Treść orzeczenia
Sygnatura akt I C 21/23
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
zaoczny w stosunku do G. D.
G., dnia 22 maja 2024 r.
Sąd Rejonowy w Goleniowie I Wydział Cywilny w następującym składzie:
Przewodniczący:SSR Aneta Iglewska-Wilczyńska
Protokolant:Kinga Król
po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2024 r. w Goleniowie na rozprawie sprawy z powództwa R. Bank (...) przeciwko S. D., G. D. roszczenia z umów bankowych innych
1. zasądza od pozwanych S. D. i G. D. solidarnie na rzecz powoda R. Bank (...) kwotę 69 552,31 zł (sześćdziesięciu dziewięciu tysięcy pięciuset pięć) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 17 grudnia 2022 roku do dnia zapłaty;
2. zasądza od pozwanych S. D. i G. D. solidarnie na rzecz powoda R. Bank (...) kwotę 8 895 zł (ośmiu tysięcy ośmiuset dziewięćdziesięciu pięciu złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania;
3. przyznaje ze Skarbu Państwa na rzecz pełnomocnika z urzędu r. pr. Ł. R. kwotę 5 400 zł tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną pozwanej z urzędu;
4. nadaje wyrokowi w punkcie 1 rygor natychmiastowej wykonalności.
Sygnatura akt I C 21/23
Uzasadnienie
wyroku z dnia 22.05.2024 r w punkcie 1,2 i 4
W pozwie z dnia 12 grudnia 2022 roku skierowanym przeciwko S. D., G. D. powód R. Bank (...) oddział w Polsce wniósł o zasądzenie od strony pozwanej na rzecz strony powodowej kwoty 69 552,31 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia następującego po wniesieniu pozwu (k. 4 – 13, k. 212).
Pozwana ostatecznie uznała powództwo (protokół rozprawy z 8 maja 2024r. g. 00:03:07). Pozwany nie zajął stanowiska w sprawie (pismo pozwanego, ze wskazaniem adresu k. .
Sąd ustalił co następuje
Poprzednik prawny R. Bank (...) wypłacił S. D., G. D. kwotę 155 400 złotych tytułem kredytu hipotecznego indeksowanego do waluty obcej (...). Okres kredytowania został określony na 480 miesięcy (§ 2 umowy)
Umowa kredytu hipotecznego nr (...) z 06.12.2007 r. łączącą S. D. i G. D. z bankiem została uznana za nieważną.
W związku z uznaniem nieważności umowy, pismem z 09.05.22. Bank wezwał S. D. i G. D. do zwrotu 155 400 złotych. Następnie pismem z 16.09.2022 r. dokonał potracenia wierzytelności banku z wierzytelnością S. D. i G. D. w łącznej kwocie 92 901,81 zł wynikającą z wpłat dokonanych przez nich na poczet umowy.
Dowód: umowa o kredyt hipoteczny k. 17 – 21;
dyspozycja wypłaty k. 27;
karta uruchomienia kredytu hipotecznego k. 28;
zaświadczenie k. 29-30
wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie z 21.12.2021 r. z uzasadnieniem k. 31 – 53;
wezwania do zapłaty z dowodami doręczenia k. 55, 56, 57-60;
oświadczenie o potrąceniu z dowodami doręczenia k. 63, 64, 65,66.
Pozwani rozwiedli się, nie dokonywali podziału majątku.
Niesporne, a nadto zeznania pozwanej z rozprawy z 20.03.2024 r. k. 207.
Sąd zważył co następuje
Pozwana uznała powództwo składając na rozprawie 8 maja 2024r. oświadczenie. Pozwany zaś nie zajął stanowiska w sprawie.
Zgodnie z treścią art. 213 § 2 k.p.c. Sąd jest związany uznaniem powództwa, chyba że uznanie jest sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierza do obejścia prawa.
W orzecznictwie podkreśla się, że uznanie powództwa to czynność procesowa rezygnacji pozwanego z obrony, czyli akt jego dyspozycyjności, w którym nie tylko uznaje samo żądanie powoda, ale i to, że uzasadniają go przytoczone przez powoda okoliczności faktyczne i godzi się na wydanie wyroku uwzględniającego to żądanie (wyrok SN 9 listopada 2011 II CSK 70/11LEX nr 1095816).
W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, też że uznanie powództwa co do zasady i do jakiejś kwoty jest przejawem wiedzy pozwanego o tym, że określone roszczenie istnieje i przysługuje określonemu wierzycielowi (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 marca 1997 r. II CKN 46/97, OSNC 1997/10/143).
Uznanie powództwa podlega jednak kontroli co do jego zgodności z prawem, przez co rozumie się przepisy bezwzględnie obowiązujące oraz, czy uznanie powództwa nie zmierza do obejścia prawa lub nie jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Jeżeli żadna z tych okoliczności nie zachodzi sąd jest obowiązany wydać wyrok zgodny z uznaniem powództwa (wyrok Sadu Najwyższego z dnia 22 lutego 2010, IV CSK 436/09, LEX nr 585879).
Strona powodowa jako podstawę żądania wskazała art. 410 § 2 k.c. wskazując, że wypłacona przez nią kwota 155 400 złotych była nienależna w związku z nieważnością umowy. Pozwana reprezentowana przez fachowego pełnomocnika nie kwestionowała, że łącząca strony umowa jest nieważna. Strona powodowa dokonała rozliczenia wpłat poczynionych przez pozwanych na poczet umowy w wysokości 92 901,81 zł i dokonała potrącenia. Również tą okoliczność jak i wysokość wyliczonych odsetek za opóźnienie od dnia wezwania do zapłaty należy uznać za niesporną i zgodną z prawem w oparciu o przepis art. 455 k.c., zgodnie z którym jeżeli termin spełnienia świadczenia nie jest oznaczony ani nie wynika z właściwości zobowiązania, świadczenie powinno być spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do wykonania. Na podstawie tego przepisu powód miał prawo naliczania
Dodać należy, że podstawy solidarnej odpowiedzialności byłych małżonków należy upatrywać w art. 370 k.c. oraz w art. 1034 § 1 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 45 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego.
Wobec braku jakichkolwiek ograniczeń co do źródła zobowiązania w treści art. 370 k.c. należy przyjąć, że dotyczy on nie tylko zobowiązań z umów, ale także np. bezpodstawnego wzbogacenia (art. 405 k.c.), którego szczególną postacią jest świadczenie nienależne. (tak Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie, LEX nr 3433803 - wyrok z dnia 22 marca 2022 r.)
Odnośnie pozwanego zaistniały przesłanki do uwzględnienia roszczenia w wyroku zaocznym.
Zgodnie z treścią art. 339 § 1 i 2 k.p.c., jeżeli pozwany nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę albo mimo stawienia się nie bierze udziału w rozprawie, sąd wyda wyrok zaoczny. W tym wypadku przyjmuje się za prawdziwe twierdzenie powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa.
W niniejszej sprawie pozwany stawił się w sądzie, wcześniej złożył pismo w którym wniósł o doręczenie dokumentów z akta sprawy i wskazał adres (k. 187), mimo to nie odebrał korespondencji i nie zajął stanowiska w sprawie (k. 192).
Mając na uwadze powyższe okoliczności orzeczono jak w punkcie 1 wyroku.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. zgodnie z którym strona, która przegrała sprawę jest obowiązana do zwrotu kosztów drugiej stronie. Pozwani przegrali sprawę w całości. Na koszty poniesione przez stronę powodową składała się opłata od pozwu w wysokości 3478 zł, koszty zastępstwa procesowego 5400 zł i opłaty od pełnomocnictwa 17 zł, razem 8 895 zł.
Orzeczenie w punkcie 4 oparto o treść art. art. 333 § 1 ppkt. 2 i 3 k.p.c. zgodnie z którym Sąd z urzędu nada wyrokowi przy jego wydaniu rygor natychmiastowej wykonalności, jeżeli zasądza roszczenie uznane przez pozwanego (co miało miejsce w stosunku do pozwanej), wyrok uwzględniający powództwo jest zaoczny (co miało miejsce w stosunku do pozwanego).