (...) w G.

Sygn. akt III K 120/19

i zwalnia tych oskarżonych od wydatków postępowania odwoławczego obciążając nimi Skarb Państwa,

6. zwalnia oskarżonego M. K. (1) od kosztów sądowych postępowania odwoławczego, wydatkami tegoż postępowania obciążając Skarb Państwa.

SSA Robert Kirejew SSA Marek Charuza SSA Wojciech Kopczyński

Uzasadnienie

Formularz UK 2

Sygnatura akt

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej z 23 stycznia 2023 r. sygn. akt III K 120/19

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☒ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☒

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

2. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Apelacja prokuratora – zarzuty:

- obrazy prawa materialnego, poprzez błędne uznanie, że oskarżeni w odniesieniu do wskazanych w apelacji czynów dopuścili się więcej niż jednego zachowania, a zatem działali czynem ciągłym z art. 12 k.k.,

- obrazy prawa materialnego, a to art. 91 § 1 k.k. polegający na przyjęciu, że czyn z pkt 12 części wstępnej wyroku popełniony został w ciągu przestępstw z czynami z pkt 3 i 6 części wstępnej wyroku.

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

W odniesieniu do czynów wskazanych w apelacji prokuratora niezasadnie przyjęto, że zostały one popełnione w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, a zatem w warunkach czynu ciągłego z art. 12 k.k. w brzmieniu do 14 listopada 2018 r.

Każdy z tych czynów, wyodrębnionych ze względu na podmiot wykorzystywany przy działaniach ukierunkowanych na uzyskanie konkretnego kredytu inwestycyjnego, wywołał określony skutek w postaci wprowadzenia w błąd banku. W tym przypadku owe jednostkowe skutki, a nie wielość działań decydowały o ustaleniu liczby zachowań składających się na konkretny czyn – por. wyrok SA w Katowicach z 14 października 2021 r., II AKa 246/21, wyrok SA w Gdańsku z 21 stycznia 2004 r., II AKa 525/03.

Tak rozumianych zachowań nie było dwa lub więcej, zatem nie zachodziły warunki do zastosowania instytucji czynu ciągłego z art. 12 k.k. (w brzmieniu obowiązującym w chwili popełnienia czynów w latach 2009 – 2011).

Nadto nietrafnie przyjęto, że czyny przypisane w pkt III wyroku (pkt 3, 6 i 12 części wstępnej) stanowią ciąg przestępstw z art. 91 § 1 k.k.) - na co częściowo zwrócono uwagę w pisemnych motywach orzeczenia (str.53).

Otóż pomiędzy czynem z pkt 12 (popełnionym w okresie od 28 stycznia do 8 lutego 2011 r.) a czynami z pkt 3 i 6 (popełnionymi w październiku i listopadzie 2009 r.) upłynął ponad rok, zaś czyny z pkt 3 (art. 299 § 1 i 5 k.k. w zw. z art. 65 § 1 ) i pkt 6 ( art. 299 § 1 i 5 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.) nie mają w pełni zachowanej tożsamości kwalifikacji prawnej i podstawy wymiaru kary.

W związku z tym jako zasadne oceniono zarzuty apelacji prokuratora, dotyczące mającej wystąpić obrazy przepisów prawa materialnego – art. 12 k.k. (w brzmieniu obowiązującym w chwili czynów) oraz art. 91 § 1 k.k.

Wniosek

Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku we wskazanych punktach poprzez usunięcie sformułowań o popełnieniu czynów w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz usunięcie art. 12 k.k. z kwalifikacji prawnej odpowiednich czynów, a w konsekwencji o ponowne ukształtowanie ciągów przestępstw w odniesieniu do czynów z pkt 2 i 7 części wstępnej wyroku oraz z pkt 8 i 10 części wstępnej wyroku i wymierzenie kar jednostkowych za poszczególne przestępstwa i ciągi przestępstw we wskazanym wymiarze oraz kary łącznej 5 lat pozbawienia wolności i kary łącznej 400 stawek dziennych grzywny po 50 złotych.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Trafność zarzutów dotyczących obrazy przepisów prawa materialnego spowodowała konieczność stosownej korekty zaskarżonego wyroku – o czym jeszcze poniżej.

Jako niezasadny oceniono natomiast wniosek apelującego o wymierzenie oskarżonemu B. F. kar jednostkowych i kary łącznej w zasadzie tożsamych z karami wymierzonymi w zaskarżonym wyroku. W tym przedmiocie, odmiennie kształtując podstawy wymiaru kary pozbawienia i grzywny, odpowiednio złagodzono kary jednostkowe pozbawienia wolności i karę łączną pozbawienia wolności – tą ostatnią z 5 do 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.

Dokonując tych zmian miano na uwadze kilkunastoletni okres jaki upłynął od czasu popełnienia przestępstw, trudną sytuację rodzinną oskarżonego opiekującego się niepełnosprawną dorosłą córką, poprawny tryb życia oskarżonego po zakończeniu przestępczej działalności i jego wiek, zwiększający dolegliwość odbywania kary izolacyjnej.

3.2.

Apelacja obrońcy oskarżonego B. F. – adw. K. G..

Zarzuty

I. obrazy prawa materialnego tj. art. 297 § 2 k.k. poprzez jego niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że przedłożenie nierzetelnych czy przerobionych dokumentów wypełnia ustawowe znamię tego czynu w postaci zaniechania powiadomienia właściwego podmiotu (pkt VI wyroku) oraz przez przyjęcie, że możliwa jest konstrukcja działania wspólnie i w porozumieniu odnośnie zaniechania powiadomienia przy jednoczesnym przyjęciu takiego „działania” przez osobę niezobowiązaną do udzielenia informacji (pkt VII wyroku),

II. obrazę przepisów postępowania tj. art. 7 k.p.k. poprzez poczynienie wskazanych ustaleń przy braku odpowiednich dowodów,

III. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że oskarżony przeniósł fikcyjnie majątek spółki (...) na osobę podstawioną,

IV. rażącą surowość orzeczonych kar jednostkowych pozbawienia wolności oraz kary łącznej pozbawienia wolności,

V. nienależyte obsadzenie sądu I instancji albowiem orzekający w sprawie sędzia został nominowany na SSO uchwałą tzw. NeoKRS z 19 sierpnia 2020 r.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Spośród zarzutów przestawionych w powyższej apelacji, jako trafny ocenić należało zarzut dotyczący rażącej surowości orzeczonych kar jednostkowych pozbawienia wolności i kary łącznej pozbawienia wolności.

Zwięźle odnosząc się do tych zarzutów które oceniono jako bezzasadne, wskazać trzeba, że chybione są uwagi skarżącego o wystąpieniu uchybienia w postaci nienależytej obsady sądu I instancji.

W apelacji słusznie odwołano się do uchwały połączonych Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2020 r., dotyczącej coraz bardziej nabrzmiałego problemu nienależytej obsady sądu spowodowanej tym, że w składzie sądu bierze udział osoba powołana na urząd w sądzie powszechnym na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U z 2018 r., poz. 3 ). Nie wskazano jednak żadnych konkretnych okoliczności, poza przypomnieniem wadliwości procesu powołania sędziego orzekającego w przedmiotowej sprawie, które prowadziłyby do wniosku, że doszło do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. Konstytucji RP, art. 47 Karty Praw Podstawowych UE oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.

Otóż, jak to wynika z zamieszczonej na stronie internetowej Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej informacji o pierwszym i kolejnych powołaniach sędziów orzekających w tym sądzie, sędzia Paweł Kudelski na stanowisko sędziego Sądu Rejonowego w Bielsku-Białej został powołany 20 grudnia 2012 r. a na stanowisko sędziego Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej 10 marca 2021 r. Zatem charakter i szybkość awansu nie wskazują na okoliczności, które nasuwałyby wątpliwości co do niezawisłości sędziego. Brak jest także danych o takim publicznym zaangażowaniu sędziego, który mógłby świadczyć o niedochowaniu przezeń standardu bezstronności. W tych konkretnych warunkach, pomimo zastrzeżeń co do procedury powołania na urząd sędziego Sądu Okręgowego, zachowany został standard postrzegania sądu orzekającego jako bezstronnego i niezawisłego.

W rozpatrywanej sprawie nie doszło również do innych uchybień wskazanych w apelacji, a mających polegać na naruszeniu prawa materialnego tj. art. 297 § 2 k.k., obrazy prawa procesowego tj. art. 7 k.p.k. oraz błędu w ustaleniach faktycznych.

Wbrew zdaniu skarżącego, sąd I instancji przeprowadził zasadniczo poprawne postępowanie sądowe, a zebrane dowody ocenił zgodnie z regułą określoną w art. 7 k.p.k.

W szerokim opisie zarzutów dotyczących mającej zaistnieć obrazy prawa materialnego (art.297 § 2 k.k.) i procesowego (art. 7 k.p.k.), skarżący akcentował brak formalnego umocowania oskarżonego do podejmowania czynności w imieniu wszystkich spółek które zaciągały kredyty i zawierały umowy z (...) SA (...) fakt prowadzenia przezeń legalnej działalności gospodarczej, częściową spłatę zaciągniętych kredytów oraz brak pełnych ustaleń odnośnie spożytkowania pieniędzy uzyskanych od banku.

Okoliczności naprowadzone tak w zarzutach jak i uzasadnieniu apelacji nie mogę jednak prowadzić do wniosków postulowanych przez skarżącego.

Jak to zaznaczono omawiając apelację drugiego z obrońców oskarżonego, w toku postepowania sądowego nie doszło do takiej obrazy przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku.

Sąd Okręgowy dokonał oceny całego materiału dowodowego nie wykraczając poza regułę określoną w art. 7 k.p.k., po czym poczynił celne ustalenia faktyczne odnośnie sprawstwa oskarżonego B. F.. Krytycznych uwag nie budzi też kwalifikacja prawna czynów oskarżonego – poza kwestiami poruszonymi w apelacji prokuratora.

Brak formalnego umocowania oskarżonego do działań przy wykorzystaniu określonych spółek kapitałowych (za wyjątkiem (...) sp. z o.o. i (...) sp. z o.o.), nie stał na przeszkodzie jego zorganizowanym przestępczym poczynaniom.

Również okoliczność, że oskarżony prowadził w dużej mierze legalną działalność gospodarczą, nie wyklucza możliwości prowadzenia obok niej działalności przestępczej.

Choć część zaciągniętych zobowiązań została spłacona, to jednak biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności przedmiotowej sprawy, nie prowadzi to do odrzucenia przestępczego celu kierującego poczynaniami oskarżonego przy składaniu wniosków o udzielenie kredytów.

Do wniosków tych dołączano szereg podrobionych dokumentów, czego oskarżony musiał miał świadomość. Naiwne zatem jest tłumaczenie, że działo się to poza jego wolą i miał w tym przedmiocie pełne zaufanie do świadka M. K. (2) i osób z jego kręgu.

To, że brak formalnego umocowania nie stał oskarżonemu na przeszkodzie podejmowania przestępczej działalności, czyni nietrafnym zarzut apelującego dotyczący obrazy prawa materialnego – art. 297 § 2 k.k.

Acz można mieć wątpliwości co do motywów oskarżonego przy podjęciu decyzji o sprzedaży udziałów w spółce z o.o. (...), nie zmienia to przestępczej roli oskarżonego przy wyłudzaniu kredytów na rzecz tej spółki.

Brak dalszych ustaleń odnośnie przeznaczenia wszystkich pieniędzy uzyskanych z kredytów nie sprzeciwia się ustaleniu, że doszło do popełnienia czynów polegających na tzw. praniu brudnych pieniędzy.

Natomiast jako częściowo zasadny oceniono zarzut rażącej surowości wymierzonych kar jednostkowych i kary łącznej pozbawienia wolności – o czym nieco szerzej w części dotyczącej apelacji prokuratora i drugiego z obrońców oskarżonego.

Wniosek

Wnioski o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego ewentualnie o wymierzenie mu znacznie niższych kar jednostkowych pozbawienia wolności i znacznie niższej kary łącznej pozbawienia wolności zaś w przypadku podzielenia zarzutu z pkt V apelacji o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Bezzasadność zarzutów, częściowo poza tym który dotyczył kwestii kar wymierzonych oskarżonemu, uczyniła nietrafnymi wnioski o uniewinnienie oskarżonego lub o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

3.3.

Apelacja obrońcy oskarżonego B. F. – adw. D. K.. Zarzuty:

-obrazy przepisów postępowania tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k., art. 391 § 2 i 3 k.p.k. w zw. z art. 389 § 2 k.p.k., art. 391 § 1 k.p.k. w zw. z art. 182 § 3 k.p.k.

- rażącej niewspółmierności orzeczonych kar jednostkowych pozbawienia wolności i wskutek tego kary łącznej 5 lat pozbawienia wolności.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Jako niezasadny ocenić należało zarzut takiej obrazy wskazanych przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść wydanego w sprawie wyroku.

Odnosząc się do problemu obrazy norm art. 391 § 2 i 3 k.p.k. w zw. z art. 389 § 2 k.p.k., do której miała dojść wskutek dopuszczenia do wymuszenia przez oskarżyciela publicznego na rozprawie w dniu 20 grudnia 2021 r. „blokowego” ustosunkowania się świadka M. K. (2) do depozycji uprzednio złożonych przezeń w śledztwie w charakterze podejrzanego, przypomnieć trzeba, że w razie odmówienia złożenia zeznań przez świadka wolno odczytać jego wyjaśnienia złożone w charakterze oskarżonego(podejrzanego) - art. 391 § 2 k.p.k.

Co prawda słusznie zwrócił uwagę skarżący, że przepis ten nie został powołany w postanowieniu sądu orzekającego (wskazano jedynie normę art. 391 § 1 k.p.k.), jednak nie mogło to mieć wpływu na treść wydanego w sprawie orzeczenia, skoro sąd orzekający uprawniony był do odczytania przedmiotowych wyjaśnień M. K. (2). Co do „blokowego” odniesienia się świadka do złożonych przezeń wyjaśnień, istotnie poprawnie należałoby uzyskać oświadczenia świadka po odczytaniu każdego protokołu jego wyjaśnień. Jednakże i to uchybienie nie mogło mieć wpływu na treść wyroku, skoro ostatecznie świadek wypowiedział się w przedmiocie swych wyjaśnień, a brak danych o tym, aby uczynił to na skutek jakiś niedozwolonych działań oskarżyciela publicznego.

Nie sposób też czynić zarzutu, że w toku procesu odczytano wyjaśnienia złożone w charakterze podejrzanych i oskarżonych przez innych występujących w sprawie świadków: S. W., P. P., G. P., A. M. i A. B. (1). Tak jak w przypadku M. K. (2), ich wyjaśnienia podlegały odczytaniu w trybie art. 391 § 2 k.p.k. I choć nie zawsze precyzyjnie wskazywano podstawę prawną tej czynności, błędnie przy tym określając świadka S. W. jako skazanego – co celnie podniósł obrońca - to jednak owe nieścisłości nie mogły mieć wpływu na treść zaskarżonego wyroku.

Odnośnie obrazy art. 7 k.p.k., do której miało dojść poprzez dowolną a nie swobodną ocenę materiału dowodowego pochodzącego od M. K. (2), który stoi pod zarzutem popełnienia wielu przestępstw i ma określony interes procesowy i finansowy w obciążaniu osób na rzecz których pośredniczył w uzyskaniu środków z tytułu umów kredytowych i leasingowych w Banku (...) SA I Oddział w B., i ten zarzut ocenić należało jako bezzasadny.

Otóż jak wynika z pisemnych motywów zaskarżonego wyroku, sąd orzekający oceniając relacje świadka M. K. (2) miał na względzie okoliczności akcentowane przez skarżącego (str. 36 – 37 uzasadnienia).

Wartościując relacje tego świadka sąd I instancji w niczym nie wykroczył poza granice swobodnej oceny dowodów, a skarżący - poza przypomnieniem sytuacji procesowej M. K. (2) - nie wskazał żadnych okoliczności, które owe relacje miałyby czynić niewiarygodnymi. Wszakże akcentowany w apelacji określony interes procesowy i finansowy M. K. (2) nie musi wprost prowadzić do odrzucenia jego twierdzeń, skoro potwierdzone są one innymi dowodami zebranymi w sprawie: treścią podrobionych dokumentów, relacjami świadków S. W., P. P., częściowo G. P., A. M., A. B. (1), M. P., J. P., W. N. i A. B. (2).

Sąd Okręgowy przeprowadził przy tym poprawną i wyczerpującą ocenę wyjaśnień samego oskarżonego (str. 34- 35 pisemnych motywów wyroku). Aprobując zatem racje Sądu I instancji, nie ma już potrzeby ich ponownej pełnej prezentacji tym bardziej, że skarżący nie przeciwstawił im konkretnej argumentacji.

W związku z tym, acz miały miejsce opisane wyżej uchybienia na sądowym etapie gromadzenia dowodów, to jednak nie doszło do takiej obrazy przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku.

Jako częściowo zasadny oceniono natomiast zarzut dotyczący rażącej niewspółmierności orzeczonych kar jednostkowych, a wskutek tego i kary łącznej 5 lat pozbawienia wolności.

Co prawda sąd orzekający określając wymiar kary miał na uwadze fakt, że od przestępczych zachowań oskarżonego upłynęło ponad 10 lat, to jednak nie nadał tej okoliczności odpowiedniego znaczenia. Po stronie oskarżonego zachodzą też inne okoliczności łagodzące: niekaralność w czasie przedmiotowej przestępczej działalności, trudna sytuacja rodzinną spowodowana ciężką chorobą dorosłej córki, która nie jest zdolna do samodzielnej egzystencji. W tych warunkach należało złagodzić wymierzone oskarżonemu kary jednostkowe i karę łączną pozbawienia wolności, acz nie do wymiaru postulowanego przez obronę.

Wniosek

Wnioski o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia wszystkich przypisanych mu przestępstw lub o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie z ostrożności procesowej o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez wymierzenie oskarżonemu niższych kar jednostkowych pozbawienia wolności oraz kary łącznej 2 lat pozbawienia wolności tj. umożliwiającej w oparciu o przepis art. 4 § 1 k.k. zastosowanie jej probacyjnego zawieszenia na okres 5 lat oraz wymierzenie oskarżonemu wyższych kar jednostkowych grzywny i w efekcie kary łącznej grzywny w maksymalnym wymiarze 810 stawek dziennych po 250 złotych każda.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Bezzasadność zarzutów, częściowo poza tym który dotyczył kwestii kar wymierzonych oskarżonemu, uczyniła nietrafnymi wnioski o uniewinnienie oskarżonego lub o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Uwzględniając częściowo wniosek o złagodzenie kar jednostkowych i kary łącznej pozbawienia wolności, miano na względzie wskazane wyżej okoliczności.

Na przeszkodzie dalszego złagodzenia kary, stała jakże pokaźna wysokość szkody wyrządzonej przestępczymi poczynaniami oskarżonego, sięgająca bez mała sumy 3 000 000 złotych, przy uwzględnieniu realiów z lat 2009 – 2011.

W tych warunkach wymierzenie kary wnioskowanej przez obronę uniemożliwiałoby osiągnięcie wszystkich celów racjonalnego karania.

3. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.5. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Rozstrzygnięcie o sprawstwie oskarżonego oraz kwalifikacji prawnej czynów oskarżonego – za wyjątkiem przedstawianych poniżej zmian polegających na korekcie opisów czynów przypisanych oskarżonemu i usunięciu przepisu art. 12 k.k. z kwalifikacji prawnej wskazanych czynów, wyeliminowaniu instytucji ciągu przestępstw z art. 91 § 1 k.k. oraz złagodzeniu kar jednostkowych pozbawienia wolności i orzeczeniu nowej kary łącznej 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności i nowej kary łącznej 400 (czterysta) stawek dziennych grzywny w wysokości po 50 (pięćdziesiąt) złotych stawka.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Trafność rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego.

1.6. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zmieniono zaskarżony wyrok co do oskarżonego B. F. w ten sposób, że:

a) usunięto zdania „iż czyn ten został popełniony w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru” z opisu czynów przypisanych w punktach I, III - VII wyroku i zdanie „każdy z tych czynów został popełniony w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz przyjmując” z opisu czynów przypisanych w II wyroku (pkt 2, 7 i 9 części wstępnej wyroku), a z kwalifikacji prawnej powyższych czynów usunięto przepis art. 12 k.k.,

b) złagodzono do roku i 3 (trzech) miesięcy karę pozbawienia wolności wymierzoną za czyn przypisany w pkt I zaskarżonego wyroku (pkt 1 części wstępnej wyroku),

c) przyjęto, że czyny zarzucone w pkt 2 i 7 części wstępnej wyroku, a przypisane w pkt II zaskarżonego wyroku, zostały popełnione w warunkach ciągu przestępstw z art. 91 § 1 k.k. i za to wymierzono karę roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz 125 (sto dwadzieścia pięć) stawek dziennych grzywny w wysokości po 50 (pięćdziesiąt) zł stawka,

d) w pkt III wyroku usunięto zdanie „przyjmując, iż zostały popełnione w warunkach ciągu przestępstw z art. 91 § 1 k.k.” oraz uchylono rozstrzygnięcie o zastosowaniu instytucji ciągu przestępstw mającego obejmować czyny opisane w pkt 3, 6 i 12 części wstępnej wyroku,

e) za czyny z pkt 3, 6 i 12 części wstępnej wyroku, przypisane w pkt III wyroku, wymierzono oskarżonemu kary po 8 (osiem) miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 299 § 7 k.k. orzeczono przepadek korzyści majątkowej:

- odnośnie czynu z pkt 3 części wstępnej wyroku w kwocie 180 000 złotych

- odnośnie czynu z pkt 6 części wstępnej wyroku w kwocie 100 000 złotych

- odnośnie czynu z pkt 12 części wstępnej wyroku w kwocie 320 000 złotych

f) za czyn z pkt 4 części wstępnej wyroku, przypisany w pkt II wyroku, wymierzono oskarżonemu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych grzywny w wysokości po 50 (pięćdziesiąt) złotych stawka,

g) złagodzono do 6 (sześciu) miesięcy karę pozbawienia wolności wymierzoną za czyn przypisany w pkt IV zaskarżonego wyroku (pkt 5 części wstępnej wyroku),

h) przyjęto, że czyny zarzucone w pkt 8 i 10 części wstępnej wyroku, a przypisane w pkt II zaskarżonego wyroku, zostały popełnione w warunkach ciągu przestępstw z art.91 § 1 k.k. i za to wymierzono karę roku i 6 (sześciu) pozbawienia wolności oraz 125 (sto dwadzieścia pięć) stawek dziennych grzywny w wysokości po 50 (pięćdziesiąt) zł stawka,

i) za czyn z pkt 9 części wstępnej wyroku, przypisany w pkt II wyroku, wymierzono oskarżonemu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych grzywny w wysokości po 50 (pięćdziesiąt) złotych stawka,

j) złagodzono do roku i 3 (trzech) miesięcy karę pozbawienia wolności wymierzoną za czyn przypisany w pkt V zaskarżonego wyroku (pkt 11 części wstępnej wyroku),

k) złagodzono do 5 ( pięciu) miesięcy karę pozbawienia wolności wymierzoną za czyn przypisany w pkt VI zaskarżonego wyroku (pkt 13 części wstępnej wyroku),

l) złagodzono do 5 ( pięciu) miesięcy karę pozbawienia wolności wymierzoną za czyn przypisany w pkt VII zaskarżonego wyroku (pkt 14 części wstępnej wyroku),

m) uchylono orzeczenie o karze łącznej pozbawienia wolności i grzywny zawarte w pkt VIII zaskarżonego wyroku i na mocy art. 91 § 2 k.k. w zw. z art. 86 § 2 k.k. przy zast. art. 4 § 1 k.k. orzeczono wobec oskarżonego nową karę łączną 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz 400 (czterysta) stawek dziennych grzywny w wysokości po 50 (pięćdziesiąt) złotych stawka.

Zwięźle o powodach zmiany

Wskazane w powyższych częściach uzasadnienia.

4. Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Pkt 5

Na mocy art. 626 § 1 k.p.k. oraz art. 2 ust. 1 pkt 5 i art. 3 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłatę za obie instancje w kwocie 4.400 ) złotych.

Trudna sytuacja majątkowa oskarżonego, na którym ciąży obowiązek opieki nad niepełnosprawną córką i wobec którego orzeczono przepadek korzyści majątkowej pochodzącej z popełnionych przezeń przestępstw (w sumie w kwocie 600 000 złotych), zadecydowały o zwolnieniu go od wydatków postępowania odwoławczego (art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k.).

5. PODPIS

SSA Robert Kirejew SSA Marek Charuza SSA Wojciech Kopczyński

1.7. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

Podmiot wnoszący apelację

Prokurator

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Kwalifikacja prawna w odniesieniu do wszystkich oskarżonych

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☐

co do winy

☒

co do kary

☒

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

1.8. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego B. F. – adw. K. G.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Całość zaskarżonego wyroku

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

1.9. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego B. F. – adw. D. K.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Całość zaskarżonego wyroku

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana