descriptionTreść orzeczenia

Sygnatura akt I C 718/23

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Koło, dnia 22 sierpnia 2025 r.

Sąd Rejonowy w Kole I Wydział Cywilny w następującym składzie:

Przewodniczący: sędzia Przemysław Strzelecki

Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Stasiak

2. Oddala powództwo w pozostałym zakresie.

3. Zasądza od pozwanego (...) Zakładu (...) S.A. z siedzibą w Z. na rzecz powoda C. R. kwotę 7.117,00 zł (siedem tysięcy sto siedemnaście złotych) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów procesu.

4. Nakazuje pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 2.174,98 zł (dwa tysiące sto siedemdziesiąt cztery złote i dziewięćdziesiąt osiem groszy) tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych.

Sędzia Przemysław Strzelecki

Uzasadnienie

1) Pozwem wniesionym do sądu w dniu 27 grudnia 2023 r. powód C. R. wniósł o zasądzenie od strony pozwanej (...) Zakładu (...) S.A. z siedzibą w Z. kwoty 16.157,98 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od kwot:

a. 8.900,00 zł od dnia 17 lipca 2023 r. do dnia zapłaty,

b. 7.257,98 zł od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty.

2) Nadto powód wniósł o zasądzenie od strony pozwanej kosztów procesu wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych i zwrotem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa w kwocie 17,00 złotych, przy czym zasądzenie kosztów procesu wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

3) W uzasadnieniu powód wskazał, że w dniu 4 grudnia 2021 r. doszło do zdarzenia drogowego, w wyniku którego uszkodzeniu uległ pojazd marki E. (...) o nr rej. (...), stanowiący własność powoda C. R.. Powód przed dokonaniem manewru skrętu w lewo do swojej posesji włączył kierunkowskaz sygnalizujący wykonanie powyższego manewru, w związku z czym T. N. poruszająca się pojazdem marki T. bezpośrednio za pojazdem powoda widząc włączony kierunkowskaz wyminęła powoda z prawej strony, natomiast O. C. jadący pojazdem marki I. o nr rej. (...)

za T. N. nie zweryfikował sytuacji drogowej przed wykonaniem manewru wyprzedzania powoda i doprowadził do kolizji z powodem. W wyniku zdarzenia w samochodzie powoda uszkodzeniu uległ zderzak przedni z lewej strony, pokrywa bagażnika, tylna szyba, tylny zderzak, błotnik tylny lewy i prawy, lampa tylna lewa, drzwi lewe tylne oraz kurtyny powietrzne. Powód nie przyjął mandatu

za zaistniałe zdarzenie, a Sąd Rejonowy w Kole w dniu 25 kwietnia 2023 r. w sprawie o sygn. akt II W (...) wydał wyrok uniewinniający powoda od zarzucanego

mu czynu. W dniu 5 grudnia 2021 r. zawarł z bratem B. R. (2) umowę najmu pojazdu zastępczego marki X. (...) na okres 3 miesięcy ze stawką najmu pojazdu wynoszącą 100,00 zł za dobę najmu, bowiem powód nie dysponował w tym czasie innym pojazdem, a stawki najmu pojazdu zastępczego na wolnym rynku kształtowały się na poziomie około 150,00 zł za dobę najmu. Ostatecznie powód w dniu 4 lutego 2022 r. pożyczył od szwagra L. Z. pieniądze

na zakup nowego auta. Powód po prawomocnym zakończeniu się postępowania przygotowawczego zgłosił szkodę u pozwanego. Pierwotnie pozwany zakwalifikował szkodę jako całkowitą na podstawie decyzji z dnia 29 czerwca

2023 r., po czym następnie decyzją z dnia 17 lipca 2023 r. odmówił wypłaty odszkodowania wskazując, iż sprawca kolizji nie potwierdził swojego sprawstwa. Powód odwołał się od decyzji pozwanego, jednakże podtrzymał on swojego stanowisko. W związku z powyższym powód niniejszym powództwem dochodzi

od pozwanego odszkodowania w kwocie 8.900 zł tytułem szkody powstałej

w pojeździe w wyniku przedmiotowego zdarzenia, odszkodowania w kwocie 6.200,00 zł tytułem najmu pojazdu zastępczego oraz odszkodowania w kwocie 1.057,98 zł tytułem odsetek naliczonych od kwoty pożyczki udzielonej na zakup nowego pojazdu (k. 3-5v).

4) W odpowiedzi na pozew strona pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

5) W uzasadnieniu strona pozwana przyznała, że w dniu 4 grudnia 2021 r. doszło

do kolizji drogowej, w której uszkodzeniu uległ pojazdu marki E. (...) o nr rej. (...), a powód w dniu 22 czerwca 2023 r. dokonał zgłoszenia szkody,

przy czym zgłosił ją z ubezpieczenia pojazdu marki I. o nr rej. (...). Pozwany wskazał również, iż na dzień zdarzenia udzielił ochrony ubezpieczeniowej w zakresie obowiązkowego ubezpieczenia OC posiadaczowi ww. pojazdu I.. Pozwany zaprzeczył, aby to posiadacz pojazdu I. ponosił odpowiedzialność cywilną za kolizję i szkodę powoda, co wyklucza zarazem odpowiedzialność odszkodowawczą pozwanego jako jego ubezpieczyciela. W ocenie pozwanego, powód nie udowodnił, aby wyłączną winę za zdarzenie ponosił kierowca I., a

w szczególności o winie nie przesądza przedmiotowy wyrok Sądu Rejonowego uniewinniający powoda od wykroczenia, jak również opinia biegłego sądowego,

w której wskazano, że zebrany w sprawie wykroczeniowej materiał dowodowy

nie pozwala jednoznacznie wskazać sprawcy kolizji drogowej. W związku

z tym pozwany wniósł o oddalenie żądania zasądzenia kwoty 8.900 zł odszkodowania jako niewykazanego co do samej zasady, jak również o oddalenie żądania zasądzenia kwoty 7.257,98 zł odszkodowania jako niewykazanego

co do zasady, jak i wysokości, bowiem powód nie wykazał, aby faktycznie poniósł powyższy koszt. Pozwany przy tym zakwestionował, aby powód wynajmował pojazd na warunkach wskazanych w umowie najmu, jak również, że pożyczył pieniądze na zakup nowego pojazdu. Ponadto zakwestionował wysokość zastosowanej stawki wynajmu oraz wskazał, że powód nie udowodnił, aby ponoszenie ww. wydatków było w ogóle konieczne i stanowiło część jego szkody

(k. 84-85v).

6) W dalszych pismach procesowych Strony podtrzymały dotychczasowe stanowiska.

Sąd ustalił, co następuje

7) W dniu 4 grudnia 2021 r. uszkodzeniu uległ należący do C. R. samochód marki E. (...) o numerze rejestracyjnym (...) w wyniku kolizji z pojazdem marki I. (...) o numerze rejestracyjnym (...).

Dowód:

- bezsporne

8) Do zderzenia pojazdów doszło na lewym pasie awaryjnym drogi (...), gdy pojazd marki E. (...) całym obwodem znajdował się poza lewym pasem ruchu drogi (...).

9) Poszkodowany przed zdarzeniem poruszał się najpierw prawym pasem ruchu, a następnie wykonał manewr skrętu w lewo, w kierunku wjazdu na posesję oznaczoną numerem (...). Podczas manewru, poszkodowany poruszał się z prędkością około 10 km/h.

10) Jadący za nim pojazd marki T. (...) numer rejestracyjny (...) przed zdarzeniem poruszał się prawym pasem ruchu, a następnie rozpoczął wyprzedzanie z prawej strony samochodu poszkodowanego, który wykonywał manewr skrętu w lewo.

11) Przed zdarzeniem sprawcy pojazd marki I. (...) o numerze rejestracyjnym (...) poruszał się prawym pasem ruchu, zjechał na lewy pas ruchu, a następnie na lewy pas awaryjny drogi (...). Kierujący pojazdem marki I. (...) realizował manewr wyprzedzania samochodów marki T. (...) o numerze rejestracyjnym (...) i samochodu marki E. (...) o numerze rejestracyjnym (...), poruszając się z prędkością około 90km/h.

12) Przyczyną zdarzenia były błędy w technice i taktyce jazdy kierującego samochodem marki I. o numerze rejestracyjnym (...). Kierujący pojazdem marki I. mógł bowiem zatrzymać samochód na odcinku około 90 m, gdy przekraczał oś jezdni i mógł widzieć przejeżdżający oś jedni, w trackie wykonywania manewru skrętu w lewo, samochód poszkodowanego marki E. (...). Sprawca bowiem w chwili przekraczania osi jezdni znajdował się w odległości 104,5 m od miejsca późniejszego zdarzenia, zatem gdyby rozpoczął niezwłocznie manewr hamowania, uniknąłby zderzenia, bez względu na fakt włączenia bądź braku włączenia kierunkowskazów przez poszkodowanego.

13) Jednocześnie, kierujący pojazdem marki E. (...), po upewnieniu się w lusterku bocznym samochodu, że lewy pas ruchu jest wolny i może bezpiecznie wykonać manewr skrętu w lewo, rozpoczął skręt na posesje.

Dowód:

- opinia biegłego sądowego z dziedziny mechanoskopii, traseologii, osmologii i kryminalistycznej rekonstrukcji wypadków drogowych C. Ż. z dnia 12 września 2024 r. k. 138 – 219.

14) Sprawca zdarzenia był objęty, w momencie zdarzenia, ochroną ubezpieczeniową

na podstawie umowy ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych zawartej ze stroną pozwaną.

Dowód:

- bezsporne

15) Wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2023 r., wydanym w sprawie o sygn.. akt II W (...) Sąd Rejonowy w Kole II Wydział Karny uniewinnił C. R. od zarzutu popełnienia wykroczenia z art. 86 § 1 k.w. polegającego na tym, że w dniu 4 grudnia 2021 r., około godziny 12:20 w miejscowości Ż. droga krajowa nr (...)

na 308,7 km, jadąc w kierunku m. C., kierując pojazdem marki E. (...) o numerze rejestracyjnym (...), spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że wykonując manewr skrętu w lewo nie upewnił się, że może manewr ten wykonać w bezpieczny sposób, wskutek czego doprowadził do zderzenia z pojazdem marki I. o numerze rejestracyjnym (...), który wykonywał manewr wyprzedzania, a następnie kierujący pojazdem I. uderzył w jadący prawym pasem pojazd marki T. o numerze rejestracyjnym (...), natomiast kierujący pojazdem E. (...) zjechał z drogi i uderzył w ogrodzenie posesji przy nr (...) w Ż.

Dowód:

- wyrok Sądu Rejonowego w Kole II Wydział Karny z dnia 25 kwietnia 2023 r. wydany w sprawie o sygn.. akt II W (...)– k. 200 akt II W (...)

16) W dniu 5 grudnia 2021 r. poszkodowany C. R. zawarł z B. R. (2) umowę najmu pojazdu marki X. (...) o numerze rejestracyjnym (...) na czas określony trzech miesięcy od dnia 5 grudnia 2021 r. do dnia 5 marca 2022 r.

17) Strony umowy ustaliły stawkę dobową najmu pojazdu zastępczego w kwocie 100,00 zł.

Dowód:

- umowa najmu samochodu z dnia 5 grudnia 2021 r. k. 71;

- zeznania świadka B. R. (1) – protokół rozprawy z dnia 14 lutego 2024 r. k. 100 – 101v, 00:31:34 – 00:36:39;

- przesłuchanie powoda C. R. – protokół rozprawy z dnia 19 kwietnia 2024 r. k. 122 – 123v, 00:41:48- 00:46:26.

18) W dniu 4 lutego 2022 r. C. R. zawarł z L. Z. umowę pożyczki w kwocie 5.000,00 zł na okres od dnia 4 lutego 2022 r. do dnia wydania wyroku w spawie odszkodowania wraz z odsetkami.

19) Strony umowy pożyczki nie sprecyzowały, zarówno w umowie, jak i poprzez późniejsze oświadczenia woli, jaka wysokość odsetek kapitałowych objęta została umową pożyczki.

Dowód:

- umowa pożyczki z dnia 4 lutego 2022 r. k. 70;

- przesłuchanie powoda C. R. – protokół rozprawy z dnia 19 kwietnia 2024 r. k. 122 – 123v, 00:46:26.

20) Poszkodowany C. R. korzystał z pojazdu zastępczego przez okres od dnia 5 grudnia 2020 r. do dnia 5 lutego 2021 r.

21) Zakończenie trwania najmu związane było z nabyciem w dniu 5 lutego 2021 r. nowego pojazdu.

Dowód:

- przesłuchanie powoda C. R. – protokół rozprawy z dnia 7 lipca 2025 r. k. 251– 251v, 00:01:48.

22) C. R. nie dysponował środkami na nabycie nowego pojazdu po zdarzeniu z dnia 4 grudnia 2021 r., albowiem dwa tygodnie przed zdarzeniem nabył pojazd marki E. (...) nr rej. (...), który brał udział w wypadku.

Dowód:

- przesłuchanie powoda C. R. – protokół rozprawy z dnia 19 kwietnia 2024 r. k. 123, 00:41:48.

23) W dniu 22 czerwca 2023 r. poszkodowany C. R. zgłosił szkodę stronie pozwanej.

Dowód:

- bezsporne

- podsumowanie zgłoszenia szkody nr (...) - akta postępowania likwidacyjnego płyta CD k. 94;

24) W dniu 27 czerwca 2023 r. sporządzona została kalkulacja naprawy D. E. z Centrum (...) S.A., zgodnie z którą koszt naprawy pojazdu marki E. (...) nr rej. (...) wynosił 29.969,01 złotych.

Dowód:

- bezsporne

- kalkulacja naprawy z dnia 27 czerwca 2023 . - akta postępowania likwidacyjnego płyta CD k. 94;

25) W toku postępowania likwidacyjnego pozwany dokonał wyliczenia wartości szkody jako szkody całkowitej z uwagi na fakt, iż koszt naprawy pojazdu marki E. (...) nr rej. (...) (29.969,01 zł) przekracza wartość rynkową pojazdu przed szkodą wyznaczoną na kwotę 12.400,00 zł.

26) Wartość rynkowa pozostałości pojazdu marki E. (...) nr rej. (...) zbywalnych w stanie kompletnym to kwota 2.800,00 zł.

Dowód:

- bezsporne

- wyliczenie szkody Nr: (...). - akta postępowania likwidacyjnego płyta CD k. 94;

27) Decyzją z dnia 29 czerwca 2023 r. poinformowano powoda o tym, że przewidywane koszty naprawy pojazdu marki E. nr rej. (...) przekraczają wartość rynkową. W związku z tym szkoda została zakwalifikowana jako szkoda całkowita. Nadto wskazano, że odszkodowanie ustalono w kwocie odpowiadającej wartości pojazdu przed wypadkiem, pomniejszonej o jego wartość po wypadku tj.:

- wartość pojazdu w stanie nieuszkodzonym (Brutto) – 12.400.00 zł;

- wartość pojazdu w stanie uszkodzonym (Brutto) – 3.500.00 zł;

- wysokość odszkodowania (Brutto) – 8.900.00 zł.

28) Wartość rynkowa uszkodzonego pojazdu ustalona została w toku postępowania likwidacyjnego na podstawie oferty z platformy internetowej (...).

Dowód:

- bezsporne

- decyzja z dnia 29 czerwca 2023 r. (...). - akta postępowania likwidacyjnego płyta CD k. 94;

29) Decyzją z dnia 17 lipca 2023 r. strona pozwana odmówiła wypłaty odszkodowania wskazując, iż z zebranej w sprawie dokumentacji wynika, że wskazany przez poszkodowanego sprawca zdarzenia, nie potwierdził faktu spowodowania uszkodzeń w samochodzie marki E. numer rej. (...).

Dowód:

- bezsporne

- decyzja z dnia 17 lipca 2023 r. (...). - akta postępowania likwidacyjnego płyta CD k. 94;

30) Pismem z dnia 28 lipca 2023 r. powód C. R. wezwał (...) S.A. z siedzibą w Z. do zapłaty kwoty odpowiadającej wartości uszkodzonego pojazdu oraz koszty użytkowania pojazdu zastępczego

za okres od dnia 6 grudnia 2021 r. do dnia 20 marca 2022 r.

Dowód:

- wezwanie do zapłaty z dnia 28 lipca 2023 r. - akta postępowania likwidacyjnego płyta CD k. 94;

31) Powód ponownie pismem z dnia 2 sierpnia 2023 r. wezwał pozwanego (...) S.A. z siedzibą w Z. do wypłaty odszkodowania w związku ze zdarzeniem z dnia 4 grudnia 2021 r.

Dowód:

- pismo powoda z dnia 2 sierpnia 2023 r. - akta postępowania likwidacyjnego płyta CD k. 94;

Sąd dokonał następującej oceny dowodów:

32) Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zebranych w sprawie dokumentów i wydruków, które w ocenie Sądu nie budziły wątpliwości, gdyż ich autentyczność nie została przez strony zakwestionowana, a w toku postępowania nie pojawiły się żadne okoliczności podważające ich autentyczność. Jednakże dokumenty

te stanowiły w większości dokumenty prywatne w rozumieniu art. 245 k.p.c.

Na podstawie art. 233 k.p.c.., Sąd dokonując ich oceny w ramach swobodnej oceny dowodów, uznał je za wiarygodne i przydatne dla ustalenia stanu faktycznego. Godzi się bowiem zauważyć, ze strony nie kwestionowały treści tych dokumentów.

33) Podkreślić w tym miejscu jednak należy, że czym innym jest uznanie prawdziwości danego dokumentu, tj. uznanie, że nie został on podrobiony, czy przerobiony, a czym innym jest wyciąganie stosownych wniosków z treści takiego dokumentu.

34) Sąd oparł swoje stanowisko także na opinii biegłego z zakresu biegłego sądowego z dziedziny mechanoskopii, traseologii, osmologii i kryminalistycznej rekonstrukcji wypadków drogowych C. Ż. oraz opinii uzupełniającej biegłego sporządzonej na potrzeby niniejszego postępowania, oceniając ją jako rzetelną, jasną i w pełni wyczerpującą. Opinia nie została podważona przez żadną ze stron, stąd

też Sąd uznał, że opinia winna zostać obdarzona mocą dowodową.

35) Stan faktyczny został także ustalony na podstawie zeznań świadków B. R. (1) i T. N., którzy szczegółowo opisali przebieg zdarzenia, a ich zeznania pozostają spójne z treścią pozostałego materiału dowodowego,

w tym w szczególności z dokumentami zgromadzonymi w aktach postępowania likwidacyjnego. Sąd jedynie w części nie dał wiary świadkom, a to w zakresie sprzecznym z ustaleniami opinii.

36) Sąd jedynie w części dał wiarę przesłuchaniu powoda, albowiem podał on odmienny przebieg zdarzenia niż ustalony w opinii biegłego sądowego z dziedziny mechanoskopii, traseologii, osmologii i kryminalistycznej rekonstrukcji wypadków drogowych C. Ż.. Sąd nie dał wiary powodowi w zakresie, w jakim twierdził on, że umowa obejmowała ustalenia co do wysokości odsetek od kwoty kredytu. Sam powód bowiem nie był w stanie wiarygodnie przedstawić sposobu wyliczenia tych odsetek wskazując jedynie na fakt, iż sprecyzowane mają one zostać dopiero po zakończeniu postępowania w sprawie o odszkodowanie.

37) Sąd na podstawie art. 235 2 § 1 pkt 4 k.p.c. pominął wniosek o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka O. C., albowiem świadek dwukrotnie wezwany nie stawił się na termin rozprawy i dalsze próby jego wezwania prowadziłyby do przedłużenia postępowania.

Sąd zważył, co następuje

38) Powództwo zasługiwało na uwzględnienie jedynie w części.

Legitymacja czynna

39) Pomiędzy Stronami nie była sporna legitymacja czynna powoda i Sąd nie miał podstaw, aby kwestionować ją z urzędu.

Legitymacja bierna

40) Podstawą prawną odpowiedzialności strony pozwanej jest art. 822 k.c, który stanowi, że przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem, których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo osoba, na rzecz której została zawarta umowa ubezpieczenia. Przy tym § 4 cytowanego przepisu przewiduje, że uprawniony

do odszkodowania może dochodzić roszczenia bezpośrednio od zakładu ubezpieczeń. W niniejszej sprawie poza sporem było, że doszło do zdarzenia objętego ochroną ubezpieczeniową zapewnianą przez stronę pozwaną.

41) Z treści art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. Nr 124, poz. 1152 z późn. zm., dalej jako: „Ustawa o ubezpieczeniach”), umowa ubezpieczenia obowiązkowego odpowiedzialności cywilnej obejmuje odpowiedzialność cywilną podmiotu objętego obowiązkiem ubezpieczenia za szkody wyrządzone czynem niedozwolonym oraz wynikłe z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, o ile nie sprzeciwia się to ustawie lub właściwości (naturze) danego rodzaju stosunków.

42) Zgodnie zaś z art. 34 ust. 1 Ustawy o ubezpieczeniach, z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania

za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, będącą następstwem śmierci, uszkodzenia ciała, rozstroju zdrowia bądź też utraty, zniszczenia lub uszkodzenia mienia. Podkreślenia przy tym wymaga, że zakres odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń za powstałą szkodę jest uzależniony od zakresu odpowiedzialności ubezpieczonego - posiadacza lub kierującego pojazdem. Odszkodowanie ubezpieczeniowe ustała się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem. Jego wysokość

(o ile nie przekracza kwoty sumy gwarancyjnej) winna odpowiadać wysokości odszkodowania należnego od ubezpieczonego na podstawie ogólnych zasad odpowiedzialności, zgodnie z zasadą pełnego odszkodowania. Poszkodowany jest uprawniony do odszkodowania w pełni pokrywającego szkodę wyrządzoną ruchem pojazdu mechanicznego. Obejmuje ono zarówno straty, jak i korzyści, które poszkodowany mógłby osiągnąć, gdyby nie wyrządzono mu szkody.

Odpowiedzialność pozwanego

43) W toku postępowania strona pozwana potwierdziła fakt wystąpienia kolizji drogowej w dniu 4 grudnia 2021 r. z udziałem pojazdu poszkodowanego marki E. (...) nr rej. (...) oraz I. (...) nr rej. (...). Sporne pozostawało natomiast kto był sprawcą rzeczonej kolizji drogowej.

44) Sąd zobowiązany był w pierwszej kolejności rozważyć podstawę materialnoprawnej odpowiedzialności strony pozwanej. Podstawę taką stanowi treść art. 436 § 2 k.c. Zgodnie z tym przepisem w razie zderzenia się mechanicznych środków komunikacji poruszanych za pomocą sił przyrody wymienione osoby mogą wzajemnie żądać naprawienia poniesionych szkód tylko na zasadach ogólnych. Również tylko

na zasadach ogólnych osoby te są odpowiedzialne za szkody wyrządzone tym, których przewożą z grzeczności.

45) Bezspornym w sprawie jest, że do zdarzenia doszło w wyniku zderzenia pojazdów będących w ruchu. Zderzenie się dwóch pojazdów ma miejsce, gdy obydwa z nich znajdują się w ruchu fizycznym (rzeczywistym) wobec siebie i wobec otoczenia, zaś „najechaniem” wówczas, gdy jeden z pojazdów wobec drugiego nie jest w ruchu fizycznym (rzeczywistym), lecz stanowi element rzeczywistości znajdującej się w bezruchu wobec poruszającego się obiektu (tak wyr. SA w Z. z 15.11.2019 r., I ACa 116/19, A.).

46) N. lege lata zatem odpowiedzialność pozwanego w niniejszej sprawie rozpatrywać należy zgodnie z dyspozycją art. 436 § 2 k.c. na zasadach ogólnych.

47) Z treści art. 415 k.c. wynika, iż kto z winy swojej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia. Wskazać w tym miejscu należy, iż by czyn, względnie zaniechanie sprawcy rodziło odpowiedzialność z tytułu wskazanego przepisu musi wypełniać znamiona strony przedmiotowej i podmiotowej. Znamionami tymi są: dopuszczenie się przez sprawcę czynu wyrządzającego powodowi szkodę, bezprawność zachowania, wina w znaczeniu subiektywnym oraz związek przyczynowy.

48) Bezprawność stanowi swoistą cechę czynu sprawcy, której istota opiera się na tym, iż dochodzi poprzez określoną czynność bądź zaniechanie do przekroczenia wzorca wynikającego z przepisów prawa, zwyczajów czy zasad współżycia społecznego (vide wyrok SN z dnia 22 września 1986 r., IV CR 279/86, LEX nr 530539). Chodzi zatem o naruszenie norm powszechnie obowiązujących, jako reguł postępowania wyznaczonych przez konstytucyjne organy państwa. Bezprawność bowiem w rozumieniu art. 415 k.c. obejmuje swoim zakresem naruszenia przepisów prawa pozytywnego oraz zasad współżycia społecznego, a bezprawność zaniechania występuje wówczas, gdy istniał nakaz działania, zakaz zaniechania czy też zakaz sprowadzenia skutku, jaki przez zaniechanie może być sprowadzony (vide wyrok SN z 15.03.2007 r., II CKN 1681/00, MoP 2006, nr 8, poz. 441).

49) Zdaniem Sądu sprawca zdarzenia O. C. poruszając się w dniu 4 grudnia 2021 r. pojazdem marki I. (...) numer rejestracyjny (...) dopuścił się naruszenia zasad ruchu drogowego poprzez błędy w technice i taktyce jazdy polegające na tym, że nie dochował on należytej staranności i nie zatrzymał pojazdu na odcinku około 90 m, gdy przekraczał oś jezdni i mógł widzieć przejeżdżający oś jedni, w trackie wykonywania manewru skrętu w lewo, samochód poszkodowanego marki E. (...). Sprawca bowiem w chwili przekraczania osi jezdni znajdował się w odległości 104,5 m od miejsca późniejszego zdarzenia, zatem gdyby rozpoczął niezwłocznie manewr hamowania, uniknąłby zderzenia, bez względu na fakt włączenia bądź braku włączenia kierunkowskazów przez poszkodowanego.

50) Zgodnie bowiem z treścią art. 24 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2024 r. poz. 1251) Kierujący pojazdem jest obowiązany przed wyprzedzaniem upewnić się w szczególności, czy kierujący, jadący przed nim na tym samym pasie ruchu, nie zasygnalizował zamiaru wyprzedzania innego pojazdu, zmiany kierunku jazdy lub zmiany pasa ruchu.

51) Zgodnie zaś z ustępem 5 tego przepisu wyprzedzanie pojazdu lub uczestnika ruchu, który sygnalizuje zamiar skręcenia w lewo, może odbywać się tylko z jego prawej strony.

52) Zdaniem Sądu szczególna ostrożność podczas manewru wyprzedzania polega

na upewnieniu się, czy można dokonać zmiany kierunku jazdy lub pasa ruchu

bez utrudnienia ruchu lub spowodowania jego zagrożenia. Kierujący pojazdem

musi być na tyle uważny, by zdążyć zaniechać zmiany kierunku jazdy lub pasa

ruchu, gdyby jego kontynuowanie stwarzało zagrożenie dla ruchu drogowego lub zmuszało innego uczestnika ruchu do podjęcia innego manewru obronnego

(tak A. Mezglewski, M. Nowikowska, J. Kurek, Prawo o ruchu drogowym. Komentarz, wyd. 2, 2022).

53) W niniejszej sprawie sprawca nie zaniechał manewru wyprzedzania w sytuacji, gdy mógł i powinien był dostrzec wykonujący manewr skrętu w lewo pojazd sprawcy zdarzenia.

54) W kwestii zaś znamienia podmiotowego w postaci winy należy wskazać, iż zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego winę można przypisać podmiotowi prawa, kiedy istnieją podstawy do negatywnej oceny jego zachowania z punktu widzenia zarówno obiektywnego, jak i subiektywnego (vide wyrok SN z 26 września 2003 r., IV CK 32/2002). Przez winę rozumie się naganną decyzję człowieka, odnoszącą się do podjętego przez niego bezprawnego czynu (dotyczy to także zaniechania)

(tak A. Rzepecka – Gil, Kodeks cywilny. Komentarz. Zobowiązania – część ogólna, Lex 159722). Mówiąc zatem o winie oceniamy stosunek psychiczny sprawcy

do czynu oraz możliwość zarzutu niewłaściwego zachowania. W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z winą w postaci nieumyślnej tj. niedbalstwem.

Z tą postacią zarzucalności ściśle wiąże się kwestia staranności w działaniu sprawcy. Wzorcem należytego postępowania będzie w tym przypadku przestrzeganie obowiązków nałożonych przez ustawodawcę w ramach przepisów ustawy Prawo

o ruchu drogowym. Skoro bowiem takich obowiązków sprawca nie wypełnia,

to w pełni zasadne będzie przypisanie mu winy.

55) Związek przyczynowy w przedmiotowej sprawie jest, w świetle powyższego, oczywisty. Sprawca bowiem, nie wypełniając obowiązków nałożonych przez ustawę, w sposób zawiniony spowodował szkodę po stronie powodowej.

Zakres szkody

56) W myśl art. 361 § 1 i 2 k.c. zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Natomiast zgodnie z art. 363 § 1 k.c., naprawienie szkody powinno nastąpić według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. Jednakże gdyby przywrócenie stanu poprzedniego było niemożliwe, albo gdyby pociągało za sobą dla zobowiązanego nadmierne trudności lub koszty, roszczenie poszkodowanego ogranicza się do świadczenia w pieniądzu.

57) Nie budzi obecnie wątpliwości, iż szkoda w pojeździe może mieć charakter częściowy lub całkowity. Szkoda częściowa ma miejsce wówczas, gdy uszkodzony pojazd nadaje się do naprawy, a koszt naprawy nie przekracza wartości w dniu ustalenia przez zakład ubezpieczeń tego odszkodowania. Szkoda całkowita występuje wówczas, gdy pojazd uległ zniszczeniu w takim stopniu, że nie nadaje się do naprawy, albo gdy koszty naprawy przekroczyłyby wartość pojazdu w dniu likwidacji szkody (wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 12 lutego 1992 r., sygn. akt I ACr 30/92, OSA 1993/5/32). W takim przypadku świadczenie pieniężne ubezpieczyciela obejmuje kwotę odpowiadającą różnicy wartości pojazdu sprzed i po kolizji ( zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 2002 r., V CKN 903/00, Legalis nr 53973; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2018 r., II CNP 43/17, Legalis nr 1771613).

Odszkodowanie z tytułu szkody całkowitej w pojeździe

58) Mając na uwadze powyższe, należy podkreślić, że bezspornym było między stronami, iż szkoda miała charakter całkowity. W związku z tym pozwany zobowiązany był do wypłacenia odszkodowania w wysokości różnicy wartości pojazdu sprzed szkody i wartości jego wraku. W pierwszej kolejności zatem,

dla ustalenia wielkości szkody, Sąd był zobowiązany prawidłowo określić wartość uszkodzonego pojazdu przed wystąpieniem zdarzenia szkodowego. Należy przy tym zauważyć, iż zarówno wartość pojazdu przed szkodą, jak i po szkodzie, a także koszt jego naprawy był bezsporny, albowiem w strona powodowa w swym stanowisku procesowym, powołała się w tej materii na wycenę dokonaną przez ubezpieczyciela.

59) Sąd przyjął zatem za bezspornym stanowiskiem Stron, iż odszkodowanie w związku z wystąpieniem szkody całkowitej w pojeździe winno zostać ustalone w kwocie odpowiadającej wartości pojazdu przed wypadkiem, pomniejszonej o jego wartość po wypadku tj.:

- wartość pojazdu w stanie nieuszkodzonym (Brutto) – 12.400.00 zł;

- wartość pojazdu w stanie uszkodzonym (Brutto) – 3.500.00 zł;

- wysokość odszkodowania (Brutto) – 8.900.00 zł.

60) Z tych przyczyn Sąd uznał, iż rzeczywista wysokość szkody w pojeździe marki E. (...) o numerze rejestracyjnym (...), powstałych w wyniku zdarzenia z dnia 4 grudnia 2021 r. wynosi 8.900,00 zł brutto.

Roszczenie w przedmiocie kosztów najmu pojazdu zastępczego

61) Sąd za zasadne uznał żądanie zapłaty kwoty 6.200,00 zł tytułem najmu pojazdu zastępczego.

62) W uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 17 listopada 2011 r. (III CZP 5/11, OSNC 2012, Nr 3, poz. 28), która otworzyła w szerokim zakresie możliwość domagania się zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego także przez osoby nie prowadzące działalności gospodarczej, Sąd Najwyższy już w tezie wyraźnie zastrzegł, że odpowiedzialność ubezpieczyciela obejmuje „celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki na najem pojazdu zastępczego”. Rozwijając tę myśl w uzasadnieniu, wyjaśnił, że nie wszystkie wydatki pozostające w związku przyczynowym z wypadkiem komunikacyjnym mogą być kompensowane, istnieje bowiem obowiązek wierzyciela zapobiegania szkodzie i zmniejszania jej rozmiarów

(art. 354 § 2, art. 362 i 826 § l k.c.). W związku z tym zaznaczył też, że na dłużniku ciąży obowiązek zwrotu wydatków celowych i ekonomicznie uzasadnionych, pozwalających na wyeliminowanie negatywnych dla poszkodowanego następstw niedających się wyeliminować w inny sposób, z zachowaniem rozsądnej proporcji między korzyścią wierzyciela a obciążeniem dłużnika”.

63) W sprawie pozwany kwestionował zasadność roszczenia o zwrot kosztów najmu pojazdu zastępczego co do zasady. Nie wskazał jednak szczegółowych zarzutów

na wypadek ustalenia odpowiedzialności odszkodowawczej sprawcy szkody.

64) Wobec powyższego Sąd poddał analizie składowe elementy roszczenia powoda.

Stawka najmu pojazdu zastępczego

65) Pozwany w toku procesu zakwestionował wysokość stawki najmu, jednakże nie uzasadnił swojego stanowiska w żaden sposób ani nie powołał jakichkolwiek dowodów na tę okoliczność, tym samym podniesiony zarzut ma charakter blankietowy.

66) Sąd bazując na doświadczeniu życiowym oraz wiedzy posiadanej w związku

z innymi sprawami o podobnym charakterze toczącymi się w tut. Sądzie, uważa, iż nie sposób przyjąć, że stawka najmu pojazdu zastępczego wynosząca 100,00 zł brutto za dobę najmu była stawką wygórowaną i nierynkową, mając przy tym na uwadze fakt, iż pojazd powoda, który uległ uszkodzeniu stanowił pojazd z segmentu C.

67) Sąd zauważa do tego, iż w aktach szkody widnieje informacja, iż pozwany umożliwia najem pojazdu zastępczego w ramach współpracy z przedsiębiorstwami świadczącymi usługi z zakresu najmu pojazdów, a koszt najmu pojazdu zastępczego dla pojazdu z segmentu C stanowi kwotę 110,00 zł brutto przy najmie pojazdu

na okres poniżej 14 dni oraz kwotę 90,00 zł brutto przy najmie pojazdu na okres powyżej 14 dni. W związku z powyższym nie sposób przyjąć, aby stawka najmu pojazdu w wysokości 100,00 zł brutto za dobę najmu była ceną nierynkową albo skrajnie odbiegającą od stawek najmu zastępczego pojazdów oferowanych przez pozwanego, przy czym powszechnie wiadomo, iż stawki najmu pojazdów

u pozwanego są stawkami preferencyjnymi w stosunku do stawek najmu pojazdów funkcjonujących na rynku.

68) Tym samym, Sąd na podstawie art. 233 k.p.c. doszedł do przekonania, iż nie ma podstaw do kwestionowania wysokości stawki najmu pojazdu.

Czas trwania najmu pojazdu zastępczego

69) Za zasadny Sąd uznał także okres 62 dni najmu pojazdu zastępczego, tj. od dnia 5 grudnia 2020 r. do dnia 5 lutego 2021 r.

70) Bez wątpienia utrata możliwości korzystania z rzeczy (w tym wypadku z samochodu) na skutek jej zniszczenia stanowi szkodę majątkową. Normalnym następstwem uszkodzenia bądź zniszczenia auta jest niemożność korzystania z niego. Jeżeli zatem poszkodowany poniósł w związku z tą niemożnością koszty na wynajem pojazdu następczego, to mieszczą się one w granicach skutków szkody podlegających wyrównaniu, pod warunkiem, że były konieczne. Czas najmu samochodu zastępczego obejmować może tylko okres konieczny i niezbędny

do przeprowadzenia naprawy uszkodzonego pojazdu, jeżeli pojazd ten nadawał się do naprawy (por. wyrok SN z dnia 5 listopada 2004 r., II CK 494/03). Natomiast w przypadku szkody całkowitej odpowiedzialność ubezpieczyciela z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych obejmuje celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki na najem pojazdu zastępczego poniesione przez poszkodowanego w okresie niezbędnym

do nabycia innego pojazdu mechanicznego, jeżeli odszkodowanie ustalone zostało w wysokości odpowiadającej różnicy pomiędzy wartością pojazdu mechanicznego sprzed zdarzenia powodującego szkodę a wartością pojazdu w stanie uszkodzonym, którego naprawa okazała się niemożliwa lub nieopłacalna (uchwała SN z dnia

22 listopada 2013 r., III CZP 76/13).

71) Innymi słowy czasem refundowanego najmu pojazdu zastępczego w przypadku szkody całkowitej jest okres od dnia wynajęcia pojazdu zastępczego w związku

ze zniszczeniem posiadanego przez poszkodowanego pojazdu do dnia, w którym poszkodowany mógł faktycznie i obiektywnie odtworzyć możliwość korzystania

ze zniszczonej rzeczy poprzez zakup innego pojazdu mechanicznego o podobnej wartości rynkowej. (por. Orzecznictwo Sądu Najwyższego a praktyka likwidacji szkód komunikacyjnych, Raport Rzecznika Ubezpieczeń, Warszawa 2013).

72) Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy uznać należy, że najem pojazdu zastępczego nastąpił po niezwłocznie po dniu uzyskania przez powoda środków niezbędnych na nabycie nowego pojazdu. Sąd ustalił, iż powód w dniu dniu 4 lutego 2022 r. zawarł z L. Z. umowę pożyczki w kwocie 5.000,00 zł na okres od dnia 4 lutego 2022 r. do dnia wydania wyroku w spawie odszkodowania wraz z odsetkami. C. R. nie dysponował w tym czasie środkami na nabycie nowego pojazdu, albowiem dwa tygodnie przed zdarzeniem nabył pojazd, który w rzeczonym zdarzeniu brał udział.

73) W przekonaniu Sądu, uzasadniony czas wynajmu pojazdu trwał od dnia 5 grudnia 2020 r. (dzień po zaistnieniu szkody) do dnia do dnia 5 lutego 2021 r. (pierwszy dzień po zawarciu umowy pożyczki), a więc łącznie 62 dni.

74) Na marginesie należy zauważyć, że podstawową funkcją odszkodowania jest funkcja kompensacyjna, a zatem dążenie do przywrócenia takiego stanu majątku poszkodowanego, jaki istniał przed zdarzeniem szkodowym. W kontekście całkowitego zniszczenia samochodu – stanem tym będzie faktyczna możliwość zakupienia nowego pojazdu w miejsce zniszczonego, w celu zapewnienia poszkodowanemu takiego poziomu komfortu i jakości przemieszczania się, jaki istniał w chwili, gdy jego pojazd był jeszcze sprawny. Należy mieć na uwadze, że nie sposób od poszkodowanego wymagać, aby w każdej chwili dysponował własnymi, wolnymi środkami, w ilości wystarczającej do zakupu nowego pojazdu na wypadek uszkodzenia dotychczasowego samochodu. Sytuacja poszkodowanych jest różna, a większość osób nie jest w stanie w tak nagłym trybie wygospodarować odpowiedniej ilości pieniędzy na wspomniany cel.

75) Sąd miał na uwadze nadto, iż w istocie najem pojazdu zastępczego mógł w sprawie trwać zdecydowanie dłużej wobec braku przyjęcia odpowiedzialności przez stronę pozwaną w toku postępowania likwidacyjnego. W tym kontekście decyzję poszkodowanego o nabyciu pojazdu, pomimo braku pewności co do rozstrzygnięcia sprawy, należy traktować jako działanie mające na celu zmniejszenie rozmiarów szkody.

Roszczenie o zwrot odsetek od umowy pożyczki

76) Za niezadane Sąd uznał roszczenie o zapłatę odsetek od umowy pożyczki z dnia 4 lutego 2022 r.

77) Sąd uznał, że C. R. zawarł z L. Z. umowę pożyczki w kwocie 5.000,00 zł na okres od dnia 4 lutego 2022 r. do dnia wydania wyroku w spawie odszkodowania wraz z odsetkami. Należy zauważyć jednak strony umowy pożyczki nie sprecyzowały, zarówno w umowie, jak i poprzez późniejsze oświadczenia woli, jaka wysokość odsetek kapitałowych objęta została umową pożyczki.

78) Przesłuchany C. R. wskazał natomiast, iż wysokość odsetek miała zostać ustalona w przyszłości. Sąd doszedł do przekonania zatem, iż na moment zawarcia umowy Strony umowy pożyczki z dnia 4 lutego 2022 r. własnymi oświadczeniami woli nie objęły wysokości odsetek kapitałowych. Odsetki te miały natomiast zostać zdeterminowane w przyszłości.

79) Z tych przyczyn Sąd uznał, iż roszczenie w tej materii nie stało się wymagalne, gdyż niemożliwym jest ustalenie jego wysokości. Żądana kwota sprecyzowała została zatem na potrzeby postepowania w sposób dobrowolny i stoi w sprzeczności z oświadczeniem woli Stron.

80) Z tych przyczyn Sąd nie ustalił odpowiedzialności strony pozwanej za zapłatę roszczenia w istocie przyszłego i nieokreślonego. Roszczenie to bowiem miało charakter blankietowy i na moment wydania orzeczenia było nieweryfikowalne

co do wysokości.

Podsumowanie zasadności roszczeń

81) Mając na uwadze powyższe Sąd w punkcie 1 sentencji wyroku zasądził

od pozwanego (...) Zakładu (...) S.A. z siedzibą w Z.

na rzecz powoda C. R. kwotę.

a. 8.900,00 zł tytułem odszkodowania za uszkodzenie pojazdu marki E. (...) w dniu 4 grudnia 2021 r;

b. 6.200,00 zł tytułem zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego.

82) Łącznie zatem Sąd zasądził kwotę 15.100,00 zł.

83) Sąd w punkcie 2 oddalił żądanie zapłaty kwoty 1.057,98 zł tytułem zwrotu odsetek od umowy pożyczki.

Roszczenie w zakresie odsetek za opóźnienie

84) Rozstrzygnięcie w przedmiocie odsetek wydano w oparciu art. 481 § 1 k.c.

w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach.

85) Przepis art. 481 § 1 k.c. stanowi, że jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Z kolei art. 14 ust. 1 ustawy wskazuje, że zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni, licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia

o szkodzie. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy zauważyć należy, że powód zgłosił szkodę w dniu 22 czerwca 2023 r. Termin do zakończenia postępowania likwidacyjnego mijał w dniu 22 lipca 2023 r. Jednakże termin ten przypadał

na sobotę. Tym samym Sąd uznał, iż postepowanie likwidacyjne winno zostać zakończone w poniedziałek 24 lipca 2023 r. Od dnia 25 lipca 2023 r. pozwany pozostawał w opóźnieniu w spełnieniu świadczenia z tytułu odszkodowania.

86) Sąd za zasadne uznał zatem żądanie zasądzenia odsetek od kwoty 8.900,00 zł tytułem odszkodowania za uszkodzenie pojazdu marki E. (...) w dniu 4 grudnia 2021 r. od dnia 25 lipca 2023 r., nie zaś jak żądał powód od dnia 17 lipca 2023 r.

87) Sąd za zasadne uznał natomiast żądanie zasądzenia odsetek od pozostałych należności, jednak nie od dnia wniesienia pozwu, a od dnia następującego po dniu doręczenia pozwanemu odpisu pozwu, co miało miejsce w dniu 11 stycznia 2024 r.

88) Pozwany o wysokości kosztów najmu pojazdu zastępczego dowiedział się dopiero po doręczeniu mu odpisu pozwu, Dopiero od następnego dnia, tj. od dnia 12 stycznia 2024 r. pozwany pozostaje w opóźnienie w spełnieniu świadczenia.

89) Z tych przyczyn Sąd w punkcie 2 sentencji wyroku oddalił częściowo powództwo

w zakresie żądania odsetkowego.

Koszty postępowania

90) Powód wygrał proces w 93,45 %, w związku z czym stosowanie do treści

art. 100 k.p.c., Sąd włożył na stronę pozwaną obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, albowiem powód uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania.

91) Strona powodowa może zatem domagać się od pozwanego zwrotu poniesionych kosztów, na które złożyły się opłata od pozwu (1.000,00 zł) i koszty zastępstwa procesowego (3.600,00 zł - na podstawie § 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat czynności adwokackie) oraz 17,00 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa i kwoty 2.500,00 zł. Domagać może się zatem kwoty 7.117,00 zł.

92) Sąd dokonał także rozliczenia nieuiszczonych kosztów postępowania w postaci kosztów opinii biegłego.

93) Za sporządzenie opinii głównej przyznano biegłemu wynagrodzenie w kwocie 5.497,54 zł. Wynagrodzenie to zostało częściowo pokryte przez zaliczkę uiszczoną przez powoda w kwocie 2.500,00 zł, zaś w zakresie kwoty 2.997,54 zł tymczasowo ze Skarbu Państwa.

94) Za sporządzenie opinii uzupełniającej przyznano biegłemu wynagrodzenie w kwocie 177,44 zł. kwotę tę pokryto z zaliczki uiszczonej przez pozwanego w kwocie 1.000,00 zł.

95) Sąd na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w zw. z art. 113 tej ustawy zaliczył pozostałą część zaliczki, tj. kwotę 822,56 zł (1.000,00 zł – 177,44 zł = 822,56 zł) na poczet kosztów pokrytych tymczasowo

ze Skarbu Państwa w związku z wynagrodzeniem biegłego.

96) Pozostałą do rozliczenia kwotę z tytułu wynagrodzenia biegłego, tj. 2.174,98 zł Sąd nakazał pobrać pod pozwanego

97) O odsetkach za opóźnienie orzeczono w oparciu o treść art. 98 § 1 1 k.p.c.

Sędzia Przemysław Strzelecki