descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt I C 132/22

Uzasadnienie

Pozwem wniesionym w dniu 22 grudnia 2021 roku powódka J. K. wytoczyła przeciwko (...) S.A. w W. powództwo o zapłatę kwoty 5.100 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 18 stycznia 2020 roku do dnia zapłaty. Nadto wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego wedle norm przepisanych, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 1.200 zł oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.

W uzasadnieniu pozwu wyjaśniła, że w dniu 6 grudnia 2019 roku doszło do zdarzenia objętego polisą ubezpieczeniową, tj. wystąpienia u dziecka ubezpieczonego poważnego zachorowania, które to powódka zgłosiła pozwanemu w dniu 14 grudnia 2019 roku. Powódka w dniu zdarzenia posiadała u pozwanego polisę dodatkowego ubezpieczenia na wypadek poważnego zachorowania dziecka. Pozwany – decyzją z dnia 18 grudnia 2019 roku - odmówił przyznania świadczenia z tytułu poważnego zachorowania dziecka ubezpieczonego, wskazując, iż rozpoznane u małoletniego dziecka powódki schorzenie nie jest objęte przedmiotową umową ubezpieczenia. Powódka odwołała się od decyzji pozwanego poprzez formularz zamieszczony na stronie internetowej pozwanego, jednak nie doprowadziło to do zmiany stanowiska pozwanego w przedmiocie odmowy wypłaty świadczenia. W związku z odmową wypłaty świadczenia, powódka złożyła wniosek o podjęcie interwencji przez Rzecznika Finansowego, jednak pozwany wciąż podtrzymywał swoje stanowisko. Dodatkowo pozwany w toku postępowania toczącego się w przedmiocie nieprawidłowości przebiegu postępowania likwidacyjnego, nie ustosunkował się do zarzutów powódki w ustawowym terminie, co oznacza milczące uznanie reklamacji złożonej przez powódkę. Wymiana korespondencji między stronami nie doprowadziła do zmiany decyzji przez pozwanego. Nie sposób przy tym zgodzić się z prezentowanym przez pozwanego stanowiskiem, jakoby brak było podstaw do przyjęcia przez niego odpowiedzialności za zdarzenie ubezpieczeniowe, skoro miało miejsce poważne zachorowanie dziecka powódki, na chorobę objętą zakresem oraz definicją Ogólnych Warunków Ubezpieczenia, tj. posocznicę (sepsę) o ciężkim przebiegu. Zgodnie z OWU zakresem ochrony ubezpieczeniowej objęta jest wyłącznie posocznica o ciężkim przebiegu, wyrażonym występowaniem ostrych zaburzeń funkcjonowania narządów wewnętrznych wymagających leczenia na OIOM. Jest to o tyle istotne, że w Szpitalu Miejskim im. (...) w Ś. – w którym leczone było dziecko powódki – nie ma Oddziału Intensywnej Opieki Medycznej. Nie zmienia to jednak faktu, że u – wówczas trzyletniego – dziecka powódki wystąpiła wysoka gorączka, która utrzymywała się przez pewien okres, w związku z czym powódka skontaktowała się z lekarzem, który natychmiast skierował małoletniego do szpitala. U małoletniego G. G. (1) rozpoznano zakażenie uogólnione z ciężkim przebiegiem wywołane pałeczkami G/-/A.41.5, tj. posocznicę wywołaną przez inne bakterie Gram – ujemne oraz zapalenie płuc J 18.8, tj. zapalenie płuc wywołane innymi nieokreślonymi drobnoustrojami. Jednocześnie z dokumentacji medycznej wynika wprost, że posocznica która wystąpiła u małoletniego była chorobą bezpośrednio zagrażającą jego życiu, a jedynie z uwagi na brak odpowiedniego oddziału, małoletni leczony był na oddziale pediatrii. Uwzględniając brzmienie OWU przyjąć należy, iż posocznica ma ciężki przebieg gdy „wymaga leczenia na OIOM”, a nie jedynie wtedy gdy na takowym oddziale jest leczona. Wystarczającym zatem do wypłaty świadczenia jest to, aby dana choroba kwalifikowała się do leczenia na OIOM, a niekoniecznie była na takowym oddziale leczona, w szczególności uwzględniając fakt, że w większości placówek medycznych brak jest odrębnego oddziału intensywnej terapii pediatrycznej, a ich funkcje wykonują oddziały pediatrii. Powódka zwróciła uwagę na to, iż ogólne warunki ubezpieczenia winny być sformułowane precyzyjnie, zaś sformułowania niejednoznaczne interpretuje się na korzyść ubezpieczonego, co przesądza o aktualizacji zobowiązań odszkodowawczych pozwanego i konieczności wypłaty przez niego należnego powódce świadczenia odszkodowawczego. Uzasadniając roszczenie w zakresie żądania odsetek ustawowych powódka wskazała, iż ubezpieczyciel obowiązany jest spełnić świadczenie w terminie trzydziestu dni, licząc od daty otrzymania zawiadomienia o wypadku. Powódka przyjęła, iż zgłoszenie szkody nastąpiło w dniu wydania przez pozwanego pierwszej decyzji w sprawie, tj. w dniu 18 grudnia 2019 roku, a zatem trzydziestodniowy termin na wypłatę świadczenia upłynął w dniu 17 stycznia 2020 roku, zaś od dnia następnego powódka uprawniona jest do naliczania i żądania odsetek ustawowych.

Nakazem zapłaty wydanym w dniu 26 stycznia 2022 roku w postępowaniu upominawczym, sygn. akt I Nc 1049/21 Sąd Rejonowy w Świnoujściu orzekł zgodnie z żądaniem pozwu.

Sprzeciwem od nakazu zapłaty (k. 95-97) pozwany (...) S.A. z siedzibą w W., zaskarżyła rzeczony nakaz zapłaty w całości wnosząc o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie od powódki na jego rzecz kosztów procesu wedle norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu pozwany wskazał, iż stosownie do indywidualnego certyfikatu uczestnictwa nr (...) do polisy nr (...) powódka od dnia 1 marca 2016 roku była ubezpieczona między innymi od ryzyka poważnego zachorowania dziecka ubezpieczonego. Wysokość świadczenia ustalono na kwotę 8.000 zł, wskazując jednocześnie, iż zakres ubezpieczenia określony jest szczegółowo przez ogóle warunki ubezpieczenia na życie i indeksie (...), które zostały udostępnione tak powódce jak i ubezpieczającemu w prawidłowy sposób, jeszcze przed przystąpieniem do umowy ubezpieczenia. Roszczenie powódki rozpatrywane było w oparciu o zgromadzoną dokumentację medyczną i ogólne warunki grupowego ubezpieczenia na życie (...), a także ogólne warunki ubezpieczenia umów dodatkowych. Ubezpieczenie powódki obejmuje poważne zachorowanie dziecka ubezpieczonej w zakresie opisanym w OWU, a mianowicie posocznicę o ciężkim przebiegu, wyrażonym występowaniem ostrych zaburzeń funkcjonowania narządów wewnętrznych, wymagającą leczenia na OIOM. Zakres ochrony obejmuje posocznicę wskutek urazu lub powikłanego zabiegu operacyjnego, przy czym rozpoznanie winno być jednoznacznie potwierdzone w dokumentacji medycznej leczenia szpitalnego. Niezależnie od faktu, iż w Szpitalu Miejskim im. (...) w Ś. brak jest OIOM-u, rozpoznane u dziecka powódki schorzenie jest poza zakresem ubezpieczenia. W toku postępowania likwidacyjnego ustalono bowiem, że z medycznego punktu widzenia leczenie na Oddziale Pediatrii było wystarczające i brak było podstaw do przeniesienia na OIOM, nawet jeśli taki oddział funkcjonowałby w szpitalu – w dokumentacji medycznej brak jest bowiem zapisów świadczących o niewydolności narządowej, w polu „Rozpoznanie” i „Rozpoznanie WG ICD10” lekarz wskazał posocznicę wywołaną przez inne bakterie Gram – ujemne oraz zapalenie płuc wywołane nieokreślonym drobnoustrojem. W przypadku zaś niewydolności oddechowej i konieczności intubacji, dziecko zostałoby przeniesione na OIOM niezależnie od okoliczności, do innej placówki medycznej. Tym samym pozwany odmówił – w drodze wydanej decyzji – spełnienia świadczenia, a stanowisko to pozostało aktualne mimo złożonych odwołań. Pozwany zaprzeczył, jakoby doszło do uznania reklamacji powódki z mocy prawa, wyjaśniając, iż wielokrotnie informował powódkę o swoim stanowisku. Nadto podkreślił, że zapisy OWU są jednoznaczne i zrozumiałe, a analogiczne warunki ubezpieczenia oferowane są praktycznie przez każdego ubezpieczyciela.

W piśmie procesowym z dnia 16 marca 2022 roku (k. 142) powódka podtrzymała prezentowane przez siebie stanowisko, zaprzeczając, jakoby nie doszło u jej dziecka do posocznicy o ciężkim przebiegu oraz aby pozwany nie ponosił odpowiedzialności gwarancyjnej za wskazane zdarzenie. Zakwestionowała stwierdzenie pozwanego jakoby nie było wskazań ku temu, ażeby dziecko leczone było na Oddziale Intensywnej Opieki Medycznej oraz jakoby nie doszło do milczącego uznania reklamacji powódki przez pozwanego.

W toku całego postępowania strony podtrzymały prezentowane przez siebie stanowiska procesowe.

Sąd ustalił, co następuje

W dniu (...) syn powódki G. G. (1) został skierowany do oddziału pediatrycznego Szpitala Miejskiego im. (...) w Ś. w związku z utrzymującą się u chłopca wysoką gorączką. W szpitalu, w którym przebywał małoletni nie ma oddziału intensywnej opieki medycznej. Po przeprowadzonej diagnozie u małoletniego rozpoznano posocznicę wywołaną bakteriami Gram-ujemne oraz zapalenie płuc. W trakcie hospitalizacji u syna powódki oznaczono podstawowe parametry laboratoryjne – morfologię, gazometrię, badanie ogólne moczu, CRP oraz prokalcytoninę. Podczas pobytu w szpitalu lekarze nie poszerzyli diagnostyki małoletniego, dziecko nie miało monitorowanej saturacji oraz ciśnienia krwi, nie założono bilansu płynów, nie monitorowano diurezy. W dniu 14 grudnia 2019 r. małoletni G. G. (1) opuścił szpital z zaleceniem kontynuacji antybiotykoterapii w warunkach ambulatoryjnych, wykonania kontrolnego RTG klatki piersiowej oraz dalszej opieki pediatrycznej.

Dowody: dokumentacja medyczna G. G. (1) k. 20-21, 35-38, 160-162, 167, przesłuchanie powódki k. 174-175, opinia sądowo-lekarska z 2.12.2022 r. k. 195-200, opinia uzupełniająca z 16.01.2023 r. k. 231-232

Przebieg choroby małoletniego G. G. (1) nie miał charakteru ciężkiej sepsy z towarzyszącą niewydolnością wielonarządową wymagającą hospitalizacji w oddziale OIOM. U małoletniego należało rozpoznać zespół uogólnionej reakcji zapalnej w przebiegu zapalenia płuc.

Dowody: opinia sądowo-lekarska z 2.12.2022 r. k. 195-200, opinia uzupełniająca z 16.01.2023 r. k. 231-232

W dniu zdarzenia powódka posiadała u pozwanego polisę dodatkowego ubezpieczenia na wypadek poważnego zachorowania dziecka ubezpieczonego. Zgodnie z § 14 ust. 25 pkt 1a ogólnych warunków grupowego ubezpieczenia na życie poważne zachorowanie oznacza zdiagnozowane u dziecka ubezpieczonego w okresie trwania ochrony ubezpieczeniowej choroby wskazanej w załączniku nr 1c lub poddanie się zabiegom operacyjnym wskazanym w załączniku nr 1c, pod warunkiem, że choroby wskazane w załączniku 1c lub choroby będące bezpośrednią lub pośrednią przyczyną dokonania zabiegów wskazanych w załączniku nr 1c zostaną po raz pierwszy zdiagnozowane w okresie ograniczonym datami rozpoczęcia i wygaśnięcia ochrony ubezpieczeniowej z tytułu niniejszej umowy dodatkowej, a dziecko ubezpieczonego pozostanie przy życiu przez okres minimum 30 dni od daty pierwszej diagnozy choroby. Zgodnie z załącznikiem nr 1c do poważnych zachorowań dzieci zaliczono m.in. posocznicę (sepsę) o ciężkim przebiegu zdefiniowaną jako zespół ogólnoustrojowej reakcji (SIRS) powstałej wskutek zakażenia wywołanego obecnością drobnoustrojów lub ich toksyn we krwi krążącej, objawiający się niewydolnością lub głęboką dysfunkcją narządów. Zakresem ochrony objęta jest wyłącznie posocznica o ciężkim przebiegu, wyrażonym występowaniem ostrych zaburzeń funkcjonowania narządów wewnętrznych wymagających leczenia na OIOM. Zakres ochrony obejmuje posocznicę wskutek urazu lub powikłanego zabiegu operacyjnego. Rozpoznanie powinno być jednoznacznie potwierdzone dokumentacją medyczną.

Dowód: indywidualny certyfikat uczestnictwa nr (...) do polisy nr (...) z załącznikami k. 102-133

W dniu 14 grudnia 2019 r. powódka zgłosiła pozwanemu roszczenie o świadczenie z ubezpieczenia na życie. Decyzją z dnia 18 grudnia 2019 r. pozwany odmówił powódce wypłaty świadczenia z tytułu umowy dodatkowego ubezpieczenia – wystąpienia u dziecka poważnego zachorowania z uwagi na to, iż schorzenie dziecka powódki nie jest objęte odpowiedzialnością ubezpieczyciela. Od powyższej decyzji powódka w dniu 20 grudnia 2019 r. wniosła odwołanie. W wyniku ponownej analizy roszczenia pozwany pismem z dnia 30 grudnia 2019 r. podtrzymał decyzję odmowy wypłaty świadczenia.

Dowód: akta szkody k. 51-89, 134

Pismem z dnia 20 stycznia 2020 r. powódka wniosła o podjęcie interwencji przez Rzecznika Finansowego wobec pozwanego w związku z nieuwzględnieniem roszczeń w trybie reklamacyjnym. W toku prowadzonego postępowania pozwany podtrzymywał swoje stanowisko o braku podstaw do wypłaty ubezpieczenia.

Dowód: wniosek z 20.01.2020 r. k. 14-15, pismo z 18.03.2020 r. k. 17-18, pismo z 20.04.2020 r. k. 19, pismo z 28.04.2020 r. k. 22

Pismem z dnia 27 maja 2020 r. powódka wezwała pozwanego do zapłaty kwoty 8.000 zł tytułem świadczenia odszkodowawczego w związku z poważną chorobą dziecka, w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania. Po kilkukrotnych upomnieniach ze strony powódki pozwany pismem z dnia 5 sierpnia 2020 r. podtrzymał swoją decyzję o odmowie wypłaty świadczenia. Pismem z dnia 6 sierpnia 2020 r. powódka wezwała pozwanego do uznania reklamacji za rozpatrzoną zgodnie z wolą wnoszącego i o zapłatę kwoty 8.000 zł. Pozwany pismem z dnia 12 października 2020 r. ponownie odmówił zapłaty.

Dowód: akta szkody k. 51-89, 134

Sąd zważył, co następuje

Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 805 § 1 kc przez umowę ubezpieczenia ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę. Świadczenie ubezpieczyciela polega w szczególności na zapłacie przy ubezpieczeniu osobowym - umówionej sumy pieniężnej, renty lub innego świadczenia w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku w życiu osoby ubezpieczonej (art. 805 § 2 pkt 2 kc). Przepis art. 829 § 1 kc stanowi, iż ubezpieczenie osobowe może w szczególności dotyczyć przy ubezpieczeniu na życie - śmierci osoby ubezpieczonej lub dożycia przez nią oznaczonego wieku; przy ubezpieczeniu następstw nieszczęśliwych wypadków - uszkodzenia ciała, rozstroju zdrowia lub śmierci wskutek nieszczęśliwego wypadku.

W niniejszej sprawie bezsporna pozostawała okoliczność, że powódka zawarła z pozwanym umowę ubezpieczenia, która obejmowała dodatkowe ubezpieczenie z tytułu wystąpienia u dziecka powódki poważnego zachorowania. Wątpliwości Sądu nie budził również fakt, że w okresie od (...) syn powódki G. G. (1) przebywał w szpitalu. Przedmiotem sporu w prowadzonym postępowaniu była natomiast kwestia określenia przebiegu choroby syna powódki oraz czy zachorowanie to można zaklasyfikować jako poważne zachorowanie w myśl § 14 ust. 25 pkt 1a ogólnych warunków grupowego ubezpieczenia na życie.

Zgodnie z zawartą przez strony umową ubezpieczenia polisa ubezpieczeniowa obejmowała m.in. ubezpieczenie na wypadek poważnego zachorowania dziecka ubezpieczonego. W załączniku do polisy sprecyzowano, iż poważną chorobą dziecka jest m.in. posocznica o ciężkim przebiegu. Z zawartej w załączniku definicji wynika, iż sepsa rozumiana jest jako zespół ogólnoustrojowej reakcji (SIRS) powstałej wskutek zakażenia wywołanego obecnością drobnoustrojów lub ich toksyn we krwi krążącej, objawiający się niewydolnością lub głęboką dysfunkcją narządów. Nadto w umowie wskazano, iż zakresem ochrony objęta jest wyłącznie posocznica o ciężkim przebiegu, wyrażonym występowaniem ostrych zaburzeń funkcjonowania narządów wewnętrznych wymagających leczenia na OIOM. Zakres ochrony obejmuje posocznicę wskutek urazu lub powikłanego zabiegu operacyjnego.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy uznać należy, że stanowisko pozwanego, iż schorzenie syna powódki nie jest objęte zakresem ubezpieczenia zasługiwało na uwzględnienie. Potwierdzają to bowiem wnioski z przeprowadzonej opinii sądowo-lekarskiej, w której jednoznacznie wskazano, że przebieg choroby u małoletniego G. G. (1) nie miał charakteru ciężkiej sepsy z towarzyszącą niewydolnością wielonarządową, wymagającą hospitalizacji w oddziale (...). W opinii biegłego u małoletniego należało rozpoznać zespół uogólnionej reakcji zapalnej w przebiegu zapalenia płuc. Na uwadze należy mieć również przebieg leczenia małoletniego, który ograniczony był do wykonania podstawowych badań oraz brak potrzeby monitorowania jego saturacji, diurezy czy też ciśnienia krwi. Małoletniemu nie założono również bilansu płynów, zaś jak wynika z przesłuchania powódki jego stan zdrowia uległ szybkiej poprawie. Okoliczności te potwierdzają, że przebieg choroby małoletniego nie miał charakteru poważnego zachorowania. Wskazana przez biegłą choroba syna powódki nie mieści się w zakresie ubezpieczenia, a zatem nie zostały spełnione przesłanki do wypłacenia przez pozwanego świadczenia.

Chybiona przy tym jest ta część argumentacji powódki, która odnosi się do milczącego uznania reklamacji przez pozwanego. Kwestia ta była poruszana w orzecznictwie, gdzie słusznie wskazano, że w postępowaniu wszczętym przez klienta przeciwko podmiotowi rynku finansowego o zapłatę kwoty roszczenia zgłoszonej w reklamacji klienta, art. 8 ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego i o Rzeczniku Finansowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 2270) nie wyłącza możliwości kwestionowania przez podmiot rynku finansowego zasadności dochodzonego roszczenia; na podmiocie tym spoczywa ciężar dowodu, że powodowi nie przysługuje roszczenie lub przysługuje w niższej wysokości (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2018 r. sygn. akt III CZP 113/17). Oznacza to zatem, iż w taki przypadku milczące uznanie reklamacji ma jedynie skutek przerzucenia ciężaru dowodu na podmiot rynku finansowego. W niniejszej sprawie pozwany sprostał wskazanemu ciężarowi, albowiem przeprowadzony na jego wniosek dowód z opinii biegłego wykazał, że rozpoznane u małoletniego dziecka powódki schorzenie nie jest objęte przedmiotową umową ubezpieczenia.

W związku z tym, że powódka nie wykazała, że choroba jej syna stanowi poważne zachorowanie w rozumieniu § 14 ust. 25 pkt 1a ogólnych warunków grupowego ubezpieczenia na życie powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie i podlegało oddaleniu.

Stan faktyczny w niniejszej sprawie ustalony został na podstawie dowodów z dokumentów, zeznań powódki oraz opinii biegłej. Dowody z dokumentów Sąd uznał za wiarygodne. Żadna ze stron nie kwestionowała ich autentyczności, a w toku sprawy nie ujawniły się żadne okoliczności, które by podważały ich wiarygodność. Sąd dał wiarę zeznaniom powódki, niemniej jednak nie miały one kluczowego znaczenia w niniejszej sprawie, albowiem odnosiły się w większości do subiektywnych odczuć powódki. Dla rozstrzygnięcia sprawy szczególnie istotne znaczenie miała opina sądowo-lekarska biegłej J. P.. Istotność opinii polegała na tym, iż pozwoliła ona na uczynienie ustaleń w zakresie choroby syna powódki i jej przebiegu. Opinię Sąd uznał w całości za wiarygodną, albowiem została sporządzona w sposób fachowy i kompetentny przez osobę dysponującą odpowiednią wiedzą specjalną. Wnioski opinii oraz przebieg rozumowania biegłej zostały przez nią należycie uzasadnione. Wyjaśnienia biegłej w zakresie zarzutów strony powodowej wyrażone w opinii uzupełniającej Sąd uznał za przekonujące.

O kosztach sąd orzekł w oparciu o art. 98 § 1 k.p.c. zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). W niniejszej sprawie powódka jest stroną przegrywającą, a zatem obowiązana jest zwrócić pozwanemu koszty postępowania. Na koszty procesu poniesione przez pozwanego składały się koszty pełnomocnictwa 1800 zł (ustalone na podstawie §2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych), opłata od pełnomocnictwa 34 zł (2x17 zł) oraz zaliczka na biegłego 400 zł. Koszty procesu zasądzone zostały na rzecz pozwanego wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku. Zgodnie bowiem z art. 98 §1 1 kpc od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty.

W punkcie III sentencji wyroku sąd na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. orzekł o wydatkach poniesionych przez Skarb Państwa. W niniejszej sprawie łączny koszt sporządzenia opinii oraz opinii uzupełniającej przez biegłą sądową wyniósł 1.939,27 zł. Wydatki te pokryte zostały z uiszczonych przez strony zaliczek w łącznej wysokości 800 zł, zaś w pozostałym zakresie przez Skarb Państwa. Nadto Skarb Państwa poniósł koszt w wysokości 41,70 zł tytułem zwrotu kosztów sporządzenia przez szpital kserokopii historii choroby syna powódki. W związku z tym Sąd nakazał pobrać od powódki, jako strony przegrywającej, kwotę 1.180,97zł tytułem zwrotu poniesionych przez Skarb Państwa wydatków.

sędzia Magdalena Sarzyńska

Zarządzenia:

1. (...)

2. (...)

3. (...)

Dnia 25 kwietnia 2023 roku SSR Magdalena Sarzyńska