descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt IC 601/24

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 14 listopada 2025 roku

Sąd Okręgowy w Sieradzu Wydział I Cywilny, w składzie:

Przewodniczący: Sędzia Robert Pabin

Protokolant: Iwona Bartel

Uzasadnienie

W pozwie z dnia 10 stycznia 2024 r. powód R. T. zastępowany przez pełnomocnika adw. I. R. wniósł o zasądzenie od pozwanego (...) Towarzystwa (...) z siedzibą w W. kwoty: 110.000 zł tytułem zadośćuczynienia z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 01 grudnia 2023r. do dnia zapłaty w wysokości równej sumie stopie referencyjnej NBP i 5,5 punktów procentowych w stosunku rocznym.

Uzasadniając swe żądanie powód wskazał, że dochodzona kwota stanowi zadośćuczynienie jakie pozwany winien mu wypłacić (ponad kwotę dotychczas wypłaconą) na podstawie art. 446 § 4 k.c. z tytułu śmierci B. T.– ojca powoda jako następstwa wypadku drogowego z dnia 01 lutego 2022 r., którego sprawca– kierowca pojazdu mechanicznego posiadał zawartą polisę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej z Towarzystwem (...).

W odpowiedzi na pozew (k. 40) (...) Towarzystwo (...) z siedzibą w W. reprezentowane przez r. pr. P. D. wniosło o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie na jego rzecz od przeciwnika zwrotu kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W odniesieniu do zgłoszonego roszczenia pozwany wskazał, że w toku postępowania likwidacyjnego wypłacił powodowi tytułem zadośćuczynienia kwotę 20.000,00 zł, które winno zrekompensować jego krzywdę z tytułu śmierci ojca.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 01 lutego 2022 r. w W. M. H. prowadząc samochód osobowy marki V. (...) o nr rej. (...) nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym i doprowadził do wypadku drogowego w ten sposób, że wbrew zasadom bezpieczeństwa w ruchu drogowym, zbliżając się do wyznaczonego przejścia dla pieszych i skrzyżowania, nie zachował szczególnej ostrożności, nie obserwował prawidłowo przedpola jazdy w wyniku czego przeoczył moment przechodzenia pieszego B. T. przez jezdnię i nie ustąpił mu pierwszeństwa, doprowadzając do potrącenia znajdującego się pieszego na przejściu dla pieszych. W wyniku powyższego zdarzenia B. T. doznał niewydolności krążeniowo-oddechowej spowodowanej wielonarządowymi obrażeniami ciała, w szczególności jamy brzusznej z następowymi masywnymi krwawieniami do jam otrzewnych i miednicy na skutek czego zmarł w tym samym dniu w szpitalu w W.. W dniu 31 stycznia 2023 roku wyrokiem wydanym w sprawie II K 520/22 Sąd Rejonowy w Wieluniu uznał, że winę za spowodowanie wypadku ponosi M. H., wobec którego orzeczono karę jednego roku pozbawienia z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat, orzekając także karę grzywny w wysokości 300 stawek dziennych ustalając jedną stawkę na kwotę 10,00 zł, zaliczając na poczet orzeczonej kary grzywny okres zatrzymania M. H. od dnia 01 lutego 2022 r. godz. 21:50 do dnia 02 lutego 2022 r. do godz. 15:20, orzekając wobec niego ponadto zakaz prowadzenia w strefie ruchu lądowego wszelkich pojazdów mechanicznych- z wyłączeniem pojazdów, do prowadzenia których wymagane jest prawo jazdy kategorii „C” i „C1” na okres jednego roku, a także zasądził od sprawcy wypadku zwrot kosztów procesu w wysokości po 1.344,00 zł na rzecz oskarżycieli posiłkowych A. T. i R. T. tytułem zastępstwa procesowego.

Okoliczności bezsporne – przytoczone w pozwie, którym strona pozwana nie zaprzeczyła i poparte dowodami: wyrok II K 520/22 (k. 13-13v ), opinia sądowo- psychologic zna (k. 98-100 ); zeznania świadka D. T. (R. z dnia 01 października 2 024 r. od min. 00:06:04 do 00:19:55); zeznania świadka A. T. na piśmie (k. 88-92); zeznania powoda R. T. (R. z dnia 01 października 2024 r. od min. 00:20:3 7 do 00:39:29).

Kierujący pojazdem osobowym marki V. (...) M. H. ponosi wyłączną winę za zaistnienie tragicznego w skutkach zdarzenia. Właściciel pojazdu samochodu osobowego V. (...) o nr rej. (...), objęty był obowiązkowym ubezpieczeniem odpowiedzialności cywilnej pojazdów mechanicznych w pozwanym Towarzystwie (...) z siedzibą w W. potwierdzonym polisą nr (...). Pozwany uznał swą odpowiedzialność za wypadek w wyniku, którego B. T. zmarł, a za doznaną krzywdę przez R. T. na jego rzecz wypłacił mu w postępowaniu likwidacyjnym kwotę 20.000 zł tytułem zadośćuczynienia.

Okoliczność bezsporna, pismo pozwanego (k. 32-33).

Śmierć B. T. wpłynęła negatywnie na życie powoda. Zmarły był dla niego nie tylko ojcem ale i najbliższym przyjacielem. Był dla niego wsparciem. Powód zawsze mógł liczyć na pomoc ojca. Nadto powód miał z ojcem wspólne zainteresowania. Oboje pasjonowali się historią i razem podróżowali organizując sobie wycieczki zagraniczne. Powód w dacie śmierci ojca nie mieszkał z rodzicami i tworzył swoja rodzinę z która mieszkał w Z., jednakże wiadomość o śmierci taty silnie nim wstrząsnęła. R. T. z dnia na dzień został pozbawiony wsparcia zmarłego ojca. Po śmierci B. T. powód bardzo źle funkcjonował, nie potrafił poradzić sobie ze śmiercią taty. Powód nie mógł uwierzyć w to, że już go nigdy nie zobaczy. R. T. nie był w stanie rozmawiać, nie potrafił poradzić sobie z przytłaczającymi go emocjami. Nagła śmierć ojca wywoła u powoda reakcję żałoby. W okresie bezpośrednio po śmierci ojca odczuwał on niedowierzanie, tęsknotę, smutek. Emocje te były typowymi dla prawidłowego przebiegu żałoby. Nie wpłynęły one zaburzająco na codzienną aktywność powoda czy jego pozostałe relacje rodzinne. Powód po śmierci ojca wziął dwa tygodnie urlopu w pracy i pomagał w załatwianiu pogrzebu swojej mamie. Po uporządkowaniu spraw związanych ze śmiercią ojca R. T. powrócił do aktywności zawodowej i rodzinnej.

Dowód: opinia sądowo- psychologiczna (k. 98-100); zeznania świadka D. T. (R. z dnia 01 października 2024 r. od min. 00:06:04 do 00:19:55); zeznania świadka A. T. na piśmie (k. 88-92); zeznania powoda R. T. (R. z dnia 01 października 2024 r. od min. 00:20:37 do 00:39:29).

B. T. był sędzią Sądu Okręgowego w Sieradzu w stanie spoczynku. Przez ostatnie lata nie pracował już zawodowo, a cały wolny czas poświęcał rodzinie. Zmarły prowadził zdrowy tryb życia, uprawiał sport, niemal codziennie jeździł na rowerze. B. T. był aktywny, chodził po górach, pływał na basenie a trzy razy w tygodniu chodził na kawę do pobliskiej kawiarni. Ojciec powoda był osobą sprawną i zdrową. Dla powoda jak i pozostałej najbliższej rodziny śmierć ojca była szokiem.

Dowód: zeznania świadka D. T. (R. z dnia 01 października 2024 r. od min. 00:06:04 do 00:19:55); zeznania świadka A. T. na piśmie (k. 88-92); zeznania powoda R. T. (R. z dnia 01 października 2024 r. od min. 00:20:37 do 00:39:29).

Obecnie badanie psychologiczne powoda nie wskazuje na występowanie u niego zaburzeń klinicznych , wynikających ze śmierci ojca , które utrudniałyby mu codzienne funkcjonowanie w rolach rodzinnych czy społecznych. Proces żałoby po przejściu kolejnych etapów u powoda został zakończony, a powód dostosował się do nowej sytuacji. Powód koncentruje swoje myśli wobec spraw bieżących a wspomnienia związane z ojcem pojawiają się okresowo w momentach najbardziej o nim przypominających. Nagła, tragiczna śmierć ojca była dla powoda wydarzeniem trudnym z uwagi na nagłość tego zdarzenia, jednak proces żałoby przebiegał u powoda prawidłowo, w sposób nie zaburzający jego funkcjonowania w jakiejkolwiek ze sfer. W związku z przebiegiem procesu żałoby fizjologicznej powód nie wymagał żadnych oddziaływań terapeutycznych.

Dowód: opinia sądowo- ps ychologiczna (k. 98-100).

W toku postępowania likwidacyjnego zainicjowanego zgłoszeniem szkody pozwany wypłacił powodowi kwotę 20.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia.

Okoliczność bezsporna – przytoczon a w pozwie, którym strona pozwana nie zaprzeczyła i p oparta dowodami: pismo pozwanego (k.32-33).

R. T. ma 45 lat posiada wykształcanie wyższe, a obecnie pracuje w Banku. Powód od dwóch lat jest rozwiedziony i wychowuje z byłą małżonką syna. Powód posiadał silne więzi emocjonalne z ojcem. Do dnia dzisiejszego często odwiedza matkę w domu rodzinnym w W.. Powód dotkliwie przeżył śmierć swojego ojca, do dnia dzisiejszego wspomina tatę i żywi do niego pozytywne uczucia. Za życia ojca R. T. upatrywał w nim nie tylko rodzica ale także przyjaciela. Powód często rozmawiał z tatą, ich wspólną pasją była historia, nadto wspólnie wyjeżdżali na różne wycieczki zagraniczne. Po odejściu ojca powód pogrążył się w żałobie, którą przechodził etapami. Obecnie proces żałoby został u powoda zakończony.

Dowód: opinia sądowo- psychologiczna (k. 98-100) ; zeznania świadka D. T. (R. z dnia 01 października 2024 r. od min. 00:06:04 do 00:19:55); zeznania świadka A. T. na piśmie (k. 88-92); zeznania powoda R. T. (R. z dnia 01 października 2024 r. od min. 00:20:37 do 00:39:29).

Powyższy stan faktyczny częściowo niesporny między stronami, został ustalony w oparciu o zgromadzony w aktach sprawy osobowy i nieosobowy materiał dowodowy. Sąd w całości uznał za wiarygodne dokumenty prywatne a także dokumenty urzędowe. Zdaniem Sądu nie ma dowodów podważających wiarygodność w/w nieosobowych źródeł dowodowych. Ich rzetelność nie budzi zdaniem sądu żadnych wątpliwości, tym bardziej, że strony nie podniosły wobec nich żadnych zarzutów. Sąd w całości dał wiarę dowodom osobowym w postaci zeznań świadków i stron, wobec braku dowodów przeciwnych. Biorąc pod uwagę wynik postępowania w sprawie II K 520/22 oraz stanowisko pozwanego, który nie kwestionował swojej odpowiedzialności gwarancyjnej sąd uznał, że sprawcą wypadku drogowego i winnym śmierci B. T. był M. H.- kierowca pojazdu posiadającego ubezpieczenie OC w pozwanym towarzystwie ubezpieczeń. Pozwany, zarówno w odpowiedzi na pozew jak i w toku postępowania przed sądem nie kwestionował podstaw faktycznych i prawnych swojej odpowiedzialności gwarancyjnej. Nie zgłaszał na te okoliczność żadnych wniosków dowodowych. Co więcej, jej istnienie potwierdził wypłacając na rzecz powoda częściowe zadośćuczynienie. W tym stanie rzeczy sądu uznał te fakty za niesporne.

Jako w pełni prawidłową Sąd uznał w niniejszej sprawie opinię biegłej psycholog. Opinie Sąd uznał za wiarygodną, albowiem jest jasna, wewnętrznie niesprzeczna oraz naukowo i logicznie uzasadniona, a także w pełni koreluje z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Treść opinii sądowo-psychiatrycznej polega także na badaniu powoda, przy czym sporządzono je z uwzględnieniem zasad fachowej wiedzy i doświadczenia. Ponadto biegła szczegółowo wypowiedziała się co do ustalonych kwestii. Należy przy tym stwierdzić, że Sąd nie dostrzegł żadnych czynników osłabiających zaufanie do wiedzy wyżej wymienionego biegłego i jego bezstronności, ani żadnych ważnych względów, które zmuszałyby do dopuszczenia dowodu z opinii innego biegłego.

Sąd zważył co następuje

Powództwo jest zasadne i podlega częściowemu uwzględnieniu.

Zgodnie z treścią art. 822 § 1 k.c. przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się, do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający lub ubezpieczony. Nie ulega wątpliwości, że właściciel samochodu osobowego, którym spowodował wypadek, zawarł z pozwaną firmą ubezpieczeniową obowiązkową umowę odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych zgodnie z wymogami ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczeń Komunikacyjnych (Dz.U.2019.2214tj.). W czasie objętym ochroną ubezpieczeniową ubezpieczony kierowca samochodu, wskutek naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym doprowadził do wypadku drogowego i prowadzonym pojazdem uderzył w poruszającego się prawidłowo na przejściu dla pieszych B. T., wskutek czego pieszy tego samego dnia zmarł w szpitalu.

W tym stanie rzeczy po stronie prowadzącego pojazd mechaniczny powstał obowiązek naprawienia wyrządzonej szkody zgodnie z treścią art. 436 § 1 k.c. w zw. z art. 435 § 1 k.c. Odpowiedzialność sprawcy wypadku opierała się na zasadzie ryzyka i nie była przez pozwanego kwestionowana. W tym stanie rzeczy poszkodowany powód na podstawie art. 446 § 4 k.c. może dochodzić swego roszczenia bezpośrednio od (...) Towarzystwa (...) z siedzibą w W.. Odpowiedzialność pozwanego wobec powoda za skutki wypadku samochodowego spowodowanego przez kierowcę samochodu osobowego marki V. (...) nie budzi wątpliwości i nie była w toku procesu kwestionowana.

Punktem wyjścia dla dalszych rozważań winno być stwierdzenie, iż w sprawie o naprawienie szkody, w sytuacji gdy ścisłe udowodnienie żądania jest niemożliwe lub nader utrudnione, sąd może w wyroku zasądzić odpowiednią sumę według swej oceny opartej na rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy (art. 322 k.p.c.).

Zgodnie z art. 446 § 4 k.c. Sąd może przyznać najbliższym członkom rodziny zmarłego odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Tutejszy Sąd w pełni podziela pogląd wyrażony przez Sąd Apelacyjny w Krakowie wyrażony w uzasadnieniu sprawy I ACa 298/20, że krzywdę doznaną w wyniku śmierci osoby bliskiej bardzo trudno ocenić i wyrazić w formie pieniężnej, a każdy przypadek powinien być traktowany indywidualnie z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy, przy czym ocena ta ma opierać się na kryteriach obiektywnych, a nie na wyłącznie subiektywnych odczuciach pokrzywdzonego. Zadośćuczynienie powinno uwzględniać dramatyzm doznań osoby bliskiej, poczucie osamotnienia i pustki, cierpienia moralne i wstrząs psychiczny wywołany śmiercią osoby najbliższej, rodzaj i intensywność więzi łączącej pokrzywdzonego ze zmarłym, oparcie w innych osobach bliskich, wiek osoby uprawnionej do zadośćuczynienia, stopień w jakim pokrzywdzony będzie umiał się znaleźć w nowej rzeczywistości i zdolności jej zaakceptowania, leczenie doznanej traumy, a także wiek pokrzywdzonego. Zadośćuczynienie nie powinno prowadzić do wzbogacenia pokrzywdzonego. Powinno jednak przedstawiać odczuwalną ekonomicznie wartość, a jego wysokość nie może sprowadzać się do kwoty symbolicznej. Ponadto zadośćuczynienie ma formę jednorazowego świadczenia pieniężnego, które pełni funkcję kompensacyjną. Ustawodawca stanowi, że suma zadośćuczynienia powinna być odpowiednia, co oznacza, że powinna odzwierciedlać w pełni rozmiar doznanej krzywdy, tj. stopień cierpień fizycznych i psychicznych, ich intensywność, czas trwania, nieodwracalność następstw i inne okoliczności, których nie sposób wymienić wyczerpująco. Wysokość zadośćuczynienia powinna być odczuwalna dla poszkodowanego i przynosić mu równowagę emocjonalną, naruszoną przez doznane cierpienia psychiczne.

Zgodnie z akceptowanym powszechnie stanowiskiem doktryny i orzecznictwa pojęcie „najbliższych członków rodziny zmarłego” użyte w powołanym przepisie jest tożsame z tym które zostało użyte w § 3 art. 446 kc. W praktyce zatem do grona w/w osób należą te, których sytuacja życiowa kształtowała się w pewnej zależności od zmarłego oraz istniał faktyczny z nim stosunek bliskości. Uprawnionymi do żądania kompensaty są wyłącznie członkowie rodziny zmarłego, przy czym muszą być to najbliżsi członkowie. Jest to krąg podmiotów węższy niż osoby bliskie, bo ograniczony do członków rodziny. Należy jednak przyjąć, że obejmuje nie tylko małżonka i dzieci zmarłego, ale także innych członków jego rodziny, a więc krewnych, powinowatych lub osoby niepowiązane formalnymi stosunkami prawnorodzinnymi (np. konkubent, jego dziecko), jeżeli zmarły pozostawał z nimi faktycznie w szczególnej bliskości powodowanej bardzo silną więzią uczuciową. O tym, kto jest najbliższym członkiem rodziny decyduje zatem faktyczny układ stosunków pomiędzy określonymi osobami, a nie formalna kolejność pokrewieństwa wynikająca w szczególności z przepisów kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, czy ewentualnie z powinowactwa. Aby ustalić, czy występujący o zadośćuczynienie jest najbliższym członkiem rodziny nieżyjącego sąd powinien stwierdzić, czy istniała silna i pozytywna więź emocjonalna pomiędzy dochodzącym tego roszczenia a zmarłym (vide: Wyrok SN z dnia 3 czerwca 2011roku w sprawie sygn. akt. III CSK 279/10 publ. LEX nr 898254). W obowiązującym stanie prawnym, definiując pojęcie "rodziny" które nie zostało legalnie zdefiniowane w Kodeksie cywilnym bądź w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym można - jak trafnie wskazuje się w piśmiennictwie - użyć następujących kryteriów: pokrewieństwo, małżeństwo, przysposobienie, powinowactwo, rodzina zastępcza i pozostawanie we wspólnym gospodarstwie domowym. Można zatem, na potrzeby art. 446 kc zaaprobować definicję, zgodnie z którą rodzina to najmniejsza grupa społeczna, powiązana poczuciem bliskości i wspólności, osobistej i gospodarczej, wynikającej nie tylko z pokrewieństwa (vide: Wyrok SN z dnia 13 kwietnia 2005 roku w sprawie IV CK 648/04 publ. OSNC 2006/3/54).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że R. T. bez wątpienia zaliczał się do kręgu najbliższych członków rodziny zmarłego B. T. w rozumieniu art. 446 § 4 kc. W ocenie sądu częstotliwość kontaktów pomiędzy powodem a zmarłym oraz ich charakter i intensywność świadczą o tym, że pomiędzy w/w osobami istniała silna i pozytywna wieź emocjonalna. O charakterze tej więzi świadczą również następstwa jakie w życiu powoda wywarła śmierć ojca. Zdaniem sądu, śmierć B. T. wpłynęła bardzo negatywnie na sferę emocjonalną powoda. Było to dla niego wydarzenie wysoce traumatyzujące, na które zareagowała objawami depresyjnymi nie wymagającymi jednak leczenia psychiatrycznego. Choć śmierć matki czy ojca to naturalna kolej rzeczy to żaden człowiek nie chciałby zmierzyć się z tak trudnym doświadczeniem, jakie spotkało powoda. Jego ojciec w chwili śmierci był osobą zdrową w pełni sprawną, pełnił rolę głowy rodziny. Dbał o swoją żonę i dzieci, był dla nich przyjacielem i wsparciem zarówno psychicznym jak i finansowym. Powód i zmarły ojciec utrzymywali ze sobą stałą i pozytywną więź rodzinną i emocjonalną. Często kontaktowali się ze sobą i odwiedzali spędzając wspólnie czas. Dzielili te same pasje prowadząc rozmowy o historii i uczestnicząc w zagranicznych wycieczkach. W reakcji na śmierć ojca u powoda wystąpiły płaczliwość i apatia, które utrudniały codzienne funkcjonowanie. Do chwili obecnej powód nie może pogodzić się ze stratą ojca, myśląc jak jego życie by się potoczyło gdyby tata żył.

Z tego powodu w ocenie Sądu, odpowiednią kwotą zadośćuczynienia kompensującą powodowi wcześniejszą stratę ojca winna być suma 100.000 zł. Należy zauważyć, że zmarły był osobą zdrową w pełni sił, która utrzymywała całe gospodarstwo domowe. Śmierć zdrowego, choć wiekowego, mężczyzny jest zdarzeniem nieoczekiwanym przez najbliższych członków rodziny. B. T. nie był osobą cierpiącą na schorzenia, które w normalnych okolicznościach groziłyby mu zgonem nawet uwzględniając jego podeszły wiek. Dlatego też należne powodowi zadośćuczynienie z tytułu utraty ojca z przyczyn innych aniżeli naturalne, nie może oscylować w tych samych granicach co zadośćuczynienie za śmierć osoby wiekowej i schorowanej, której śmierci najbliższa rodzina powinna się spodziewać.

Jednocześnie sąd miał na uwadze okoliczność, iż śmierć ojca powoda była nagła i niespodziewana co czyni, że dla powoda była jeszcze bardziej dotkliwa. W sprawach dotyczących zadośćuczynienia na rzecz dzieci po śmierci rodziców należy wziąć pod uwagę w szczególności okoliczności związane z pozbawieniem dziecka troski i opieki nad nim, a także i jego pomocy w przyszłym wychowaniu potomstwa, poczucie osamotnienia i trudności życiowe wynikające z osierocenia. Nie można zapominać także o uczuciu cierpienia i zachwianie poczucia bezpieczeństwa, perspektywy życia bez wsparcia ojca.

Należy podkreślić, że w przypadku szkody niemajątkowej, jej rozmiar należy oceniać przede wszystkim według stanu istniejącego w okresie bliskim jej zaistnienia a nie orzekania. Rozmiar krzywdy oraz intensywność jej przeżywania ma bowiem charakter dynamiczny i z reguły wraz z upływem czasu słabnie. Tym niemniej, upływ czasu nie może w sposób decydujący wpływać na ustalenie rozmiaru krzywdy a tym samym na wysokość zadośćuczynienia mającego w założeniu zrekompensować negatywne przeżycia emocjonalne poszkodowanego. Przyjęcie odmiennego zapatrywania prowadziłoby do nieuzasadnionego pozbawienia pokrzywdzonego prawa do zadośćuczynienia, w sytuacji gdy ze względu na upływ czasu negatywne emocjonalne skutki krzywdy doznanej w przeszłości, w chwili dokonywania tej oceny (orzekania) nie występują już wcale lub są zdecydowanie mniejsze aniżeli wcześniej. Co więcej, zasada zgodnie z którą o wysokości zadośćuczynienia powinien decydować przede wszystkim rozmiar krzywdy istniejący w chwili orzekania, premiowałaby w sposób całkowicie sprzeczny z zasadami współżycia społecznego i poczuciem sprawiedliwości zwłokę podmiotów odpowiedzialnych do naprawienia krzywdy w wypłacie pełnego zadośćuczynienia. Jako sytuację sprzeczną z elementarnym poczuciem sprawiedliwości a także z obowiązkiem naprawienia szkody wynikającej ze zwłoki (art. 477 § 1 kc) należałoby bowiem ocenić sytuację w której dłużnik odniósłby kosztem wierzyciela korzyść w skutek zawinionego opóźnienia w spełnieniu świadczenia odszkodowawczego.

Mając powyższe na uwadze sąd częściowo uwzględnił powództwo i zasądził od pozwanego na rzecz powoda tytułem zadośćuczynienia za śmierć ojca kwotę 80.000 zł przy uwzględnieniu kwoty wypłaconej powodowi przez pozwanego w postępowaniu likwidacyjnym tj. 20.000 zł i przyjęciu, że odpowiednią kwotą zadośćuczynienia powinna być suma 100.000 zł.

Na podstawie art. 481 § 1 k.c. Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda, ustawowe odsetki od kwoty 80.000 zł od dnia 01 grudnia 2023 r. do dnia zapłaty. Zdaniem Sądu ubezpieczyciel w dacie odpowiedzi na zgłoszone roszczenie tj. w dniu 29 listopada 2023r. (k.32) był w posiadaniu wszystkich niezbędnych informacji wystarczających do podjęcia decyzji o wypłacie żądanych kwot. Szkoda została bowiem ubezpieczycielowi zgłoszona w dniu 14 lipca 2023r. (k.14) w sytuacji gdy wina sprawy wypadku była już prawomocnie przesądzona wyrokiem karnym. Dlatego od dnia upływu 30 dniowego terminu liczonego od dnia zgłoszenia szkody pozwany pozostaje w opóźnieniu ze spełnieniem świadczenia pieniężnego. Powód wniósł o zasądzenie odsetek od dnia 1 grudnia 2023 r. a Sąd z mocy art. 321 § 1 kpc pozostawał związany tak sformułowanym żądaniem.

W pozostałym zakresie Sąd oddalił powództwo o czym orzekł jak w punkcie 2 wyroku.

O kosztach procesu Sąd orzekł w pkt. 3 na podstawie art. 100 k.p.c. Powód wygrał sprawę w 72% ((80.000 x 100%) : 110.00 zł /WPS k.3/)). W konsekwencji powinien pokryć 28 % kosztów procesu poniesionych przez strony. Koszty powoda to 11.917 zł w tym 5.500 zł opłata od pozwu, 17 zł opłata od pełnomocnictwa, 1.000 zł zaliczka na koszt opinii biegłego (k.102), koszty zastępstwa prawnego obliczone od ustalonej przez sąd wartości przedmiotu sporu - 5.400 zł na podstawie § 2 pkt 6 w zw. z § 19 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. Koszty strony pozwanej to 5.417 zł w tym 17 zł opłata od pełnomocnictwa, oraz koszty zastępstwa prawnego obliczone od ustalonej przez sąd wartości przedmiotu sporu – 5.400 zł § 2 pkt 6 w zw. z § 19 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Łączne koszty procesu to 17.334 zł (11.917 zł + 5.417 zł) z czego 28 % to kwota 4.853 zł – przypadająca na powoda. W tym stanie rzeczy pozwany zobowiązany jest zwrócić stronie powodowej część kosztów procesu w kwocie 7064 zł (11.917 zł – 4.853 zł). Ponadto stosownie do art. 98 § 1 1 k.p.c. Sąd zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie, za czas od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

O kosztach sądowych należnych Skarbowi Państwa tymczasowo pokrytych z sum budżetowych, na które złożył się wydatki na opinię biegłego w kwocie 698,53 zł (k.102) Sąd orzekł na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005r o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (u.k.s.c.), obciążając nimi strony proporcjonalnie do wyniku sporu (art. 100 kpc). Powód zobowiązany został więc do zapłaty na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Sieradzu kwoty 195 zł (698,53 zł x 28%) z uwzględnieniem brzmienia art. 113 ust. 2 pkt 1 u.k.s.c, a pozwany do zapłaty pozostałej części kosztów tj. 503,53 zł (698,53 zł – 195 zł).