descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt I C 566/23

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 4 sierpnia 2026 r.

Sąd Rejonowy w Ciechanowie I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący: sędzia Lidia Grzelak

Protokolant st. sekr. sąd. Edyta Wojciechowska

Uzasadnienie

Powód K. L. (1) w dniu 17 listopada 2023 r. ( data stempla operatora pocztowego ) wniósł do Sądu Rejonowego w Ciechanowie pozew przeciwko Towarzystwu (...) S.A. w I., żądając zasądzenia na swoją rzecz kwoty 8073,24 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 12 maja 2023 r. do dnia zapłaty oraz zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Podstawą żądania powoda jest odszkodowanie za szkodę w pojeździe marki V. (...) nr rej. (...). Powód jest nabywcą wierzytelności z tego tytułu od poszkodowanego S. S. (1).

Pozwany Towarzystwo Ubezpieczeń (...) S.A. w I. w odpowiedzi na pozew wnosił o oddalenie powództwa. Wnosił ponadto o zasądzenie na swoją rzecz od powoda K. L. (1) zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu odpowiedzi na pozew pozwany wskazywał, że odszkodowanie zostało wypłacone przez ubezpieczyciela. Podkreślił, że powód nie wykazał, aby przyznane odszkodowanie nie wyrównało szkody w majątku poszkodowanego. Ponadto podnosił zarzut braku legitymacji czynnej po stronie powodowej.

W toku sprawy strony podtrzymywały swoje dotychczasowe stanowiska.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 9 kwietnia 2023 r. w B. przy ul. (...) doszło do zdarzenia drogowego, w którym uszkodzeniu uległ pojazd marki V. (...) numerze rejestracyjnym (...) należący do S. S. (1). Sprawca kolizji kierujący pojazdem marki V. o numerze rejestracyjnym (...) posiadał ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej dla posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem posiadanego pojazdu w Towarzystwie (...) S.A. w I. ( bezsporne ).

Szkoda została zgłoszona ubezpieczycielowi w dniu 11 kwietnia 2023 r. i została zarejestrowana pod nr (...) ( bezsporne ).

Decyzją z dnia 16 maja 2023 r. Towarzystwo (...) S.A. w I. przyznało poszkodowanemu odszkodowanie w wysokości 6477,22 zł. Ustalone odszkodowanie zostało oparte o sporządzony kosztorys naprawy. Zaproponowano także poszkodowanemu skorzystanie z usług sieci naprawczych współpracujących z ubezpieczycielem ( decyzja k. 20, kalkulacja naprawy k. 14-19 ).

W dniu 1 czerwca 2023 r. S. S. (1) reprezentowany przez K. L. (2) Firma (...) Biuro (...) Szkód Komunikacyjnych złożył odwołanie od decyzji ubezpieczyciela wraz z wezwaniem do zapłaty kwoty 11155,49 zł z tytułu poniesionej w dniu 9 kwietnia 2023 r. szkody. Na wysokość żądanego odszkodowania składały się kwoty: (...),49 zł tytułem dopłaty odszkodowania za samochód oraz 400,00 zł tytułem kosztu wykonania ekspertyzy. W uzasadnieniu reklamacji poszkodowany wskazał, ze wypłacona kwota odszkodowania jest rażąco zaniżona. Przede wszystkim kwestionował wysokość stawki za roboczogodzinę prac ( odwołanie od decyzji ubezpieczyciela k. 42-46, pełnomocnictwo k. 47 ).

Decyzją z dnia 9 czerwca 2023 r. Towarzystwo (...) S.A. w I. przyznało poszkodowanemu dopłatę do dotychczas przyznanego odszkodowania w wysokości 3082,25 zł. Pełna kwota odszkodowania wyniosła 9159,47 zł. Przyznana dopłata do dotychczas przyznanego odszkodowania została ustalona na podstawie weryfikacji przedstawionego kosztorysu, uwzględniającej rynkową wartość usług i nowych części zamiennych z dnia ustalenia odszkodowania ( decyzja o przyznaniu dopłaty do odszkodowania k. 48-49 ).

W dniu 29 sierpnia 2023 r. poszkodowany S. S. (1) zawarł z K. L. (1) prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą (...) K. L. (1) umowę przelewu wierzytelności. Na mocy przedmiotowej umowy S. S. (1) przeniósł na rzecz K. L. (1) prowadzącego działalność gospodarczą pod (...) K. L. (1) wierzytelność z tytułu odszkodowania należnego w związku ze szkodą komunikacyjną z polisy OC sprawcy powstałą w pojeździe marki V. (...) o numerze rejestracyjnym (...) likwidowaną przez Towarzystwo (...) Spółka Akcyjna w I. ( umowa przelewu wierzytelności k. 54-55, aneks do umowy przelewu wierzytelności z dnia 12 marca 2024 r. k. 330 ).

W dniu 3 października 2023 r. K. L. (1) prowadzący działalność gospodarczą pod firmą (...) (...) złożył reklamację od decyzji ubezpieczyciela wraz z wezwaniem do zapłaty kwoty 8073,24 zł z tytułu poniesionej w dniu 9 kwietnia 2023 r. szkody. Jednocześnie zawiadomił ubezpieczyciela o przelewie wierzytelności. Wskazał, że kwestionuje wyliczoną przez ubezpieczyciela wysokość szkody w kwocie 9159,47 zł ( reklamacja k. 51 ).

K. L. (1) zlecił wykonanie wyceny rzeczoznawcy samochodowemu L. L., który ocenił, że koszt naprawy przywracający pojazd do stanu sprzed szkody wynieść powinien 17232,71 zł. Wartość rynkowa przedmiotowego pojazdu na dzień 15 kwietnia 2023 r. oszacowana została na kwotę 29500,000 zł ( ekspertyza k. 21-25, kalkulacja naprawy k. 26-41 ).

Pismem z dnia 31 października 2023 r. Towarzystwo (...) Spółka Akcyjna w I. odmówiło uwzględnienia reklamacji z dnia 3 października 2023 r. Ubezpieczyciel wskazał, że pojazd po szkodzie przeszedł badania techniczne, zatem należy uznać że został naprawiony, a następnie sprzedany. Brak jest podstaw do rozliczenia szkody w oparciu o hipotetyczne koszty naprawy ( decyzja odmowna k. 53 ).

Pojazd nie został naprawiony przez poszkodowanego S. S. (1). Został sprzedany w dniu 5 czerwca 2023 r. w stanie uszkodzonym za kwotę 10000,00 zł. W momencie sprzedaży pojazd był jezdny, uszkodzony w nim był przedni zderzak i uszczypana lewa lampa, nie działała klimatyzacja. Nabywca pojazdu O. S. samodzielnie naprawił usterki w pojeździe i sprzedał go za kwotę (...),00 zł L. C. w dniu 27 września 2023 r. ( umowa sprzedaży pojazdu k. 429, zeznania świadków S. S. (1) k. 452, O. S. k. 452-453, S. S. (2) k. 453 ).

Wartość pojazdu marki V. (...) o numerze rejestracyjnym (...) na dzień szkody tj. 9 kwietnia 2023 r. w stanie nieuszkodzonym wynosi 29000,00 zł, natomiast w stanie uszkodzonym 20900,00 zł. Koszty naprawy uszkodzonego pojazdu – 18047,88 zł. Nie przekraczają one wartości pojazdu, zatem nie zachodzi szkoda całkowita. Różnica wartości pojazdu przed i po szkodzie wynosi 8400,00 zł ( opinia biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej oraz wyceny wartości i kosztów napraw pojazdów samochodowych I. S. wraz z kalkulacją naprawy k. 332-363, 397-404, 458-461, k. 569-581 ).

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zebranych w sprawie dowodów, a w szczególności akt szkody ( k. 101-315 ), zeznań świadków S. S. (1) ( k. 452 ), S. S. (2) ( k. 453 ), O. S. ( k. 452-453 ), decyzji o przyznaniu odszkodowania k. 20, kalkulacji naprawy k. 14-19, decyzji o dopłacie do odszkodowania ( k. 48-49 ), reklamacji wraz z wezwaniem do zapłaty ( k. 50-52 ), decyzji odmownej ubezpieczyciela ( k. 53 ), umowy przelewu wierzytelności ( k. 54-55 ), aneksu do umowy cesji ( k. 330 ), prywatnej ekspertyzy ( k. 21-25 ), prywatnej kalkulacji naprawy ( k. 26-41 ) opinii głównej i opinii uzupełaniających biegłego sądowego I. S. ( k. 332-363, 397-404, 458-467. 569-581 ), umowy sprzedaży pojazdu ( k. 429 ).

Okoliczności związane przebiegiem zdarzenia drogowego i zakresem uszkodzeń w pojeździe S. S. (1) oraz odpowiedzialność Towarzystwa (...) Spółka Akcyjna w I. za szkody powstałe w pojeździe, a będące wynikiem zdarzenia drogowego z dnia 9 kwietnia 2023 r. oraz wysokość uznanej i wypłaconej kwoty odszkodowania nie były sporne. Wynikają wprost z akt szkody i niespornych twierdzeń stron.

Wysokość hipotetycznych kosztów naprawy uszkodzeń samochodu osobowego marki V. (...) o numerze rejestracyjnym (...) będących skutkiem zdarzenia drogowego z dnia 9 kwietnia 2023 r., a także wartość pojazdu w stanie uszkodzonym i nieuszkodzonym, Sąd ustalił na podstawie opinii biegłego sądowego I. S.. Strony nie składały zastrzeżeń do ostatecznych wniosków zawartych w opinii, Sąd uznał że została ona sporządzona w sposób rzetelny, fachowy i zgodnie z posiadają przez biegłego wiedzą i doświadczeniem. Biegły sądowy sporządził opinię, wykorzystując zebrany materiał dowodowy oraz własną wiedzę. Niewątpliwie opinia stanowi tylko pomoc dla sądu i - jak wielokrotnie było wyjaśniane w orzecznictwie i doktrynie - nie może zastąpić ani ustaleń faktycznych ani decydować o spełnieniu przesłanek prawnych. Zadaniem biegłego zasadniczo nie jest poszukiwanie dowodów i okoliczności mających uzasadniać argumentację stron procesu, lecz dokonanie oceny przedstawionego materiału z perspektywy posiadanej wiedzy naukowej, technicznej lub branżowej i przedstawienie sądowi danych ( wniosków ) umożliwiających poczynienie właściwych ustaleń faktycznych i właściwą ocenę prawną znaczenia zdarzeń, z których strony wywodzą swoje racje. Opinia biegłego, zgodnie z art. 278 kpc, służy stworzeniu sądowi możliwość prawidłowej oceny materiału procesowego w wypadkach, kiedy ocena ta wymaga wiadomości specjalnych tj. wiedzy wykraczającej poza objętą zakresem wiedzy powszechnej.

Wskazać należy, że poszkodowany S. S. (1) nie dokonał naprawy uszkodzonego pojazdu i sprzedał go w stanie uszkodzonym za kwotę 10000,00 zł, a zatem znacznie poniżej wartości tego pojazdu w stanie uszkodzonym.

Sąd zważył, co następuje

W ocenie Sądu, roszczenie powoda K. L. (1) nie zasługuje na uwzględnienie, a zatem podlega oddaleniu w całości.

Powód K. L. (1) dochodzi swego roszczenia na zasadach ogólnych, wynikających z art. 361 - 363 kc. Szkoda objęta odpowiedzialnością ubezpieczyciela podlega bowiem naprawieniu właśnie według tych ogólnych zasad. Wynika to z treści art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, zgodnie z którym z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia. Zgodnie zaś z art. 36 ust. 1 cyt. ustawy odszkodowanie ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem mechanicznym, najwyżej jednak do ustalonej w umowie ubezpieczenia sumy gwarancyjnej.

Z powyższego wynika, że dla oceny roszczeń odszkodowawczych powoda z tytułu uszkodzenia jego pojazdu, należało określić - według ogólnych zasad prawa cywilnego - do jakich świadczeń byłby zobowiązany posiadacz lub kierowca samochodu, z którego winy nastąpiła kolizja. W niniejszej sprawie, z uwagi na fakt, że odpowiedzialność sprawcy kolizji nie była kwestionowana, należało rozstrzygnąć jedynie zakres odpowiedzialności pozwanego, w ramach jego odpowiedzialności gwarancyjnej wynikającej z umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody.

W myśl art. 363 § 1 kc, naprawienie szkody powinno nastąpić według wyboru poszkodowanego: bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej.

W ramach postępowania prowadzonego w zakresie likwidacji szkody zakład ubezpieczeń, ustalił, że ogólna wartość odszkodowania wynieść powinna 9159,47 zł. Taką też kwotę wypłacono poszkodowanemu. Poszkodowany nie zgadzał się z ustaloną w ten sposób wysokością odszkodowania. Wskazywał, że ubezpieczyciel zaniżył rzeczywistą wysokość poniesionej szkody, gdyż zastosował nierealne stawki zakupu towarów i usług niezbędnych do naprawienia szkody w pojeździe, ale przede wszystkim kwestionował ustaloną przez ubezpieczyciela stawkę za roboczogodzinę prac.

Zgodnie z powszechnie przyjętym poglądem, szkodą jest uszczerbek, jakiego doznała określona osoba w swych dobrach lub interesach. W efekcie owo naprawienie szkody ma zmierzać do odwrócenia w dobrach poszkodowanego skutków zdarzenia wyrządzającego mu szkodę i przywrócenia - w znaczeniu prawnym - stanu, jaki by istniał gdyby owo zdarzenie nie nastąpiło ( por. Kodeks Cywilny Tom I „Komentarz do artykułów 1 – 534” pod redakcją prof. E. Gniewka C.H. BECK Warszawa 2004, str. 838 ). Przenosząc te uwagi na grunt niniejszej sprawy, trzeba opowiedzieć się za takim sposobem ustalenia odszkodowania, które zapewni poszkodowanemu uzyskanie świadczenia umożliwiającego przywrócenie uszkodzonego samochodu do stanu sprzed wypadku. Dopiero wówczas dojdzie do pełnego odwrócenia skutków kolizji, za którą odpowiada ubezpieczyciel w ramach swej odpowiedzialności gwarancyjnej.

Skoro szkoda w tym wypadku polegała na uszkodzeniach samochodu, awarii pewnych elementów, to siłą rzeczy naprawienie szkody musi doprowadzić do usunięcia tych uszkodzeń i naprawienia lub wymiany zepsutych elementów i urządzeń. W niniejszej sprawie poszkodowany nie zdecydował się na naprawę pojazdu, lecz na sprzedaż auta w stanie uszkodzonym. Ubezpieczyciel oszacował, że uzasadniony koszt naprawy pojazdu przywracający samochód do stanu sprzed szkody wynieść powinien 9159,47 zł. Biegły sądowy sporządzający opinię i opinie uzupełniające ustalił ostatecznie, że koszt naprawy pojazdu do stanu sprzed szkody wynosi 18047,88 zł, natomiast wartość pojazdu w stanie nieuszkodzonym – 29300,00 zł, zaś w stanie uszkodzonym w wyniku zdarzenia drogowego z dnia 9 kwietnia 2023 r. – 20900,00 zł.

Sąd podziela pogląd wyrażony w uchwale składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z 11 września 2024 r. wydana w sprawie III CZP 65/23, że jeżeli naprawa pojazdu przez poszkodowanego stała się niemożliwa, w szczególności w razie zbycia lub naprawienia pojazdu, nie jest uzasadnione ustalenie wysokości odszkodowania z ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych jako równowartości hipotetycznych kosztów naprawy. Uchwała ta została podjęta na skutek wniosku Rzecznika Finansowego wobec pojawiających się rozbieżności w orzecznictwie sądów powszechnych, jak i Sądu Najwyższego. W dotychczasowym orzecznictwie Sądu Najwyższego dominowało stanowisko, zgodnie z którym powstanie roszczenia z tytułu kosztów przywrócenia uszkodzonego pojazdu do stanu pierwotnego, a tym samym zakres odszkodowania, nie zależą od tego, czy poszkodowany dokonał restytucji i czy w ogóle ma taki zamiar oraz, czy sprzedał pojazd uszkodzony lub po naprawie. Przyjmowano, że należne odszkodowanie powinno odpowiadać niezbędnym i ekonomicznie uzasadnionym kosztom naprawy. Przeciwny nurt, zgodny z przywołaną wyżej uchwałą, kwestionujący możliwość ustalania odszkodowania na podstawie hipotetycznych kosztów naprawy, zainicjowało postanowienie Sądu Najwyższego z 17 lipca 2020 r. w sprawie V (...) 43/19. Nie ulega wątpliwości, że od chwili powstania szkody do momentu jej naprawienia zmianie może uleć postać i wielkość doznanego uszczerbku. Zgodnie z zasadą kompensacji szkody odszkodowanie nie może przerastać wielkości szkody. Ustalając wysokość szkody, w celu określenia adekwatnego odszkodowania, należy uwzględniać stan rzeczy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy ( art. 316 kpc ). Faktem istotnym jest, czy w chwili orzekania przywrócenie stanu poprzedniego jest w ogóle możliwe ( wyłączają je m.in. naprawa pojazdu albo jego zbycie ). W sytuacji, w której poszkodowany dokonał już naprawy pojazdu, wysokość szkody jest już w zasadzie znana i wyraża się w kosztach, jakie poszkodowany poniósł na dokonanie naprawy oraz dodatkowo ewentualnej utracie wartości rynkowej pojazdu po naprawie. Wykazanie szkody w takiej sytuacji także nie powinno nastręczać poszkodowanemu nadmiernych trudności, gdyż często ogranicza się do przedstawienia dokumentów wskazujących na poniesione koszty lub dowodzących ceny sprzedaży. Ustalając rozmiar szkody, należy zatem wziąć pod uwagę wszelkie następstwa zdarzenia szkodzącego dla majątku poszkodowanego oraz uwzględnić dynamiczny charakter szkody. Sąd Najwyższy wskazał, że wypłata odszkodowania w kwocie przekraczającej wartość środków faktycznie wydatkowanych na naprawę pojazdu prowadziłaby do niesłusznego wzbogacenia poszkodowanego. Dlatego skuteczne żądanie zapłaty odszkodowania obliczonego jak równowartość nieponiesionych kosztów przyszłej naprawy pojazdu jest wykluczone, gdy naprawa jest już niemożliwa, co ma miejsce np. w razie zbycia pojazdu w stanie uszkodzonym lub jego uprzedniego naprawienia.

W związku z powyższym, w ocenie sądu, powództwo nie powinno zostać uwzględnione, wobec czego podlega oddaleniu w całości. Sąd przyjął, mając na uwadze powyższe orzecznictwo Sądu Najwyższego, wysokość należnego odszkodowania powinna zostać wyliczona metodą dyferencyjną. Jest to sposób ustalania wysokości szkody doznanej na skutek zdarzenia powodującego szkodę, który uwzględnia faktyczne koszty poniesione przez poszkodowanego lub rzeczywisty uszczerbek w majątku. Stosowana jest ona głównie w dwóch sytuacjach: gdy poszkodowany sprzedał uszkodzony pojazd oraz gdy poszkodowany faktycznie naprawił uszkodzony pojazd. W niniejszej sprawie zachodzi ten pierwszy przypadek, gdyż poszkodowany S. S. (1) sprzedał pojazd w stanie uszkodzonym, nie naprawiając go. W takim przypadku szkodą będzie różnica między wartością pojazdu przed szkodą, a ceną uzyskaną ze sprzedaży uszkodzonego pojazdu. W niniejszej sprawie poszkodowany twierdził, że sprzedał uszkodzony pojazd za kwotę 10000,00 zł, na potwierdzenie tego faktu do akt niniejszej sprawy przedłożona została umowa sprzedaży pojazdu. Jednakże należy wskazać, że to w gestii poszkodowanego leżało, aby ustalić rzeczywistą wartość pojazdu ( w stanie uszkodzonym ) w momencie jego sprzedaży. Mając na uwadze wyliczenia dokonane przez biegłego sądowego specjalizującego się w technice samochodowej, należy stwierdzić, że samochód został sprzedany po cenie rażąco zaniżonej, nieadekwatnej do faktycznej wartości pojazdu, cenie dwukrotnie niższej niż wartość pojazdu w stanie uszkodzonym. Wobec czego, Sąd przy ustalaniu wysokości szkody oparł się na dołączonych do akt niniejszej sprawy opiniach biegłego sądowego I. S., w szczególności na ostatecznej opinii, w której wartość pojazdu w stanie nieuszkodzonym wyliczona została na kwotę 29300,00 zł, natomiast w stanie uszkodzonym na kwotę 20900,00 zł. Zgodnie z podejściem dyferencyjnym szkoda w niniejszej sprawie stanowiła będzie różnicę między wartością pojazdu przed szkodą, a po szkodzie. Różnica w niniejszej sprawie wynosiła będzie 8400,00 zł ( 29300,00 zł – 20900,00 zł ). W toku postępowania likwidacyjnego poszkodowanemu wypłacona została kwota 9159,47 zł, a więc zdecydowania przewyższająca wysokość szkody ustaloną przez Sąd przy zastosowaniu metody dyferencyjnej. Podkreślić należy również, że okoliczność sprzedaży pojazdu w stanie uszkodzonym za kwotę 10000,00 zł przez S. S. (1), nie ma – zdaniem Sądu – istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia. Jedną z zasad postępowania odszkodowawczego jest zasada minimalizacji szkody obciążająca poszkodowanego. Poszkodowany powinien zatem podejmując decyzję o sprzedaży pojazdu w stanie uszkodzonym sprzedać go za jak najbardziej korzystną cenę, a nie znacznie taniej niż wartość pojazdu w stanie uszkodzonym.

Tym samym, Sąd w pkt I oddalił powództwo w całości.

O zwrocie kosztów procesu przez powoda na rzecz pozwanego Sąd orzekł stosownie do art. 98 kpc, zgodnie z wynikiem procesu. Sąd w pkt II wyroku zasądził od powoda K. L. (1) na rzecz pozwanego Towarzystwa (...) S.A. w I. tytułem zwrotu kosztów procesu kwotę 1817,00 zł. Na kwotę tą składają się: opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17,00 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 1800,00 zł. Wskazując jednocześnie, iż koszty zastępstwa procesowego Sąd ustalił na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.

W pkt III wyroku Sąd nakazał ściągnąć na rzecz Skarbu Państwa od powoda K. L. (1) kwotę 978,63 zł tytułem uzupełnienia kosztów procesu orzeczonych prawomocnymi postanowieniami z dnia 6 września 2024 r. oraz 7 kwietnia 2026 r. ( art. 83 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w zw. z art. 113 cyt. ustawy ).

Natomiast w pkt IV wyroku stosownie do treści art. 84 ust. 2 ustawy z dnia 28 czerwca 2024 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych Sąd nakazał Skarbowi Państwa wypłacić pozwanemu Towarzystwu (...) S.A. w I. kwotę 600,00 zł tytułem zwrotu niewykorzystanej zaliczki.