Treść orzeczenia
Sygn. akt I C 1445/25
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
27 sierpnia 2025 r.
Sąd Rejonowy dla miasta stołecznego Warszawy w Warszawie w I Wydziale Cywilnym w składzie:
Przewodniczący: sędzia Mateusz Janicki
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 27 sierpnia 2025 r. w N. sprawy z powództwa (...) Spółki Akcyjnej w N. przeciwko (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w N. o zapłatę
1. zasądza od pozwanej na rzecz powódki 400 EUR (czterysta euro) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 14 stycznia 2025 r. do dnia zapłaty;
2. oddala powództwo w pozostałej części;
3. zasądza od pozwanej na rzecz powódki 1 117 zł (tysiąc sto siedemnaście złotych) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów procesu.
Uzasadnienie
Ponieważ wartość przedmiotu sporu nie przekracza 4 000 zł, uzasadnienie sporządzono w skróconej formie stosownie do art. 505 8 § 4 k.p.c., ograniczając je do wyjaśnienia podstawy prawnej z podaniem przepisów prawa.
Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w przeważającej części.
Podstawą prawną dochodzonego roszczenia były przepisy rozporządzenia (WE) nr 261/2004, a mianowicie art. 5 ust. 1 lit. c w zw. z art. 7 ust. 1 tego aktu prawnego, wykładane zgodnie z wiążącym orzecznictwem (...), w świetle którego pasażerów lotów opóźnionych w przylocie ponad 3 godziny należy – na potrzeby uprawnienia do zryczałtowanego odszkodowania – traktować tak jak pasażerów lotów odwołanych (wyrok w sprawie C-402/(...)). W przypadku lotu o długości ponad 1 500 km a poniżej 3 500 km wysokość odszkodowania wynosi 400 euro.
Podstawą prawną zasądzenia roszczeń odsetkowych był art. 481 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 205c pr. lotn. – odsetki były należne od dnia następującego po zakończeniu postępowania reklamacyjnego. Ponieważ pozwana odmówiła wypłaty odszkodowań 14 stycznia 2025 r. (k. 8), od tego dnia była w opóźnieniu.
Ani legitymacja bierna pozwanego jako przewoźnika obsługującego lot powoda, ani fakt dużego opóźnienia lotu nie były sporne. Nie budziła również wątpliwości legitymacja czynna powódki jako cesjonariusza pasażera mającego potwierdzoną rezerwację i który stawił się do odprawy.
Pozwana podniosła zarzut, że opóźnienie lotu było skutkiem nadzwyczajnej okoliczności i nie można było go uniknąć mimo podjęcia wszelkich racjonalnych dostępnych pozwanej środków, a mianowicie, że warunki meteorologiczne uniemożliwiły lądowanie lotu bezpośrednio poprzedzającego rejs na lotnisku docelowym, lot został przekierowany na lotnisko zapasowe, a po powrocie na lotnisko docelowe upłynął czas pracy załogi i konieczny był odpoczynek, po którym lot cedentów powódki został wykonany z kilkunastogodzinnym opóźnieniem.
Zarzut pozwanej nie zasługiwał na uwzględnienie. O ile nie budzi wątpliwości, że warunki meteorologiczne uniemożliwiające wykonanie lotu stanowią okoliczności nadzwyczajne zwalniające przewoźników z obowiązku wypłaty zryczałtowanych wynagrodzeń za nieregularność lotów na zasadzie art. 5 ust. 3 rozp. 261/2004, skoro stanowi o tym explicite prawodawca unijny w motywie (14) rozporządzenia nr 261/2004, o tyle na gruncie niniejszej sprawy konieczne było sprostanie przez pozwaną ciężarowi dowodu (art. 6 k.c.) wszystkich przesłanek, które w świetle art. 5 ust. 3 rozp. 261/2004 zwalniają ją z odpowiedzialności, czemu pozwana nie sprostała.
Po pierwsze, pozwana, mimo że reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, i mimo że wyraźnie zobowiązana przez Przewodniczącego (zarządzenie z 8.07.2025 r.), nie dowiodła w żaden sposób swojego twierdzenia procesowego o upływie czasu pracy załogi, a nawet tego twierdzenia nie sprecyzowała. Zignorowała zobowiązanie do podania, ile ten czas wynosił, kiedy się rozpoczął, kiedy skończył. Nie wniosła też o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego. Nie leży przy tym w gestii sądu uzupełnianie stanowiska zawodowego pełnomocnika reprezentującego profesjonalnego przewoźnika lotniczego o brakujące twierdzenia i dowody. Co istotne, kwestia ta była w niniejszej sprawie kluczowa, bowiem w świetle twierdzeń pozwanej zasadnicza część opóźnienia była konsekwencją właśnie tej okoliczności (upływu czasu pracy załogi) a nie warunków meteorologicznych, do wykazania których ograniczył się wysiłek pozwanej. Ze stanowiska pozwanej wynika bowiem, że o godzinie 12.12 (...) samolot był już w V., a lot cedentów powódki wykonał dopiero o 3.20 (...) następnego dnia, czyli po ponad 15 godzinach.
Po drugie, jedynie posiłkowo należy wskazać, że pozwana, jeśli nie zgłosiła dowodu z opinii biegłego, powinna była również i w zakresie warunków meteorologicznych podjąć większy wysiłek przedstawienia sądowi materiału procesowego (sprecyzowanych, podlegających weryfikacji twierdzeń). Mianowicie pozwana powinna była wyjaśnić, dlaczego aż przez ok. 6 godzin (skoro lądowanie na lotnisku zapasowym miało miejsce o 6.08 (...), a powrót na lotnisko w V. nastąpił o 12.12 (...)) nie było możliwości powrotu na lotnisko docelowe. Pozwana powinna powołać nie tylko minima dla lotniska, ale również parametry warunków meteorologicznych w poszczególnych godzinach oraz podawane prognozy (...). Tymczasem w piśmie procesowym pozwanej, choć reprezentowanej przez zawodowego pełnomocnika, brak w ogóle twierdzeń na te kluczowe okoliczności, znajdują się one natomiast w wydrukowanym e-mailu pracownika pozwanej spółki (k. 77), ale jedynie częściowo, bowiem brak jest parametrów pogody (te trzeba by „dekodować” z depesz METAR, co powinien uczynić pełnomocnik pozwanej, skoro nie zgłasza dowodu z opinii biegłego, a sąd jedynie zweryfikować), a jak chodzi o prognozy to w ogóle nie ma żadnego materiału procesowego (pozwana nie złożyła depesz (...)). W tej sytuacji w ogóle niemożliwe jest zweryfikowanie, czy decyzje podejmowane przez pozwaną oparte były na obowiązujących prognozach, czy też częściowo podyktowane inercją, brakiem sprawczości i decyzyjności. O przedstawienie wyczerpującego materiału w tej materii pozwana również była zobowiązywana i zobowiązanie to zignorowała (zarządzenie z 8.07.2025 r.).
Mając na uwadze powyższe, pozwana nie wykazała, że całe (ponad 21-godzinne) opóźnienie, albo co najmniej 18 godzin i 11 minut opóźnienia (po odjęciu którego od czasu łącznego opóźnienia pozwana byłaby wolna od odpowiedzialności za nieregularność rejsu, stosownie do zasady z wyroku (...) C-315/15) było spowodowane nadzwyczajnymi okolicznościami, którym nie mogła się przeciwstawić mimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków. Postawa procesowa pozwanej, która sprowadza się do tego, że jeśli na skutek niekorzystnych warunków meteorologicznych nie mogła wylądować poprzedzającym lotem w rotacji na lotnisku, to jej odpowiedzialność za nieregularność kolejnego w rotacji lotu jest wyłączona bez względu na jej dalsze działanie (brak działania), nie zasługuje na uwzględnienie. Pozwana, żeby usprawiedliwić ponad 21-godzinne opóźnienie, powinna była złożyć adekwatny materiał procesowy do całego tego okresu opóźnienia, tak co do opóźniającego się wylotu z lotniska zapasowego w J., jak i co do ogólnego twierdzenia o upływie czasu pracy załogi. Powinna wykazać nie jedynie, że były niekorzystne warunki meteorologiczne, ale że w obliczu tych warunków, wykorzystując wszelkie swoje zasoby ludzkie i materiałowe, wykonała lot cedentów powódki najszybciej, jak było to możliwe.
O kosztach sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. Pozwana jako przegrywająca obowiązana jest zwrócić powódce koszty procesu, na które złożyły się: opłata od pozwu (200 zł), opłata skarbowa od złożonego dokumentu pełnomocnictwa (17 zł) i wynagrodzenie pełnomocnika (900 zł zgodnie z § 2 pkt 3 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności adwokackie). O odsetkach za opóźnienie od zasądzonych kosztów procesu sąd orzekł zgodnie z art. 98 § 1 1 k.p.c.