Treść orzeczenia
Wyrok z dnia 15 czerwca 1999 r.
Sygn. akt II UKN 692/98
Ustalenie związku niezdolności do pracy z działaniami wojennymi wymaga wiadomości specjalnych (art. 278 § 1 KPC).
Przewodniczący: SSN Jerzy Kuźniar (sprawozdawca), Sędziowie SN: Roman Kuczyński, Stefania Szymańska.
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 1999 r. sprawy z wniosku Czesława P. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w W. o rentę inwalidzką wojenną, na skutek kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 1998 r. [...] oddalił kasację.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 grudnia 1997 r. [...] Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie oddalił odwołanie wnioskodawcy Czesława P. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych-Oddziału w W. z dnia 13 marca 1997 r. odmawiającej przyznania renty inwalidy wojennego, ustalając na podstawie opinii biegłych lekarzy (chirurga i neurologa), że wnioskodawca jest inwalidą I grupy z ogólnego stanu zdrowia, bez związku z działaniami wojennymi. Stanowisko to podzielił Sąd Apelacyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 28 kwietnia 1998 r. [...] oddalił apelację wnioskodawcy.
W kasacji od tego wyroku opartej na zarzucie naruszenia przepisów procesowych, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 5, 212, 217 § 1 w związku z art. 391 KPC – skarżący (wnioskodawca) wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji, po uchyleniu również jego wyroku, do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje
Kasacja nie jest uzasadniona, powołane bowiem jako naruszone przez Sąd Apelacyjny przepisy, które miały być jej podstawą, nie zostały w toku postępowania pominięte w sposób sprzeczny z prawem. Jedyną sporną w sprawie okolicznością było zbadanie, czy inwalidztwo wnioskodawcy według I grupy, czyniące go całkowicie niezdolnym do pracy i wymagającym stałej lub długotrwałej opieki innej osoby, pozostaje w związku z działaniami wojennymi, co jest konieczne dla ubiegania się o świadczenie w oparciu o przepisy ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (jednolity tekst: Dz.U. z 1983 r. Nr 13, poz. 68 ze zm.). Podzielając ustalenia poczynione przez Sąd pierwszej instancji na podstawie opinii biegłych sądowych, lekarzy odpowiednich specjalności w stosunku do rozpoznanych schorzeń, Sąd Apelacyjny nie naruszył wskazanych przepisów postępowania. Oparte – jak się wydaje – na zarzucie naruszenia art. 217 § 1 w związku z art. 212 i art. 5 KPC twierdzenia kasacji, iż Sąd Apelacyjny winien dopuścić dowód „np. z zeznań świadków (...) na okoliczność stanu zdrowia skarżącego po wyjściu z obozu w 1940 r.”, nie może być podzielone w kontekście ustaleń Sądu poczynionych na podstawie opinii biegłych. Chodziło bowiem o przesądzenie związku rozpoznanych i niewątpliwych schorzeń z udziałem w kampanii wrześniowej i pobytem w obozie jenieckim. Związku tego nie można skutecznie dowodzić przy pomocy zeznań świadków. Chodzi bowiem o okoliczność wymagającą wiadomości specjalnych (art. 278 § 1 KPC), której wyjaśnieniu służy dowód z opinii biegłych. Gdy więc właściwie jedyne uzasadnienie kasacji nie może być uznane za trafne, należało orzec jak w sentencji po myśli art. 39312
KPC.