Treść orzeczenia
Sygn. akt I C 613/24
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 11 marca 2025 r.
Sąd Rejonowy w T. (...) I Wydział Cywilny w składzie:
Przewodniczący: sędzia Marek Rafałko
Protokolant: Emilia Lipa
po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2025 r. w T. (...) na rozprawie sprawy z powództwa (...) Spółki Akcyjnej wW. przeciwko B. S. o zapłatę oddala powództwo.
Uzasadnienie
Powód (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. wniósł pozew w elektronicznym postępowaniu upominawczym przeciwko B. S. o zapłatę kwoty 696, 45 złotych wraz z należnymi odsetkami i kosztami procesu.
Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 29 maja 2024 roku przedmiotowe postępowanie zostało umorzone. W terminie trzech miesięcy od dnia wydania postępowania o umorzeniu elektronicznego postępowania upominawczego powód wniósł pozew przeciwko pozwanej o to samo roszczenie w trybie art. 505 -193,27 zł tytułem należności głównej za okres 01.08.2023-31.08.2023 z odsetkami ustawowymi za opóźnianie od dnia 16 sierpnia 2023 roku do dnia zapłaty;
-503,18 zł tytułem należności głównej za okres 01.12.2023-31.12.2023 z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 16 grudnia 2023 roku do dnia zapłaty
oraz o zasądzenie od pozwanej kosztów procesu według norm przepisanych.
W uzasadnieniu pozwu wskazano, że powód (...) S.A. z siedzibą w W. posiadając tytuł prawny do nieruchomości (...) w T. (...) wynajmował ją na rzecz pozwanej. Pozwana zobowiązała się uiszczać czynsz, opłaty związane ze świadczeniem przez (...) S.A. usług w zakresie dostawy mediów oraz pokrywać odsetki ustawowe w przypadku nieterminowej płatności. Wobec zaprzestania uiszczania wyżej wskazanych należności strona powodowa skierowała do pozwanej wezwanie do zapłaty ze wskazaniem pełnego zadłużenia. Pomimo wezwania pozwana do dnia dzisiejszego nie uiściła należnej kwoty.
Pozwana złożyła odpowiedź na pozew, w której wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Pozwana w uzasadnieniu wskazała, że nie przeczy temu, iż w 2012 roku zwarła ze stroną powodową umowę najmu, jednak umowa ta zawierała wyłącznie postanowienia kreujące zobowiązania do ponoszenia kosztów dostaw mediów w postaci miesięcznych opłat ryczałtowych. Dotyczy to m.in. opłaty za dostawę ciepłej i zimnej wody, centralnego ogrzewania, wywozu śmieci oraz za szamba. Pozwana zakwestionowała dochodzoną pozwem kwotę, albowiem – jej zdaniem - wymienione w pozwie kwoty nie są należnościami wynikającymi z umowy najmu.
S ąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 23 listopada 2012 roku B. (...) najemczyni-zawarła z (...) Spółką Akcyjną z siedzibą w W. wynajmującym umowę (...), znajdującego się w (...) przy (...) w T. (...) o powierzchni użytkowej 40,44 m (dowód: umowa (...) (...)
B. S. regularnie uiszcza opłaty związane z najmem lokalu mieszkalnego.
(zeznania pozwanej B. (...). 60-60v [00:04:08-00:18:50]; potwierdzenie wpłat-k 67-68]
Pismem z dnia 27 lipca 2023 roku strona pozwana została poinformowana o zmianie wysokości czynszu oraz opłat za media liczonych od 1 sierpnia 2023 roku. Zgodnie z powyższym zawiadomieniem pozwana zobowiązana była do zapłaty 323,52 zł czynszu, 54 zł tytułem opłaty za nieczystości stałe, 42,92 zł za wodę zimną i 82,74 zł tytułem odprowadzania nieczystości płynnych.
(dow ód: zawiadomienie o zmianie opłat z tytułu używania lokalu (...) S.A.-k.14
Pismem z dnia 19 marca 2024 roku wynajmujący wezwał najemcę do zapłaty kwoty 696,45 zł z tytułu zajmowania lokalu mieszkalnego oraz odsetek ustawowych za opóźnienie naliczone od nieregulowanej w terminie należności za okres od 01.08.2023-31.08.2023 i od 01.12.2023-31.12.2023.
(dow ód: przedsądowe wezwanie do zapłaty-k. 9)
S ąd zważył co następuje
Stan faktyczny sprawy Sąd ustalił przede wszystkim na podstawie dokumentów złożonych do akt sprawy, których prawdziwości nie zakwestionowała żadna ze stron, a których wiarygodność nie budziła wątpliwości Sądu. Umowa najmu lokalu, która została zawarta przez obie strony postępowania, jak też potwierdzenia dokonywania przez najemcę wpłat na rzecz wynajmującego, wystawiane przez podmioty trzecie, miały największą moc dowodową, albowiem dokumenty te nie pochodziły wyłącznie od strony wywodzącej dla siebie korzystne skutki prawne.
Ustalając stan faktyczny sprawy Sąd oparł się również na zeznaniach pozwanej, które uznał za w pełni wiarygodne. Zeznania pozwanej były spontaniczne i zachowywały ciąg logiczny. Co więcej, w pełni korelowały z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w sprawie, w szczególności złożonymi przez nią na rozprawie dowodami wpłat należności czynszowych, w tym i za sporny w sprawie okres sierpnia i grudnia 2023 r. (k. 67-68).
Zeznań świadka M. A.Sąd uznał za irrelewantne w kontekście zgłoszonego w sprawie roszczenia.
Stan faktyczny sprawy był częściowo sporny. Strony były zgodne co do tego, że łączy je stosunek najmu lokalu mieszkalnego. Spornym między stronami było natomiast to, czy pozwana zalega wobec powoda z należnościami czynszowymi i czy wskazana w pozwie kwota w istocie stanowi zadłużenie pozwanej.
Art. 659 § 1 k.c. stanowi, że przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz.
Oprócz obowiązku uiszczania czynszu strony mogą w umowie najmu nałożyć na najemcę dalsze obowiązki, np. uiszczanie opłat związanych z korzystaniem z przedmiotu najmu (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w K. z 2 kwietnia 1996 r., sygn. I ACr 133/96).
Proces cywilny jest procesem kontradyktoryjnym, który cechuje się tym, iż co do zasady wykrycie prawdy przez Sąd ogranicza się do przeprowadzenia dowodów zgłoszonych przez strony, bowiem to na nich spoczywa ciężar dowodu (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. I BU 8/10; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 listopada 2010 r., sygn. II CSK 297/10).
Art. 6 k.c. stanowi, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Przepis ten formułuje podstawową zasadę rozkładu ciężaru dowodu w sporze cywilnym. Strona, która podnosi w procesie pewne okoliczności lub fakty, powodujące powstanie określonych skutków prawnych, zobowiązana jest te okoliczności lub fakty przed Sądem udowodnić. Odmienna regulacja powodowałaby bowiem powstanie niedopuszczalnej łatwości wywodzenia skutków prawnych z prostego powołania się na fakt bez potrzeby jego udowodnienia (zob. też T. Sokołowski, Komentarz do art. 6 Kodeksu cywilnego [w:] A. Kidyba (red.), Kodeks cywilny. Komentarz. Tom I. Część ogólna, Lex 2009). Jeżeli stronie nie uda się udowodnić okoliczności lub faktów przez nią powołanych, ponosi ona negatywne skutki procesowe, gdyż Sąd nie będzie opierał się na tych okolicznościach lub faktach w swoim rozstrzygnięciu (zob. też wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 lipca 2010 r., sygn. IV CSK 25/10; wyrok Sądu Apelacyjnego w W. z dnia 8 marca 2011 r., sygn. VI ACa 966/10).
Mając na względzie powyższe Sąd rozpoznający niniejszą sprawę stanął na stanowisku, że w świetle art. 6 k.c. ciężar udowodnienia istnienia oraz wysokości zobowiązania wynikającego z umowy najmu zawartej przez pozwaną z powodem spoczywa na wierzycielu, jako na podmiocie, który z tychże faktów wywodzi skutki prawne (tak też słusznie Sąd Okręgowy wŁ. w wyroku z dnia 19 czerwca 2015 r., sygn. III Ca 467/15). W związku z tym, że strona pozwana zaprzeczyła, ażeby pozostawała w opóźnieniu ze spełnieniem dochodzonego roszczenia, i w konsekwencji zakwestionowała prawidłowość wyliczenia zadłużenia sporządzonego przez powoda, to na powodzie spoczywał ciężar wykazania zasadności roszczenia procesowego. W ocenie Sądu powód obowiązkowi temu nie sprostał.
Z treści zawartej między stronami umowy najmu lokalu mieszkalnego z 23 listopada 2012r. wynika, iż pozwana jako najemca, ma obowiązek uiszczać na rzecz powoda, jako wynajmującego, czynsz oraz wskazane w umowie opłaty związane eksploatacją lokalu do 15 dnia każdego miesiąca z góry. Wysokość czynszu od sierpnia 2023 r. została określona na kwotę 503,18 zł (k. 14).
Wywodząc swoje roszczenie powód stanął na stanowisku, iż pozwana nie uregulował należności czynszowych za sierpień i grudzień 2023 r. Dowodem na to ma być zestawienie rachunkowe powoda, czyli dokument prywatny pochodzący bezpośrednio od podmiotu wywodzącego dla siebie korzystne skutki prawne. Pozwana dowód ten zakwestionowała. Z jej zeznań jednoznacznie wynika, że regularnie uiszcza czynsz na rzecz powoda. Depozycje pozwanej znajdują przy tym potwierdzenie w złożonych przez nią do akt sprawy dowodach wpłat należności czynszowych za wszystkie miesiące 2023 r., w tym również za sporny sierpień i grudzień 2023r.
Powód nie zaoferował żadnego dowodu podważającego prawdziwość twierdzeń pozwanej.
Podsumowując powyższe Sąd uznał, że jeżeli powód wytacza powództwo o zapłatę czynszu za konkretne miesiące w tym wypadku z okres od 01.08.2023-31.08.2023 i od 01.12.2023-31.12.2023. r. (pozew k. 5), a zobowiązany udowadnia, iż w danym terminie dokonywał należnych opłat (dowód zapłaty k. 67), ciężar dowodu wraca na stronę powodową i to powód musi udowodnić, iż po stronie pozwanej istnieje jeszcze inne zadłużenie, na które wpłacane przez niego kwoty zostały zarachowane. To jednak na gruncie niniejszej sprawy nie nastąpiło. Oznacza to, że pozwana skutecznie odparła wytoczone przeciwko niej roszczenie, a powództwo podlegało oddaleniu.
Mając na względzie całokształt poczynionych rozważań, na podstawie art. 659 § 1 k.c. a contrario, Sąd orzekł jak w sentencji.