descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt I C 697/24

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 5 września 2025 roku

Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący: sędzia Małgorzata Żelewska

Sygnatura akt I C 697/24

Uzasadnienie wyroku z dnia 5 września 2025 roku

Powód (...) Kasa (...) Bank (...) S.A. z siedzibą w O. wniosła pozew przeciwko G. P. (1) domagając się zasądzenia od pozwanego kwoty 71.475,49 zł wraz z odsetkami maksymalnymi za opóźnienie od kwoty 58.135,53 zł od dnia 10 kwietnia 2021 roku do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że w dniu 14 września 2018 roku zawarł z pozwanym umowę pożyczki. Wobec zaprzestania przez pozwanego terminowego regulowania zobowiązań wynikających z umowy, powód poinformował pozwanego o powstałym zadłużeniu oraz o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia, a także przypominając o konieczności spłaty pod rygorem wypowiedzenia umowy. Wobec braku spłaty powstałego zadłużenia powód wypowiedział pozwanemu umowę pismem z dnia 8 sierpnia 2019 roku. Na dochodzoną kwotę składały się: należność główna (kapitał) – 58.135,53 zł oraz odsetki liczone do dnia 9 kwietnia 2021 roku w łącznej wysokości 13.339,96 zł.

(pozew, k. 3-4v)

Pozwany reprezentowany przez kuratora procesowego wniósł o oddalenie powództwa w całości, kwestionując roszczenie co do zasady jak i wysokości. Zdaniem kuratora powód nie wykazał, aby przedmiotowa umowa pożyczki oraz wypowiedzenie umowy zostały podpisane przez osoby umocowane do reprezentacji powoda. Nadto, kurator zakwestionował, że doszło do skutecznego wypowiedzenia umowy przez powoda. Kurator zwrócił uwagę na brzmienie § 11 ust. 3 umowy, zgodnie którym termin wypowiedzenia jest liczony od dnia następnego po dniu odebrania przez pożyczkobiorcę przesyłki poleconej zawierającej wypowiedzenie, nadanej za potwierdzeniem odbioru. Wobec powyższego oraz braku odebrania przez pozwanego pisma z dnia 8 sierpnia 2019 roku strona pozwana kwestionowała skuteczność wypowiedzenia, a w konsekwencji wymagalność roszczenia. Wreszcie, zdaniem kuratora pozwanego, powód nie wykazał wysokości roszczenia, gdyż z jego obliczeń wynikało, że wysokość odsetek jest niższa niż podano w pozwie i wynosi 10.727,52 zł. Jednocześnie kurator wniósł o przyznanie mu wynagrodzenia za pełnienie tej funkcji w kwocie stawki minimalnej wynikającej z Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych, podwyższonego o kwotę podatku od towarów i usług.

(sprzeciw od nakazu zapłaty, k. 80-80v)

Wyrokiem z dnia 8 lutego 2023 roku wydanym w sprawie o sygnaturze akt I C 221/22 Sąd uwzględnił powództwo w całości. W uzasadnieniu wskazano, że powód wykazał: umocowanie osób, które w imieniu banku, zawarły umowę pożyczki, a także wypowiedziały umowę poprzez przedłożenie pełnomocnictw, skuteczne wezwanie pozwanego do zapłaty, skuteczne wypowiedzenie umowy pożyczki, a także wysokość roszczenia.

(wyrok, k. 138 wraz z uzasadnieniem, k. 155-158v)

Strona pozwana reprezentowana przez kuratora wniosła apelację, zaskarżając wyrok w całości i wnosząc o jego zmianę poprzez oddalenie powództwa, ewentualnie uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Strona pozwana zarzuciła naruszenie art. 6 k.c. oraz art. 232 i 253 k.p.c. poprzez przyjęcie, że powód wykazał wysokość roszczenia, a także naruszenie art. 75c Prawa bankowego poprzez uznanie, że pomimo warunkowego charakteru wypowiedzenia, powództwo zasługuje na uwzględnienie.

(apelacja pozwanego, k. 165-167)

Wyrokiem z dnia 31 maja 2024 roku wydanym w sprawie o sygnaturze III Ca 737/23 Sąd Okręgowy w Gdańsku uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania tut. Sądowi, pozostawiając mu rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania apelacyjnego. W uzasadnieniu wyroku kasatoryjnego wskazano, iż Sąd I Instancji nie dokonał oceny roszczenia w kontekście prawa materialnego co do jego wysokości, co skutkowało nierozpoznaniem istoty sprawy. Analiza roszczenia pod względem prawidłowości ustalenia jego wysokości nie znalazła odzwierciedlenia w treści uzasadnienia. Natomiast, w pozostałym zakresie Sąd Okręgowy uznał stanowisko Sądu I instancji za słuszne.

(wyrok, k. 196 wraz z uzasadnieniem, k. 199-203)

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 14 września 2018 roku powód (...) Kasa (...) Bank (...) S.A. z siedzibą w O. (jako pożyczkodawca) zawarł z pozwanym G. P. (2) (pożyczkobiorcą) umowę pożyczki nr (...). Całkowita kwota pożyczki wyniosła 58.534 zł (§ 1ust. 2), a całkowity koszt pożyczki - 30.798,94 zł (§ 1 ust. 3), co stanowiło wyłącznie odsetki umowne.

Oprocentowanie pożyczki było zmienne i na dzień zawarcia umowy wyniosło 8,99 % w stosunku rocznym (§ 5 ust. 1). W okresie obowiązywania umowy bank miał dokonać obniżenia albo podwyższenia oprocentowania pożyczki w przypadku odpowiednio spadku albo wzrostu wysokości stopy referencyjnej NBP (§ 5 ust. 2). Zmiana oprocentowania następowała według następujących zasad:

1. wysokość stopy referencyjnej sprawdzana była w dniach 31 stycznia, 30 kwietnia, 31 lipca i 30 października każdego roku i porównywana do wartości stopy referencyjnej obowiązującej w dacie zawarcia umowy (przy pierwszym sprawdzeniu) albo do wartości stopy referencyjnej obowiązującej w dniu ostatniego sprawdzenia (przy kolejnych sprawdzeniach);

2. jeżeli na dzień sprawdzenia wysokości stopy referencyjnej nie ulegnie zmianie – oprocentowanie pożyczki w kolejnych 3 miesiącach nie zmienia się;

3. jeżeli na dzień sprawdzenia wysokość stopy uległa zmianie: bank oblicza i zmienia wysokość oprocentowania o wartość zmiany stopy referencyjnej, zgodnie z kierunkiem zmiany tej stopy, a zmiana wysokości oprocentowania następuje w kolejnym dniu po dniu sprawdzenia (§ 5 ust. 3).

Jeżeli wysokość oprocentowania przekroczyła wysokość stopy odsetek maksymalnych, określonej w Kodeksie cywilnym, powód miał pobierać odsetki według stopy odsetek maksymalnych (§ 5 ust. 4). Odsetki były liczone od aktualnego zadłużenia, za faktyczny okres wykorzystania pożyczki (§ 5 ust. 8). Zmiana wysokości oprocentowania powodowała odpowiednio wzrost lub obniżenie raty pożyczki (§ 5 ust. 9).

Pożyczka miała być spłacana w 120 miesięcznych ratach kapitałowo-odsetkowych, płatnych w okresach miesięcznych do dnia 10-go każdego miesiąca w wysokości i terminach wyszczególnionych w planie spłaty (§ 6 ust. 1), przy czym pierwsza z nich miała wynieść 1.116,32 zł i była płatna do dnia 10 listopada 2018 roku, druga i kolejne raty aż do przedostatniej miały wynieść 741,48 zł, a ostatnia rata miała wynieść 721,98 zł i miała być płatna do dnia 10 października 2028 roku (§ 6 ust. 2).

Kwoty niespłaconych w całości lub części rat pożyczki – w terminach określonych w umowie – stawały się następnego dnia po upływie terminu zadłużeniem przeterminowanym i wymagalnym (§ 8 ust. 1). W przypadku niespłacenia raty w terminie powód pobierał od kwoty zaległej raty pożyczki odsetki według zmiennej stopy procentowej zadłużenia przeterminowanego (§ 8 ust. 2), która odpowiadała aktualnej wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie wynikającej z powszechnie obowiązujących przepisów prawa i w dniu zawarcia umowy wynoszącej dwukrotność sumy stopy referencyjnej NBP i 5,5 pkt procentowych (§ 8 ust. 3).

Umowa ulegała rozwiązaniu w przypadku wypowiedzenia umowy przez pożyczkobiorcę lub pożyczkodawcę (§ 11 ust. 1 pkt 3). Powód miał prawo wypowiedzieć umowę m.in. w przypadku niedotrzymania przez pożyczkobiorcę warunków określonych w umowie (§ 11 ust. 2 pkt 1). Okres wypowiedzenia miał wynieść 30 dni i był liczony od dnia następnego po dniu odebrania przez pożyczkobiorcę przesyłki poleconej zawierającej wypowiedzenie, nadanej za potwierdzeniem odbioru (§ 11 ust. 3).

(dowód: umowa pożyczki nr (...), k. 6-8v)

Przedmiotowa pożyczka została uruchomiona w dniu 14 września 2018 roku w drodze przelewu na rachunek pozwanego kwoty 58.534 zł.

(dowód: zestawienie operacji, k. 110, potwierdzenie uruchomienia pożyczki, k. 9)

Pozwany spłacał pożyczkę nieregularnie, a ostatnia wpłata na poczet umowy została dokonana w dniu 26 kwietnia 2019 roku.

(dowód: szczegółowe rozliczenie, k. 10, historia operacji, k. 111-111v)

Pismem z dnia 11 lipca 2019 roku powód wezwał pozwanego do zapłaty zaległości wynoszącej na dzień złożenia tego pisma 2.293,93 zł, na co składały się: zaległy kapitał (w tym odsetki skapitalizowane) – 986,44 zł, zaległe odsetki – 1.295,69 zł oraz odsetki od zaległego kapitału i odsetek skapitalizowanych – 11.80 zł, wskazując, że niedokonanie spłaty upoważnia bank do wypowiedzenia umowy. W przedmiotowym piśmie powód poinformował o możliwości złożenia w terminie 14 dni roboczych od daty otrzymania tegoż pisma, wniosku o restrukturyzację zadłużenia (ugodę).

(dowód: monit z dnia 11 lipca 2019r., k. 11)

Pismem z dnia 8 sierpnia 2019 roku powód złożył pozwanemu oświadczenie o wypowiedzeniu przedmiotowej umowy pożyczki, wskazując, że na dzień jego sporządzenia wymagalne zadłużenia wynosiło 2.304,53 zł, w tym zaległy kapitał – 986,44 zł, zaległe odsetki 1.295,69 zł oraz odsetki od zaległego kapitału i odsetek skapitalizowanych – 22,40 zł. Pismo skierowane zostało na adres wskazany w umowie. Przedmiotowe pismo zostało podpisane przez G. R., który był przez powoda umocowany do samodzielnego wypowiadania umów kredytowych. Przesyłka je zawierająca powróciła do nadawcy jako niepodjęta w terminie po dwukrotnym jej awizowaniu w dniach 19 i 27 sierpnia 2019 roku.

(dowód: wypowiedzenie, k. 12 wraz ze zwróconą przesyłką, k. 13-13v, pełnomocnictwo, k. 112)

Pismem z dnia 4 października 2019 roku powód wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 60.743,51 zł, na co składały się: kapitał – 58.135,53 zł, odsetki zapadłe – 2.402,48 zł oraz odsetki karne – 205,50 zł. Zakreślono siedmiodniowy termin na zapłatę od daty doręczenia wezwania. Pismo skierowane zostało na adres wskazany w umowie. Przesyłka je zawierająca powróciła do nadawcy jako niepodjęta w terminie po dwukrotnym jej awizowaniu.

(dowód: wezwanie do zapłaty, k. 14 wraz ze zwróconą przesyłką, k. 15-15v.)

Na dzień złożenia przez powoda oświadczenia o wypowiedzeniu tj. na dzień 8 sierpnia 2019 roku zadłużenie powoda wynosiło 3.761,75 zł. Natomiast, na dzień 4 października 2019 roku tj. na dzień postawienia zobowiązania w stan natychmiastowej wymagalności wynosiło ono 60.484,35 zł, z czego kwota 55.082,82 zł stanowiła kapitał bieżący, kwota 94,97 zł odsetki umowne bieżące, kwota 3.052,50 zł kapitał zaległy, kwota 2.111,62 zł odsetki umowne zaległe, a kwota 142,44 zł odsetki karne. Wedle stanu na dzień 10 kwietnia 2021 roku zadłużenie powoda wynosiło 71.218,52 zł, z czego kwota 10.876,61 zł stanowiła odsetki karne, kwota 2.206,59 zł odsetki umowne zaległe, a kwota 58.135,32 zł zaległy kapitał.

(dowód: pisemna opinia biegłego sądowego do spraw rachunkowości U. A., k. 270-277)

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd zważył, co następuje

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów przedłożonych przez stronę powodową, a także dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu rachunkowości.

W ocenie Sądu nie ma żadnych podstaw do odmiennej oceny wiarygodności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci dokumentów prywatnych aniżeli poprzednio. Przedłożone do akt sprawy dokumenty prywatne są bowiem kompletne i zupełne, nie noszą żadnych śladów przerobienia, podrobienia czy innej ingerencji, a ich pochodzenie, treść, a także zgodność przedstawionych odpisów z oryginałami nie były kwestionowane przez żadną ze stron.

Zważyć należy, iż część dowodów (m.in. historia operacji na rachunku czy też szczegółowe rozliczenie transakcji) została złożona przez powodowy bank w formie wydruku elektronicznego nośnika informacji. W uzasadnieniu wyroku kasatoryjnego Sąd Okręgowy w Gdańsku jednoznacznie stwierdził, że tego typu oświadczenia banku również stanowią dokument w rozumieniu Kodeksu postępowania cywilnego, a niezależnie od tego mogą zostać uznane za wydruk komputerowy, który w świetle art. 309 k.p.c. także stanowi dopuszczalny środek dowodowy w postępowaniu cywilnym. Jeśli zaś chodzi o merytoryczną zawartość przedmiotowych wydruków komputerowych, to nie ma podstaw do stwierdzenia, że przedstawiają one nieprawdziwe dane dotyczące dokonanych przez pożyczkobiorcę wpłat. Natomiast w odniesieniu do zawartego w nich rozliczenia pożyczki, to Sąd dał im wiarę w takim zakresie, w jakim korelują one z niekwestionowaną opinią biegłego sądowego.

Zdaniem Sądu opinia sporządzona przez biegłego U. A. stanowi jak najbardziej przydatny dowód do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Jak wynika z uzasadnienia opinii biegły w sposób krytyczny podszedł do rozliczenia pożyczki przygotowanego przez powoda i zweryfikował je pod kątem zasad rozliczenia zawartych w umowie. Biegły uwzględnił przy tym wszystkie wpłaty dokonane przez pożyczkobiorcę, których daty i wysokość dało się ustalić na podstawie przedstawionych dowodów i zarachował je zgodnie z postanowieniami umowy. Przedstawione przez biegłego rozliczenie nie budzi żadnych zastrzeżeń pod kątem matematycznej poprawności obliczeń, wiedzy powszechnej oraz doświadczenia życiowego. Przedstawiony w opinii tok rozumowania biegłego jest logiczny oraz spójny, a także poparty wyliczeniami ujętymi w formie tabelarycznej. Nadto, należy zauważyć, że żadna ze stron nie wniosła zarzutów do przedstawionego przez biegłego rozliczenia pożyczki.

Podstawę prawną powództwa stanowiły art. 720 k.c. w zw. z art. 3 ustawy z dnia 12 maja 2011r. o kredycie konsumenckim (tekst jednolity Dz.U. z 2022 r. poz. 246, dalej: u.k.k.). W myśl art. 720 § 1 k.c. przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Stosownie zaś do treści art. 3 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255 550 zł albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi, zaś w myśl ust. 2 pkt 1 za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności umowę pożyczki.

Przechodząc do szczegółowych rozważań należy wskazać, że w wyroku kasatoryjnym Sąd Okręgowy w Gdańsku przesądził, iż sposób wypowiedzenia umowy pożyczki był prawidłowy, w szczególności, że powód dochował wymagań przewidzianych w art. 75c Prawa bankowego, jak również że wypowiedzenie zostało złożone przez osobę do tego należycie umocowaną, a także doręczone pozwanemu w sposób prawidłowy. W tym względzie stanowisko Sądu I instancji zostało uznane „ za słuszne i nie wymagającego ponownego przytaczania”. Stosownie do treści art. 386 § 6 k.p.c. Sąd przy ponownym rozpoznawaniu sprawy jest związany powyższą oceną prawną. Jak wskazuje się w orzecznictwie przy ponownym rozpoznaniu sprawy sąd jest związany oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania, w rozumieniu kierunku, w jakim powinno się ono toczyć. Wiążące wytyczne mogą również dotyczyć konieczności przeprowadzenia oceny określonych dowodów (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 lipca 2020 r., I CSK 622/19, D.). Związanie sądu, o jakim mowa w przepisie art. 386 § 6 k.p.c., oznacza m.in. zakaz formułowania przez sąd pierwszej instancji ocen prawnych sprzecznych z wyrażonymi wcześniej w uzasadnieniu sądu drugiej instancji, a nawet zakaz podejmowania jakichkolwiek prób podważania czy kontestowania wiążącej go oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 12 lipca 2018 r., V ACa 747/17, D.). Sąd jest zwolniony z obowiązku uwzględnienia oceny prawnej i wskazań sądu odwoławczego jedynie w trzech przypadkach – po pierwsze, gdy nastąpiła zmiana stanu prawnego (co wynika wprost z art. 386 § 6 zd. 2 k.p.c.); po drugie, gdy wykładnia dokonana przez sąd odwoławczy nie stanowiła logicznej przesłanki pozytywnego lub negatywnego ustosunkowania się do zarzutów apelacyjnych ani do ewentualnych uchybień branych pod rozwagę z urzędu; po trzecie, gdy nastąpiła istotna zmiana okoliczności faktycznych, na podstawie których sąd apelacyjny dokonał poprzednio oceny prawnej (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2019r., I NSK 87/18, Legalis). W niniejszym przypadku nie wystąpiła żadna ze wymienionych powyżej okoliczności. Z tego też względu nie ma potrzeby czynienia jakichkolwiek dalszych ustaleń odnośnie skuteczności wypowiedzenia umowy pożyczki, w tym jego doręczenia w drodze awizo, czy też umocowania pracowników banku do zawarcia umowy i jej wypowiedzenia.

Jedyną kwestią wymagającą rozważenia była zatem wysokość roszczenia. Wobec zaistniałego pomiędzy stronami sporu i wobec kwestionowania przez kuratora pozwanego przedstawionego przez bank rozliczenia pożyczki Sąd z urzędu dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego z zakresu rachunkowości. Zważyć należy, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem o powołaniu biegłego decyduje sąd, biorąc pod uwagę kwestię niezbędności wiadomości specjalnych dla rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Podstawą jurysdykcyjnego uprawnienia, a nie obowiązku sądu, a zatem ocena potrzeby skorzystania z tego uprawnienia stanowi suwerenną decyzję sądu (zob. wyrok SN z dnia 24 października 2002r., I CKN 1466/00, Legalis). W orzecznictwie SN przyjmuje się jednolicie, że sens przepisu art. 278 § 1 k.p.c. wyraża się w nakazie zasięgnięcia opinii biegłego przez sąd wówczas, gdy dla rozstrzygnięcia sporu jest niezbędna wiedza "specjalna", czyli dostępna specjalistom w danej dziedzinie (zob. wyrok SN z dnia 7 kwietnia 2009 r., I UK 302/08, D.; wyrok SN z dnia 3 listopada 2009 r., I UK 138/09, D.). Nie ulega wątpliwości, że rozliczenie pożyczki pieniężnej udzielonej przez instytucję finansową wymaga wiadomości specjalnych z zakresu matematyki finansowej i wykracza poza zakres wiedzy powszechnej, umożliwiającej sądowi samodzielne dokonywanie ustaleń. Nadto, dopuszczając dowód z urzędu Sąd miał na względzie, że obie strony nie są reprezentowane przez zawodowych pełnomocników: po stronie powodowej występuje pracownik banku, a po stronie pozwanej – kurator.

Wyjaśniwszy powyższe, należy przejść do oceny zarzutów strony pozwanej w kontekście opinii biegłego. Podstawowy zarzut strony pozwanej dotyczył nieprawidłowego wyliczenia wysokości odsetek. Wedle obliczeń kuratora prawidłowa wysokość odsetek winna wynosić 10.727,52 zł. W toku sprawy powód przedstawił rozliczenie, zgodnie z treścią którego na dzień 10 października 2024 roku (a więc na datę późniejszą niż data wskazana w pozwie) bankowi przysługują niespłacone odsetki zapadłe w kwocie 2.402,48 zł oraz niespłacone odsetki karne w kwocie 16.620,75 zł. Biegły zweryfikował przedstawione przez powoda rozliczenie. Dokonując rozliczenia biegły pominął kapitalizowanie odsetek, zawieszenie spłaty odsetek oraz kapitału przed wypowiedzeniem umowy, albowiem umowa nie przewidywała możliwości dokonywania tego typu operacji, co należało uznać za słuszne. Biegły również skorygował wysokość rat zgodnie z zasadami matematyki finansowej dotyczącymi wyliczania równych rat kapitałowo – odsetkowych z zachowaniem odpowiednich relacji rozliczania części kapitałowej i odsetkowej, ustalając w ten sposób, że pierwsza rata powinna wynosić 1.116,01 zł, zaś kolejne 741,17 zł, a więc wysokość raty powinna zostać określona na nieznacznie niższym poziomie niż przyjęto w umowie. Jak wyjaśnił powód wyliczył wysokość raty niezgodne z logiką. Biegły uwzględnił również dokonane przez pożyczkobiorcę w okresie od 12 listopada 2018 roku do 26 kwietnia 2019 roku wpłaty tytułem spłaty rat kapitałowo – odsetkowych w łącznej kwocie 3.409,63 zł. Nadto, z treści zestawienia tabelarycznego załączonego do opinii wynika, że biegły uwzględnił także prawidłową stopę procentową odsetek umownych określonych w umowie (8,99 % w stosunku rocznym), a także odsetek od zadłużenia przeterminowanego odpowiadającą aktualnej wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie (przedział 14 % - 11,20 %). Wszelkie wpłaty dokonane przez pożyczkobiorcę zostały przez biegłego rozliczone zgodnie z treścią umowy. Jak bowiem stanowił § 6 ust. 8 wpłaty były zaliczane na poczet należności w następującej kolejności: prowizje i opłaty, odsetki od zadłużenia przeterminowanego, odsetki zaległe, zadłużenie przeterminowane z tytułu pożyczki (kapitał zaległy), odsetki bieżące, zadłużenie z tytułu kwoty pożyczki (kapitał bieżący). Taki też porządek zarachowania wpłat przyjął biegły (vide: s. 274, punkt A, ppkt 3). Powyższe rozliczenie nie budzi zastrzeżeń Sądu, uwzględnia ono bowiem zapisy umowy, wszelkie wykazane wpłaty dokonane przez pożyczkobiorcę, a także nie zawiera żadnych dostrzegalnych omyłek rachunkowych. Zważyć należy, iż również strony nie wskazały żadnych mankamentów przedstawionego przez biegłego rozliczenia.

Z wyliczeń biegłego wynikają następujące wnioski. Po pierwsze, na dzień wypowiedzenia umowy pożyczkobiorca posiadał zadłużenie, które uprawniało bank do rozwiązania umowy. Jak bowiem wskazał biegły na dzień 8 sierpnia 2019 roku zadłużenie powoda wynosiło 3.761,75 zł. Zatem, należało uznać, że powód dochował nie tylko prawidłowej procedury dotyczącej rozwiązania umowy w drodze wypowiedzenia, ale również wykazał, że istniały podstawy do rozwiązania umowy. Po drugie, na podstawie opinii biegłego należało uznać, że roszczenie powoda w przeważającym zakresie było uzasadnione. Biegły bowiem stwierdził, że na dzień 10 kwietnia 2021 roku należny był kapitał w kwocie 58.135,32 zł, zaległe odsetki umowne w kwocie 2.206,59 zł, a także odsetki karne w kwocie 10.876,61 zł. Łącznie zatem powodowi należała się kwota 71.218,52 zł. Zasadniczo nie potwierdziły się zarzuty kuratora dotyczące zawyżenia wysokości odsetek. Na dochodzoną przez bank kwotę składały się zarówno zaległe odsetki umowne (odsetki kapitałowe w rozumieniu art. 359 k.c.), jak też odsetki od zadłużenia przeterminowanego (odsetki za opóźnienie w rozumieniu art. 481 k.c.). Suma ww. odsetek na dzień wskazany w pozwie wynosi 13.083,20 zł.

W związku z powyższym, na podstawie art. 720 k.c. w zw. z art. 3 ustawy z dnia 12 maja 2011r. o kredycie konsumenckim Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 71.218,52 zł. Ponadto, na mocy art. 481 k.p.c. od kwoty kapitału kredytu tj. od kwoty 58.135,32 zł Sąd zasądził odsetki umowne za opóźnienie w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie (art. 481 § 2 1 k.c.) od dnia 10 kwietnia 2021 roku do dnia zapłaty. W opinii (za pozwem) odsetki zostały wyliczone do dnia 9 kwietnia 2021 roku. A zatem niewątpliwie nie naruszono zakazu anatocyzmu.

W pozostałym zakresie, na podstawie ww. przepisów stosowanych a contrario, powództwo podlegało oddaleniu.

Ponadto na mocy art. 100 k.p.c. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 8 ust. 1 i art. 83 i 113 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U.2014.1025 z późn. zm.) rozstrzygnięto o nieopłaconych kosztach sądowych, obciążając nim pozwanego jako przegrywającego proces w przeważającym zakresie. Na zasądzoną kwotę składają się: niepokryta zaliczką część wynagrodzenia kuratora za postępowanie przed Sądem I instancji w wysokości 720 zł oraz za postępowanie apelacyjne w kwocie 1.080 zł, opłata sądowa od apelacji w kwocie 3.574 zł oraz wyłożone ze Skarbu Państwa koszty opinii biegłego z zakresu rachunkowości w kwocie 1.586,37 zł. Łącznie zatem należało ściągnąć od pozwanego kwotę 6.960,37 zł.