Treść orzeczenia
Sygn. akt I C 1219/23
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 31 marca 2025 roku
Sąd Rejonowy w Dzierżoniowie I Wydział Cywilny
w składzie:
Przewodniczący: asesor sądowy Joanna Szymańska
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 marca 2025 roku w Dzierżoniowie sprawy z powództwa R. Z. przeciwko Towarzystwu (...) S.A. z siedzibą w W. o zapłatę I/ zasądza od pozwanego Towarzystwa (...) S.A. z siedzibą w W. na rzecz powoda R. Z. kwotę 12 974,71 zł (dwanaście tysięcy dziewięćset siedemdziesiąt cztery złotych siedemdziesiąt jeden groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 26 października 2023 roku do dnia zapłaty; II/ w pozostałym zakresie oddala powództwo; III/ zasądza od pozwanego Towarzystwa (...) S.A. z siedzibą w W. na rzecz powoda R. Z. kwotę 4 767,15 zł (cztery tysiące siedemset sześćdziesiąt siedem złotych piętnaście groszy) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty; IV/ nakazuje pozwanemu Towarzystwu (...) S.A. z siedzibą w W. uiścić na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie kwotę 411,82 zł (czterysta jedenaście złotych osiemdziesiąt dwa groszy) tytułem zwrotu wydatków wyłożonych tymczasowo przez Skarb Państwa; V/ nakazuje powodowi R. Z. uiścić na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie kwotę 35,81 zł (trzydzieści pięć złotych osiemdziesiąt jeden groszy) tytułem zwrotu wydatków wyłożonych tymczasowo przez Skarb Państwa. Sygnatura akt I C 1219/23
Uzasadnienie
Pozwem z dnia 30 listopada 2023 r. (data prezentaty) powód R. Z. wniósł o zasądzenie od Towarzystwa (...) S.A. w W. kwoty 14 116,39 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od kwoty 14 116,39 zł od dnia 26 października 2023 roku do dnia zapłaty.
W odpowiedzi na pozew strona pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości podnosząc, iż dotychczas wypłacone poszkodowanemu odszkodowanie w całości zrekompensowało uszczerbek w jego majątku związany z uszkodzeniem pojazdu.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
2 października 2023 r. doszło do zdarzenia drogowego w wyniku którego uszkodzono pojazd marki R. (...) nr rejestracyjny (...), którego właścicielem był R. Z.. Sprawca posiadał w chwili zdarzenia zawartą z Towarzystwem (...) S.A. w W. umowę obowiązkowego ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych.
bezsporne
Wskutek zdarzenia doszło do uszkodzenia całego przodu pojazdu.
Bezsporne
Decyzją z 11 października 2023 r. strona pozwana uznała swoją odpowiedzialność za szkodę i wypłaciła na rzecz poszkodowanego kwotę 6452,08 zł tytułem odszkodowania. Natomiast w dniu 25 października 2023 r. Towarzystwo (...) S.A. w W. dopłaciło dodatkowo 2641,85 zł, łącznie przyznane przez stronę pozwaną odszkodowanie wyniosło 9093,94 zł.
Dowód: decyzja o wypłacie odszkodowania k. 13; akta szkody na płycie CD k. 33
R. Z. naprawił uszkodzony pojazd w warsztacie naprawczym, nienależącym do sieci partnerskiej pozwanego. Naprawy dokonano z użyciem części oryginalnych, nowych. Poszkodowany w warsztacie samochodowym uiścił 15 000 zł na części samochodowe oraz 7 000 zł za robociznę. Powód nie przedstawił żadnych innych faktur. Pojazd został przywrócony do stanu sprzed szkody. Przed zdarzeniem z dnia 2 października 2023 r. pojazd był bezwypadkowy.
Dowód: zeznania powoda R. Z., k. 49-50
Przeciętny koszt naprawy pojazdu R. (...) nr rejestracyjny (...) dokonanej w nieautoryzowanym warsztacie, z zachowaniem technologii producenta i przy użyciu części oryginalnych jakości (...) wynosi 22 068,65 zł brutto. Natomiast przy użyciu części zamiennych jakości O koszt ten wyniósłby 23 184,50 zł. W obu tych przypadkach pojazd naprawiony w taki sposób zostanie przywrócony do stanu sprzed szkody.
Dowód: opinie biegłego K. G. k. 61-71,97-103
Powyższy stan faktyczny był w dużej mierze między stronami niesporny. W pozostałym zakresie Sąd oparł się na dowodach z dokumentów, które nie były kwestionowane przez strony i nie budziły wątpliwości Sądu.
Znajdującą się w aktach sprawy opinię biegłego uznano za spójną, pełną i jasną. Strony nie kwestionowały wiedzy ani metodologii biegłego.
Za całkowicie wiarygodne uznano także zeznania R. Z..
Sąd pominął dowód z dokumentacji naprawczej znajdującej się w posiadaniu S&R Blacharstwo Samochodowe S. M. uznając go za nieistotny dla rozstrzygnięcia sprawy, zmierzający jedynie do przedłużenia postępowania, bowiem już z opinii biegłego sądowego wynika, że naprawa przy użyciu części oryginalnych jakości (...) wynosi 22 068,65 zł, powyższe jest tożsame z zeznaniem powoda, który wskazał, że w warsztacie samochodowym uiścił 15 000 zł na części samochodowe oraz 7 000 zł za robociznę ( łącznie 22 000 zł).
Sąd zważył, co następuje
Postawę prawną odpowiedzialności strony pozwanej stanowią przepisy art. 822 § 1 k.c. oraz art. 34 ust. 1 oraz 36 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2214). Wynika z nich, że zakład ubezpieczeń obowiązany jest do wypłaty odszkodowania jeśli odpowiedzialność za szkodę ponosi posiadacz lub kierujący pojazdem objętym ubezpieczeniem odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych. Jednocześnie zakres odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń jest taki sam jak zakres odpowiedzialności posiadacza bądź kierującego pojazdem. Podstawą prawną odpowiedzialności sprawcy zdarzenia jest w analizowanej sytuacji przepis art. 436 § 2 k.c. i jest to odpowiedzialność na zasadzie winy. Zawinienie sprawcy zdarzenia, jak również związek przyczynowo skutkowy między tym zdarzeniem a zgłoszoną szkodą nie były przez stronę pozwaną kwestionowane. Tym samym przesądzona została odpowiedzialność strony pozwanej za doznaną szkodę w granicach odpowiedzialności sprawcy wypadku komunikacyjnego, a tym samym jego legitymacja bierna.
Legitymacja czynna powoda nie była w sprawie kwestionowana.
Zgodnie z art. 361 § 1 i 2 k.c., zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła, przy czym w powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.
Szkodę majątkową stanowi różnica między stanem majątkowym poszkodowanego, który powstał po nastąpieniu zdarzenia powodującego uszczerbek, a stanem jaki by istniał, gdyby to zdarzenie nie nastąpiło (por. wyrok Sądu Najwyższego z 16 maja 2002 roku, V CKN 1273/00, OSNC 2002, nr 12, poz. 40; uchwała Sądu Najwyższego z 15 listopada 2001 roku, III CZP 68/01, OSNC 2002, nr 6, poz. 74).
Wysokość odszkodowania jest zawsze ściśle powiązana z realiami konkretnej sprawy i powinna odpowiadać rozmiarom wyrządzonej szkody – nie może być od niej niższe, ani też wyższe, albowiem odszkodowanie nie może być dla poszkodowanego źródłem wzbogacenia. W przypadku szkody polegającej na uszkodzeniu rzeczy w stopniu umożliwiającym przywrócenie jej do stanu poprzedniego, osoba odpowiedzialna za szkodę obowiązana jest zwrócić poszkodowanemu wszelkie celowe, ekonomicznie uzasadnione wydatki poniesione w celu przywrócenia stanu poprzedniego rzeczy uszkodzonej. Przywrócenie rzeczy uszkodzonej do stanu poprzedniego oznacza, że jej wartość techniczna i rynkowa sprzed zaistnienia zdarzenia szkodowego i po tym fakcie powinna być taka sama. W przypadku szkód w pojazdach podkreśla się, że naprawiony pojazd ma zapewnić poszkodowanemu taki sam komfort jazdy i bezpieczeństwo, jak przed zdarzeniem. Przywrócenie stanu poprzedniego ma miejsce, jeżeli stan pojazdu po naprawie pod każdym istotnym względem (stan techniczny, zdolność użytkowania, części składowe, trwałość, wygląd estetyczny itd.) odpowiada stanowi pojazdu przed uszkodzeniem. Przywrócenie pojazdowi wyłącznie sprawności technicznej nie może być identyfikowane z przywróceniem pojazdu w pełni do stanu poprzedniego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 7 grudnia 2018 r. III CZP 51/18; OSNC 2019/9/94, LEX nr 2591504).
Przenosząc powyższe na realia niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż z zeznań powoda R. Z. wynikało, że pojazd po szkodzie został naprawiony częściami oryginalnymi, nowymi. R. Z. wskazał, że w warsztacie samochodowym uiścił kwotę 15 000 zł na części samochodowe oraz 7 000 zł za robociznę. Pojazd został przywrócony do stanu sprzed szkody.
Z opinii biegłego wynika, że koszt naprawy pojazdu R. (...) nr rejestracyjny (...) dokonanej w nieautoryzowanym warsztacie, z zachowaniem technologii producenta i przy użyciu części oryginalnych jakości (...) wynosi 22 068,65 zł. Natomiast przy użyciu części zamiennych jakości O koszt ten wyniósłby 23 184,50 zł. W obu tych przypadkach pojazd naprawiony w taki sposób zostanie przywrócony do stanu sprzed szkody. W ocenie biegłego ustalone przez stronę pozwaną odszkodowanie jest zaniżone i nie uwzględnia całkowitych, a także uzasadnionych kosztów naprawy samochodu zgodnych z technologią producenta.
Przyjąć zatem należy, iż kwota 22 068,65 zł stanowi granicę uzasadnionego okolicznościami odszkodowania, albowiem za taką kwotę możliwe było przywrócenie pojazdu do stanu sprzed szkody i taką właśnie kwotę poszkodowany faktycznie za naprawę zapłacił. Poszkodowany zeznał, że w warsztacie samochodowym poniósł koszty związane z naprawą w wysokości 22 000 zł, nie przedstawił natomiast żadnych faktur potwierdzających poniesienie przez niego większych kosztów naprawy. Nie wykazał także żadnych szczególnych względów przemawiających za zastosowaniem do naprawy wyłącznie części oryginalnych, skoro biegły za wystarczające uznał użycie części (...).
W ocenie Sądu zarzut strony pozwanej dotyczący tego, że prawidłowe koszty naprawy powinny zostać wyliczone w oparciu o rabaty proponowane przez ubezpieczyciela na oryginalne części zamienne i lakiernicze, jest nieuzasadniony, gdyż nie ma żadnej pewności, że jeżeli powód zdecydowałby się na zakup części w proponowanej przez pozwanego firmie to uzyskałby jakiekolwiek korzystniejsze ceny. Ponadto odszkodowanie ustala się w oparciu o kryteria obiektywne, czyli ceny rynkowe, a udzielenie rabatu i jego wysokość są w całości uzależnione od woli sprzedającego. Nie ma więc pewności, że każdy kupujący i w każdych warunkach uzyska rabat na daną cześć i będzie to rabat zawsze w takiej samej wysokości.
W toku postępowania likwidacyjnego wypłacono na rzecz poszkodowanego kwotę 9093,94 zł, co uzasadniało zasądzenie na rzecz powoda dopłaty w wysokości 12 974,71 zł, która mieści się w granicach należnego poszkodowanemu odszkodowania i nie spowoduje żadnego wzbogacenia po jego stronie. W pozostałym zakresie żądanie pozwu podlegało oddaleniu.
O odsetkach orzeczono zgodnie z art. 481 § 1 k.c. w zw. z art. 817 § 1 k.c. i art. 14 ust. 1 Ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. 2018. 473 – t.j.). Pozwany wydał pierwszą decyzję o wypłacie odszkodowania 25 października 2023 r., a zatem pozostaje w opóźnieniu już od 26 października 2023 r.
O kosztach procesu Sąd orzekł w pkt. III wyroku na podstawie art. 100 zd. 1 kpc, dokonując ich stosunkowego rozdzielenia. Strona powodowa wygrała sprawę w 92 %, a strona pozwana w 8 %. Łącznie koszty procesy wyniosły 9 998,09 zł, z czego strona powodowa poniosła następujące koszty: 750 zł – opłata od pozwu, 3600 zł – koszty zastępstwa procesowego (§ 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych), 17 zł – opłata skarbowa od pełnomocnictwa, wynagrodzenie biegłego pokryte z zaliczki w kwocie 1200 zł. Łącznie strona powodowa poniosła koszty w wysokości 5567 zł. Z kolei strona pozwana poniosła koszty w wysokości 4431,09 zł, w tym 3600 zł – koszty zastępstwa procesowego (§ 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych) oraz 831,09 zł wykorzystane z zaliczki na wynagrodzenie biegłego. Z tego wynika, iż pozwany winien zwrócić powodowi kwotę 4 767,15 zł.
Na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w zw. z art. 98 § 1 kpc Sąd w pkt. IV wyroku nakazał uiścić stronie pozwanej na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie kwotę 411,82 zł oraz w pkt V wyroku powodowi kwotę 35,81 zł tytułem zwrotu kosztów związanych z wynagrodzeniem biegłego, które zostały pokryte tymczasowo ze środków Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie.