Treść orzeczenia
Sygn. akt III CZ 91/12
Postanowienie
Dnia 20 grudnia 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Dariusz Dończyk (przewodniczący)
SSN Krzysztof Pietrzykowski
SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca)
w sprawie ze skargi M. O. o wznowienie postępowania w sprawie z wniosku Gminy G. przy uczestnictwie M. O. o rozgraniczenie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 grudnia 2012 r., zażalenia uczestnika na postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 10 sierpnia 2012 r., odrzuca zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2012 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił wniesioną przez M. O. skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem tego Sądu z dnia 3 października 2008 r., oddalającym apelację M. O. od postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia 13 maja 2008 r., którym rozgraniczono położone w W. nieruchomości wnioskodawcy Gminy G. i uczestnika postępowania M.O.
Z uzasadnienia postanowienia wynika, że uczestnik postępowania wniosek o wznowienie postępowania oparł na podstawie przewidzianej w art. 403 § 2 k.p.c. Wskazał, że po prawomocnym zakończeniu postępowania został odnaleziony dowód w postaci zdjęć lotniczych przedstawiający inny stan posiadania rozgraniczonych nieruchomości niż stanowiący podstawę faktyczną rozstrzygnięcia przyjętą przez sądy obu instancji. Opierając się na przeprowadzonym w sprawie dowodzie z opinii biegłego sądowego, Sąd odwoławczy uznał, że przedstawione przez M. O. środki dowodowe, na których oparł on skargę o wznowienia postępowania, nie mogą stanowić podstawy do ustalenia przebiegu granicy między rozgraniczonymi nieruchomościami w chwili wykonania zdjęć. Wspomniane środki dowodowe nie mają zatem wpływu na treść postanowienia wydanego w sprawie II Ca … . Wskazaną przez Sąd podstawę prawną oddalenia skargi o wznowienie postępowania stanowi art. 412 § 2 k.p.c.
W zażaleniu na to postanowienie M. O. zarzucił, że zostało ono wydane z naruszeniem art. 403 § 2 k.p.c. i wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zaskarżone postanowienie jest orzeczeniem merytorycznym wydanym przez Sąd odwoławczy po ponownym rozpoznaniu sprawy. Takie orzeczenie podlega zaś zaskarżeniu za pomocą takich środków zaskarżenia, jakie przysługują od orzeczeń wydanych w danej instancji (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 22 października 1968 r., III CZP 78/68, OSNC 1968, nr 6, poz. 105).
Od zaskarżonego postanowienia należało zatem wnieść skargę kasacyjną, a nie zażalenie. Zażalenie przysługuje bowiem na postanowienia o odrzuceniu skargi – co nie ma miejsca w sprawie – na podstawie art. 410 k.p.c. (art. 394 § 1 i art. 3941
§ 2 k.p.c.). Wniesione w sprawie zażalenie należało zatem odrzucić jako niedopuszczalne.
Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji postanowienia (art. 3941
§ 3 w związku z art. 39821 i art. 373 k.p.c.)